Twórczość w użyciu > Nauka conlangów

Ajlaka dla początkujących.

(1/2) > >>

Jasiek13:
Ajlaka. Język z odmianą doprowadzającą do nerwicy i z łatwą i zwykle regularną wymową.

Spis rozdziałów z gramatyką:
1)wymowa i pismo
2)składnia
3)deklinacja i partykuły
4)podstawy koniugacji
5)strony czasownika
6)tworzenie zapożyczeń

Spis rozdziałów tematycznych:
1)czasownik być
2)kolory
3)dane osobowe (w przyszłości)
4)liczby (w przyszłości)
5)rodzina (w przyszłości)
6)dom (w przyszłości)
7)miasto (w przyszłości)
8)restauracja i hotel (w przyszłości)

Rozdział 1. Wymowa i pismo.

Język posiada 5 fonemów samogłosek:
/a e u o i/ zapisywane a e u o i

Wiem. Wszystko pięknie i ładnie, ale samogłoski a, e, u mogą zostać przedłużone i wtedy zapisujemy je jako ä, ë, ü.

Akcent to mniej przyjemna część, ale, że tamta była prosta to z tą większych problemów nie będzie.

Akcent jest stały i pada na drugą sylabę i polega na podwyższeniu tonu tej sylaby i czasem ją przedłuża, akcent nie pada na zaimki, spójniki i partykuły.

Tak, ciekawe wyjaśnienie, ale co znaczy, że akcent czasami przedłuży samogłoskę? To znaczy oczywiście, że samogłoska jest przedłużana gdy tą samogłoską jest a, e, lub u.

Samogłoski a, e, u są też przedłużane gdy są po literze k, t, lub d.

Przejdźmy teraz do spółgłosek.
Oto one:

k g d h /k g d H/
s t f l /s t f j/
m µ/m' n ñ /m ɱ n ŋ/
r p z j c /r p z l c/

Uwaga fonem /ɱ/ można zapisać na dwa sposoby.

Wiem nic nadzwyczajnego, ale trzeba pokazać.
I to byłoby na tyle w tym rozdziale, jeżeli będzie ktoś miał jakieś pytania to chętnie odpowiem.

Jasiek13:
Rozdział 2. Składnia.

Składnia wybacza w tym języku bardzo dużo. Daje trzy różne szyki, czyli SVO, VSO, VOS.
S- podmiot
O- dopełnienie
V- orzeczenie
Jednak występuje tu podmiot uprzedni, czyli w każdym zdaniu składowym powinien wystąpić podmiot z odpowiednią formą, przy czym w zdaniach składowych w tym samym zdaniu mogą być inne podmioty, więc całego Pana Tadeusza można zapisać jednym zdaniem, zwłaszcza, że pytań nie tworzy się przez postawienie pytajnika tylko przez partykułę.

Było krótko i na temat, ale to co można było powiedzieć o składni się wyczerpało.

Jasiek13:
Rozdział 3. Deklinacja i partykuły.

Rzeczownik ma dwie liczby: pojedynczą i mnogą.
Rzeczownik odmienia się przez trzy przypadki: Mianownik, mianownik i mianownik.
Tak, wiem to ten sam przypadek. Ale końcówki są inne. Więc każdy z tych mianowników umożliwia podłączenie innej partykuły, a oto tablica deklinacyjna dla deklinacji prostej:

     l.p.    l.mn.
M1 ke        re
M2 ka        ra
M3 ku        ru
 
A to dla deklinacji złożonej:
     l.p.    l.mn.
M1 kle        le
M2 kla        kle
M3 m'o       kla

Deklinacja złożona dotyczy tylko rzeczowników które mają dwa wyrazy. Gdy drugi wyraz ma więcej niż jedną sylabę to właśnie tą część odmieniamy, ale gdy drugi wyraz ma dokładnie jedną sylabę, wówczas odmieniamy ten pierwszy według prostej, podstawowej deklinacji.
 
M1 to forma słownikowa która określa też ten prawdziwy mianownik.
M2 to forma partykuł składni. Oto one:
-partykuła podmiotu- nan -określa podmiot lub osobę zmieniającą stan rzeczownika z partykułą tematu
-partykuła tematu- nium - określa temat, lub to czego stan jest zmieniany przez podmiot
-partykuła podmiotu i tematu- mie - coś jest podmiotem i tematem.
M3 to partykuły deklinacyjne:
-braku-de
-dopełniacz-he /ne/
-celownik-fe /u/
-biernik-mo
-ablativus-gi /gin/
-allativus-ki /kim/

Jeżeli musimy umieścić partykułę składniową i deklinacyjną to rzeczownik ma formę partykuły składniowej i ona jest pierwsza, a następnie umieszczamy partykułę deklinacyjną.


Istnieje też partykuła pytania, czyli re /ke/ która stoi na końcu zdania składowego.
Jako ćwiczenie polecam odmienić kilka rzeczowników i je przetłumaczyć.

Jasiek13:
Rozdział 4. Podstawy koniugacji.

Sam czasownik jest nieodmienny, ale można dołożyć słowo które opisuje jego formę gramatyczną.
Słowo to składa się z trzech liter. Słowo to musi znaleźć się na poczatku dopełnienia.
Pierwsza jest spółgłoska k, d, c, t, lub n. Określają one stronę czasownika.
Jest pięć stron prostych i pięć złożonych.
Strony proste to:
-czynna (k)
-bierna (d)
-zwrotna (c)
-wzajemna (t)
-zerowa (n)
Strony złożone to:
-sprawcza czynna (k)
-sprawcza bierna (d)
-sprawcza zwrotna (c)
-sprawcza wzajemna (t)
-sprawcza złożona (n)

Następna jest samogłoska o, a, u, e, lub i. Oznaczają one kolejne czasy: zaprzeszły, przeszły, teraźniejszy, przyszły i poprzyszły.

Na samym końcu jest spółgłoska która informuje nas czy strona jest prosta, czy złożona. Dla strony prostej jest r, a dla złożonej p.

Jasiek13:
Rozdział 5. Strony czasownika.

Omówię dokładniej strony złożone czasownika, gdyż mogą wystąpić pewne problemy z nimi.

Strona sprawcza czynna:
Podmiot nakazuje/zezwala dopełnieniu wykonać czynność na drugim dopełnieniu.
Budowa zdania: Podmiot + czasownik w stronie zerowej (czy podmiot nakazuje? Zezwala?) + dopełnienie wykonujące czynność + czasownik w stronie sprawczej czynnej + dopełnienie podlegające czynności.

Strona sprawcza bierna:
Podmiot nakazuje/zezwala wykonać dopełnieniu czynność na podmiocie.
Budowa zdania: Podmiot + czasownik w stronie sprawczej biernej + dopełnienie.

Strona sprawcza zwrotna:
Podmiot nakazuje/zezwala wykonać dopełnieniu czynność na sobie samym, czyli dopełnienie wykonuje czynność w stronie zwrotnej.
Budowa zdania: Podmiot + czasownik w stronie sprawczej zwrotnej + dopełnienie.

Strona sprawcza wzajemna:
Podmiot nakazuje/zezwala dwóm dopełnieniom wykonać czynności na sobie wzajemnie.
Budowa zdania: Podmiot + dopełnienie + czasownik w stronie sprawczej wzajemnej + dopełnienie

Strona sprawcza złożona:
Podmiot wykonując jedną czynność prowokuje dopełnienie do wykonania innej czynności na nieznanym obiekcie.
Budowa zdania: Podmiot + czynność wykonywana przez podmiot w stronie sprawczej złożonej + dopełnienie + czynność w stronie zerowej wykonywana przez dopełnienie.
Obiekt może być wskazany przez dodatkowy czasownik być w stronie prostej. Obiekt zostaje wskazany przez stronę.

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

Nie udało się pochwalić
Pochwalanie...
Idź do wersji pełnej