Językotwórstwo (conlanging) i światy > Conworldy i althisty

Higania, jej opis i historia

(1/10) > >>

Reiki98:
Witam! Pragnąłbym przedstawić tutaj krainę siedmiuset wysp oblewanych przez Morze Szmaragdowe, kraj o tradycji pięciu tysiącleci, zwany Higanią.
Higania (hig. Higān hēkkì) leży na samym południu ogromnego kontynentu Esakar (po hig. Hȃnwaizó- "obszar wielkiej ziemi", lub Pātiti- ""zbierający[w jedno] niebiosa",  też: Āsāka- zap. z j. osońskiego).

Podstawowe informacje:

Urzędowa nazwa państwa: Higān hēkkì- Cesarstwo Higanii
Ustrój: monarchia parlamentarna, demokracja parlamentarna
Powierzchnia: ok. 493 000 km²
Populacja:93 500 000
j. urzędowy: higański
Głowa państwa: cesarz Hìamō (od 1969 r.)
Szef rządu: kanclerz Caóhi Kèddraó (0d 2016 r.)
Waluta: múk
Stolica: Kūchyì

Higania jest krajem przeważnie nizinnym, nie licząc Płaskwyżu Kaó i  dość niskich gór Heganów na północy. Wybrzeże na zachodzie klifowe, częściowo riasowe, w innych częściach niskie, z piaszczystymi plażami. Liczne są kanały wcinające się od strony morza głęboko w ląd. Charakterystyczny krajobraz ukształtowała działalność człowieka trwająca już od III w. n.e., cechująca się raz tworzeniem kanałów przecinających wąskie półwyspy, innym razem przedłużaniem podłużne zatoki, a  innym razem natomiast wysuszaniem zatok, jak to było w przypadku okolic stolicy.
Wybrzeże, traktowane często jako odrębna kraina historyczna, cechuje się widoczną od wieków przewagą mieszczaństwa, silnymi tradycjami samorządowymi, zaś dziś największą otwartością i rozwiniętą infrastrukturą turystyczną.
Niziny (suwau), do dziś o charakterze rolniczym, były przez wieki świadkami zmagań najważniejszych rodów i wypierania rdzennej ludności mianijskiej przez przybyłych na tereny dzisiejszej Higanii przodków współczesnego narodu. Wyżyny (hasām)), gdzie pojawia się lasostep, były przez wiele stuleci swoistą "dziką północą", gdzie wykształciła się niezależna klasa arystokracji wojskowej oraz wspólnot wolnych najemników. Do dziś żyją tam potomkowie wspomnianych Mianijczyków. 

Ustrój:
Higania jest monarchią od zarania swych dziejów. Głową państwa jest cesarz (wāhen, oficjalnie: kāwā wāhen- "Jego Cesarska Mość/Jego Majestat Cesarz"). Władza cesarska istnieje według mitologii (do XX w.) państwowej od VIII w. p.n.e., choć ze źródeł historycznych wiadomo, że rozciągnęła się na cały kraj dopiero około III w. p.n.e.  Cesarz od wieków pełni funkcję czysto reprezentacyjną i symboliczną, pozostając symbolem jednoczącym naród i swoistym autorytetem moralnym. Jest oficjalnym zwierzchnikiem sił zbrojnych, formalnie mianuje rząd, kanclerza, członków Izby Wyższej, profesorów i urzędników dworskich, pełni także najważniejsze funkcje kapłańskie na terenie swych posiadłości, lecz de facto jego pozycję można porównać do statusu cesarza Japonii. Od 1969 r. zasiada na tronie Hìamō.

Faktyczną władzę wykonawczą pełni kanclerz (gaoráh), stojący na czele rządu (gaochin) i wyłaniany w wyniku wyborów parlamentarnych co 5 lat (najczęściej zostaje nim szef zwycięskiej partii). Obecnym kanclerzem jest Caóhi Kèddraó, przewodniczący Ośrodka Ludowego, rządzący od 2016 r.
Parlament Higanii (Hōssadó) jest podzielony na wybieraną w wyborach Izbę Przedstawcielską (Gaiciróh) i mającą znaczenie symboliczne Izbę Parów (Hanaróh).

Podział administracyjny:
Kraj jest podzielony na 27 prowincji gaì i jeden specjalny region administracyjny. Prowincje dzielą się na powiaty sām, w niektórych prowincjach urzędowo nazywane lokalnymi terminami.  Na czele prowincji stoi delegowany przez rząd gubernator kirahzán, w stolicy taki gubernator pełni też funkcje prezydenta miasta.

Demografia:
96% mieszkańców kraju stanowią Higańczycy (Higān-sāwāi), do których rząd zalicza też autochtonów wysp Kāgany i Surêi oraz Wēyu, posługujących się de facto odrębnymi, choć zbliżonymi do higańskiego językami. Na pewnych odcinkach wybrzeża do dziś mieszkają rdzenne ludy seē, gau i ripī, a w północnych prowincjach rozprzestrzeniona po całym niemal wschodnim Esakarze ludność mianijska. Na zachodzie kraju można spotkać narodowości tamnijskie i potomków osadników z Kilungii, zaś w stolicy kraju coraz częściej możemy usłyszeć język kanlȃ i różne języki mianijskie, używane przez imigrantów z Kandanii, a także sanagamijski, kurumijski, czy języki daheńskie i kere- używane przez imigrantów ekonomicznych z dalekiego wschodu i zachodu kontynentu i wyspy Dahenii.

Język higański zapisuje się pismem logograficznym, którego znaki od ok. XXII w. p.n.e. do ostatniej reformy z lat 80. XX wieku niezmiennie ewoluowały. Mniej więcej połowie słów odpowiadają znaki monosylabowe, zaś drugie pół zaś- dwu-, rzadziej trójsylabowe. Przyczyną jest przyporządkowanie niegdyś dwóm odrębnym znakom tworzącym złożenie, jednego, często już będącego częścią złożenia znaku. Dla przykładu wyraz wāhen dziś zapisywany jest jednym znakiem, choć nie zawsze tak było ( o czym gdzie indziej).


Antyczna historia kraju:

Wedle mitologii higańskiej pierwszymi władcami kraju byli wnuk bogini niebiańskiej Nekì, Chójii oraz córka słonecznej bogini Umowidó, Hensai. Potomka ich syna z tronu strącił uzurpator, a po wielu latach zemścił się na jego potomkach książę Sakānbaidómu, który został intronizowany wedle tradycji 5 lipca 833 r. p.n.e. jako pierwszy cesarz Daumó.

C.D.N.
C.D.N.

Henryk Pruthenia:
Hej!
Istny potok informacji :)

Czy jest to jedynie suchy świat, czy będą się w nim rozgrywać jakieś historie?

Caraig:
Fajne, bardzo fajne - taki azjatyckawy konŭorld, co chwali się przy zalewie tych europejskawych (w tym mojego). Są jakieś mapy tego?

Reiki98:
Dziękuję za dobre słowa! Bez przesady, nie umniejszałbym pozytywnego wkładu wpływów "europejskawości", która w przypadku krajów osonijskich i u mnie nieco się pojawi ;) Co do pierwszego pytania, już tworzę opowieść na temat wydarzeń z III wieku n.e., która w przyszłości będzie też tu opublikowana. Jeśli chodzi o mapy, są na razie w prymitywnej formie Painta i rysunków w zeszycie, postaram się wkrótce je wrzucić  ;)

Reiki98:
Antyczna historia kraju-kontynuacja

Mityczną historię Higanii i pierwszych władców cesarstwa opisuje Higān-gósó ("Dawne zapisy Higanii"), stworzona najprawdopodobniej przez jednego mnicha znanego pod imieniem Hanó z klasztoru Ráshôji, być może na zlecenie rodu Muni, w końcówce II w. p.n.e.
Zanim na ziemie Higanii przybyli protoplaści współczesnego narodu, zamieszkiwały je od ok. 20-15 r. p.n.e. ludy o niezidentyfikowanej przynależności etnicznej, zwani w historiografii od V w. n.e. Kómi("założyciele", "pionierzy").  Być może na północnych Wyżynach przeważali przodkowie Mianijczyków, bądź wspólni przodkowie ludów rewahijskich i innych plemion stepowych, zaś na południu ludy języków (maó)kómi, tj. późniejsze plemiona ripijskie i tzw. ludy Morza Południowego, choć to jedna z licznych hipotez. Starożytni pisarze higańscy, , jak np. mnich Oe Shicilù, działający w VII w. p.n.e., autor z "Wspomnień porannej mgły" (Aló- kaúki- meórì), wierzyli, że cały obszar Higanii dali im we władanie bogowie i tą krainą mieli oni władać, by zgodnie z przeznaczeniem, stała się "rajem na ziemi" (senenkān - "kraj (stan, połać) wiecznego światła"). Aż do XVII w. n.e. historycy wierzyli w ów dziejowy determinizm i uparcie głosili niepodzielność cesarstwa od zarania oficjalnych dziejów.
Ludy Kómi trudniły się rybołówstwem, myśliwstwem i zbieractwem, od X tysiąclecia znały rolnictwo. Od IV tys. zaś państewka pasterskie na Nizinach i przybrzeżne społeczności rybackie były na dobrej drodze na stworzenia rozwiniętej cywilizacji. Cóż więc się stało, że nagle na Wybrzeżu zanika ślad kultur wyrabiających zdobioną kwadratowymi wzorami ceramikę i budujących łodzie w kształcie szyjki butelki?

Około 3000 r. p.n.e. na wybrzeżu Morza Szmaragdowego przybyli przodkowie narodu higańskiego zwani  Ugekui/ Usāwāli "protoplaści narodu"lub Maóbi- "praprzodkowie".  Do połowy I tys. p.n.e. trwa wypieranie słabiej rozwiniętych tzw. ludów Kómi, choć nigdy ich języki nie rozpuściły się w morzu żywiołu higańskiego całkowicie. Kultura i organizacja państwowa Protohigańczyków już zaraz po ich "desancie" wykazywała się dość wysokim stopniem rozwoju, są nawet głosy, że już wówczas znali oni coś na kształt proto-pisma. Zbrojnie i przez przewagę gospodarczą powodowali odpływ ludności mianijskiej w głąb kraju, sami zaś poddawali się z wolna wpływom kultur Kómi, czego przykładem może być niwelacja całkowicie analtycznego charakteru języka i wpływ na wierzenia.
  Terytoria  później tworzące nową państwowość, były aż do V w. p.n.e. mozaiką królestw,księstw, państw wodzowskich, swoistych republik kupieckich, wspólnot maodó , państw oligarchicznych i lenn o różnym, skomplikowanym statusie. Władcy państewek zwanych mahó, ogólnie znani są w historiografii jako hórai, lecz nie jest to termin precyzyjny.

Tytuły władców państw okresu przedcesarskiego:
hórai- wódz, naczelnik
mún-król
ki- książę-naczelnik wspólnoty księstw (caikai)
kiwā- książę, zwykle lennik króla, lub hórai
kibórai- udzielny władca lenna lub apanażu w ramach mahó
 óodókiwā/odókiwā- przewodniczący wspólnoty odó
maodóki- polityczny, potem symboliczny przywódca maodó zrzeszających lenna obszarników

Około 1200 r. p.n.e. było około 130 różnych państewek, rywalizujących na polach gospodarczym, militarnym i kulturalnym. Wielkie wpływy zdobywali mieszczanie i duchowni, zaś w niektórych mahó królowie i hórai stawali się zależni od de iure klienckich rodów zrzeszonych w kibó, które, w odróżnieniu od maodó, były de iure podległe różnorakim seniorom. Sytuacja chłopów w słabych maodó, lub lennach kibó była godna pożałowania- musieli oni oddawać daninę swym panom, a także seniorom tychże panów, nierzadko też rządcom wsi i przy okazji duchownym. Częste były zjawiska ucieczki i organizowania się w zborojne bandy na krótko skutecznie obalające feudalny porządek, co wkrótce stanie się higańską tradycją narodową.

http://pl.conlang.wikia.com/wiki/Historia_Higanii?file=Higania_ok._1200_r._p.n.e..png - Mapa hipotetycznego położenia państewek higańskich około XIII w. p.n.e.

Okres Kóman

W IX w. p.n.e. coraz większe wpływy w regionie Morza Środkowego (Bānsamú), tj. akwenu pomiędzy pasem środkowych Nizin, a wyspami na wcinających się w ląd zatokach, zyskiwało państewko zwane początkowo Layocók-mahó, ("Błogiego spokoju")zaś potem Higān-mahó ("Dostojnego Ładu"). Około VII w. p.n.e. prowadziło już ekspansję na wybrzeżach Morza Szmaragdowego i uzależniło od siebie większość zachodnich mahó. Najprawdopodobniej w tym okresie, wciąż jeszcze stosunkowo silni władcy tego mahó, ogłosili się nie królami, lecz tytułem wāhen ("pan/władca [wprowadzający, dzierżący] boską energię/dostojny pierwiastek, tj. wā)-cesarz. Już wcześniej używano tytułu kāwā , trudnego do przetłumaczenia terminu ("utrzymujący w obiegu wā/ byt dający rozbłyśnąć mocy wā"). W oficjalnej tytulaturze dworskiej używano tylko tego tytułu, nie możemy jednak zapomnieć o terminie hē , obecnym przecież w oficjalnej nazwie państwa- hēkkì (hēgekukì) znaczy tyle, co "cesarstwo". Pochodzi on od tytułu używanego od ok. XIV stulecia i znaczy tyle, co "majestat niebiański", czy "wszech-energia" i jest swoistym odpowiednikiem dla zbyt świętego, by wszędzie być widocznym zwrotu kāwā wāhen. W archaicznym brzmieniu brzmiał zapewne *hʊ:m i był używany nawet w znaczeniu "dobry, radosny". Dziś używa się go w nazwach instytucji dworu cesarskiego, jak np. Gwardii-Hēmón.

W okresie wzmożonej ekspansji władze młodego cesarstwa nie mogły podołać administrowaniu państwem tylko i wyłącznie przez arystokratycznych namiestników tworzących nieregularnie zbierającą się Radę- hó. Cesarz powoli przestawał kontrolować rozrastające się majątki arystokratów i poczynania swych dostojników z Rady, a około VII w. p.n.e. powołał pod naciskiem rodów urząd gaórah- kanclerza. Dwór miał cichą nadzieję na to, że kanclerz tworzący Gaohó- Radę Stanu, rząd, będzie oddanym jego sługą, jednak się przeliczył. Późniejsze nominacje przeforsowywali skorumpowani możni skupieni w Radzach Cesarskiej i Stanu. Częste stały się walki rodowe i przejmowanie siłą urzędu kanclerza przez wpływowych wojskowych. Ważne rody dworskie, jak Gi, do IV w. p.n.e. miały poważny wpływ na sprawy państwa, potem odsunięte nieco przez arystokratów z Nizin i "wyręczani" przez przedsiębiorczych mieszczan. Duchowni zręcznie podburzali lud przeciwko kolejnym konkurentom o władzę, korzystali na łapówkarstwie i produkcji broni. Sytuację komplikowały rody książęce jinahi, wywodzące się z książąt krwi odsuniętych od dworu za sprawą zbyt dużej ilości cesarskich potomków, również próbujące uszczknąć dla siebie nieco wpływów.

W 213 r. p.n.e. wyniku "wojny gromów" dotychczas rządzący wespół z koalicją mniejszych rodzin dworskich ród Iji został odsunięty od władzy przez rozmyślnie korzystających z chaosu w państwie Lāsó, którzy będą od teraz, przynajmniej nominalnie, zasiadać na krześle kanclerza, nie licząc krótkiej przerwy, do połowy III w. n.e.

c.d.n.


Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

Nie udało się pochwalić
Pochwalanie...
Idź do wersji pełnej