Język kertański

Z Conlanger
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język ker tan (/kɛ˥˩ɹ ta˩˥ʔn/, język ludzi) to jeżyk pochodzący od języka fleksyjnego, podobnego w miarę do praindoeuropejskiego (fonetycznie i gramatycznie, a nie pochodzenia podobnego). W wyniku wypadnięcia sylab powstał akcent toniczny, oraz jednosylabowatość. Sam proces takiej zmiany języka powstał w wyniku wymieszania się z innym tubylczym ludem, który mówił językiem tonalnym. Język jest zapisywany, ale o tym później, bo nie wszystkie znaki wymyśliłem, choć sposób pisania oraz materiał pisania już tak. Język jest używany gdzieś na Zachodzie.

Dźwiękownia

Dźwięki przedstawię w trzech grupach:

  • Początkowe
  • Środkowe
  • Końcowe

Dlaczego nie podział na spółgłoski i samogłoski? Otóż musiałbym zaraz robić milion adnotacji, co kiedy występuje. A przy okazji, podam nie tylko występujące dźwięki, ale zbitki, jako że docelowy sposób zapisu obejmuje także zbitki. Dźwięki dzieli się zazwyczaj na sta't bo, czyli podstawy - grupy czterech dźwięków, które w piśmie mają wspólną podstawę.

Dźwięki Początkowe

  • p pʰ b bʱ
  • t tʰ d dʱ
  • k g
  • m n
  • st zd
  • pʼ ɓ
  • tʼ ɗ
  • ɹ l
  • h ʔ - tzw. twardy i miękki przeddech
  • j w
  • ts tsʰ
  • v f

Dźwięki środkowe

Czyli samogłoski. Wokalizm języka kertańskiego opiera się o samogłoski:

  • i,
  • u,
  • ɛ,
  • ʌ,
  • a,
  • ə.

Ważną cechą jest tonalność. W języku kertańskim występuje pięć tonów:

  • neutralny - iˑ, uˑ, ɛˑ, ʌˑ, aˑ, əˑ,
  • rosnący - i˩˥, u˩˥, ɛ˩˥, ʌ˩˥, a˩˥, ə˩˥,
  • opadający - i˥˩, u˥˩, ɛ˥˩, ʌ˥˩, a˥˩, ə˥˩,
  • rosnący łkany - i˩˥ʔ, u˩˥ʔ, ɛ˩˥ʔ, ʌ˩˥ʔ, a˩˥ʔ, ə˩˥ʔ,
  • opadający łkany - i˥˩ʔ, u˥˩ʔ, ɛ˥˩ʔ, ʌ˥˩ʔ, a˥˩ʔ, ə˥˩ʔ,

Tony łkane

Czym są tony łkane? Otóż są to sekwencje samogłoska + zwarcie krtaniowe. Ogólnie miało to brzmieć w miarę podobnie do stødu. Czasami dochodzi do asymilacji zwarcia krtaniowego z następującą spółgłoską, ale o tym za chwilkę.

Dźwięki końcowe

  • p b
  • t d
  • k g
  • m n
  • s
  • ɹ l
  • j w
  • ʈ
  • f
  • χ
  • ʃ

Asymilacje

Otóż dochodzi do pewnych asymilacji, na granicy dźwięków. Nieważne, czy jest to granica wewnątrzwyrazowa, czy między. Zawsze zachodzą tak samo:

  • dd > ɹð
  • tt > st
  • ʔd > ɦɹ

Gramatyka

Gramatyka opiera się o szyk i partykuły.

Odmiana czasowa

Odmiana czasowa polega na dodaniu odpowiednich partykuł po czasowniku:

  • teraźniejszy: fəˑ
  • przeszły dokonany: tsʰʌˑ
  • przeszły niedokonany: dʱi˥˩

Zazwyczaj nie podaje się formy czasowej, gdy wiadomo kiedy co i jak z kontekstu.

Konstrukcja posesywna

posiadane+i˩˥ʔ+posiadacz

Pytanie

Pytanie tworzy się poprzez dodanie partykuły bu˥˩ po słowie. Odpowiedź na nie brzmi tak: nie - stə˥˩, tak - stə˩˥

Szyk zdania

Zdanie przechodnie: VSO

Zdanie nieprzechodnie: VS

Zdanie zwrotne: SVS(O)


Okoliczniki zazwyczaj podaje się przed czasownikiem.

Przykładowy tekst

JKM: Proszę zrozumieć, że rząd, żeby dać komuś 100 złotych, musi wcześniej zabrać 140. [wiˑ bɛ˩˥m əˑn || tsʰə˩˥ʔf i˩˥ʔ bʌ˩˥ɹ aˑ tʼə˩˥ʔ lu˥˩ pʰi˥˩ dʱa˥˩ʔm ɗə˩˥w || tsʌ˩˥ʔg zda˩˥ʃ fʌˑf dʱa˥˩ʔm pʼʌ˥˩ʔʈ əˑn] prosić—ja—nieokreślony przedmiot—||—ludzie—partykuła dzierżawcza—władza—aby—dać—kto—partykuła nieokreśloności—100—złoto—||—musieć—on/a/o—do środka—wziąć—100—40—nieokreślony przedmiot.