Językotwórstwo (conlanging) i światy > Conlangi: a posteriori

Sakər asukî

(1/4) > >>

Feles:
200ny wątek, 7000ny post.  :-P

Fonologia

/m n/ <m n>
/p b t d c ɟ k g/ <p b t d c j k g>
/s ç h/ <s x h>
/ʋ l ɾ j/ <v l r y>

/i u/ <i u>
/ə/ <ə>
/ɛ ɒ/ <e a>

Występuje harmonia samogłoskowa – końcówki i przedrostki dopasowują się do tematów z samogłoskami przednimi <i e> i tylnymi <u a>. Szwa jest samogłoską neutralną.
Podobnie <c j> nie występują z samogłoskami <u a>, a <k g> z <i e>.

<i u e a> występują również w wersjach długich <ī ū ē ā>, nierozróżnianych w niektórych dialektach (nazwijmy je – wschodnimi).

Istnieją również <î û> wymawiane /iː uː/ oraz /ɛi ɒu/ w dialektach wschodnich. Nie podlegają one harmonii.

Henryk Pruthenia:

--- Cytat: Fēlēs w Listopad 05, 2011, 21:57:27 ---<i u e a> występują również w wersjach długich <ī ū ē ā>, nierozróżnianych w niektórych dialektach (nazwijmy je – wschodnimi).
--- Koniec cytatu ---
Hmmm.
To co się z nimi dzieje? Ulegają dyftnigjizacji czy coś innego?
Dziwna cecha. Usunięcie cechy dystynktywnej prowadzące do wywalenia powalenia samogłosek to dość duża rewolucja...
Choć z drugiej strony nie wiem, w jakich pozycjach stoją długie samogłoski. W językach słowiańskich samogłoski długie powstały w wyniku wzdłużenia zastępczego, które przy okazji prowadziło także do tworzenia sylaby zamkniętej. W takim przypadku byłaby to poprostu ekspansja samogłosek krótkich na sylaby zamknięte.

Feles:

--- Cytuj ---To co się z nimi dzieje? Ulegają dyftnigjizacji czy coś innego?
--- Koniec cytatu ---
Nie, po prostu w tych dialektach zanikło rozróżnienie długości. Tak, jak w standardowym polskim dla 5 z 7 samogłosek.
Dialekty standardowe mają zlewkę typu ī-î, a wschodnie typu i-ī.

Henryk Pruthenia:
Tak też myślałem.
Szkoda też, że na przykład nie doszło do jakiegoś ciekawszego procesu. Na przykład zlania się ī a ū w jedną, a ē a ā w drugą. ^ ^'
A tak, to dziwnawie wygląda. ;/
Choć wytłumaczalne jest.

Feles:

--- Cytuj ---Na przykład zlania się ī a ū w jedną, a ē a ā w drugą.
--- Koniec cytatu ---
To by było dopiero dziwne.

To ja jeszcze szybko omówię jedną ciekawostkę - sakər asukî słynie ze swoich aglutynacyjnych form, szczególnie z tego, że obok zwykłej nieoznaczonej deklinacji istnieją cztery inne:

· posesywna pierwszoosobowa (-ən, -nA) oraz drugoosobowa (-ət, tA), określają dzierżawczość, np. dəcrene (moja córka), dəcrete (twoja córka)

· określona (-î, ~Ā), działa jak rodzajnik określony oraz posesyw trzecioosobowy: vidəncē (monitor / ang. the screen), citnic vidəncē (monitor komputera / ang. computer its-screen; the screen of a computer; a computer's screen)

· bliska (-əs, -sA), wskazująca najbliższy podmiotowi obiekt, np. zwrotny: dənəs (dziś, tj. teraźniejszy dzień), semese (swój kraj)

Przed sufiksami zaczynającymi się spółgłoską często występują kontrakcje, np. jene (kobieta) + -sA -> jenese -> jēnse (moja żona).

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

Nie udało się pochwalić
Pochwalanie...
Idź do wersji pełnej