Kyon > Kyon

Túmtaùd Trùg (Państwo Truskie) - opis i historia

(1/9) > >>

Todsmer:
Historia Państwa Trugskiego

Wstęp
Jako że żaden kraj nie powstał z niczego, a wszystkie ich cechy mają swoje źródło w histori, żeby zacząć opisywać Państwo Trugskie, trzeba zacząć od historii. I to nie tylko historii wspomnianego państwa, ale całego regionu, gdyż bez tego nie bylibyśmy w stanie zrozumieć bogactwa kultury, jak i źródeł nienawiści, która od zawsze rozrywała region, i była głównym motorem wojen ostatniego tysiąclecia.

Link do posta bardziej ogólnego, z nazwami geograficznymi itd

Zasiedlenie
Tysiąc pięćset lat temu główną siłą w rejonie Morza Środkowego było Cesarstwo. Ten organizm polityczny, stworzony przez Poitów, istniał już kilkaset lat. Państwo to opanowało praktycznie wszystko, co było do opanowania w regionie. Poza granicami kończyła się cywilizacja. Jedną z podstaw państwa był handel, zwłaszcza z oceanem, jak i rejonem Bagiennego Jeziora na zachodzie. W związku z tym, dużą część doliny Wielkiej Rzeki zajmowały różne państwa satelickie. Uzależnione od Cesarstwa, płaciły mu trybut, pilnowały, żeby kupcom nie groziły ataki ze strony piratów i rabusi, same jednak bogaciły się na pośrednictwie handlowym.


Map. 1. Region 1500 lat temu

Trugowie byli wówczas ludem koczowniczym, mieszkającym na wielkich stepach. Nieco bliżej, w widłach Wielkiej i Długiej Rzeki, mieszkali spokrewnieni z nimi Taugrowie, rolnicy i hodowcy. W lasach deszczowych mieszkało jeszcze jedno plemię – Liktowie.

Jakieś tysiąc czterysta lat temu katastrofa dotknęła te ziemie. Wielka susza dotknęła zwłaszcza tereny stepu na zachód od Długiej Rzeki, ale żaden region nie był nietknięty. Bagienne Jezioro prawie wyschło. Ogromne połacie lasu na północ i zachód od Wielkiej Rzeki spłonęły i zostały zastąpione przez stepy. Przede wszystkim zaś nastały klęski głodu. Cesarstwo wycofało się z rejonów Jeziora Księżycowego (zwanego też Małym), a bunt państw satelickich skończył się całkowitym zniszczeniem stolicy prowincji zachodniej (leżącej nad Jeziorem Słonecznym, oznaczonej białą kropką). Pozostali przy życiu wycofali się na tereny po drugiej stronie rzeki, gdzie nieposiadający łodzi buntownicy nie mogli ich dosięgnąć. Nowe miasto położone było na wysokiej skarpie na cyplu, miejscu doskonałym zarówno do obrony, jak i wypadów morskich (czy też, jak w tym przypadku, rzecznych i jeziornych). Było to ostatnie miasto założone za Starego Cesarstwa (nazwanego tak dla odróżnienia od Cesarstwa Nowego, czy też Drugiego).

Bunty nie ominęły jednak również Cesarstwa właściwego. Na południu powstało separatystyczne Cesarstwo Ksieżycowe, nazwane od jeziora, nad którym leżało. Oczywiście samo nie nazywało się w ten sposób, będąc przekonani o prawdziwości i jedyności swojego państwa. W tamtych rejonach powstało również inne państwo Poitów, niezależne od Cesarstwa.


Map. 2. Region 1300 lat temu

Później, tysiąc trzysta lat temu, katastrofa jedynie się pogłębiała. Długa Rzeka wyschła, wskutek czego znacząco opadł również poziom wód Wielkiej Rzeki, co pociągnęło za sobą spadek poziomu wód gruntowych. Lasy, w których mieszkali Liktowie, stepowiały, ci zatem ruszyli na południe i wschód, niszcząc wszystkie pozostałości państw satelickich, jakie tam istniały, nie byli w stanie jednak przekroczyć Wielkiej Rzeki.

Wyschnięcie Długiej Rzeki usunęło ostatnią barierę, jaka trzymała głodujących Trugów i Taugrów z dala od doliny. Pierwsi ruszyli Taugrowie, przeprawili się przez Wielką Rzekę i jej dopływ, mniej dotknięty suszą. Niedługo później ich śladem poszli Trugowie. Sprawę znacząco ułatwił im fakt, że po drugiej stronie rzeki, zamiast dawnego lasu, był step.

Jedynym państwem rozwijającym się w tamtym czasie było południowe państwo Poitów, którego rozkwit wiąże się ze tą samą zmianą klimatu, która zabiła Cesarstwo – na południu opady chwilowo wzrosły.


Map. 3. Region 1200 lat temu

Tysiąc dwieście lat temu Cesarstwu zostało naprawdę niewiele – rejon Delty, faktycznie już niezależne miasto na cyplu nad Jeziorem Słonecznym, miasta na północy Morza Wewnętrznego (późniejsza Konfederacja), a także półwysep, z konieczności mieszczący stolicę. Dawna stolica została zniszczona podczas najazdu Liktów, 1220 lat temu. Teren Delty tak naprawdę nie nadawał się do zamieszkania, a w miastach północy do głosu dochodził separatyzm. Miasta te bowiem były, mimo suszy, samowystarczalne, a płacenie podatków ginącemu Cesarstwu było ich zdaniem marnotrastwem. Około 1150 lat temu wybiły się one na niepodległość. Niedługo wcześniej Cesarstwo straciło teren Delty. Przy fikcyjności zwierzchnictwa nad enklawą nad Jeziorem Słonecznym oznaczało to de facto na ograniczenie władztwa wyłącznie na obszar Półwyspu.


Map. 4. Region 1000 lat temu

W tym samym czasie klęska suszy się kończyła. Zaczęły powstawać państewka Trugów, Taugrów i Liktów. Ci ostatni opanowali nawet na krótko część państw-miast składających się później na Konfederację, tworząc państwo nawiązujące do Cesarstwa. Upadło ono co prawda niecałe kilkadziesiąt lat po utworzeniu, niemniej jednak było pierwszym poważnym eksperymentem z państwem u przybyszów, zwłaszcza w świetle naśladowania cech dawnego, już nieistniejącego Cesarstwa.

Taugrowie parli na południe, sprawiając ogromne straty i zniszczenia w państwie Poitów południowych, po których się ono już nie podniosło i nigdy nie odzyskało dawnej potęgi. Nieco ponad tysiąc lat temu enklawa cesarska całkowicie zrezygnowała z fikcji zależności, i pojawa się w dziejach jako Republika Piracka.

Kolejne dwieście lat upływa pod znakiem ekspansji Trugów – kosztem Liktów i Taugrów. 830 lat temu poszczególne państewka Poitów połączyły się, tworząc federację.

Najazd Trugów na państwa Liktów-żeglarzy skończył się klęską tych ostatnich, i utworzeniem unikalnej kultury trugsko-liktyjskiej. Niepodbici Liktowie utworzyli państwo Wolnych Liktów.


Map. 5. Region 800 lat temu

Państwo Trugskie
Watażka trugijski, Poit z pochodzenia, urodził się 644 lat temu. Nazywał się Tárolaùgr. Był przede wszystkim piratem, ale i kupcem. 627 lat temu, w wieku 17 lat odziedziczył po ojcu niewielki gródek nad Jeziorem Słonecznym, niedaleko dawnej stolicy zachodniej prowincji Cesarstwa. Przez kilka lat, jak ojciec, zajmował się piractwem, rabowaniem miast wzdłuż biegu Wielkiej Rzeki, dowodził przy tym ogromną flotą, składającą się nawet z trzydziestu okrętów, z czego przynajmniej dziesięć było jego własnością. 619 lat temu był już poważanym wodzem wśród ludów trugsko-liktyjskich, a piętnaście lat później panował już nad wszystkimi ich miastami. W swoim panowaniu opierał się na dawnej biedocie, obecnie bogatej wskutek jego wypraw pirackich, stara arystokracja była bowiem jego panowaniu przeciwna. Stworzył więc nową arystokrację wojskową.


Map. 6. Region 600 lat temu. Początki Państwa Trugskiego

Jego celem był podbój Drugiego Cesarstwa, które 713 lat temu powstało z gruzów Federacji Poitów, w wyniku wojen domowych. Jednakże, jego państwo było zbyt słabe, by tego dokonać, więc 599 lat temu wmieszał się w spór sukcesyjny w Państwie Liktów, zdobył je, a na tronie osadził swoją marionetkę. Liktowie byli odtąd północnym buforem Państwa Trugskiego. Jednocześnie, w wyniku skomplikowanych gier dyplomatycznych, udało mu się uzyskać kontrolę nad jednym miastem na południowym brzegu Wielkiej Rzeki. 595 lat temu zajął niebronione wyspy w Delcie, otwarcie występując przeciw Cesarstwu. W krótkiej wojnie został zmuszony do oddania zdobyczy Cesarstwu, a także usankcjonowaniu cesarskich zdobyczy na południowym brzegu Wielkiej Rzeki. Traktat pokojowy pomijał jednak jedną z mniejszych wysepek w Delcie, co było przyczyną kilku kolejnych zatargów z Cesarstwem.


Map. 7. Region 595 lat temu, przed interwencją Cesarstwa

Nie widząc szans na podboje w tym kierunku, skierował swoją uwagę na zachód. Niedawno przybyli tam Braútowie, spokrewnieni z Trugami, nazywani w źródłach trugskich Trugami-koczownikami. Braútowie wschodni, którzy przekroczyli Długą Rzekę, byli już częściowo ludem osiadłym. Tárolaùgr wymusił na Liktach oddanie części ziem, i ruszył z całą potęgą na zachód. W kilku bitwach rozbił wroga, pozbawiając go posiłków zza rzeki przy użyciu dyplomacji. Pozyskał sobie Trugów-koczowników, gardzących swoimi osiadłymi ziomkami, poprzez obietnicę wspólnej wyprawy na południe, gdzie jeszcze istniały niezależne państwa trugskie.


Map. 8. Region 590 lat temu, po interwencji cesarskiej i wojnie z Trugami-koczownikami.

Nawała ruszyła 588 lat temu, i nie skończyła się aż do śmierci Tárolaùgra, 581 lat temu. 586 lat temu była również wielka wyprawa na północ, podczas której Państwo Liktów zostało znacznie powiększone, a Konfederacji został narzucony trybut. Niemniej jednak, Tárolaùgr umierał, nie dokończywszy dzieła, a przede wszystkim – nie pokonawszy Cesarstwa.


Map. 8. Region 580 lat temu, po śmierci Tárolaùgra.

Okazja nadarzyła się dopiero 560 lat temu, za panowania jego wnuka, też Tárolaùgra. Rebelia antycesarska wybuchła na południowym brzegu Wielkiej Rzeki. Tárolaùgr II, który już uzależnił był tereny Trugów-koczowników, wmieszał się z całą swoją potęgą. Za jego czasów model rządów – dyktatura wojskowa – został już tak zakorzeniony, że się już nie zmienił od tego czasu.

Zwycięski Tárolaùgr II zmusił Cesarstwo do oddania Delty oraz dawnej Republiki Pirackiej – doskonałej bazy wypadowej, również dla wojsk lądowych. Powstało także kolejne quasi-wolne państwo (Kraj Południowy), które również uzyskało tereny od Cesarstwa. Jakies 550 lat temu, potęga Państwa Trugskiego osiągnęła szczyt. Było to zdecydowanie najsilniejsze państwo w tym rejonie globu, a może też i na świecie. Skuteczna polityka państw buforowych zabezpieczała je przed barbarzyńcami, silna flota nie miała sobie równych, a handel rozwijał się znakomicie.


Map. 9. Region 550 lat temu, w szczycie potęgi.

Jednak 528 lat temu wybuchła wojna domowa o sukcesję. Małoletni władca nie mógł samodzielnie panować, więc regencję sprawowała jego matka. Był to wybór fatalny, zraziła bowiem do siebie Trugów-koczowników, mieszkańców Kraju Zachodniego. Poparli oni kontrkandydata, gdy ten został jednak pokonany, spustoszyli północne rejony państwa i wsparli rebelię Liktów w Kraju Północnym (zakończoną podziałem państwa na lenno i część niezależną). 524 lat temu, przewrót pałacowy zakończył się śmiercią regentki, nowy władca zachował jednak pozory i małoletni władca utrzymał swój tron. Trzy lata później zbuntował się Kraj Południowy, a do buntu przyłączyły się wschodnie, nadmorskie prowincje. Niedługo później nastąpiła interwencja Cesarstwa. Po długiej wojnie, regent podpisał upokarzający pokój, zobowiązując się oddać południowy brzeg Wielkiej Rzeki, z jednym wyjątkiem – dawnej Republiki Pirackiej. Regent został zamordowany z rozkazu monarchy, który w międzyczasie osiągnął pełnoletniość i próbował zmusić dwór, by grali na jego warunkach. Rządy trwały niecały rok, a młody król został otruty.

Ponownie pojawiło się kilku pretendentów, a wojna domowa skończyła się dopiero 509 lat temu. Wtedy też nadarzyła się okazja – Cesarstwo było również wyczerpane wojnami, które prowadziło również w całym basenie Morza Wewnętrznego, a również interweniując w dalszych rejonach. Nowy władca wmieszał się w spór sukcesyjny, rozbił wojska i flotę cesarską, zmusił cesarza do oddania, z nawiązką, zagrabionych ziem, a także wyznaczył wysokość „podarków”, jakie musiał mu płacić cesarz, aby oddalić groźbę kolejnego napadu. Oczywiście wszystko było fikcyjnie opisane jako dary cesarskie dla swojego wasala. Na oddanych terenach znajdowała się też większość fortyfikacji granicznych, toteż w przypadku kolejnych wojen Cesarstwo było bezbronne, zwłaszcza że silna flota trugska panowała wtedy niepodzielnie w regionie. Umierając 497 lat temu, nowy władca zostawiał państwo może nie tak potężne jak 50 lat wcześniej, ale przynajmniej stabilne i z dobrymi perspektywami na przyszłosć.


Map. 10. Region 500 lat temu, po wojnach domowych.

Dwadzieścia lat później, nowy król co prawda musiał uznać niepodległosć Państwa Liktów, ale 465 lat temu, po ciężkich wojnach, całkowicie uzależnił od siebie dawne Cesarstwo. Zmusił Poitów do oddania mu najważniejszych twierdz w samym sercu ich kraju. Przez następne 150 lat kolejni władcy poszerzali ziemie kosztem Poitów.


Map. 11. Region 450 lat temu, po zwasalizowani Poitów.

Nieco ponad 300 lat temu pojawiły się pierwsze symptomy nadciągającej katastrofy. Państwo Liktów zostało zaatakowane przez północnych barbarzyńców, i ledwo przetrwało, straciwszy ponad połowę powierzchni. Sto lat później już go nie było.

Niemniej jednak, właśnie czas około 300 lat temu to renesans potęgi trugskiej, ostatni taki etap w historii tego państwa. Odzyskało ono sporą część dawnych, utraconych ziem, były zakładane nowe miasta, porty rozwijały się dynamicznie, a pokój panował na całym terenie.


Map. 12. Region 300 lat temu, renesans potęgi trugskiej.

Jednak, jak już pisałem, miało się to niedługo zmienić. Przyszła kolejna okropna susza, porównywalna z tą tysiąc lat wcześniej. Ataki koczowników stepowych zmusiły do wycofania się za Długą Rzekę, barbarzyńcy, którzy zniszczyli Państwo Liktów, 140 lat temu doszczętnie rozbili kilka armii trugskich, i zajęli ziemie na północ od Jeziora Słonecznego. Północ doliny Wielkiej Rzeki znów zaczęła stepowieć, więc również została opuszczona. A Poitowie, 217 lat temu wyzwoleni z zależności lennych, 170 lat temu zaczęli rekonkwistę. Trugowie stopniowo wycofywali się na północ.


Map. 13. Region 100 lat temu, powolny upadek państwa trugskiego.

76 lat temu ponownie wyschła Długa Rzeka. Koczownicy spustoszyli całą dolinę tejże rzeki, zostali jednak pokonani. Na południu, 63 lata temu, przyszła kolejna katastrofa, połowa wojska została doszczętnie zniszczona przez Poitów, większość ziem stracona, utrzymały się ledwo dwie twierdze, które i tak zostały zdobyte w ciągu kolejnych 40 lat.


Map. 14. Region 50 lat temu.

Ziemie się wyludniały, a nad wieloma terenami Państwo Trugskie posiadało jedynie iluzoryczną kontrolę. 16 lat temu nastąpił kolejny najazd koczowników, którzy przez cztery lata plądrowali północny brzeg Wielkiej Rzeki, a nikt nie mógł im w tym przeszkodzić. Niemal równocześnie barbarzyńcy oblegli stolicę, zostali jednak pokonani i odrzuceni za rzekę graniczną.


Map. 15. Region obecnie. Ciemne kolory oznaczają gęstsze zaludnienie, i władzę faktyczną. Na jaśniejszych terenach władza jest mniej lub bardziej iluzoryczna.

Koczownicy ponawiali swoje najazdy również 9, 6 i 4 lata temu, zostali jednak pokonani. Aktualny władca prowadzi program budowy umocnień na granicy z północnymi barbarzyńcami zza Jeziora Słonecznego, a także systemu wałów i strażnic na granicy stepowej. Aktualne problemy nie dotyczą tylko Trugów, Poitowie mają również z tym wielki problem, więc przynajmniej zagrożenie z tej strony ustało. Handel zamiera, w górze Wielkiej Rzeki są jeszcze jakies państwa satelickie, ale one również podupadły znacznie, a duża część ucierpiała wskutek najazdów koczowników.

Todsmer:
Tablice historyczne
AU - przed zjednoczeniem, PU - po zjednoczeniu.

ok. 800 AU - początek suszy
ok. 700 AU - inwazje Liktów, Taugrów i Trugów, koniec państw satelickich Cesarstwa
616 AU - najazd Liktów, zniszczenie stolicy Cesarstwa
546 AU - niepodległość miast późniejszej Konfederacji
422 AU - utworzenie Państwa Liktów, pierwszego nawiazującego do tradycji cesarskich
387 AU - upadek tegoż państwa
ok 400 AU - koniec suszy
ok 400 AU - utworzenie Republiki Pirackiej, definitywny rozpad Cesarstwa
226 AU - zjednoczenie Poitów, początek Federacji
109 AU - wojny domowe w Federacji, odrodzenie Cesarstwa Poitów (Drugiego albo Nowego Cesarstwa)

40 AU - rodzi się Tárolaùgr
23 AU - Tárolaùgr otrzymuje spadek. Początek jego kariery
15 AU - Tárolaùgr jest już poważanym wodzem

1 PU - Tárolaùgr jednoczy Trugo-liktów
5 PU - Tárolaùgr miesza się w spór sukcesyjny w Państwie Liktów, osadza na tronie marionetkę
9 PU - Tárolaùgr zajmuje niebronione wyspy w Delcie, krótka wojna z Cesarstwem, przegrana - musi oddać zdobycze
13 PU - zwycięstwo nad Trugami-koczownikami
16 PU - początek podboju wolnych państw Trugów, w sojuszu z koczownikami
18 PU - wojna na północy, Konfederacja musi płacić trybut
23 PU - Tárolaùgr umiera

44 - 46 PU - wojna Tárolaùgra II z Cesarstwem, zwycięstwo
ok 50 - 60 PU - szczyt potęgi trugskiej
76 PU - wybuch pierwszej wojny domowej o sukcesję, spustoszenie północy
80 PU - śmierć regentki
83 PU - bunty: Kraju Południowego i prowincji wschodnich
84 PU - intwerwencja cesarska
87 PU - koniec wojny, upokarzający pokój, śmierć regenta
88 PU - król otruty, brak następcy, druga wojna o sukcesję
95 PU - koniec wojny o sukcesję

101 - 102 PU - wojna z wyczerpanym Cesarstwem, zwycięstwo
107 PU - król umiera
129 PU - nowy król jest zmuszony uznać niepodległość kraju Liktów
139 PU - dawne Cesarstwo staje się lennem

295 PU - klęska Liktów w wojnie z barbarzyńcami
ok 300 PU - szczyt potęgi odnowionego Państwa Trugskiego
ok 300 PU - początek drugiej suszy

387 PU - Poitowie wyzwalają się spod lenna
434 PU - Poitowie rozpoczynają rekonkwistę
466 PU - barbarzyńcy doszczętnie rozbijają wojska trugskie, utrata terenów za Jeziorem Słonecznym
528 PU - Długa Rzeka wysycha, koczownicy przekraczają ją i pustoszą jej dolinę
541 PU - klęska w wojnie z Poitami, utrata połowy wojska
579 PU - poddaje się ostatnia twierdza w kraju Poitów, będąca jeszcze w rękach trugskich
588 - 592 PU - koczownicy pustoszą północny brzeg Wielkiej Rzeki, nikt nie jest w stanie się im przeciwstawić
588 PU - barbarzyńcy oblegają stolicę
595, 598, 600 PU - najazdy koczowników

604 PU - teraz :)

Caraig:
Nie wiem, czy słusznie, ale mniej więcej tak wyobrażam sobie Tárolaùgra.

Todsmer:
Kto to, Attyla? Tylko te strzemiona nie pasują :)

Tak, to dobre wyobrażenie myślę. Choć ja bardziej myślałem o postaci w stylu europejskiego wczesnego średniowiecza, jak choćby Hlodwig.

Caraig:
Ano, to chyba Attyla. Dlaczego strzemiona nie pasują?

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

Nie udało się pochwalić
Pochwalanie...
Idź do wersji pełnej