Pokaż wiadomości

Ta sekcja pozwala Ci zobaczyć wszystkie wiadomości wysłane przez tego użytkownika. Zwróć uwagę, że możesz widzieć tylko wiadomości wysłane w działach do których masz aktualnie dostęp.


Pokaż wątki - Caraig

Strony: [1]
1
Nauka conlangów / Dearlár só immarídh!
« dnia: Grudzień 24, 2017, 17:58:55 »
1. peímaen – Íel aontimhaisga einnuire? Ánam misail fa Immarén.
Lekcja 1 – Jak nie wyjść na wieśniaka? Czyli obyczaje w Immarén.

Oto i pierwsza lekcja poświęcona językowi immarejskiemu. Dziś nauczymy się kilku podstawowych zwrotów i pewnej „osnowie” kulturowej związanej z nimi. Co do wymowy; podany jest wariant entragarski, który jednocześnie (i dość arbitralnie) został uznany za standard i na nim opiera się powstające dzieła literackie. Mam w planach napisanie czegoś osobnego nt. dialektów, bowiem gęstość zaludnienia (poza Entragarem) sprawia, że właściwie każda wiocha może mieć w sobie coś ciekawego. Na początek krótki dialog:

Yl bárneig
[ɘl ˈbaːɾnɪɣ] W porcie

Léascoedh ech rúil. [ˈleːə̯̆skoɘ̯ð ɛx ɾuːi̯l] Witaj.[1]
Fír dáutaigh. [fiːɾ ˈdaːu̯təɣ] Witaj.[2]
Thóann ech gár parthaid? [θoːə̯̆n ɛx gaːɾ ˈpaɾθəd] Jak podróż? [3]
Ao túrn. Higairinn mersauraist sí a téarstinn só bíur naerruí. [ˌʌː‿ˈtuːɾn || ˌhɪgəˈɾin mɛɾˈsau̯ɾɪst ʃiː a teːə̯̆ɾstɪn soː biːɥɾ ˈnaɘ̯ɾʷiː] Niezbyt. Napadli nas piraci i straciliśmy połowę ładunku.
Uin téarstinn mó cun bíur duállá. [ɥin ˈteːə̯̆ɾstin moː kun biːɥɾ ˈdʷaːɬaː] Więc straciliście też połowę pieniędzy.
Ao h-uinéar ech Isuibh him. Ear finílaigh. [ˌʌː‿hɪneːə̯̆ɾ ɛx ˈisɪv‿ˌɪm || ɛə̯̆ɾ fiˈniːləɣ] Przykro mi[4]. Bywaj.[5]
Ear finílaigh. Bywaj.

[1] – dosł. „Niechaj krew płynie”, co objaśnione jest tutaj.
[2] – dosł. „Przez wieczność”, objaśnienie jw.
[3] – zwyczajowa fraza używana przez marynarzy i kupców, właśc. „Czy morze było łaskawe?”.
[4] – właśc. „Nie [stało się] zgodnie z Wolą”; w domyśle z wolą Przodków. Również częsta fraza, używana, gdy coś idzie/poszło nie po naszej myśli.
[5] – dosł. „ze zdrowiem”.


Trochę gramatyki i ciekawostek:
  • ku utrwaleniu: ech gár < cár (lenicja)
  • Ciekawym jest słowo mersaurast (pl. mersauraist) oznaczające pirata. Pochodzi od czasownika mersaure „napadać na okręty, prowadzić rozbój na morzu”, co z kolei zapożyczono od Lutratów, którzy słowo na pirata/rozbójnika wzięli od ludu Mersów, z którymi przez długie wieki toczyli rozmaite wojny.
  • naerra – towar, plurale tantum (partytyw = naerruí)
  • duáll – pieniądze, tu z kolei singulare tantum
  • W przedostatniej wypowiedzi pojawia się cyrkumpozycja (wokółimek?) uinéarim (w tym wypadku dodatkowo z h-protezą), zawsze ma postać uineár .... him. Znaczy tyle co „według”, „zgodnie z”.

Honoryfikacja
W Immarén istnieje rozbudowany system tytulatury związany z podziałem majątków ziemskich (właściwie wszystko poza Entragarem), istnieje także pewne zróżnicowanie w tej materii wśród elit miejskich. Na szczęście istnieje jedno uniwersalne słowo, którym pospólstwo może zwracać się do każdego Immarejczyka o wyższym statusie społecznym, mianowicie: hiran [hɪˈɾan] (~pan). Określenie to jest stosowane tylko przez niższe warstwy w stosunku do wyższych, nie jest używane przez arystokrację/szlachtę, gdy rozmawiają między sobą. Jeśli dany szlachcic rozmawia z kimś o wyższym statusie, używa albo jego tytułu, albo określenia istáiris [ɪsˈtaː(i̯)ɾɪʃ]
(~wyższy). Adresując króla stosuje się wyrażenia takie jak (a) Cleadaigh [ˈklɛə̯̆dəɣ] ((o) Mądrości) lub (a h-)Aimhalloís [ai̯ˈvaɬəi̯ːʃ] ((o) ~Najwspanialszy), zaś do kapłanów zwraca się per rúilbeálgas [ˌɾuːi̯lˈbʲaːlgas]
(dosł. sługa krwi), z kolei patriarcha filinizmu używa tytułu Eihirláist [ˈɛi̯hɪɾˌlaːi̯st] (Nieomylny) i tak też powinno się go adresować.

Podstawowe zwroty
Léascoedh ech rúil – używane jako ekwiwalent „witaj”, „dzień dobry”, ale jeśli pomiędzy rozmówcami istnieje pewien dystans. Odpowiedzią jest Fír dáutaigh.
Ear finílaigh [ɛə̯̆ɾ fiˈniːləɣ] – zwyczajowe pożegnanie, jest przy tym bardzo uniwersalne; można go użyć wobec kogokolwiek.
Lluis [ɬɪʃ] – odpowiednik polskiego „cześć”, używane za dnia na powitanie, dosłownie oznacza „słońce” lub „dzień”.
Cú ngarne [ˈkuː‿ˌŋaɾnə] – „do zobaczenia”, z reguły tylko wobec znajomych, itp.
Faun / Mála faune [fau̯n] / [ˈmaːlä ˈfau̯nə] – „dobranoc”, używane są dwie formy. Znaczą tyle co „księżyc/noc” / „dobrego księżyca”.
Íel eailm cé nas? [iːə̯̆l eː(i̯)lm keː nas] – „Jak się masz?” a właściwie „Jak ci się żyje?”; nas jest skostniałą formą allatywu.
Toin séann na siúst? [tɔi̯n ʃeːə̯̆n na ʃuːst] – „Jak się nazywasz?” dosł. „od czego jesteś nazwany”; toin jest kolejną skostniałą formą, tj. ablatyw od tan („co”).
Peaiste [ˈpeːi̯stə] – Proszę (prosząc o coś); właśc. partytyw l.mn. od peast „prośba”
Móire [ˈmoːiɾə] – Dziękuję
Freisig ta [ˈfɾɛi̯sɪɣ‿ˌt̬a] – Przepraszam; właśc. tryb rozkazujący od freisga (wybaczyć).

2
Conworldy i althisty / Sōrel
« dnia: Wrzesień 26, 2017, 22:38:24 »
Wstęp
Nadszedł w końcu czas, by zaprezentować Wam mój conworld. Możliwe, że nazwa jest tylko robocza; pochodzi z lutrackiego i jest po prostu określeniem w tym języku na ową planetę. No właśnie, a gdzie ta planeta się znajduje? Szukałem długo jakiegoś ciekawego miejsca w SpaceEngine, ale tu problemem jest dodatkowo to, że wcześniej określiłem ją już do pewnego stopnia i ciężko znaleźć glob odpowiadający wymyślonym uprzednio parametrom.
Sōrel jest planetą typu ziemskiego, a właściwie o nieco większym promieniu niż ziemski. Okrąża zaś gwiazdę typu widmowego K, posiada także troje naturalnych satelitów. Co do innych planet w układzie jeszcze tego nie ustaliłem; chciałem, aby zrobił to za mnie SE. Wszystkie dane, które już pod ten świat podpiąłem sprawiają więc, że ciężko znaleźć taką planetę w programie, a dodatkowo taką, która odpowiadałaby mniej więcej moim wyobrażeniom i która znajdowałaby się jeszcze w ciekawym położeniu, zatem wszelkie wskazówki odnośnie do tych poszukiwań będą bardzo pomocne (xD)
Jeśli chodzi o potencjalne lokacje, które przeszukiwałem i które były interesujące, to są to:
  • okolice Plejad lub Hyjad
  • okolice Mgławicy Carina
  • Wielki Obłok Magellana
  • któraś z galaktyk satelickich Andromedy
  • któraś z galaktyk grupy Maffeia
Oczywiście możecie (a nawet byłbym bardzo wdzięczny) podawać inne propozycje lokalizacji.

Założenia
  • conworld a priori, bez najmniejszego kontaktu z Ziemią
  • conworld fantasy – w minimalnym stopniu; ograniczony głównie do fantastycznej flory i fauny; w „cywilizowanej” części świata magia została dawno zapomniana
  • poziom rozwoju cywilizacji głównego kontynentu waha się pomiędzy naszym X a XIV wiekiem
  • proch i broń palna nie zostały wynalezione



Samotna kraina
„Léascoedh ech rúil ír naen filínna dol naen glóagha.”
Czyli słynne immarejskie powitanie, używane głównie wśród wyższych stanów, tłumaczone jest jako: Niechaj krew twych przodków (zawsze) płynie w twoich żyłach. Na te słowa odpowiada się tak samo lub też skinieniem głowy. Często używana jest też krótsza wersja, czyli po prostu: Léascoedh ech rúil, na które odpowiada się: Fír dáutaigh, co znaczy Przez wieczność. Wśród immarejczyków słowa te nie mają oczywiście implikacji chęci rozlewu krwi xD

Immarén
Język urzędowy: immarejski
System rządów: triarchia
Typ państwa: królestwo
Religia panująca: filinizm

Obrazek wrzucam w spoiler, bo nie wiedzieć czemu, jak chcę zmienić rozmiar, to znika :/
mapa Immarén
[close]

„Cuódh saig anaíd cú n-Aintraogarr”
Immarén nie bez powodu nazywane jest samotną krainą. De facto nie ma granicy lądowej z żadnym innym państwem na kontynencie; z zachodu obmywają je wody wewnętrznego morza Hírein, z południa – Zatoki Tíreim, zaś na północ i wschód rozciągają się równiny i stepy Ereldanu zamieszkałe głównie przez dzikie plemiona Awdalów. W rzeczywistości królestwo to nie ma także jasno określonych granic; można umownie oprzeć północną granicę o rzekę Méan Uihiráisc, zaś wschodnią o bagna Stúifigh Nainn.
Immarén jest krajem w drastycznym stopniu słabo zaludnionym — około 85% ludności mieszka w stołecznym Entragarze. Znaczną większość powierzchni królestwa pokrywają rozległe trawiaste równiny. Co ciekawe na większości tego terytorium nie ma nawet żadnych upraw – trzeba pokonać konno wiele kilometrów zupełnie bezludnego terenu, aby dotrzeć do następnej ludzkiej osady. Powodem wielu żartów jest także fakt, że w Immarén istnieje właściwie tylko jedna droga, wiodąca ze stolicy do Cuínn Draodd i dalej do brzegów Méan Uihiráisc; służy ona głównie do zaopatrywania nieustannie czujnych strażnic wybudowanych po drugiej stronie rzeki, aby strzec północnej granicy przed najazdami Awdalów. Do innych celów służy głównie morska trasa Entragar - Tóredaig - Tardaubh. Są to trzy najbardziej zaludnione i najlepiej rozwinięte gospodarczo miasta i to właśnie w nich odbywa się handel z zachodnimi państwami. Poniższa lista prezentuje wszystkie ważniejsze i ciekawsze lokacje w królestwie.

Entragar – stolica królestwa i de facto największe, oraz ponoć najwspanialsze miasto na świecie, jest domem dla ponad miliona ludzi. Oparta o wzgórza Druad (2) jest punktem, które odwiedzają wszystkie statki wpływające i opuszczające brzegi Morza Hírein. Właściwie jedynym miastem mogącym z nim konkurować jest Błękitna Przystań na południu, która jako pierwsza obsługuje kupców z Lutracji. Entragar ma jednak pierwszeństwo na drodze okrętów przybywających z Mersji i innych krain położonych we wschodniej części Belrescanu.
Etymologia: Słowo Entragar jest wersją spolszczoną; właściwe określenie w immarejszczyźnie brzmi Aintraogarr (w skrócie) lub Aint í Raogarr, czyli „pomnik Raogarra”. Raogarr jest jednym z najważniejszych Przodków i założycielem miasta.

Cár Hírein – wewnętrzne morze będące dla Immarejczyków oknem na świat państw Zachodu.
Etymologia: Częstą praktyką wśród Immarejczyków jest skracanie nazw własnych i nie inaczej jest w tym przypadku. Pełna nazwa brzmi Cár í Hiraid Mhirein, czyli „Morze Szklanych Fal”. Nazwa wzięła się oczywiście od niemal krystalicznie czystej wody. Równie często nazywane jest po prostu Hiraid Gár (Morze Szklane).

Tóredaig – drugie najbardziej zaludnione miasto położone na półwyspie o tej samej nazwie. Mieszka w nim ok. 120 tys. ludzi.
Etymologia: Nazwa miasta pochodzi od krztałtu półwyspu, na którym się znajduje, i oznacza „grot strzały”.

Tardaubh – trzecie najbardziej zaludnione miasto oraz najbardziej wysunięta na północ osada niebędąca ośrodkiem militarnym. Zamieszkana przez ok. 60 tys. mieszkańców.

Cuínn Draodd – czwarte miasto pod względem liczby ludności (ok. 45 tys. mieszkańców) oraz historycznie pierwsza stolica ludów awaldzkich, które przybyły na te ziemie.
Etymologia: Nazwę tłumaczy się jako „Kościany Tron” lub „Tron z kości”. Niedaleko tego miejsca ostatecznie pokonane zostały tzw. Ludy Kości, jeśli wierzyć filińskim podaniom.

Théinanaíd – rzeka znajdująca się na południu Immarén, mająca swe źródła w Nócht Eiruín.
Etymologia: nazwa można przetłumaczyć jako „droga Théina”, co jest nawiązaniem do podania o jednym z Patronów.

Siol Baur – jedno z bardziej znanych miast w królestwie, jest miejscem pielgrzymek wyznawców filinizmu; znajduje się w nim święty gaj, wokół którego Théin wraz z towarzyszami miał wybudować osadę.
Etymologia: Nazwa oznacza po prostu „stary las”. Nadana przez to, że na tych terenach rozciągała się dziś wycięta część puszczy.

Nócht Eiruín – najwyższe szczyty w Immarén, choć faktycznie położone są już poza umownymi granicami. Średnia wysokość: 1500 m n.p.m.
Etymologia: endonim oznaczający „rdzawe/zardzewiałe góry”, z powodu koloru skał w tych okolicach.

Dullid Sín – jezioro położone na północy Stúifigh Nainn u podnóży wzgórz Parth (7). Miejsce opustoszałe i przez Immarejczyków uznawane za przeklęte.
Etymologia: Dullid Sín znaczy dosłownie „blade oko”. Nazwa nadana z powodu charakterystycznej mętnej wody, a także oparów unoszących się nad jej powierzchnią.

Taol Dearlaist – łańcuch wzgórz i kilku niewysokich szczytów (do 600 m n.p.m) rozciągający się na północnym brzegu Méan Uihiráisc. Stanowi naturalną granicę pomiędzy królestwem, a stepami Ereldanu.
Etymologia: Taol Dearlaist, czy też Taol ír Dhearlaist oznacza „Wzgórza Mówców”. Według podań w tym miejscu Przodkowie modlili się przed wyprawą na południe, tam też Mówcy przekazali im błogosławieństwo.

Stúifigh Nainn – rozległy kompleks bagien i bagnistych lasów rozciągających się na wschód od Immarén na powierzchni ok. 68 tys. km2. Jest to jedno z najbogatszych skupisk wszelkiego rodzaju zwierząt i roślin w Ereldanie. Co ciekawe bagna te nie są bezludne. W niektórych miejscach na wschodzie trzęsawisk, głównie niedaleko jeziora Ermhir Gimhraeg znajdują się niewielkie osady plemion Kwidów.
Etymologia: nazwa znaczy tyle co „zgniłe bagna” lub „zgniłe trzęsawiska”.

Méan Uihiráisc – praktycznie niespławna rzeka uchodząca do Cár Hírein, wyznaczająca północą granicę królestwa. Swoje źródło ma w Dullid Sín, a właściwe jeszcze we wzgórzach Parth. W jej biegu położonych jest wiele progów rzecznych a także kilka wodospadów, w tym największy tuż za wzgórzami Sinair (33 m). Na północnym brzegu pomiędzy Taol Dearlaist a Sinair rozciąga się system umocnień.
Etymologia: jest to kolejny skrócony endonim. Pełna nazwa brzmi Méan ír Uihirigh Gásca, czyli „woda zdradliwych kamieni”. Słowo gásc (kamień) kontynuuje w tej nazwie nieproduktywny już dla tej deklinacji sufiks liczby mnogiej -a. W Cuínn Draodd rzeka zwana jest zresztą Méan ír Uihirigh Gáisc, z tego dialektu pochodzi też nazwa skrócona.

Beorr y Lais – miasto niemal dorównujące liczbą mieszkańców Kościanemu Tronowi, (ok. 35-40 tys.) stanowi ważny punkt na drodze z tartaków położonych u podnóży Gór Rdzawych, bowiem to tutaj znajduje się wiele zakładów produkujących luksusowe towary z kory drzew rosnących w Puszczy Ámar. Stąd wyroby, a także drewno przeznaczone do budownictwa płynie do delty Théinanaíd, a następnie na rynki Entragaru.
Etymologia: nazwa oznacza „straż przy rzece”.

Toir – niewielkie miasto, choć jak na swoje standardy całkiem zamożne, jako że tutaj zatrzymują się kupcy z Cuínn Draodd; słynie więc głównie jako noclegownia. Wokół osady znajdują się także jedne z większych połaci uprawianej ziemi w królestwie. Nieopodal znajduje się także las Aesím (1) będący częstym miejscem polowań możnych z okolic Entragaru.
Etymologia: nazwa znaczy po prostu „głaz”; miasto zostało wybudowane w pobliżu nienaturalnie wyglądającej formacji skalnej.

Laisridimh – małe miasteczko położone u brzegów Méan Uihiráisc, będące najbardziej wysuniętą na wschód stale zamieszkaną osadą w Immarén. Znana jest właściwie tylko z najwyższej rocznej ilości opadów w całym państwie.
Etymologia: mimo iż nie jest położone u źródła rzeki, to jako najdalej wysunięte miasto przy Méan Uihiráisc, budzi takie skojarzenia i stąd też wzięła się nazwa (lais – rzeka; ridimh – źródło). Poza tym jest też najdalszym punktem, gdzie zapuszczają Immarejczycy – z uwagi na złą sławę jeziora, a także zdradliwe bagienne tereny.

W Immarén, oprócz miejsc nazwanych od cech charakterystycznych dla nich, istnieje też sporo miast, (oraz niezaznaczonych na mapie wsi) które noszą imiona swoich założycieli, którzy są tam czczeni niczym lokalne bóstwa. Miastami tymi są Isgir, Nuist i Théin (a także Tardaubh i w nieco „ukryty” sposób Entragar, ale te opisane zostały wcześniej). Na mapie są także lokacje zaznaczone numerami:
Las Aesím – 1
Wzgórza Druad – 2
Wzgórza Taobh – 3
Las Natheill – 4
Wzgórza Teannalósc – 5
Las Braisguif – 6
Wzgórza Parth – 7
Puszcza Glaosnát – 8

„Fuit llitaim na ech Filínna, brisig na eimh yd namhois”
Porzucając Przodków, stajesz się tylko skorupą
Czyli parę słów o filinizmie

Jak już zapewne większość z Was się domyśliła, nazwa filinizm pochodzi od słowa fileinn (du. filínn, pl. filínna) czyli „przodek” i terminem tym określa się religię panującą w Immarén. Warto zaznaczyć, że wiara ta wyznawana jest tylko na tym obszarze i nie przyjęła się nigdzie indziej, a niektóre z państw, jak chociażby Lutracja, uznają Immarejczyków za heretyków (co mimo wszystko nie przeszkadza im we wzajemnym handlu). Sam lud znad Morza Szklanego należy prawdobodobnie do najbardziej uduchowionych, a w każdym razie najbardziej przestrzegających przykazań. Teren królestwa jest zresztą pod czujnym okiem tzw. Srebrnych Płaszczy (imm. Maichaid Íbuil), które działają za aprobatą Trzech Króli. Jest to oczywiście organizacja o charakterze inkwizycji, w dodatku posiada praktycznie nieograniczone metody kontroli, choć w praktyce rzadko są wykorzystywane. Jej głównym zadaniem jest raczej rugowanie innych wierzeń na terenie królestwa, aniżeli ciągła inwigilacja poddanych. Cały obszar Immarén objęty jest zakazem propagowania obcych religii, za co przewidziane są surowe kary. Nieco luźniejsze podejście do tej kwestii obowiązuje w Entragarze, jako że jest to miejsce odwiedzane przez kupców i handlarzy z całego basenu Morza Belrescan – w dzielnicy handlowej, skądinąd jednej z większych, można znaleźć budynki przeznaczone specjalnie dla wyznawców innych religii. Na czele filinizmu stoi patriarcha, mający swą siedzibę w Tóredaig (aczkolwiek w praktyce częściej przebywa w Entragarze, stąd też żartobliwe bywa nazywany czwartym królem).
Początki religii sięgają czasów, gdy pierwsze ludy awaldzkie przybyły na ziemie za Méan Uihiráisc i wiążą się z upadkiem państwa Ongorów, a także późniejszą tzw. Wojną kości. Wówczas to spośród plemion Awaldów wyłonili się wodzowie, którzy prowadzili swych pobratymców do kolejnych zwycięstw. W pewnym okresie do głosu doszli tzw. Mówcy, czyli swego rodzaju prorocy, będący pozostałością po dogorewającym państwie ongorskim, (mimo rozbicia tych ludów, Awaldowie mieli do nich pewien szacunek, a także przejęli niektóre ze zdobyczy ich kultury) którzy przyjęli wśród Praimmarejczyków rolę kapłanów. Po kolejnych stuleciach, kiedy pokonane zostały Ludy Kości oraz podbite państwa Tenów (położone u ujścia Méan Uihiráisc) i Tuwrów (na Półwyspie Entragarskim), wielu z nich cieszyło się po śmierci wielką chwałą. Wkrótce zaczęli być czczeni niczym bogowie, a opowieści o ich czynach i cnotach posłużyły za pożywkę dla różnorakich pism religijnych. Nie wiadomo zbyt wiele o wierzeniach Ongorów, ale to właśnie za sprawą późniejszych z Mówców zakazano wiary w stare bóstwa. Prawdopodobnie jednak Ongorowie byli animistami, a odrzucenie bogów w miejsce kultu przodków dokonało się za sprawą tzw. Odstępców. Nie zadziało się to oczywiście polubownie i młode wciąż państwo pogrążyło się w wojnie religijnej, z której rzecz jasna zwycięsko wyszli Odstępcy, dając początek nowemu ładowi.
Założenia filinizmu nie są skomplikowane. W całym państwie czczonych jest kilku najważniejszych Przodków, zaś każda wieś czy miasto ma swojego Patrona. Istnieją również kodeksy moralne, które sporządzone zostały jednak dużo później niż czasy pierwszych Przodków i należy je traktować raczej jako uzupełnienie i próba utrwalenia religii filińskiej, aniżeli słowo dawnych herosów. Choć oczywiście patriarchat utrzymuje inaczej.

Kwestie wszystkich najazdów i wojen będzie opisane szczegółowiej przy okazji historii Immarén.



Ludy Kości

Zdaję sobie sprawę, że uwagę większości z Was na pewno przykuła ta nazwa (a szczególnie osób będących na bieżąco z Kyonem) i od razu wyjaśniam, że nie jest to żadne zerżnięcie, a jedynie ciekawy zbieg okoliczności. W założeniu miały to być plemiona względnie dobrze zorganizowane, choć głównie jeśli chodzi o wojskowość, bo jednak nie mieli silnej państwowości, podobnie jak Ongorowie. Mieli oni używać ozdób, elementów rytualnych i broni zrobionych głównie z kości zwierzęcych. Mam na to właściwie jeden dowód, mianowicie mapę i legendę; narysowałem ją dobre ponad półtora roku temu, jeśli nie wcześniej, no ale tu już musicie uwierzyć mi na słowo. Mapa jakby co jest nie do końca aktualna, to znaczy głównie daty.
Spoiler
[close]

A co jest poza granicami Immarén?
Ereldan nie kończy się wszakże na królestwie Immarén. Nie wiem jak określić skalę tej pierwszej mapy na komputerze, ale mogę powiedzieć, że robiłem ją na kartce A4 i tam obliczyłem, że jest to ok. 1:2600000. Zdradzić mogę, że Ereldan jest krainą raczej pustą i północ pokrywają rozległe stepy i równiny zamieszkałe z rzadka przez rozmaite plemiona Awdalów, Etrynów, Kwidów i innych ludów awaldzkich, które niezbyt się udomowiły. Szczególnie Awdalowie są znienawidzeni przez Immarejczyków, jako że w przeszłości dokonywali łupieżczych najazdów na ich ziemie, stąd też na Méan Uihiráisc są liczne fortyfikacje i zamki broniące północnej granicy. Etrynowie i Kwidowie mieszkają na wschód, za Stúifigh Nainn w pobliżu większego jeziora zwanego Ermhir Gimhraeg aż po samotną górę Eiryn Nelebhrais, która wyznacza tzw. Rozstaje Cálaidhrina. W tej krainie istnieją jeszcze dwa państwa; Horwir na północ od owej góry i za górami Nimmas jest Tessecarn. Ta mapa została narysowana na kartce A3 i z tego, com policzył to skala jest jakoś 1:6000000. Nazwy plemion jeszcze pewnie zmienię, na daty nie patrzcie, bo zmieniłem dawno rachubę czasową i odstępy pomiędzy tymi wędrówkami też.
Spoiler
[close]




Bonus

Mogę zaprezentować jeszcze jedną mapę, która od dawna leży niedokończona w szufladzie. Podczas opisywania miejsc w Immarén wspominałem o owych państwach zachodu, kiedyś tam pisałem o Andorein, a nawet w tłumaczeniach słów dałem parę słów z języka andorejskiego. Tak jak mówię, mapa ta przedstawia ziemię na zachód od królestwa, są to ziemie najbardziej zaludnione, z wieloma państwami i zarysem (xD) bogatej historii począwszy od czasów preawaldzkich (swoją drogą nie mogę się zdecydować, czy te ludy mają nazywać się Awaldami czy Awalami). Mówiłem też o Błękitnej Przystani – znajduje się na południe od Entragaru, na tym takim cyplu z paroma wyspami wokoło. A jeszcze na południe, już poza tą mapą jest Lutracja (narysowałem już część mapy wysp).
Spoiler
[close]

3
Conlangi: a priori / Język immarejski 3.0
« dnia: Wrzesień 10, 2017, 20:15:30 »
Znowu
Tak! Dobrze widzicie, jest to kolejna wersja tego conlangu, której opublikowanie zostało niejako przyśpieszone przez Henryka Pruthenię, za co w sumie mu bardzo dziękuję, bo prawdopodobnie nie zebrałbym tego do kupy co najmniej przez kolejne pół roku. Miały być też lekcje i będą – bez obaw, ale niestety w zeszłym tygodniu zmogła mnie grypa, no i do pracy trzeba chodzić, ale obiecałem, to zrobię, z tym że zastrzegam sobie prawo do, oczywiście nie zbytniej, ale jednak powolności w ich publikowaniu xD
A, no i oczywiście będą się pojawiać w oddzielnym temacie w dziale o nauce conlangów, a nie tutaj.

Co do samego języka; jest to trzecia reforma, bowiem zmiany są znaczące, nie tak poważne co prawda jak z pierwotnej do drugiej, ale jednak. W pewnych aspektach język uległ jeszcze większemu uproszczeniu, nadal jest analityczno-fleksyjny, ale bardziej z naciskiem na analityczno. Postarałem się też umotywać jakoś ortografię, co zaowocowało... z resztą zaraz zobaczycie.
Nie planuję już więcej reform, a w każdym razie nie aż tak poważnych, nie chcę z niego przecież zrobić języka izolującego.
Temat ten będzie raczej omówieniem zmian i ewentualnych innowacji, niż szczegółowym opisem języka, głównie po to, aby można było tu zajrzeć po pomoc przy lekcjach (o ile ktokolwiek będzie chciał je robić xD). Zacznijmy więc!



Fonologia
Zacznę na odwrót, bo od spółgłosek, bowiem nie ma tu zbyt wielu zmian:

m n ŋ ( m n ng )
p b t d k g ( p b t d c g )
f v θ ð s ʃ x ɣ h ( f/ph bh/mh th dh s si/s* ch gh/g** h )
ɾ l ɬ w ( r l ll w )

* Zapisywane jako s przed i po i, í, é; wymowa waha się między [ʃ] a [s] pomiędzy dialektami
** Różnica ortograficzna; /g/ w wygłosie absolutnym uległo osłabieniu do /ɣ/

Jeśli ktoś pamięta, to zauważy, że usunięte zostało, w mojej ocenie, zbędne rozróżnienie ɸ - f | β - v. Myślałem, żeby zostawić tą cechę w okresie staroimmarejskim, (albo nawet praereldzkim) tzn. [ɸ β] jako realizacja lenitowanych /p b/, która później zlała się z /f v/, ale nie wiem, czy to byłoby realistyczne?
Poza tym ustanowiłem /ʃ/ pełnoprawnym fonemem.

Co zaś się tyczy wszelkich alofonii i fonotaktyk, to chciałbym rozpisać się o tym szerzej przy dialektach, bo tu jest niemałe rozdrobnienie. W praktyce dla, powiedzmy, standardowej odmiany języka nadal aktualne są te z immarejskiego 2.0 (w większości).
Wymowę podaną w tym temacie można utożsamiać z wymową dialektu entragarskiego, będącego również podstawą dla języka literackiego.

Mutacje
Największą zmianą jest to, że lenicja nie zachodzi dla zwartych dźwięcznych, prócz g – z tym że nie zawsze to nagłosowe g zanika.

Kiedy zachodzą mutacje?

LENICJA
  • konstrukcje z przyimkami, takimi jak:
    cathann (o) aic (po) aneid (przed) yl (na) y (przy) no, fa (w) fír (przez) yr/ear (z) mhíl (bez)
    cirith – odwaga
    mhíl girithá – bez odwagi [PTV]
  • po niektórych liczebnikach (saig, dir, naid, cair, beár, suír, deál, ceamhar) np.
    tethecair – Tesekarczycy (Tesekarowie?)
    cís geamhair dethecair – sześć milionów Tesekarczyków
  • gdy rzeczownik następuje po przymiotniku, np.
    claodrúl – rycerz
    tuór glaodrúl – dzielny rycerz
  • po rodzajnikach ech i yd, np:
    már – król
    ech mhár – {ART król\SG.NOM}
    tael – żona
    yd dael – {ART żona\SG.NOM}
  • w drugim elemencie wyrazów złożonych, np.
    téide – słyszeć
    sánndéide – niedosłyszeć
  • przymiotniki (i przymiotniki w funkcji adwerbialnej) w konstrukcjach emfatycznych:
    techret – wielki
    nor dechret – taki wielki
    llíth – ciężki/ciężko
    nor líth – taki ciężki/tak ciężko
  • w liczebnikach złożonych, np:
    minn – tysiąc
    tra mhinna – dwa tysiące

PRENAZALIZACJA
  • w przeczeniach z partykułą ao:
    banne – widzieć
    Ao mbann hi n-ainn. – Nie widzę cię.
    {NEG widzieć\PRS 1SG.NOM 2SG.ACC}
  • po przyimkach takich jak:
    fain (nad) ín (od) cú (do)
    baur – las
    mbaurí – do lasu [ACC]
  • po prefiksie oznaczającym negację (ei-):
    deig – równy
    eindeig
  • po rodzajniku onn:
    baol – struna
    onn mbaol – {ART struna\SG.NOM}

SPIRANTYZACJA
  • po przyimkach takich jak:
    sibh (pod) imhaidh (za) aif (na) oith (między) ibh (dla)
    bímhire – sałata
    imhaidh bhímhire – za sałatą
  • w konstrukcjach dzierżawczych – z przyimkiem í(r), np.
    claodrúl – rycerz
    earis í chlaodrúl – miecz rycerza
  • w liczebnikach pomiędzy dziesiątkami, np.
    beár – dziewięć
    suír-a-bheár – dwadzieścia dziewięć
  • czasownik w zdaniu współrzędnym:
    banne – widzieć, zobaczyć
    Uim hi, aigis bhannár má uine. – Chcę, żebyście to zobaczyli.
    {chcieć-PRS 1SG.NOM żeby zobaczyć\PRS.JUS 2DU.NOM to-SG.PTV}
  • z przyimkiem celu de
Dodatkowo istnieje jeszcze n-proteza i h-proteza, czasem gdy jedno słowo kończy się, a drugie zaczyna samogłoską. Nie jest to zbyt regularne, pojawia się częściej w szybkiej mowie i czasem wcale nie zachodzi, no i różnie to bywa pomiędzy dialektami.

Samogłoski
zwykłe:
i ɛ a ( i e a )
ɘ* ə ( y )
u ɔ ( u o )

długie:
iː eː aː ( í é á )
ɘː* ( ý )
uː oː ( ú ó )

* występują tylko w wygłosie absolutnym

Oprócz tego istnieje także samogłoska /ʌ/ (zapisywana ao) pochodząca od dawnego dyftongu [ʌɔ̜̯]. W sylabie akcentowanej może być wymawiana jako samogłoska długa.

Dyftongi
ɛi̯ eːi̯ ( ei éi/eai* )
ai̯ aːi̯ ( ai ái/aei* )
ɔi̯ oːi̯ ( oi ói/oei* )
uːi̯ ( úi )
aɘ̯ ɔɘ̯ ( ae oe )
aʊ̯ aːʊ̯ ( au áu )
iːə̯ ( ía/íe/ío )

* zapis etymologiczny; dawne tryftongi zlały się w wymowie z tymiże dyftongami

Dyftongi (z)redukowane
Wyróżnia się tu trzy grupy:
  • Do pierwszej należą dyftongi zstępujące, w których nastąpiła redukcja drugiej samogłoski do krótkiej szwy. W niektórych dialektach uległy one monoftongizacji.
  • Do drugiej należą dyftongi wstępujące, w których pierwsza samogłoska zredukowała się do szwy.
  • Trzecia grupa obejmuje de facto monoftongi będące pozostałością dawnych dyftongów wstępujących, których pierwsza samogłoska zanikła – zależnie od tej samogłoski poprzedzająca ją spółgłoska staje się palatalizowana lub labializowana. Cecha ta jest charakterystyczna dla znakomitej większości dialektów.

I
aːə̯̆ ( áo )
ɛə̯̆ ( ea/eo )
eːə̯̆~eːɪ̯̆ ( éo/éa eoi )
oːə̯̆ ( óa )

II
əe̯ː ( oé )
əo̯ː ( aó )
əa̯ː ( oá )
əi̯ː ( aí/oí )

III
ʲaː ʲoː ( eá eó )
ʲiː ( eí )

ʷa ʷaː ( ua uá )
ʷɔ ʷoː ( uo uó )
ʷɛ ʷeː ( ue ué )
ʷi ʷiː ( ui uí )

Redukcja
W immarejskim ciężko jest mówić o redukcji jako cesze relewentnej języka. W niektórych dialektach nie zachodzi w ogóle, zaś w dialekcie entragarskim obejmuje tylko kilka samogłosek i dyftongów:
/a ɛ/ > [ə] – w wygłosie absolutnym, z wyjątkiem końcówek liczby mnogiej
/i/ > [ɪ] – w sylabach nieakcentowanych
/ai̯/ > [ə] lub [ɪ] – w sylabach nieakcentowanych, także w niektórych słowach jednosylabowych, z tym że w tym przypadku jest to zupełnie nieregularne, ale dotyczy większości słów często używanych
/ei/ > [ɪ] lub [ɪi̯] – w sylabach nieakcentowanych
/ɔi̯/ > [ə~ə̹] w pozycji nieakcentowanej

Ablauty
Znajomość ablautów będzie bardziej przydatna w dalszej części, przy odmianie rzeczowników. Oczywiście trafiają się też przegłosy w innych częściach mowy. Poza tym, żeby nie było zbyt miło, to znajdzie się sporo słów o nieregularnych przegłosach.



Gramatyka
Rzeczownik
Tak. Rzeczownik został okrojony jeszcze bardziej – wywaliłem większość przypadków, wstawiłem nowe... W sumie są trzy:
  • Mianownik
  • Biernik – pełni funkcję dopełnienia telicznego
  • Partytyw – pełni funkcję dopełnienia atelicznego

Nadal odmienia się też przez trzy liczby:
  • pojedyncza
  • podwójna
  • mnoga

A także ma trzy rodzaje, które nie wpływają mimo to na odmianę. Każdy ma swój rodzajnik, nie ma kategorii określoności (to się nie zmieniło). W liczbie mnogiej i podwójnej są te same rodzajniki, co w pojedynczej.
  • rodzaj męski – rodzajnik ech
  • rodzaj żeński – rodzajnik yd
  • rodzaj nijaki – rodzajnik onn

W immarejskim rzeczowniki odmieniają się według pięciu deklinacji. Podstawą większości deklinacji są ablauty. Z reguły dla liczby podwójnej stosuje się pierwszy ablaut, dla mnogiej zaś drugi (choć jest od tego wyjątek). Przegłosowi ulega zawsze samogłoska lub dyftong nieakcentowany, jeśli słowo ma więcej niż jedną sylabę.

Deklinacja I
Dzieli się na dwa paradygmaty zależne od długości samogłoski ablautowalnej:
I a – rdzeń spółgłoskowy; ≤ 2 sylaby; sam. nieakcentowana zwykła
I b – rdzeń spółgłoskowy; ≤ 2 sylaby; sam. nieakcentowana długa

przykładowa odmiana:
escal – koń
escal escil escail
escalá escilá escailá


Deklinacja II
samogłoska w wygłosie; ≤ 2 sylaby
przykładowa odmiana:
hélcre – magia
hélcre hélcrich hélcreich
hélcre hélcrich hélcreich
hélcredh hélcridh hélcreidh


Deklinacja III
rdzeń spółgłoskowy; > 2 sylaby
Do tej deklinacji należą też rzeczowniki krótsze niż trzy sylaby, a które posiadają dyftong niepoddający się ablautowi lub samogłoskę /ʌ/.

Deklinacja IV
rzeczowniki zakończone na -Vs
* sufiks -iach otrzymują rzeczowniki zakończone na -is
Wskazówka: wszystkie te rzeczowniki są rodzaju nijakiego.

Deklinacja V
Ta deklinacja również dzieli się na dwa paradygmaty. Nazywana jest także deklinacją mieszaną, bowiem łączy cechy deklinacji opartych na ablaucie z deklinacjami stricte sufiksalnymi. Tutaj też dochodzi do owego wyjątku z ablautami.
V a – rdzeń spółgłoskowy; ≤ 2 sylaby; rzeczowniki z dyftongiem, który nie podlega drugiemu ablautowi
V b – rdzeń spółgłoskowy; ≤ 2 sylaby; rzeczowniki z dyftongiem, który nie podlega pierwszemu ablautowi
Jak widać jest ów wyjątek, bowiem w V a może pojawić się ablaut I w liczbie mnogiej. No właśnie. Może... ale nie musi. Jest to pewnego rodzaju nieregularność; niektóre rzeczowniki biorą sam sufiks, u niektórych dochodzi do przegłosu i jeszcze dołącza się sufiks.



Zaimek
Zaimek główny
Nie będę się tu rozpisywał, ino wrzucę tabelki. Zmiany są, owszem. Formy liczby podwójnej zachowały się tylko w mianowniku pierwszej i drugiej osoby, w reszcie zlały się z formami liczby mnogiej.





Zaimek dzierżawczy
Zdecydowałem się jednak przywrócić zaimek dzierżawczy; wcześniej taką zależność trzeba było wyrazić analityczną konstrukcją ír + PN, ale uznałem, że niezbyt mi to odpowiada. Zaimki dzierżawcze zachowują się podobnie jak przymiotniki i po nich także występuje lenicja.







Czasownik i imiesłów
W większości miejsc sprawy uległy uproszczeniu, rozdrobniłem jedynie bezokoliczniki, bo dlaczego nie? Fleksja czasownika jest naprawdę prosta, wręcz upośledzona. Najbardziej dotknięte zostały jednak imiesłowy. Jeżeli ktoś pamięta poprzednie wersje tego języka, to wie, że było sporo imiesłowów, (dokładnie siedem) które zostały zredukowane do zawrotnej liczby jednego. Słownikową formą czasownika jest bezokolicznik czasu teraźniejszego.

Czas
  • Czas teraźniejszy
  • Czas przeszły bliższy – opisuje wydarzenia, które działy się we względnie niedalekiej przeszłości
  • Czas przeszły odległy – opisuje zdarzenia, które miały miejsce w dalszej przeszłości, zwykle używany też w opowiadaniach, pamiętnikach, etc.
  • Czas przyszły

Każdy czas ma również swoją formę bezokolicznika.

Tryb
  • Tryb oznajmujący
    Séann éan doir mherlóann. – Śpiew ptaków jest bardzo ładny.
  • Tryb rozkazujący I (imperativus)
    Używany tylko dla drugiej osoby, w czasie teraźniejszym i przyszłym z partykułą ta (SG) lub tais (DU/PL).
  • Tryb rozkazujący II (iussivus)
    Używany dla pierwszej i trzeciej osoby w czasie teraźniejszym i przyszłym. Jego formy są właściwie pozostałością dawnego trybu łączącego. Oprócz wydawania poleceń służy też przy życzeniach czy klątwach.
  • Tryb przypuszczający
    Konstruowany za pomocą czasownika seaibha (PRS síbh) + bezokolicznik. Czasownik seaibha nie jest już używany w innym kontekście – w rzeczywistości znaczy tyle co „móc”, jednak jest to forma archaiczna, zastąpiona przez czasownik neoigha.

    Síbh doára hi náot. – Pracowałbym tu.
    {móc-MOD pracować-PRS.INF 1SG.NOM tutaj}

    Síbh doáraeth hi náot! – Pracowałbym tu! (= Prawie dostałem tą pracę!)
    {móc-MOD pracować-PSTPROX.INF 1SG.NOM tutaj}

    Síbh doáruit hi náot... – Pracowałbym tu (= Mogłem był tu pracować...)
    {móc-MOD pracować-PSTREM.INF 1SG.NOM tutaj}

    Síbh doároís hi náot. ~ Chciałbym tu pracować.
    {móc-MOD pracować-FUT.INF 1SG.NOM tutaj}

    PSTPROX = past proximate = czas przeszły bliższy
    PSTREM = past remote = czas przeszły odległy

No i tabela. Jak widać, rzeczywiście fleksja czasownika nie jest skomplikowana.
Czasownik nie odmienia się przez osoby – odpowiedni sufiks dodaje się do rdzenia po odjęciu cząstki bezokolicznika czasu teraźniejszego, a następnie dodaje się zaimek.

* forma partytywu

Gerundium
Tworzy się je, dodając sufiks -aibhe do rdzenia czasownika, np.:
fleáne – spać
fleánaibhe – spanie

Strona
  • Strona czynna
  • Strona bierna
    Tworzy się ją dzięki czasownikowi áise „być” w odpowiednim czasie oraz formie imiesłowu.

    Odmianę áise prezentuje tabela:

    Ao séann ídhinníste sioímh yd leann. – Świat nie został jeszcze poznany.
    {NEG być-PRS poznać-PTCP.PTV jeszcze ART świat/PRS.NOM}



Przymiotnik
Sprawa wygląda w tym przypadku jeszcze nudniej! Przymiotnik bowiem właściwie się nie odmienia; inna jest jedynie forma partytywu, formy mianownika i biernika są sykretyczne i nie odmienia się przez liczby. Poza tym przymiotnik może również występować w funkcji przysłówka.

Odmiana I – przymiotnik zakończony spółgłoską:

Odmiana II – przymiotnik zakończony samogłoską:

Stopniowanie
Stopniowanie opisowe:
tuór – odważny
tuórnás tuórothais tuór



Liczebnik

Immarejczycy nie utrudnili wszystkim uczącym się tego języka życia, tak jak Lutraci, i używają zwykłego systemu dziesiętnego. Gdy zająłem się tą reformą, zauważyłem, że zmian nie poczyniłem aż od pierwszej wersji, a zmiany musiały być, bowiem potworzyłem tam jakieś dziwne grupy spółgłoskowe zupełnie nieprzystające do obowiązujących fonotaktyk.

Liczebniki główne
Liczebniki 1-10 są odzdzielnymi słowami:
1 saig /sai̯ɣ/
2 tra /tɾa/
3 egí /ɛˈjiː/
4 dir /diɾ/
5 thós /θoːs/
6 cís /kiːʃ/
7 naid /nai̯d/
8 cair /kai̯ɾ/
9 beár /bʲaːɾ/
10 heinn /hɛi̯n/

Liczebniki 11-16 tworzy się według wzoru liczebnik główny + heinn (10):
11 saig heinn /səɣ ˈɛi̯n/
12 tra heinn /tɾa ˈhɛi̯n/
13 egí heinn /ɛˈjiː ˌhɪn/
14 dir heinn /diɾ ˈtɛin/
15 thós heinn /θoːs ˈɛi̯n/
16 cís heinn /kiːʃ ˈɛin/

Liczebniki 17-19 tworzy się według wzoru liczebnik główny + an- + suír (20):
17 egí ansuír (dosł. 3 od dwudziestu)
18 tra h-ansuír*
19 saig ansuír

* h-proteza

20 suír /sʷiːɾ/

Liczebniki spomiędzy dziesiątek tworzy się według wzoru dziesiątka + a + liczebnik główny. Dodatkowo liczebnik główny może ulec spirantyzacji.
21 suír-a-saig
22 suír-a-thra
23 suír-a-negí*
28 suír-a-chair
29 suír-a-bheár

* n-proteza

Liczebniki 30 i 40 są właściwie formami skróconymi od ich dawnych form:
30 éainn < egí-cho-heinn
40 direinn < dir-cho-heinn

Liczebniki 50 i 60 są nieregularne:
50 thónnais
60 cínnais

Liczebniki 70-90 tworzy się od setki (deál) podobnie jak liczebniki 17-19. Warto dodać, że zachodzi tu niezwykle rzadki proces fortycji:
70 éainn anteál
80 suír anteál
90 heinn anteál

100 deál
113 deál egí heinn

Większe setki są odmienione w liczbie mnogiej:
200 tra deála
600 cís deála
744 naid deála direinn-a-dir
itd...

Ponadto dla liczebników złożonych zachodzi lenicja. Dla setek akurat nie zajdzie, ale dla tysięcy i milionów już tak.

1000 minn
5000 thós mhinna
9618 beár mhinna cís deála tra h-ansuír

1000000 ceamhar
8000000 cair geamhair

Liczebniki porządkowe
Tworzy się je albo poprzez nieregularny przegłos, albo za pomocą sufiksu -is dla formy mianownika i biernika albo -isce dla formy partytywu.

1 seig, seige
2 tír, tíra
3 aigí, aigídh
4 dris, drisce
5 thóis, thóisce
6 ceois, ceoisce
7 naidis, naidisce
8 cairis, cairisce
9 beáris, beárisce
10 háinn, háinne

W liczebnikach 11-16 zmieniają się oba człony dla formy mianownika/biernika i drugi człon dla formy partytywu:
11 seig háinn, saig háinne
15 thóis háinn, thós háinne

W liczebnikach 17-19 zmienia się tylko drugi człon:
17 egí ansear, egí anseare
18 tra h-ansear, tra h-anseare

20 sear, seare

W liczebnikach spomiędzy dziesiątek zmienia się tylko ostatni człon. Nadal zachodzi spirantyzacja.
26 suír-a-cheois, suír-a-cheoisce
49 direinn-a-bheáris, direinn-a-bheárisce

30 egáinn, egáinne
40 diráinn, diráinne
50 thóinnais, thóinne
60 ceoinnais, ceoinne

Liczebniki 70-90 zachowują się podobnie jak liczebniki 17-19:
70 éainn anteail, éainn anteaile
80 suír anteail, suír anteaile

93 heinn-antéal-a-naigí, heinn-anteál-a-naigídh

100 deail, deaile
1000 muinn, muinná
1000000 ceamhris, ceamhrisce

W wyższych setkach, tysiącach, itd., zmienia się tylko drugi człon. Nadal zachodzi lenicja.
400 dir deail, dir deaile
6000 cís mhuinn, cís mhuinná
10000000 heinn geamhris, cís geamhrisce

Dalej człony zmieniają się według wcześniejszych zasad:
113 deail aigí háinn, deaile aigídh háinne
1488 muinn dir deail suír-anteál-a-chairis, muinná dir deaile suír-anteál-a-chairisce

Mam nadzieję, że wszystko jest zrozumiałe.



No i jeszcze bonus, dla porównania z poprzednimi wersjami. Nieszczęsna bajka Schleichera:

Retí a escail
Retí yl ruíden, áhuir ao mheoir muíse, bannoir yd escail. Ereidir seig onn llítha láodá, áinír tír yd dechreta mitoíchtá ha iseiri aigí péonná creith. Aitirí onn retí cú escail: „Rít onn millis hen, oír bhann hi, tan ameith péonn de escailá llyde.” Tiscíloir yd escail: „Chaíll ta, retí, rít onn milliach sí, oír bhann só, is heobh péonn, hiran, naen mhuíse ibh uim oidith. A h-aon mhír onn retí muíse.” Oír dich retí an, faeir cé fír deighren.

glossy glossy
[close]

Uwaga: w tekście występuje głównie czas przeszły odległy, ale jako, że jest jedynym czasem przeszłym, to oznaczyłem go w glossach po prostu jako PST.

Widsið, nadal jesteś cichym fanem? xD

A, no i vivat czterysetny post!



EDIT:
  • zaktualizowano tabelki w sekcji rzeczownik (I oraz V deklinacja)
  • dodano podsekcję zaimek dzierżawczy

4
Conlangi: a priori / Język werecki
« dnia: Sierpień 26, 2017, 21:52:24 »
Język werecki

Prezentuję wam kolejny język z mojego conworldu, a właściwie jego prototyp, zatem pewne rzeczy mogą jeszcze ulec zmianie. Mam zamiar dodawać tu coś w miarę na bieżąco, bo język jest dopiero w początkowej fazie – zatem inaczej niż z lutrackim, gdzie miałem już najważniejsze rzeczy opisane.
A tak odjeżdżając od tematu; wiem, że ostatnio często wspominam o swoim conworldzie i dodam coś o nim, jak ogarnę mapy. Chciałbym zrobić ładne mapy w jakimś programie, ale musiałbym się pierwej nauczyć :P
Może na początek po prostu wstawię zdjęcia rysunków.

Fonetyka
Samogłoski
[table=1]
[tr]
[td]zwykłe[/td]
[td]nosowe[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/i y/ i ü[/td]
[td]/ĩ/ į[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɛ/ e[/td]
[td]/ɛ̃/ ę[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/æ/ ä[/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɯ u/ y u[/td]
[td]/ɯ̃ ũ/ y̨ ų[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɔ/ o[/td]
[td]/ɔ̃/ ǫ[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɑ/ a[/td]
[td]/ɑ̃/ ą[/td][/tr][/table]

Uwagi:
Samogłoski nosowe są właściwie realizowane jako bardziej centralne (prócz ǫ) i niekiedy dłuższe:
į [ɪ̃(ˑ)]
ę [ɜ̃(ˑ)]
ų [ʊ̃(ˑ)]
y̨ [ɯ̃(ˑ)~ɨ̃(ˑ)~ə̃(ˑ)]
ǫ [ɔ̃(ˑ)]
ą [ɐ̃(ˑ)]

[e ẽ] są alofonami /ɛ ɛ̃/ po spółgłoskach palatalizowanych.

Dyftongi
[table=1]
[tr]
[td]/æi̯/ äi/äj[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɛi̯/ ei/ej[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɔi̯/ oi/oj[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɑi̯/ ai/aj[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ui̯/ ui/uj[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/æʏ̯/ äü[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/æu̯~æʊ̯/ äu[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɑu̯/ au[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɔu̯/ ou[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɛu̯/ eu[/td]
[/tr]
[tr]
[td]/ɯu̯/ yu[/td]
[/tr]
[/table]

Spółgłoski
tu będzie poprawiona tabelka xD

Jak widać występuje opozycja welaryzowanepalatalizowane. Jeśli chodzi o zapis łacinką to nie rozróżnia się ich, poza palatalnymi w wygłosie (gdzie zaznaczane są apostrofem). Chciałem opracować dla tego języka zapis cyryliczny, ale wszystko krzyżują te cholerne nosówki xD więc jeśli ktoś ma jakiś pomysł na nie, to nie wzgardzę.

Występują pewne różnice dialektalne w wymowie głównie niektórych spółgłosek palatalizowanych, (ale nie tylko) tj:
  • /nʲ/ > [ɲ]
  • /tʲ dʲ/ > [c ɟ] v [t͡ʃ d͡ʒ]
  • /kʲ gʲ/ > [c ɟ]
  • /lʲ/ > [ʎ]
  • /h/ > [x~ɦ]
  • /vˠ/ > [w]
  • /nˠ/ > [ŋ]

Akcent
Akcent ruchomy

Rzeczownik
Rzeczowniki odmieniają się przez dwie liczby (pojedynczą i mnogą) dwa rodzaje (męski i żeńsko-nijaki) oraz sześć przypadków, tj.
  • Mianownik
  • Dopełniacz – pełni funkcję posesywną, formę dopełniacza przyjmują niektóre dopełnienia dalsze
  • Celownik/Obliquus – przypadek dopełnienia dalszego
  • Biernik – przypadek dopełnienia bliższego
  • Prepozycjonał – używany z większością przyimków
  • Essyw – opisuje występowanie desygnatu w pewnym stanie, za jego pomocą tworzy się też wyrażenia przysłówkowe.

    Ponadto istnieje sześć deklinacji:

    I deklinacja
    Obejmuje rzeczowniki rodzaju męskiego, których temat kończy się spółgłoską zwartą welaryzowaną (I a) lub palatalizowaną (I b):


    przykładowe słowa:
    I a
    zvuk /zˠvˠukˠ/ – wojownik
    väret /ˈvʲæɾˠɛtˠ/ – Weret
    tęrpo /ˈtˠɛ̃ɾˠpˠɔ/ – nóż
    įräuko /ˈĩɾˠæʊ̯kˠɔ/ – łóżko

    I b
    mešt’ /mʲeʃtʲ/ – gród
    stuki /ˈsˠtˠukʲi/ – łosoś
    ędzod’ /ˈɛ̃d͡zɔdʲ/ – obręcz

    II deklinacja
    Obejmuje rzeczowniki rodzaju męskiego o tematach zakończonych na spółgłoski nosowe, uderzeniowe, aproksymanty oraz boczne szczelinowe welaryzowane (II a) lub palatalizowane (II b) a także spółgłoski /vˠ sˠ zˠ d͡z/ i dyftongi /au̯ ɛu̯ ɔu̯ ɯu̯ æʊ̯/ (II c) oraz spółgłoski /vʲ sʲ zʲ ʃ ʒ t͡ʃ d͡ʒ/ (II d)



    Uwaga:
    /u̯~ʊ̯/ w odmianie wymienia się na /vˠ/.

    przykładowe słowa:
    II a
    jaumo /ˈjɑu̯mˠɔ/ – mężczyzna
    sǫlla /ˈsˠɔ̃ɮɑ/ – moneta

    II b
    krom’ /kˠɾˠɔmʲ/ – wrona
    nųbor’ /nˠũbˠɔɾʲ/ – sznur

    II c
    känau /kʲæˈnˠɑu̯/ – las
    vy̨so /ˈvˠɯ̃sˠɔ/ – lis

    II d
    nǫš /nˠɔ̃ʃ/ – byk
    zvajž /zˠvˠɑjʒ/ – kozioł

    III deklinacja
    Obejmuje rzeczowniki rodzaju żeńsko-nijakiego, których temat kończy się spółgłoską zwartą welaryzowaną (III a) lub palatalizowaną (III b)


    przykładowe słowa:
    III a
    maropa /mˠɑˈɾˠɔpˠɑ/ – wdowa
    vejky /ˈvʲejkˠɯ/ – zając

    III b
    šązyk’ /ˈʃɑ̃zˠɯkʲ/ – lina
    gotjä /ˈgˠɔtʲæ/ – ser

    IV deklinacja
    Obejmuje rzeczowniki rodzaju żeńsko-nijakiego, których tematy zakończone są spółgłoskami nosowymi, uderzeniowymi, aproksymantami i bocznymi szczelinowymi welaryzowanymi (IV a) lub palatalizowanymi (IV b) a także /sˠ zˠ d͡z/ (IV a) lub /sʲ zʲ ʃ ʒ t͡ʃ d͡ʒ/ (IV b)


    przykładowe słowa:
    IV a
    tęsy /ˈtˠɛ̃sˠɯ/ – owca
    vemy /ˈvʲemˠɯ/ – kobieta

    IV b
    vabeše /vˠɑbʲeˈʃe/ – język
    svirje /ˈsv̥ʲiɾʲe/ – wąż

    V deklinacja
    Obejmuje rzeczowniki rodzaju męskiego, których temat jest zakończony na /h/.

    *sufiksy te powodują palatalizację h > š

    przykładowe słowa:
    perah /pʲeˈɾˠɑh/ – chłopak
    vǫzeh /ˈvˠɔ̃zˠɛh/ –pająk
    jedvazah /ˈjedˠvˠɑzˠɑh/ ~ pawęż

    VI deklinacja


    przykładowe słowa:
    stahi /sˠtˠɑˈhi/ – pokrzywa
    ządehy /ˈzˠɑ̃dˠɛhɯ/ – straż

    I jak? Jakieś pytania, sugestie, obiekcje?

5
Conlangi: a priori / Język lutracki
« dnia: Czerwiec 09, 2017, 21:40:18 »
Informacje ogólne

Język lutracki (āvehī lutrası /ˈaːveˌhiː ˈlutraˌsə/) jest językiem ergatywno-absolutywnym oraz aglutynacyjnym, charakteryzującym się inkorporacją zaimków. Tworzony jest na potrzeby conworldu, w którym posługują się nim mieszkańcy archipelagu Wysp Lutrackich. Powstaje z przerwami od ok. listopada 2016 roku, choć pierwsze idee narodziły się jeszcze w 2015.



Fonologia

Samogłoski
krótkie:
/i e a ɨ u o/ <i e a ı u o>

długie:
/iː eː aː uː oː/ <ī ē ā ū ō>

Uwaga:
W procesie rozwoju języka /ɨː/ zlało się w wymowie z /iː/. Dialektalnie zresztą samo /ɨ/ może być bardziej wysunięte do przodu lub być realizowane jako [ɪ̝].

Spółgłoski
Nosowe:
/m m̩ n n̩/ <m n>

Zwarte:
/p b t d k g q ɢ/ <p b t d k g q q>

Afrykaty:
/t͡s t͡ʃ/ <c ĉ>

Szczelinowe:
/f v s z ʃ χ h/ <f v s z ŝ ħ h>

Inne:
/l r w j/ <l r w y>

Akcent
Akcent w języku lutrackim jest proparoksytoniczny.

Sylaba
(C)(C)V(C)(C)(C)

Alofonia
Po /q ɢ χ/:
  • /i ɨ/ > [ɯ]
  • /a/ > [ɑ]
  • /e/ > [ɤ]

Przed /e/ oraz /i/:
  • /t͡s t͡ʃ/ > [t͡ɕ]

Grupy spółgłoskowe:
  • /st/ > [ʃt~ʃː~ʃ](interwokalicznie)
  • /zd/ > [ʒd~ʒː~ʒ] (interwokalicznie)
  • /kʃ/ > [xʃ] lub [χʃ̠]
  • /vs/ > [ws]

Mała redukcja samogłosek:

Samogłoski krótkie znajdujące się pod akcentem pobocznym ulegają tzw. małej redukcji.
  • /a/ > [ɐ̞]
  • /e/ > [ɛ]
  • /i/ > [ɪ]
  • /ɨ/ > [ə]
  • /u/ > [ʊ]
  • /o/ > [ɔ]

Fonotaktyki
  • wyraz mający w nagłosie krótką samogłoskę wymawiany jest ze zwarciem krtaniowym, np. avesta /ˈʔaveˌstɐ̞/ „pomagać”.
  • Możliwe grupy spółgłoskowe w nagłosie:
    <dr br tr pr sr ŝr kr gr mr sn hs kŝ>
  • Możliwe grupy spółgłoskowe w wygłosie:
    <st zd rn rm mn nm hs vst vzd hn hm sm sn tn tm sp zb>
  • Niedozwolone są grupy <dźwięczna + bezdźwięczna> (dotyczy zwartych i frykatywów), w przypadku gdy dochodzi do takiego złączenia, morfem „niższej” wartości (zazwyczaj sufiks) asymiluje tę głoskę.
  • Możliwe geminaty (niedozwolone w nagłosie i wygłosie):
    <rr tt pp ss dd ff kk zz cc bb nn mm>
  • Dozwolony rozziew



Gramatyka

Rzeczownik

Rzeczowniki odmieniają się przez 7 przypadków i 2 liczby, ale nie ma rozróżnienia na płeć gramatyczną, przy czym dodatkowo występują dwa typy deklinacji zależne od tematu. Ponadto rzeczownik może nieść dodatkową informację gramatyczną, bowiem może inkorporować przyimki oraz spójniki.

Przypadki
Absolutyw
Przypadek pacjensa w zdaniu przechodnim oraz podmiotu zdania nieprzechodniego. W liczbie pojedynczej nieoznaczony.

Ergatyw
Przypadek agensa.

Przypadek zależny
Najczęściej przypadek dopełnienia dalszego, używany z większością przyimków.

Pozesyw
Używany do wyrażania trwałego posiadania danego przedmiotu, osoby, itp.

Narzędnik
Używany do wyrażania użycia jakiegoś przedmiotu w charakterze narzędzia.

Ablatyw
Jeden z przypadków dopełnienia dalszego, używany z przyimkami określającymi ruch w kierunku przeciwnym do desygnatu, a także w celu wyrażenia posiadania nietrwałego.

Allatyw
Kolejny przypadek dopełnienia dalszego, używany głównie z przyimkami określającymi ruch w stronę desygnatu.

I deklinacja
Pierwsza deklinacja obejmuje rzeczowniki zakończone spółgłoską, np.:
iħōt – karta
neŝin – człowiek
reves – brzeg
ŝemezom – pomarańcza
wulan – pies


II deklinacja
Druga deklinacja obejmuje rzeczowniki zakończone samogłoską, np.:
āvehī – język
bīgu – kot
hātma – brat
hāyva – owca
mirevi – kobieta


Dodatkowo rzeczowniki mogą inkorporować przyimki i spójniki poprzez dołączenie ich jako sufiksu, np.:

reves + -(n)īme > revesınīme {brzegOBL-w} – na brzegu
hātma + -(n)eŝ > hātmaneŝ {bratOBL-z} – z bratem
wulan bīgusu – pies i kot
bīgu wulansu – kot i pies

Oczywiście możliwa jest także konstrukcja typu bīgu su wulan.



Zaimek

Zaimek osobowy
Zaimek osobowy może występować pod dwiema postaciami – formą właściwą oraz formą inkorporowaną, która łączy się z czasownikiem w formie sufiksu.
Zaimki występują w 2 liczbach oraz trzech osobach, a także w obwiatywie. Poniższe tabele prezentują ich odmianę:








Mimo że lutracki jest językiem bardzo regularnym, jak widać zaimki nie odmieniają się według konkretnego paradygmatu, ponieważ w czasie rozwoju języka częstość ich użycia spowodowała skrócenie form wcześniej odmieniających się według paradygmatu rzeczownika. Z kolei część zaimków względnych utraciła deklinację w ogóle, albo kontynuuje odmianę przymiotnikową.

Dodatkowo warto wspomnieć o formie pozesywu oraz ablatywu. Używane są one samodzielnie, pełniąc funkcję zaimków dzierżawczych, a ponadto odmieniają tak samo jak przymiotniki.

Posiadanie może zostać wyrażone na dwa sposoby (wspomniane wcześniej w części poświęconej rzeczownikom):

1. Za pomocą pozesywu lub zaimka dzierżawczego utworzonego od formy pozesywnej.
W ten sposób opisuje się rzeczy, które są naszą nieodłączną częścią lub których nie można rozdzielić (w lutrackim do tej kategorii zaliczają się części ciała, nawet mimo tego, że można na przykład odciąć sobie rękę). Konstrukcja ta może służyć także do emfazy, kiedy chcemy podkreślić swoją więź emocjonalną z kimś lub czymś.

bīgu zūda – mój kot
anı vehte – nasza mama
prana seda – jego/jej głowa
ŝraya Ulene – ręka Ulena

2. Za pomocą ablatywu lub zaimka dzierżawczego utworzonego od formy ablatywnej.
Tym sposobem można opisać rzeczy należące do kogoś, ale takie, które można utracić, zgubić, itp. Konstrukcja ta również może służyć emfazie, np. w celu wyrażenia tęsknoty albo niechęci do czegoś.

bīgu zūwa – mój kot
wulan Āmras – pies Āmry
Saranı zūwa ēzine... – Moja kochana babciu...


Na razie to tyle (a przynajmniej na dzisiaj). Wkrótce będę wrzucał więcej, oczywiście o przymiotniku, no bo trzeba zawsze napisać o przymiotniku xD
No i o czasowniku tyż, ale to już jutro albo i pojutrze.

6
Conlangi: a priori / Język immarejski 2.0
« dnia: Sierpień 15, 2015, 15:24:22 »
Tytułem wstępu

Nie jest to żadna druga, niezależna wersja immarejskiego. Jest to nadal ten sam język, tyle że przerobiony u podstaw, dużo bardziej uproszczony i można powiedzieć, że bardziej "sceltyfikowany" (czy to będzie świadczyć na jego korzyść czy nie; ocena należy do Was). Dlaczego? Z prostej przyczyny, po prostu tamten mi się niezbyt podobał xD

Nie wiem, na ile go kojarzycie, ale wcześniej był językiem fleksyjnym, po zmianach jest raczej analityczno-fleksyjny. Można to nazwać taką dużą reformą. Zaznaczam jednak, że nadal jest (i będzie) aprioryczny; nic w tej kwestii się nie zmieniło.

Już klasycznie, jak to na forum, zacznę od fonologii.

Samogłoski
samogłoski
[close]

Iloczas
Immarejski rozróżnia samogłoski zwykłe i długie - dwa razy dłuższe od zwykłych. W północnych dialektach, gdzie immarejski poddawany był wpływom języków Awdalów, istnieją samogłoski krótkie i zwykłe.
Generalnie iloczas oznaczany jest akutem.
iloczas
[close]

Dyftongi
Dyftongi traktowane są jako samogłoski długie, często też zachodzi wymiana dyftongu na długą samogłoskę.
Dzieje się tak, ponieważ dwa dyftongi nie mogą występować obok siebie (przedzielone spółgłoską). Można zaznaczać to na piśmie, jednak nie jest to obowiązkowe; np. doir - ładny > dóried - ładnyABL
dyftongi
[close]

Spółgłoski
spółgłoski
[close]

Mutacje spółgłoskowe
W języku immarejskim są trzy mutacje; lenicja, prenazalizacja i spirantyzacja.

mutacje
[close]

Mutacje dotyczą przede wszystkim rzeczowników, przymiotników, a także czasowników. To, kiedy występują prezentuje lista poniżej:

mutacje
[close]

Akcent
Akcent immarejski jest ruchomy; zależy od iloczasu. Jednak gdy tylko się da, jest on inicjalny.

Szyk
Bezwzględny szyk VSO

Sylaba
(C)(C)V(C)(C)

Jeśli chodzi o fonologię, to by chyba było na tyle. Jeżeli o czymś zapomniałem, to piszcie śmiało.
A żeby nikt nie narzekał, że sama fonetyka, daję jeszcze co nieco o rzeczowniku.

Rzeczownik
Rzeczowniki immarejskie mają trzy rodzaje w liczbie pojedynczej (męski, żeński i nijaki) oraz jeden, wspólny, dla liczby mnogiej.
Rodzaj sygnalizowany jest przez rodzajnik, nie ma jednak kategorii określoności tak jak np. w niemieckim czy niderlandzkim.
Zasady użycia rodzajnika są raczej zagmatwane. Co mogę jednak powiedzieć, że na pewno nie pojawia się on w wyrażeniach przyimkowych.

Wyglądają one następująco:
l. poj.
rodzaj męski: ech
rodzaj żeński: yd
rodzaj nijaki: onn

l. mn.
rodzaj wspólny: aibh

Rodzajniki często mogą się skracać, szczególnie gdy wyraz zaczyna się tą samą literą, co rodzajnik, np.
tael - żona
yd dael -> y-dael
chionrúbec - kurnik
ech chionrúbec -> e-chionrúbec

W mowie potocznej czy też w potocznym lub nieformalnym zapisie dochodzi do dziwniejszych skróceń, np.
onn oidith -> o-noidith - kurtka, płaszcz

Rzeczowniki odmieniają się przez pięć przypadków i przez trzy liczby. Wzorzec deklinacji jest jeden, jednak są trzy grupy rzeczowników:
• zakończony spółgłoską
• zakończony samogłoską
• zakończony na Vs, gdzie V to dowolna samogłoska

Zasada deklinacji, odpowiednio:
• końcówki fleksyjne dodaje się do całego wyrazu
• "odcina się" samogłoskę i do tak powstałego rdzenia dodaje się końcówki
• "odcina się" cząstkę Vs, reszta j.w.

Należy pamiętać też o zasadzie zachowania iloczasu, tj. jeśli wyraz zakończony jest długą samogłoską, samogłoski i dyftongi w końcówkach też muszą pozostać długie.

końcówki fleksyjne
[close]

Przykładowa odmiana:
przykładowa odmiana
[close]

Przykładowe alternacje:
przegłos
[close]

elizja
[close]

Spirantyzacja wewnątrz rdzenia
Ważną rzeczą jest spirantyzacja wewnątrz rdzenia. Zachodzi ona przed i, e, ie, ei, gdy rdzeń kończy się na p, b, t, d, c, g.

Jest jedno odstępstwo od tej reguły. Jeśli wyraz kończy się na i lub e (albo ich długi wariant), to wówczas zmiana nie zachodzi odpowiednio przed i, ie oraz e, ei, ie.

Na razie będzie tyle. Jeśli coś was interesuje lub coś pominąłem, to napiszcie.
Dodatkowo przepraszam za niektóre głupie przykłady, po prostu słownik jest nadal dość ubogi xD

Na zachętę dorzucam przykładowy tekst, na razie bez gloss. Możecie zgadywać:

Retí yc escailin
Retí yl ruídenith, ao mhíraidh ár retímhitith, banneidh cé escailin; edhair seig onn llasidh lud, áinitheir trí y-dechret orph yc ludair inc ech amhald crethau. Áreir retí aibh escáleich: "Rryden onn mhillis ír chi, aebann, hes eimithen laeth ech amhald escáleich". Ap-héreidh aibh escailin: "Ntéch rethí, rryden aibh mhillithin ír du, oir mhannen du, oir amhald, hiran, heibhen mhí ech retímhith ír ni ybh oidith ír mhí. Yc ao mhuiren retí ech retímhitith". Oir déidh retí, phireir cé fír dheighren.

7
Przywitalnia - dla nowych / Porada
« dnia: Maj 07, 2015, 14:33:59 »
Piszę tutaj, bo wiadomo jestem nadal nowy, a potrzebuję rady eksperta. Przetłumaczyłem na immarejski Ojcze Nasz:

Thráno bhánam,
Ghre no Wydaegin thén,
Lúngain Dremien roch,
mbarén Dremme and,
sach Dremi áeg,
Er no Wydaegin, er no Ralíonin
Eltrach bhánmin gwyndgin woich tegwyn hlag
Hun woich eilgeainn bhánmún cim,
Ga wain bhánmanh eilgadeidhe cimet
Hun waer wú carinain bref-thar,
Ral waer hem gawdrách tethren
Amen


IPA:

[θraːnɔ βaːnam]
[gʰrε nɔ vədæɪgʲin θεːn]
[lʊːŋaɪn drεmʲjεn rɔx]
[ɱbarεːn drεmːε and]
[sax dremɪ æːɪɣ]
[εr nɔ vədæɪgʲin εr nɔ ralʲiːɔnin]
[εltrax βaːnmin gvəndgin vɔɪx tεgvən lːaɣ]
[hʊn vɔɪx εɪlgeːjn βaːnmʊːn kʲim]
[ga vaɪn βaːnmanʰ εɪlgadεɪðε kʲimεt]
[hʊn væɪr wʊː karʲinaɪn brεf θar]
[ral væɪr hεm gavdraːx tεθrεn]

Dla mnie strasznie dziwaczny i pytam Was, czy to jest nublang? Możecie ocenić w skali 0-10 (gdzie 0 to normalny kąlang, a 10 - >największy nooblang, jaki widziałem, zabij się twórco<)
Pytam, bo nie wiem, czy mam go zmieniać czy zostawić, czy może od razu wywalić do kosza.

8
Conlangi: a priori / Język immarejski
« dnia: Maj 05, 2015, 12:48:34 »
Krótka informacja o języku

Język immarejski jest językiem stworzonym na potrzeby mojego świata fantasy. Kraj, w którym się go używa, to Cesarstwo Immaren, położone na kontynencie Nyrand w jego centralnej części. Ciekawostką jest, że Immaren nie graniczy z żadnym innym państwem. Południowa linia brzegowa rozciąga się nad Zatoką Tìriand, należącą do Oceanu Belrescan. Zachodnią granicę wyznacza morze wewnętrzne Car Hìrien, wschodnią natomiast Zgniłe Trzęsawiska i Puszcza Ammanril. Ziemie immarejskie kończą się na północy u brzegu lodowatej rzeki Inhiliamd, za którą rozciągają się dzikie wyżyny Snaru zamieszkiwane przez koczowniczy lud Awdalów.
Sam język jest językiem zachodnionyrandzkim z rodziny ereldzkiej (elf. Ereldan - "Kraina Niczyja"). Jest spokrewniony z językiem awdalskim i tessekarnyckim. Posługuje się nim około 11 milionów ludzi.

Alfabet i fonetyka

[table=2]
[tr]
[td]Głoska[/td]
[td]Wymowa[/td]
[td]Komentarz[/td]
[/tr]
[tr]
[td]a[/td]
[td][a][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]á[/td]
[td][aː][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]b[/td]
[td][b][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]bh[/td]
[td][β][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]c[/td]
[td][k][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]d[/td]
[td][d][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]dh[/td]
[td][ð][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]e[/td]
[td][ε][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]é[/td]
[td][εː][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]f[/td]
[td][f][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]g[/td]
[td][g][/td]
[td]na końcu wyrazu jako [ɣ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]h[/td]
[td][h][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]i[/td]
[td][i][/td]
[td]palatalizuje poprzedzającą spółgłoskę[/td]
[/tr]
[tr]
[td]í[/td]
[td][iː][/td]
[td]palatalizuje poprzedzającą spółgłoskę[/td]
[/tr]
[tr]
[td]l[/td]
[td][l][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]lh[/td]
[td][ɭ][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]m[/td]
[td][m][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]n[/td]
[td][n][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]o[/td]
[td][ɔ][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]ó[/td]
[td][ɔː][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]p[/td]
[td][p][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]r[/td]
[td][r][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]rh[/td]
[td][ɾ][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]s[/td]
[td][s][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]t[/td]
[td][t][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]th[/td]
[td][θ][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]u[/td]
[td][ʊ][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]ú[/td]
[td][ʊː][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]w[/td]
[td][v][/td]
[td][/td]
[/tr]
[tr]
[td]y[/td]
[td][ə][/td]
[td][/td]
[/tr]
[/table]

Dwuznaki

[table=2]
[tr]
[td]Dwuznak[/td]
[td]Wymowa[/td]
[/tr]
[tr]
[td]ch[/td]
[td]
  • [/td]
    [/tr]
    [tr]
    [td]gh[/td]
[td][gʰ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]mh[/td]
[td][mʰ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]nh[/td]
[td][nʰ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]ng[/td]
[td][ŋ][/td]
[/tr]
[/table]

Dyftongi

[table=2]
[tr]
[td]Dyftong[/td]
[td]Wymowa[/td]
[/tr]
[tr]
[td]ae[/td]
[td][æɪ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]ai[/td]
[td][aɪ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]au[/td]
[td][aw][/td]
[/tr]
[tr]
[td]ea[/td]
[td][eː][/td]
[/tr]
[tr]
[td]ei[/td]
[td][εɪ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]oa[/td]
[td][oː][/td]
[/tr]
[tr]
[td]oe[/td]
[td][ø][/td]
[/tr]
[tr]
[td]oi[/td]
[td][ɔɪ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]ui[/td]
[td][ɪ][/td]
[/tr]
[tr]
[td]uo[/td]
[td][wɔ][/td]
[/tr]
[/table]

9
Przywitalnia - dla nowych / Mała pomoc - immarejski
« dnia: Maj 05, 2015, 09:22:32 »
Cześć, to znowu ja.
Przychodzę tym razem z małym zapytaniem. Skończyłem właśnie jako taką gramatykę języka immarejskiego i tu nachodzi mnie wątpliwość, bo tego jest od cholery. Czy mam wrzucić całość do a priori, czy dodawać różne zagadnienia co jakiś czas; w sensie założę freda i pod nim będę to dawał, czy może artykuł na wiki?

10
Przywitalnia - dla nowych / Witam wszystkich!
« dnia: Maj 02, 2015, 22:13:53 »
Może zacznę od tego, jak tutaj trafiłem, mimo że pewnie nikogo to nie obchodzi.
Zaczęło się od tego, że zebrałem się w końcu w sobie, (duży wpływ na to miało rozprężenie, które nastąpiło w szkole) aby zrobić większy postęp w moich conlangach (a przynajmniej w jednym). Od razu mówię, że to, co zrobiłem z nimi do tej pory jest tak liche i marne, że aż mi wstyd. Tak czy siak zacząłem szukać jakichś konkretnych pomocy i poradników, jak stworzyć język, który nie byłby aż tak strasznym nooblangiem. Jak zapewne wiele osób, dotarłem tu po przebiciu się przez gąszcze języków programowania. No, ale kiedy już trafiłem na to forum zacząłem je wertować i przypadła mi do gustu ta specyficzna atmosfera, od razu poczułem się jak u siebie :D. Może teraz powiem co nieco o sobie.
Mam 17 lat, a samymi językami interesuje się mniej więcej od szóstej klasy. Jak dotychczas znam angielski na poziomie B2/C1, niemiecki A2 to chyba maksymalnie, tj. gramatykę znam dość dobrze, ale ze słownictwem jest kiepsko, no i do tego znam może na A1 niderlandzki. W szkole jeszcze uczę się hiszpańskiego. Jeśli chodzi o rzeczy poza językami, to interesuję się praktycznie każdą fantastyką (od fantasy po sci-fi), historią, polityką i w niewielkim stopniu astronomią.
Teraz jednak już do meritum. Pierwszą styczność z conlangami miałem chyba w wieku 12 albo 13 lat (chociaż nic o nich nie wiedziałem). Wtedy to były luźne zabawy w mieszanie polskiego z innymi językami słowiańskimi, później robiłem mały eksperyment z tworzeniem nowego języka romańskiego, ale gdzieś mi te notatki przepadły. Przełom nastąpił przed świętami w 2013, kiedy zachciało mi się stworzyć swój świat fantasy. Nadal zresztą go wlokę, ale w sumie pasuje mi to wleczenie i pisanie jakichś małych opowiadań, i wymyślanie historii, bo wolę wszystko mieć ładnie i żeby się to kupy trzymało.
A że nie mogłem tego przeboleć, to musiałem do tego świata wrzucić własne języki, aby nadać mu jakiś charakter (w międzyczasie zmieniłem w ogóle wygląd kontynentów, i całe szczęście). Z początku pierwsze języki były strasznie biedackimi mieszankami angielskiego z norweskim, ale po wspomnianej zmianie kontynentów samo jakoś wylądowało w koszu i wtedy w przypływie geniuszu wpadły mi ciekawsze pomysły, tym razem każdy język miał być a priori. No i tak powstały szkielety tychże, aczkolwiek mam póki co tylko nazwy własne (miast, etc.), bez żadnej gramatyki, itd. Cząstkowo fonetyka, chociaż nie ostateczna, będę ją pewnie zmieniał. Próbki mogę pokazać, jeśli ktoś będzie chciał. A w planach mam następujące conlangi: immarejski, lutracki, andorejski, veinmarski, skyldzki, hostorejski, horvirski i merski. Nazwy pewnie nic nie mówią, ale mam nadzieję, że kiedyś powiedzą. Rozpędzam się, ale tak już mam.
Jeśli zrobiłem z tego strasznego tasiemca, to wybaczcie mi, ale po prostu bardzo się podekscytowałem, że znalazłem miejsce, gdzie mogę wylać swe autystyczne przeżycia xD. Liczę na ew. porady, krytykę, cokolwiek dusza zapragnie :)
Jeszcze raz wszystkich Was pozdrawiam i mam nadzieję, że będę tu miluśko oddawał się prokrastynacji :D

Strony: [1]