W sąświecie Kyon, tradycyjne pismo salladorskie néttor w związku z ewolucją języka posiada bogaty zasób runobukwografoznakiw, które wszystkie brzmią /ˈæː/, w liczbie dwunastu, co transkrybowane jest łacinką jako Â. Skeczyk więc na cześć Â.
— Dzień dobry, poproszę Â.
— Dzień dobry. Jakie pan chce Â?
— Takie co robi Â.
— Aa... Ale proszę pana, wszystkie  robią Â.
— A jakie mają państwo do dyspozycji?
— Na przykład jest Â, które kiedyś było AE. I to w dwuch formach: akcentowane i nieakcentowane. Ale muszę ostrzec: niezależnie czy pan wybierze akcentowane czy nieakcentowane, i tak  będzie akcentowane.
— ... To czym one się różnią?
— Akcentowaniem.
— Dobra, poproszę inne Â.
— Proszę bardzo, mamy tu jeszcze Â, które kiedyś było AI.
— A czy macie jakieś Â, które nigdy nie było niczym innym jak tylko Â?
— Otóż... Nie mamy.
— O masz... To poproszę pierwsze z brzegu.
— A więc proszę bardzo: Â, które kiedyś było Ę, z dodatkowym N, bądź M. Do wyboru.
— ... Ale ja nie chciałem żadnego dodatkowego N, bądź M do wyboru. Ja chciałem Â. Â!
— Chciał pan pierwsze z brzegu!
— Czy to jest takie trudne, dać człowiekowi Â?! Ludzie!
Współczuję każdemu wariatowi, który na Kyonie pokusi się o naukę salladorskiego pisma