Autor Wątek: Język Domateoński - Δοмαϑεω  (Przeczytany 1978 razy)

Offline Ghoster

Język Domateoński - Δοмαϑεω
« dnia: Wrzesień 14, 2011, 21:09:15 »
· Δοмαϑεω ·
· Język Domateoński ·

Język domateoński (dom. Δοмαϑοιv Ραϧιο [dʌmaθʌin rain]) używany jest na Errydzie, głównie na terenach Unii Domateońskiej. Wchodzi w skład rodziny domateońskiej, jednak dzisiaj wszystkie inne języki prócz domateońskiego (tutaj; trzy dialekty) wymarły i można je spotkać tylko w niektórych starych pismach, najnowszy twór spisany w języku Fereilskim to tłumaczenie praw Unii Domateońskiej z roku 575. Języka domateońskiego używa ponad 80 milionów ludzi, jest natywnym językiem dla ponad 75 milionów.

Zasięg używania języku domateońskiego:

Terminem „Domateo” lub „Języki Domateońskie” określa się wszystkie języki należące do owej rodziny; język ezedaoński (Εζεδαις ϱαϧιο), język psjetopijski (Ψιεϑοπιv ϱαϧιο) oraz język dramiseński (Δϱαмισσες ϱαϧιο). Te trzy dialekty wywodzą się od wspólnego języka staro-domateońskiego, przy czym każdy z nich wyewoluował w nieco inny sposób niż pozostałe. Najwięcej różnic w stosunku do pozostałych dialektów ma język dramiseński, ponieważ powstał od bezpośrednio od język staro-domateońskiego, podczas gdy dialekt psjetopijski wywodzi się pośrednio od dialektu ezedaońskiego.

Języki domateońskie kwalifikują się to typu języków fleksyjnych; słowa dzielą się na określone części mowy, do których dodaje się określone morfemy gramatyczne spełniające zazwyczaj więcej niż jedną funkcję. Języki domateońskie mają pewną bardzo niespotykaną cechę wśród języków fleksyjnych; jest to bowiem język koncentryczno-przypadkowy, przypadki nie wyrażają stosunków między agensem a pacjentem, różnice te oddawane są przez określone zaimki, przy czym szyk zdania jest w tym przypadku dość niestabilny; nie jest to więc grupa języków izolujących. Akcent jest zawsze oksytoniczny; pada więc na ostatnią sylabę zestroju akcentowego, niezależnie od dodanych przyrostków do morfemu bazowego. Ponadto liczba przypadków to sześć (mianownik, ergatyw, absolutyw, possesyw, prepozycjonal, wołacz). Fonetyka języków domateońskich jest średnio skomplikowana, ponieważ wywodzą się one z bardzo prymitywnego pra-języka, który był dość ubogi pod względem fonetycznym.




1.   Głoska [n] przed miękkopodniebiennymi [k g x ɣ] przyjmuje alofon [ŋ].
2.   Dziąsłowa spółgłoska [s] w towarzystwie głosek miękkopodniebiennych może być realizowana zadziąsłowo, jako [ʃ].
3.   Wargowo-zębowa głoska [v] zarówno w wygłosie jak i nagłosie może być zastąpiona przez [ʋ].
4.   W mowie potocznej zębowa spółgłoska [ð] w wygłosie jest często realizowana jako szczelinowe [ɮ].

Zapis spółgłosek:

Dialekty języka domateońskiego różnią się tylko i wyłącznie fonetyką oraz słownictwem (ta różnica występuje głównie w dialekcie dramiseńskim, który czerpie słownictwo z języka staro-domateońskiego), gramatyka obowiązuje taka sama we wszystkich dialektach. Poniżej znajdują się dwie tabele przedstawiające procentową ilość użytkowników danych dialektów, którzy różnie realizują głoski przedstawiane symbolami "αo" oraz "χ".

Ao αo




Słownik:
: [xɛ] : Tak
Цɛ : [ʣɛ] : Nie
Eϱϱυδα : [ɛrruða] : Erryda (kontynent)
Toϱαια : [tʌraja] : Toraja (kontynent)
Yϱαoδ : [urɑð] : Uraż (kraj)
Παoϰoια : [pɑkʌja] : Pakoja (kraj)
« Ostatnia zmiana: Wrzesień 19, 2011, 16:25:32 wysłana przez Ghoster »