Język romosłowiański

Z Conlanger
Skocz do: nawigacja, szukaj
Język romosłowiański
Rûmănkă înzăk
Sposoby zapisu: łaciński
Typologia: analityczno-fleksyjny
SOV
Faktycznie
Utworzenie: Henryk Pruthenia w 2013
W świecie Rumanki
Używany w : Rumanka
Klasyfikacja: J. słowiańskie
  • ?
Lista conlangów
Nuvola apps bookcase 1 blue.svg.png Zobacz też słownik tego języka.

Język romosłowiański (roms. rûmănkă înzăk) - język a posteriori wywodzony za pomocą zmian fonetycznych z języka prasłowiańskiego. Język miał powstać jako język dworu i kleru w jakimś państwie słowiańskim, które uległo silnej latynizacji. Oczywiście, ze względu na to, są duże wpływy łaciny nieludowej, a tej średniowiecznej. Początkowo język był używany przez dwór i kler oraz ludność stolicy, następnie kolejne miasta, a potem i wieś. Język poddawał się głównie wpływowi leksykalnemu, resztę języka to ominęło.

Zapis i Procesy fonetyczne

  • A a - [a]
  • Ae ae - [ʲɛɪ] < jać
  • Ă ă - [ɨ] < *y; *a (przed nosowymi i wygłosowe w mianowniku, gdy nieakcentowane)
  • B b - [b ]
  • C c - [k]; [ç] przed ae, e, ë, ëe, i, ï
  • Ch ch - [k]; [ç] jak wyżej; używane w słowach pochodzenia łacinskiego
  • D d - [d]
  • E e - [ʲe], [je] - w nagłosie i po samogłoskach innych niż a, ë, o. W wygłosie -0 + wzdłużenie poprzedzającej samogłoski
  • Ë ë - [je], w wygłosie - [ʲe]
  • Ëe ëe - [ʲøɪ], [jøɪ] < e (w sylabach zamkniętych)
  • F f - [f]
  • G g - [g]; [ʝ] - jak przy c, i ch
  • H h - [h], w nagłosie: -0, w wygłosie -0 + wzdłużenie zastępcze; [j] przed ae, e, ë, ëe, i, ï
  • I i - [ʲi]; [j] przed samogłoskami
  • Ï ï - [ʲi] przed samogłoskami
  • Î î - [ʲə] < i, e (przed nosowymi), także w wyniku odpadnięcia [s ]
  • J j - [ʒ]
  • K k - [k]; [ç] przed ae, e, ë, ëe, i, ï
  • L l - [l]; [ʌ] między spółgłoskami, czasami nawet [u ]
  • M m - [m]
  • N n - [n]
  • O o - [ɔ]
  • Oe oe - [øɪ], [øɪ] < o (w sylabie zamkniętej)
  • P p - [p]
  • Ph ph - [f], używane w słowach pochodzenia łacinskiego
  • R r - [r]~[ʀ]; [ʌɐ] między spółgłoskami
  • Q q - [k], w dwuznaku »qu«
  • S s - [s ]
  • Sch sch - [ʃ]
  • T t - [t]
  • Th th - [t], używane w słowach pochodzenia łacinskiego
  • U u - [u ]; [w] przed i po samogłosce
  • Û û - [ə] < u, o (przed nosowymi, w wygłosie mianownika)
  • Ü ü - [u ] przed i po samogłosce
  • V v - [v]
  • X x - [ks], używane w słowach pochodzenia łacinskiego
  • Y y - [ʲi], używane w słowach pochodzenia łacinskiego
  • Z z - [z]

Inne zmiany fonetyczne

Procesy nie podane przy znakach:

  • ę, ą > en/em, on/om
  • rozbicie zbitek w sylabach zamkniętych (odpada pierwsza spółgłoska), np. kostь > koet, dop. kosti
  • ъ, ь > a, e
  • TraT, TlaT, ale arT, alT
  • nagłosowe o > a
  • 'a > e
  • 'u > i
  • c > s
  • akcent stały, na pierwszą sylabę

Gramatyka

Czasownik

Koniugacja wywodzi się po procesach z tej prasłowiańskiej, brak czasu przeszłego analitycznego, czas przyszły tworzony poprzez doklejenie sufixu wywodzącego się z drugiej części odmiany *byti do czasownika w formie bezokolicznika (przyszły niedokonany) bądź supinum (dokonany), np. znati bądą > znatidûm będę znał znatъ bądą > znatdûm > znadûm poznam Dalej normalnie jest zachowany aoryst oraz perfekt etc.

Rzeczownik

Deklinacje są dość uproszczone. Celownik i miejscownik się całkowicie zlały, liczba podwójna zatraciła się gdzieś w dziejach, wiele uproszczeń. Narzędnik u przymiotników wywodzi się z deklinacji rzeczownikowej. Dopełniacz w liczbie mnogiej żywotnych także jest biernikiem. Dopełniacz liczby pojedynczej jest jednocześnie mianownikiem liczby mnogiej (analogia do rzeczowników żeńskich).