Autor Wątek: Język nissidzki  (Przeczytany 202 razy)

Offline Obcy

  • Слава Семиену и Хордену!
  • Pomożesze: 289
  • Wiadomości: 1644
  • Vourfäirer ƨ̆ermaneslands
  • Conlangi: astralogermański, szemierski, istanbudzki, senderoski, chatyński, haureński, szapiencki, nissidzki
Język nissidzki
« dnia: 29 sty 2018, 22:11:26 »
Nisĭdeçãinïa sønda - język należący do grupy języków laryngijskich i podgrupy tzw. języków złożonych, używany w Nissidzie przez 98 milionów ludzi. Blisko spokrewniony jest w pełni wzajemnie zrozumiały język marneski, często też uważany za dialekt nissidczyzny. Różnice są głównie kosmetyczne poza jednym, że marneski może być też pisany alfabetem laryngijskim, natomiast nissidzki tylko łacinką. Do tej samej gałęzi języków złożonych należy również język rydwański, spokrewniony w około 88% z nissidczyzną, a także język harbencki, zrozumiały w mowie na ok. 76%, natomiast w piśmie już w ogóle niezrozumiały dla Nissidczyka, ponieważ alfabet laryngijski jest tam jedynym obowiązującym pismem. Należy też wiedzieć, że język nissidzki uważa się za bezpośrednią spuściznę po języku starolaryngijskim (analogicznie jak macedoński wobec staro-cerkiewno-słowiańskiego).

Podstawowe cechy języka nissidzkiego:
- akcent swobodny i ruchomy, prawie zawsze oznaczany na piśmie (różnica w stosunku m.in. do szapienckiego)
- pisownia w miarę fonetyczna (bardziej fonetyczna niż harbencka, ale mniej niż rydwańska)
- brak głosek szumiących w rodzimych wyrazach, za to dystynktywne [h] i [x] oraz [l] i [ɫ]
- o wiele większa skłonność do zapożyczeń europejskich niż np. w szemierszczyźnie
- istnienie dystynktywnych samogłosek krótkich i zwykłych, do tego samogłoski krótkie dystynktywne również między sobą
- akcent może padać zarówno na samogłoskę długą, ale także może padać i na krótką (co jest niedozwolone chociażby w rydwańskim)
- siedem przypadków identycznych z polskim (tyle że narzędnik ma nieco więcej funkcji), cząstkowo też partytyw
- istnieje aglutynacja, dlatego rola przyimków jest mocno ograniczona, choć nie aż do tego stopnia jak w szemierskim
- ścisła kongruencja przymiotnika z rzeczownikiem
- dość skomplikowana odmiana czasownika, z częstymi wymianami samogłosek, przesuwkami akcentu i supletywizmem
- podobnie skomplikowana odmiana rzeczownika
- relatywnie duże zbieżności składniowe i leksykalne z językiem szemierskim
- aspektualność czasownika - cztery aspekty podobne do tych szemierskich, jednak trochę różniące się zastosowaniem
- analityczny aspekt stanowy i tryb rozkazujący, fleksyjny aspekt wielokrotny i tryb przypuszczający (to nie czas jak w szemierskim)
- częste zjawisko palatalizacji głosek [t] i [l] po niektórych końcówkach fleksyjnych

Głosownia
a/ă/ȃ/ä/ë [a] - ao [ɑ] - ã [æ˙] - b [b] - d [d̺] - e/ĕ/ȇ/ë [ɛ] - ẽ [ɘ˙] - f [f] - g [g] - h [h] - hj [x] - i/ĭ/ȋ/ï [i] - ĩ [ɪ˙] - j [j] - k [k] - l [l] - m [m] - n [n] - o/ŏ/ȏ/ö [ɔ] - õ [ɜ˙] - p [p] - r [r] - s [s̺] - sj* [ʂ] - t [t̺] - u/ŭ/ȗ/ü [u] - ũ [ɤ˙] - v* [v] - z [z] - zj* [ʐ] - ø [o] - ç [s̺ʲ] - ļ [ɫ] - ţ [ts̺ʲ]
+ dyftongi: ai/ăi [aj] - au [aw] - ãi [e], [ɘ˙j]** - ei/ĕi [ɛj] - ẽi [ɘ˙j] - ou [ɔw] - ui/ŭi [uj] - ũi [y], [ɪ˙j]**
*tylko w zapożyczeniach
**drugi wariant przed samogłoską i w środku wyrazu

Zasady pisowni w pigułce
1. Jeżeli mamy do czynienia z akcentowaną samogłoską długą, to zaznaczamy na niej akcent główny, chyba że:
a) jest to pierwsza nieredukowana sylaba w wyrazie, z wyjątkiem sytuacji, gdy wyraz należy do paradygmatu ruchomego w obu liczbach lub samogłoski redukowane i nieredukowane w pierwszej w ogóle sylabie wymieniają się
b) samogłoska należy do digrafu, poza pozycją przed i
c) jest to ø
d) jest obok samogłoska z dierezą
2. W przypadku zrostów i złożeń zasady wymienione w 1. dla każdej cząstki obowiązują osobno.
3. Znak akcentu głównego stawiamy też w jednosylabowych wyrazach, które mają akcent emfatyczny.
4. Stawiamy znak akcentu pobocznego:
a) w wyrazach przynajmniej trzysylabowych, by oznaczyć akcent poboczny (o ile oczywiście są spełnione warunki z punktu 1)
b) w pierwszej sylabie wyrazów z paradygmatem ruchomym w obu liczbach (o ile oczywiście sylaba spełnia warunki z punktu 1)
c) w niektórych jednosylabowych słowach, aby zaznaczyć, że nie posiadają własnego akcentu (enklityki lub proklityki, o ile oczywiście sylaba spełnia warunki z punktu 1)
5. Stawiamy dierezę:
a) żeby zaznaczyć, że druga samogłoska następująca po innej nie należy do dyftongu, tylko jest osobną samogłoską
b) zawsze na drugiej samogłosce, jeśli następuje hiatus
c) na końcu wyrazu, aby zaznaczyć, że samogłoska nie jest końcówką fleksyjną, tylko należy do tematu
d) w przypadku litery e, jeśli ją wymawiamy jak [a]

Artykuł 1 PDPC:
Hadăne sãinŭie sãdănţe sødrȇpnũï hană houãnaļdũiã ao hană maçenãiai pareţe ao deçleţe. Hȃ ẽsĭ senă føndelçai stĕmeçe ao hønũirăţeçe, sãr søldĭ hømendahă dẽmirneie hou ënderãinïe terhjăiẽ.
« Ostatnia zmiana: 29 sty 2018, 22:22:24 wysłana przez Obcy »