Autor Wątek: Sesja I (8973-9023)  (Przeczytany 4690 razy)

Offline Henryk Pruthenia

  • Der Untermenschenbändiger
  • Moderatór
  • Wiadomości: 5 068
  • Pieśń Arjów!
    • Zobacz profil
    • Mój konlangerski dorobek
  • Konlangi: Ziemskie, Kyońskie, Adnackie; autor neszszszczyzny
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #30 dnia: Luty 20, 2018, 07:44:22 »
A, widzisz, zapomniałem o tym!
Dzięki, teraz się wszystko ładnie trzyma! :)

Offline Pluur

  • Uciekinier
  • Wiadomości: 1 974
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #31 dnia: Luty 20, 2018, 18:46:02 »
A, widzisz, zapomniałem o tym!
Dzięki, teraz się wszystko ładnie trzyma! :)
To się cieszę! :D

Offline Widsið

  • Adgarios totias
  • Wiadomości: 2 744
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #32 dnia: Luty 20, 2018, 20:49:22 »
Siedmiomieście

W końcach roku 8973 Rada Konfederacji zebrała się w trybie specjalnym. Na obrady zaproszono przedstawicieli wielkich Rodów, prominentnych miejscowości bez statutu członkowskiego, a podległych Konfederacji, tzw. Radę Konstrukcyjną nowego miasta Biânmiè (聖) i wiele innych postaci cieszących się publicznym poszanowaniem. Rada ogłosiła krótki akt, w którym postanowiono co następuje:

Cytuj
1. Konfederacja Siedmiu Miast zostaje rozwiązana.
2. W miejsce Konfederacji Siedmiu Miast powołane zostaje Królestwo Shan (港 Shán "(zabudowane) wybrzeże, nabrzeże, port, przystań).
3. Stolicą Królestwa Shan zostaje miasto Zhanzhou, a jego Królem - Król Zhanzhou.
4. Rada Konfederacji zostaje rozwiązana.
5. Obowiązki Rady Konfederacji zostają rozdzielone między:
a) Radę Królewską (王議院 Shōuyôubèn) - władza wykonawcza - członkami Rady Królewskiej zostają: szóstka pozostałych Królow, przedstawiciele Rodów, oraz nowi reprezentacji Zhanzhou i Bianmie;
b) Radę Ludową (明議院 Qînyôubèn) - władza ustawodawcza - członkami Rady Ludowej zostają reprezentanci poszczególnych dadu.
6. Wybory do Rady Ludowej zostaną ogłoszone na pierwszym posiedzeniu Rady Królewskiej w nowym roku.
7. Za wyłączeniem Rady Konfederacji, pozostałe organy i funkcje Konfederacji Siedmiu Miast kontynuują pracę w Królestwie Shan. O zmianie zakresu ich jurysdykcji lub kompetencji zadecydują kolejne akty prawne.

Ogłoszenie Rady nie spotkało się z wielkim zaskoczeniem; plotki o rekonstrukcji organizacyjnej krążyły w regionie od lat, a sprzyjająca sytuacja zewnętrzna i wewnętrzna: słabi wrogowie, ekonomiczna potęga, rozwój technologiczny i dobre relacje z silnymi sąsiadami stworzyły takie warunki, że lepszych - przynajmniej w tym stuleciu - nikt się już raczej nie spodziewał. Większa kontrola, którą państwo jest w stanie wyegzekwować, ucieszyła szczególnie mieszkańców obszarów wiejskich, którzy przez lata zazdrościli dużym miastom konfederacyjnym bezpieczeństwa, które w czasach takich jak te jest gwarantem dobrobytu. Pewien niepokój komentujących wzbudził brak pierwotnych planów względem sukcesji, które to jednak szybko pojawiły się w formie jednego z pierwszych ustaleń nowych organów władzy - władza królewska jest wybierana przez Radę Królewską i Radę Ludową w głosowaniu - elekcji - które odbywa się tydzień po śmierci dotychczasowego monarchy.

Kolejne lata to lata reorganizacji. Można powiedzieć, że spokojny czas, który Shan odziedziczyło po Konfederacji, trwa nadal. Pierwsze reformy dotyczyły administracji i systemu monetarnego. W obiegu pojawiły się nowe monety o charakterze fiducjarnym, wybijane z tańszych stopów. Bank Konfederacji, który zachował swoją nazwę, pozostał głównym organem nadzorczym i nadal prowadzi transakcje z użyciem złota z ludami, których gospodarka nie jest tak wydolna, jak gospodarka Shan. Kotlina Guokhe została ogłoszona oddzielną, ósmą prowincją w 8991, a w 8999 słabo zaludnione ziemie wokół Bianmie zorganizowano w dziewiątą prowincję Biangong. Budowę samego miasta uznano za ukończoną w 9005, chociaż prace konstrukcyjne trwały jeszcze potem przez wiele lat.

W 8980 do Zhanzhou dotarło poselstwo ajdyniriańskie, które zwróciło się do Shan o pomoc w odnalezieniu "Kraju Słońca". Specjalnie zorganizowany komitet udał się wraz z częścią delegatów do biblioteki Purpurowego Pałacu w Guanglingu, gdzie odnaleziono wzmianki o trzech krajach, które kiedyś tak nazywano - położonej daleko na północ Harenii, w której słońce świeci latem długo, a zimą krótko; dalekozachodniego Państwa Neszów, które posługuje się słońcem w charakterze herbu - Qińczycy utrzymują z nimi sporadyczne kontakty handlowe, ale droga jest długa i trudna, a poselstwo nie wydaje się na to przygotowane; tajemniczego państwa na wschodzie, zwanego "Purpurowym Brzegiem", z którego jednak najwyraźniej bliżej jest do Ajdyniru i do Shan. Reprezentanci Shan zwrócili uwagę, że jeśli celem eskapady jest nawiązanie kontaktów z Neszami, właściwym kierunkiem będzie Harenia - dyplomaci qińscy donoszą bowiem, że właśnie Neszowie założyli tam faktorię, która miałaby otworzyć północny wschód na handel z nimi. Jednocześnie wyrażono chęć współuczestnictwa w ekspedycji na "Purpurowy Brzeg", którego opisy pokrywają się z ajdyniriańskimi relacjami o "krainie ametystu", jeśli takowa miałaby miejsce.

W wyniku rozpadu Państwa Truskiego dwa najdalej wysunięte na północny wschód miasta tego kraju stały się częścią prowincji Nin, a jednemu z nich z tytułu bliskości granicy nadano specjalne przywileje handlowe i prawo składu, dotąd zarezerwowane dla siedmiu miast założycielskich oraz Bianmie. (Todsmer, jak się po twojemu nazywają te miasta?) Rozpad Państwa Trugów pogrążył jednak niejedną fortunę - wielu Qińczyków zginęło, a ich majątki zniszczono podczas wojny, która w opinii władz Shan wywołana została raczej bezsensownie, w fatalnych dla Trugów okolicznościach. Jako że regionalna stabliność jest w opinii Shan kluczowa, koniec wojny został powitany z ulgą, ale i niepokojem - wszak na zachodnim wybrzeżu powstała luka - strategiczna, gospodarcza i kulturowa. Wielu, od Bianmie po [najdalej na południe wysunięte miasto Shan na terenie dawnego Państwa Truskiego] zastanawiało się, co przyniesie nowy dzień i jak długo potrwa nowy status quo.

Offline Henryk Pruthenia

  • Der Untermenschenbändiger
  • Moderatór
  • Wiadomości: 5 068
  • Pieśń Arjów!
    • Zobacz profil
    • Mój konlangerski dorobek
  • Konlangi: Ziemskie, Kyońskie, Adnackie; autor neszszszczyzny
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #33 dnia: Luty 20, 2018, 21:29:39 »
O, fajnie, fajnie, miło się czyta. Tylko dwa pytania:
1) Jeżeli poselstwo dopłynęło w 8980 roku, to mogliby dojść w dość krótkim czasie do tej Heranii, czy infrastruktura na to już nie pozwala? Czy może po prostu czekasz na Borlaszą odpowiedź?
2) Dziwi mię wybór króla, i nie chodzi mi o rodzaj sukcesji, a to, w jak krótkim czasie zbierają się stany, czy wszyscy zdążą na czas dojechać, czy po prostu są jakiegoś rodzaju stałe przedstawicielstwa?

Offline Widsið

  • Adgarios totias
  • Wiadomości: 2 744
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #34 dnia: Luty 20, 2018, 21:33:42 »
Na pewno aż takiej super infry tam nie ma, zwłaszcza że po drodze jest syf w Merawii i pewnie z Azenii trzeba by było morzem ruszyć. Poza tym, czekam na B. ;)

A jeśli chodzi o wybór to tak, obie Rady są stałe, Ludowa ponadto kadencyjna, i obie mają siedzibę w Zhanzhou.

Offline Henryk Pruthenia

  • Der Untermenschenbändiger
  • Moderatór
  • Wiadomości: 5 068
  • Pieśń Arjów!
    • Zobacz profil
    • Mój konlangerski dorobek
  • Konlangi: Ziemskie, Kyońskie, Adnackie; autor neszszszczyzny
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #35 dnia: Luty 20, 2018, 22:02:23 »
Ano, morzem zawsze najrozsądniej. Zresztą, u nas geografia w ogóle na nas to wymusza. To przyłączam się do oczekiwania!

A, dzięki, rozjaśniło :)

Offline Kazimierz

  • Wiadomości: 758
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #36 dnia: Luty 26, 2018, 18:57:26 »
Ciąg dalszy wydarzeń w Buanii
Wolne miasta (bu. fáat, do 8982 r. saat, miasta królewskie) uzyskały po obaleniu króla prawa równe plemionom i własnych przedstawicieli w Radzie Wodzów. Miasto Saboat zachowało swoją historyczną nazwę.

Kiedy sytuacja w kraju uspokoiła się, wznowiono handel zagraniczny na szeroką skalę. W roku 8984 Rada Wodzów w porozumieniu z najbardziej znaczącymi przedsiębiorcami zdecydowała o zorganizowaniu wielikiej wyprawy do Państwa Neszszów w celu nawiązania oficjalnych stosunków handlowych i dyplomatycznych.Wyprawa wyruszyła w 8986 roku. Wcześniejsze obustronne kontakty zdarzały się już wcześniej, ale nie na tak dużą skalę.
@Henryk Pruthenia co ty na to?

Długi ostatniego króla udało się ostatecznie spłacić dopiero w 9006 r.


Offline Henryk Pruthenia

  • Der Untermenschenbändiger
  • Moderatór
  • Wiadomości: 5 068
  • Pieśń Arjów!
    • Zobacz profil
    • Mój konlangerski dorobek
  • Konlangi: Ziemskie, Kyońskie, Adnackie; autor neszszszczyzny
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #37 dnia: Luty 27, 2018, 08:23:48 »
Neszowie na pewno się zgodzą, ale pamiętaj, że u nich nie ma ceł, więc i bez zgody mógłbyś spokojnie tam pływać. Co najwyżej będziesz miał pozwoleństwo cumować w neszyjskich portach w Sechcie czy ich faktoriach, bo tam też są ich przedstawicielstwa.
A kogo dokładnie przysyłasz, jakieś przedstawicielstwo?

Offline Kazimierz

  • Wiadomości: 758
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #38 dnia: Luty 27, 2018, 20:03:52 »
Nie ma ceł? I to mi się podoba!  ;-)Tak jak napisałem, już wcześniej były kontakty, ale nie tak "oficjalne". Buańczycy liczą też na nawiązanie głębszej współpracy między naszymi państwami oraz otwarcie buańskiej placówki handlowej w Państwie Neszszów.

W skład buańskiego przedstawicielstwa wchodzą wysłannicy Rady Wodzów i najważniejszych wpływowych kupców. Z portu w Kehaseacie wyruszyły również trzy statki wypełnione towarami eksportowymi. W państwie Neszszów z tego co wiem jest duże zapotrzebowanie na drewno, którego mamy pod dostatkiem.

Offline Henryk Pruthenia

  • Der Untermenschenbändiger
  • Moderatór
  • Wiadomości: 5 068
  • Pieśń Arjów!
    • Zobacz profil
    • Mój konlangerski dorobek
  • Konlangi: Ziemskie, Kyońskie, Adnackie; autor neszszszczyzny
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #39 dnia: Luty 27, 2018, 20:22:38 »
Hmmm, no to nie będzie rozmowy z samym Imperatorem, chyba za niska ranga. Ale może zejdzie z ciekawości?
Co do drewna, to co najwyżej egzotyczne, bo z Północy jest tego masa.

Offline Борівой

  • Форумовъйь Гноітель Фраеровъ
  • Administrator
  • Wiadomości: 3 076
    • Zobacz profil
  • Konlangi: Szybski, truski, brocki
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #40 dnia: Luty 27, 2018, 21:14:18 »
Teraz każdy musi mieć swoje poselstwo :P

Offline Kazimierz

  • Wiadomości: 758
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #41 dnia: Luty 27, 2018, 22:00:00 »
Hmmm, no to nie będzie rozmowy z samym Imperatorem, chyba za niska ranga. Ale może zejdzie z ciekawości?
Co do drewna, to co najwyżej egzotyczne, bo z Północy jest tego masa.
Od nas tylko egzotyczne! Innego nie mamy  :-P

Offline Spiritus

  • Wiadomości: 876
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #42 dnia: Marzec 01, 2018, 19:35:50 »
Wnioskuję o przedłużenie sesji do końca tygodnia. Chciałbym jeszcze dokończyć to, co zacząłem, a mam dużo pracy na głowie.
QVIS·SVM

Offline Henryk Pruthenia

  • Der Untermenschenbändiger
  • Moderatór
  • Wiadomości: 5 068
  • Pieśń Arjów!
    • Zobacz profil
    • Mój konlangerski dorobek
  • Konlangi: Ziemskie, Kyońskie, Adnackie; autor neszszszczyzny
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #43 dnia: Marzec 01, 2018, 19:53:11 »
Okkk, proszę bardzo!

Offline Borlach

  • Moderatór
  • Wiadomości: 547
  • Aryamehr
    • Zobacz profil
Odp: Sesja I (8973-9023)
« Odpowiedź #44 dnia: Marzec 06, 2018, 19:16:48 »
Wyprawa na Najdalszy Zachód
Przez Harrun do Miast-Państw Pustyni

Spoiler
[close]

Przygotowywana przez lata wspólnym wysiłkiem Imperatora Ajdyniru oraz Patriarchy Rikkadanu ekspedycja - tak zwana Wielka Wyprawa, mająca dotrzeć na Najdalszy Zachód i odkryć jego bogactwa, wyruszyła ze świętego miasta Harak (rikkad. Ħa'raq [ħaʔraq]) wraz z początkiem miesiąca Fraveshi roku 5369 Czwartej Ery (początek zimy roku 8982 kalendarza wspólnego). Kieruje się na zachód, w stronę Masywu Harrunu - granicy Wielkiego Imperium, a więc zachodniej granicy cywilizowanego świata. W jej skład wchodzi blisko 10 tysięcy osób, z czego ponad połowę stanowią kupcy ze wszystkich zakątków państwa i ich obładowane prowiantem i zapasami karawany, a także spora grupa medyków, mających za zadanie dbać o życie i zdrowie uczestników, oraz ajdyniriańskich uczonych, mających tworzyć mapy nowo odkrytych ziem, opisywać nowe ludy i zbierać wszelkie informacje o tych dzikich ziemiach. Pozostałą część stanowią rikkadańskie oraz ajdyniriańskie oddziały wojskowe, pod dowództwem generała Gamāxahwail'a Reansūdrilhaīr Farxiryahhaīr Tamazdaren'a

W ciągu kilku dni wyprawa dotarła do miasta Walhadu, ostatniego większego miasta w Rikkadanie. Walhadu, liczące kilka tysięcy mieszkańców, położone było nad niewielkim jeziorem u podnóży Harrunu, zapewniającym dogodne warunki do uprawiania roli pośród pokrytego pisakiem płaskowyżu. Stanowiło także rodową siedzibę klanu San'aqun. San'aqun był jednym z najstarszych spośród rikkadańskich klanów, lecz pomimo swego szlachetnego rodowodu znacznie zubożał i osłabł w ciągu dziesięcioleci, po części z powodu niekorzystnych wydarzeń rikkadańskiej polityki, po części zaś z powodu coraz częstszych i dotkliwszych napadów Harruńczyków na karawany. Znany był również ze swojej milczącej acz stałej i powszechnie znanej niechęci do obecnie rządzącego klanu. Po dotarciu na miejsce wyprawa nie została ciepło powitana, wbrew prawom gościnności głowa klanu San'aqun nie wyszła na spotkanie gości. Zamiast tego ajdyniriańskie i rikkadańskie oddziały wkroczyły do miasta, rozbrajając straże i wymusiły tajne trójstronne spotkanie między Generałem Tamazdaren'em, wysłannikiem Patriarchy oraz głową klanu San'aqun. Dokładna treść rozmowy i przebieg spotkania nie jest znana, lecz pewne jest, że Patriarcha wykorzystał sposobność by groźbą i ofertą zapewnić sobie uległości klanu San'aqun wobec rosnącej opozycji do swojej władzy. Również Imperator miał w tym interes, pragnąc spokoju i ładu na swoich zachodnich rubieżach oraz silnej i lojalnej wobec Płomiennego Tronu władzy. 

Po opuszczeniu Walhadu wyprawa ruszyła dalej wzdłuż szlaku handlowego, by drogą poprzez Przełęcz Ṣayhad przedostać się przez Harrun. Masyw nie jest wysoki, wznosząc się na nie więcej niż 1000-1500 metrów nad otaczające go tereny. Dla większości nie zasługuje nawet na miano "gór", zwłaszcza w mniemaniu Ajdyniriańczyków, Olsów, Qin czy Neszszów, znających góry o niebo wyższe. Harrun jest jednak terenem równie trudnym co najwyższe łańcuchy, a jego ostre, strome i zerodowane urwiska, skarpy i szczyty od tysiącleci stanowiły naturalną przeszkodę niemal nie do pokonania. Znanych jest jedynie kilka większych przejść przez przez Masyw, z czego niemal każda jest trudna i niebezpieczna. Lawiny i niestabilne granie grożą zawaleniem się pod stopami nieostrożnych, a pośród niemal identycznych wąwozów łatwo jest pobłądzić. Na domiar złego Harrun zamieszkały jest przez plemiona nieznające żadnej władzy i nie kłaniające się przed żadnym panem - nawet przed Boskim Imperatorem. Regularnie do rikkadańkich miast dochodzą słuchy o bandytach schodzących z gór i napadających na karawany oraz samotnych wędrowców. Przełęcz Ṣayhad jest zaś największą i najbezpieczniejszą z przejść przez Harrun, z powodu czego to nią biegnie szlak handlowy na zachód.

Przełęcz Ṣayhad rozwiera się ku zachodowi, odsłaniając to co leży po jej drugiej stronie. Kshaenęri Vaedjoraya. Czerwone Ziemie. Pas ciągnący się z dalekiego południa wzdłuż zachodnich stoków Harrunu, pokryty dziwnymi, zerodowanymi formacjami skalnymi i czerwonym piaskiem, podobnym do tego pokrywającego busz Wielkich Pustkowi. Jest to już ziemia niczyja, opuszczone przez bogów miejsce, zamieszkałe jedynie przez Rhādahesyas - straszliwe hieny, wielkie niczym lwy i tak silne, że jednym ugryzieniem potrafią zmiażdżyć ludzkie kości, a niestraszne im niemal nic prócz żywego ognia, Shûjeamesyas (zwane również Shûjahendesyas) - dziwne, rogate zwierzęta przypominające jelenie o pyskach kozy, które niczym koziorożce skaczą po skałach, żywiąc się tymi nielicznymi roślinami zdolnymi wyrosnąć na tych niegościnnych ziemiach, których Rhādahaya są śmiertelnymi wrogami, oraz samych Harruńczyków - barbarzyńców o czarnych twarzach, czarnych oczach i kręconych czarnych włosach, równie okrutnych i przebiegłych jak hieny i jelenie na które polują. Mowa ich obca jest ludom ze wschodnich stoków Harrunu, niepodobna ni do Rikkadańczyków, ni Gejów, ni Lakazarów. Rikkadańscy przewodnicy twierdzą nawet że Harruńczycy nie porozumiewają się jak ludzie, lecz jak zwierzęta, mlaskając i chrząkając.

Przełęcz wychodzi na wysoko położony, północny fragment Czerwonych Ziem, które kończą się o kilka dni drogi na północny-zachód. Tam, u jej zachodniego końca, zarządzono krótki postój a na rozkaz Generała Tamazdaren'a w miejscu z dostępem do źródełka wody zaczęto stawiać niewielki fort. Była to cześć planu Imperatora oraz umowy z klanem San'aqun - wojska postawić mają sieć fortów które kontrolować i bronić będą szlak handlowy i z których, w razie potrzeby, będzie można spacyfikować barbarzyńskie plemiona. Opieka nad nimi w imieniu Imperium zostanie przekazana Rikkadanowi, a w nim klanowi San'aqun. Z Walhadu przybyli wkrótce zbrojni z zapasami, by obsadzić fort i dokończyć jego budowę.
Po jakimś czasie wyprawa ruszyła dalej, mijając kolejną niewielką przełęcz pomiędzy dwoma górami. Tam zwiadowcy, dosiadający szartanów i puszczeni przodem, donieśli o odnalezieniu resztek karawany, którą najwyraźniej napadnięto względnie niedawno, zwiadowcy bowiem zabili na miejscu kilku barbarzyńców rabujących to co nie zostało jeszcze zrabowane. Niepokojący był fakt, że kilku z nich próbowało również przenieść rozczłonkowane ciała, tak wielbłądzie jak i ludzkie, co jak sugerowali Rikkadańczycy oznaczało plemię kanibali.

Od innych grup również zaczęły dochodzić wieści o górskich barbarzyńcach, którzy byli już najwyraźniej doskonale świadomi obecności wyprawy. Generał Tamazdaren'a rozkazał rozbić obóz na środku kolejnej, trzeciej przełęczy, tak by skalne ściany osłaniały jego flanki, a wkrótce na środku wyrósł zalążek kolejnego fortu. Na południe posłano jeźdźców, by poinformować poprzedni fort o stanie sytuacji. Wysłano też zwiadowców, by wybadali czy droga jest bezpieczna i gdzie znajdują się barbarzyńskie osady. Zwiadowcy byli kilkakrotnie atakowani z ukrycia przez zasadzonych dzikich wojowników, uzbrojonych w łuki, bronie z kamienia i drewna oraz, najstraszniejsze z nich wszystkich, zatrute strzałki. Pomimo pewnych strat barbarzyńcy zastali pokonani a zwiadowcom udało się nawet pojmać kilku z nich. Wydawało się, że droga została oczyszczona a jeńcy wyjawili, że ekspedycja znajduje się na granicy ziem plemion - jeśli szybko opuszczą to miejsce nikt nie będzie ich niepokoił. Za namową Tamazdaren zdecydował się opuścić obóz przed przybyciem posiłków z Rikkadanu, ruszając dalej na północ.

Okazało się jednak, że jeńcy kłamali - ich zadaniem było wywabienie ekspedycji z obronnej pozycji. Barbarzyńcy wiedzieli już, że obcy w ponad połowie stanowią bezbronnych kupców przewożących nieopisane bogactwa. Wierzyli, że jest to łup jaki do tej pory nie przyniosła im żadna karawana. Zdobycz warta ryzyka. Pobliskie plemiona, nawet te które nienawidziły się wzajemnie, połączyły siły i wspólnie zasadziły się na obcych.

Gdy wyprawa opuszczała właśnie Czerwone Ziemie, a ludzie ujrzeli rozciągającą się na zachód i północ Wielką Pustynię, usłyszano rogi. Pojmani Harruńczycy wprowadzili ich w pułapkę, zewsząd bowiem pojawili się barbarzyńcy odziani w skóry i kości upolowanych jeleni i hien, o ciałach wymalowanych białym i czerwonym proszkiem, wydających z siebie okrzyki wojenne. Generał Tamazdaren szybko wydał rozkazy - kupcy i cywile oraz ich wozy z jednej linii ustawili się w ciasnym okręgu, dookoła ich natomiast stanęli żołnierze, w szyku bojowym. Mur tarcz, mieczy i włóczni nie cofnął się nawet o krok, a imperialny sztandar z czarnym ńarmadem dumnie powiewał w powietrzu, podczas gdy barbarzyńcy atakowali w falami, co rusz rozbijając się o linie obrońców i co rusz ponawiając atak. Nie znali się na taktyce ni sztuce wojny, a swe zwycięstwo opierali jedynie na podstępie, przewadze liczebnej oraz zwierzęcym szale. Ich pancerze z kości łamały się pod ajdyniriańskimi chątrizharami tak samo jak ostatecznie złamały się ich hufce. Wtedy też żołnierze wsiedli na konie, wielbłądy i szartany zostawione w kole wozów i pognali w pogoń za przeciwnikiem. W tej bitwie, nazwanej potem Bitwą Roztrzaskanych Kości, Wielka Wyprawa straciła około 100 osób, podczas gdy barbarzyńców zginęły tysiące. Jeźdźcy wysłani w pogoń za uciekającymi dotarli do kilkunastu górskich osad, które w odwecie spalono do gołej ziemi a ludzi wyrżnięto lub wzięto w niewolę.   

Medycy opatrzyli rannych, a ciała zabitych członków wyprawy ceremonialnie spalono pośrodku kręgu. Ekspedycja ruszyła na północ, a po drodze dołączyły do niej oddziały wysłane z za barbarzyńcami, poganiając zdobytych niewolników. Pogoda była dobra i po jakimś czasie ujrzeli górę, stojącą samotnie w oddaleniu od reszty łańcucha. Tam też wiódł szlak handlowy. Po drodze wyprawa natrafiła niewielką karawanę kierującą się w stronę Rikkadanu, kierowaną przez sędziwego już Talonbatczyka - o skórze równie czarnej co Rikkadańczycy i Harrunowie i brodzie, zaczynającej już siwieć, oraz jego syna. Na przeciw wyjechał im sam Generał, siedząc dumnie na szartanie. Był to prawdopodobnie pierwszy raz gdy mieszkaniec Talonbatu spotkał Ajdyniriańczyka czystej krwi, ci bowiem nigdy nie zapuszczali się na wschód dalej jak do Harak. Za pośrednictwem kupców (nieliczni bowiem zapuszczali się wcześniej do Talonbatu) ostrzeżono ich Harruńczykach, chociaż po ostatniej rzezi droga powinna być czysta, kazano im również poinformować o losie wyprawy. Spotkanie te było również idealną okazją dla imperialnych uczonych, było to bowiem ich pierwsze spotkanie z egzotyczną mową.
 
Wielka Wyprawa rozbiła kolejny dłuższy obóz w pobliżu samotnej góry. Było tak gorąco, że ludzie słabli a nigdzie nie można było znaleźć źródła wody. Wyprawa miała jeszcze zapasy, lecz kurczyły się ona a nie można ich było odnowić. Najbardziej doskwierało to ciężko uzbrojonym żołnierzom, którzy musieli ściągać swój ekwipunek by nie zagotować się w swoich pancerzach. W tych warunkach znacznie lepiej radziły sobie rikkadańskie oddziały, przyzwyczajone do pustynnego klimatu i znacznie lżej opancerzone.
Wyprawa ruszyła więc na zachód, idąc środkiem czegoś co było najprawdopodobniej korytem dawno wyschniętej rzeki. Było ono na tyle szerokie, że kolumna mogła bez większych problemów korzystać z niego jak z drogi, chociaż momentami piasek przykrywał je do tego stopnia, że koryto ginęło pośród pustyni, po to by pojawić się kilkaset metrów dalej. Wtedy też grupa, w skład której wchodził pewien uczony, odłączyła się od karawany, zmamiona fatamorganą - zobaczyli wielką oazę, wodę i drzewa pośród wzgórz. Były to jedynie widy a grupa zgubiła się pośród piasków. Próbując wrócić po swoich śladach odnaleźli jednak dziwną formację skalną - wysoki na kilka-kilkanaście metrów słup wystający ponad okolicę. Po tym jak zbliżyli się do niego, okazało się że wygląda jak wielki posąg odwrócony od nich tyłem, natomiast w okolicy znajduje się ich więcej, ustawionych w zaskakująco regularnych odstępach. Zanim zdążyli się do nich zbliżyć odnalazł ich patrol wojskowych i przetransportował do obozu, doniesienia uczonego zainteresowały jednak Tamazdarena, który wraz z kilkunastoma osobami i uczonym pojechał obejrzeć dziwne formacje. Jak się okazało, rzeczywiście nie były to skały lecz seria wielkich posągów, natomiast nieopodal znaleziono pogrzebane w pisaku ruiny kamiennych budowli.

Pomimo próśb uczonych, by zostać w miejscu dłużej, wyprawa oraz jej karawany ruszyły dalej wzdłuż wyschniętej rzeki. Słońce piekło pośród piasków pustyni a ludzie mdleli z gorąca. Zwiadowcy twierdzili, że w okolicy znajdują się jeszcze co najmniej 2 zrujnowane miasta, lecz warunki były zbyt ciężkie by zbliżyć się do nich. Jak ktokolwiek mógł żyć tu w takich warunkach? I kto zbudował kamienne miasta i wyrzeźbił posągi na takim pustkowiu?

To był najcięższy i najtrudniejszy etap ich dotychczasowej wędrówki. Kończyła się woda, trzeba było racjonować zapasy. Bezlitosne słońce oraz niedobór wody okazał się przeciwnikiem znacznie niebezpieczniejszym od dzikich hord barbarzyńców z Harrunu. W dodatku takim, przeciw któremu na nic nie zda się siła ramienia i kunszt bitewny. Ludzie mdleli podobnie jak zwierzęta, a niektórzy nigdy już więcej nie podnosili się z ziemi. Wydmy i diuny ciągnęły się po horyzont. Kupcy jednak twierdzili, że wyprawa powinna być już niedaleko.

Na początku nie byli pewni czy to co widzą jest prawdziwe, czy to nie Akhrish mącący im wzrok. Czy to nie fatamorgana.
Lecz nie. W końcu, dotarli do Bāniridhę Ťaloannambhatanīs. Do Miast-Państw z Zachodniej Pustyni. Do Talonbatu.   

Spoiler
[close]
Spoiler
[close]
Spoiler
[close]

A tego sobie słuchałem pisząc:
https://www.youtube.com/watch?v=7whegFR6Lz0
https://www.youtube.com/watch?v=t4onBqilHvc
https://www.youtube.com/watch?v=zm4E4umP9Qc
https://www.youtube.com/watch?v=VaixNOCkHsM&t=6s
Oto ja, Adwokat Diabłów