Język tlaspertyjski

Z Conlanger
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język tlaspertyjski - język używany przez Tlaspertów. Ergatywno-absolutywny język aglutynacyjny, toniczny.

Dźwięki

Język posiada 17 spółgłosek, 7 samogłosek, 12 tonów.

Spółgłoski

  • m n ( m n )
  • p t k ( p t k )
  • θ ð s z ç ʝ ( θ ð s z x g )
  • ɬ ɮ ( tl dl )
  • w l r j ( w l r j )

Samogłoski

  • i y u ( i y u )
  • e ʌ ( e o )
  • a ɒ ( a â )

Tony i akcent

Tony zapisuje się z pomocą litery e z diakrytykiem po samogłosce oznaczającej wartość samogłoski. Np:

  • â [ɒ] - krótki średni;
  • âe [ɒː] - długi średni;
  • âé [ɒ˦] - krótki wysoki;
  • âéé [ɒː˦] - długi wysoki;
  • âè [ɒ˨] - krótki niski;
  • âèè [ɒː˨] - długi niski;
  • âê [ɒ˩˥] - krótki rosnący;
  • âêê [ɒː˩˥] - długi rosnący;
  • âě [ɒ˥˩] - krótki opadający;
  • âěě [ɒː˥˩] - długi opadający;
  • âẽ [ɒ˧˥] - krótki średni rosnący;
  • âẽẽ [ɒː˧˥] - długi średni rosnący;

Czyli występuje sześć par tonów w parach długa - krótka:

  • średni
  • wysoki
  • niski
  • rosnący (niski > wysoki)
  • opadający (wysoki > średni)
  • średni rosnący (średni > wysoki).

Rzeczownik

Rzeczownik odmienia się przez przypadki i liczby.

Przypadki

Występują następujące przypadki:

  • absolutyw;
  • ergatyw;
  • genetyw;
  • prepozycjonał.

Liczby

Występują następujące liczby:

  • pojedyncza;
  • mnoga;
  • podwójna;
  • zbiorcza.

Deklinacja

Istnieje siedem typów deklinacyjnych.

Deklinacja liczby pojedynczej

Istnieje siedem deklinacji:

Deklinacja I
Przypadek Dekl. I Ton
Abs. ðoer krótki średni
Erg. ðor krótki średni rosnący
Gen. ðori krótki średni
Prep. ðoéére długi wysoki
Deklinacja II
Przypadek Dekl. II Ton
Abs. eð długi średni
Erg. êêð długi rosnący
Gen. mâði krótki średni
Prep. êêðe długi rosnący
Deklinacja III
Przypadek Dekl. III Ton
Abs. gyén krótki wysoki
Erg. gyéén długi wysoki
Gen. gyéni krótki wysoki
Prep. gyééne długi wysoki
Deklinacja IV
Przypadek Dekl. IV Ton
Abs. poès krótki niski
Erg. poês krótki rosnący
Gen. poèsi krótki niski
Prep. poêse krótki rosnący
Deklinacja V
Przypadek Dekl. V Ton
Abs. teêr krótki rosnący
Erg. teêêr długi rosnący
Gen. teêri krótki rosnący
Prep. teêêre długi rosnący
Deklinacja VI
Przypadek Dekl. VI Ton
Abs. aět krótki opadający
Erg. at krótki średni rosnący
Gen. aěti krótki opadający
Prep. ate krótki średni rosnący
Deklinacja VII
Przypadek Dekl. VII Ton
Abs. nyépe nie dotyczy
Erg. nyépi bez zmian
Gen. nyépi bez zmian
Prep. nyépee bez zmian

Liczba mnoga

Liczbę mnogą tworzy się z pomocą sufiksu -(i)me. Przyjmuje ona zazwyczaj ton krótki średni, choć czasami może przyjąć inny ton krótki, który akurat ułatwiłby wymowę.

Liczba podwójną

Liczbę podwójną tworzy się z pomocą sufiksu -(u)p. Przyjmuje ona zazwyczaj ton krótki średni, choć czasami może przyjąć inny ton krótki, który akurat ułatwiłby wymowę.

Liczba zbiorowa

Liczbę zbiorowa tworzy się z pomocą sufiksu -(i)sâ. Przyjmuje ona zazwyczaj ton krótki średni, choć czasami może przyjąć inny ton krótki, który akurat ułatwiłby wymowę.

Czasownik

Czasownik odmienia się tylko przez kategorię przechodności/nieprzechodności.

Koniugacja

Istnieją cztery klasy koniugacyjne:

Aktywność Kon. I Kon. II Kon. III Kon. IV
Przechodność âém peên keére syéme
Nieprzechodność âééme peêêne koéére suééme

III i IV koniugacja

Do III i IV koniugacji należą czasowniki z samogłoską tematową w tonie wysokim. Dodatkowo dochodzi do wymiany jakościowej samogłosek.

Przechodnia e y
Nieprzechodnia o u