Językoznawstwo > Języki naturalne

Fonemy o ograniczonym występowaniu

<< < (2/2)

Pluur:
A czy czasem walijskie /ɬ/ nie jest ograniczone do ścisłych ram?

Tolasz:
[ʙ] i [ʙ̥] w językach naturalnych często ograniczają się do niewielkiej liczby słów, zwłaszcza onomatopej. Wg wiki w permiackim występuje dokładnie jedno słowo z [ʙ] (бунгаг) oznaczające jakiegoś chrząszcza.

Asgair:

--- Cytat: Todsmer w Kwiecień 25, 2021, 20:53:32 ---Ten rosyjski Bóg przypomina mi casus Allaha, w którym również podobno występuje/występował fonem specyficzny dla tego słowa (chodzi o l).

--- Koniec cytatu ---

Występuje (mowa o [ɫ:]~[lˤ:]), o ile nie sąsiaduje z /i/, np. w bi-smi-l-lāh 'w imię Boga'. Poza tym to emfatyczne /l/ spotyka się alofonicznie w sąsiedztwie innych emfatycznych i ponoć w pewnych zapożyczeniach. No i w dialektach.

Przy okazji warto wspomnieć o arabskiej głosce ẓāʾ ظ, czyli wzorcowo /ðˤ/. Na 3000 rdzeni w słowniku Wehra znaleźć ją można (jeśli wierzyć wiki) tylko w ok. 30. Jak się można spodziewać, nie występuje w żadnych afiksach.


--- Cytat: Pluur w Kwiecień 25, 2021, 23:27:42 ---A czy czasem walijskie /ɬ/ nie jest ograniczone do ścisłych ram?

--- Koniec cytatu ---

Nie wydaje mi się. Ll /ɬ/ może występować we wszystkich pozycjach w wyrazie (szczególnie rzuca się w oczy w nagłosie, bo historycznie l > ɬ #_). Na szybko znalazłem tylko dane o częstości występowania dwuliterowych kombinacji, które wskazują, że ll jest częstsze niż th czy dyftongi ae, ai, oe i wy.

Spiritus:
Francuskie /œ̃/ (choć większości dialektów zlało się z /ɛ̃/) poza super-częstym un występuje raptem w paru słowach (tylko brun, parfum, emprunter, commun przychodzą mi do głowy)

Hmm, w sumie w polskim są jeszcze palatalizowane wargowe, które zazwyczaj są w swobodnej wariacji ze zbitkami z /j/, ale w starannej mowie kontrastują z nimi - ale tylko w końcówce -ia:
trafia /trafʲa/ mafia /mafja/
wyrabia /vɨrabʲa/ Arabia /arabja/
No i oczywiście ta sama końcówka tworzy ciągi fonemów, które poza nią w polskim właściwie nie występują, jak -nia /ɲj/ -cja /t͡sj/ -cji /t͡si/
Jasne, że końcówka jest zapożyczona, ale trudno powiedzieć, żeby była "niezainkorporowana" do polskiej fonologii.
Ponadto, gdyby nie zapożyczenia, /f/ stałoby "swobodnie" tylko w ufać.

I nie zapominajmy o angielskim /ð/, które w nagłosie jest ograniczone do słów funkcyjnych.

ⰗⰎⰀⰂⰋⰖⰞ:

--- Cytuj --- -cji /t͡si/
--- Koniec cytatu ---
Ja odróżniam w wymowie
cisalpiński (nie znalazłem lepszego przykładu) [t͡sʲisalpʲij̃skʲi]
kolacji [kɔlat͡sʲji].

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[*] Poprzednia strona

Nie udało się pochwalić
Pochwalanie...
Idź do wersji pełnej