Pokaż wiadomości

Ta sekcja pozwala Ci zobaczyć wszystkie wiadomości wysłane przez tego użytkownika. Zwróć uwagę, że możesz widzieć tylko wiadomości wysłane w działach do których masz aktualnie dostęp.


Wiadomości - Asgair

Strony: [1]
1
Lingwistyka ogólna / Odp: Pytania różne a rozmaite
« dnia: Kwiecień 11, 2019, 13:45:17 »
Czy znacie jakiś język, w którym metateza byłaby produktywna i pełniłaby jakąkolwiek rolę gramatyczną?

Wiki twierdzi, że np. saanicz (więcej tutaj) i fur.
The following users thanked this post: Toyatl

2
Conlangi: a priori / Odp: język ådßfrei
« dnia: Styczeń 15, 2019, 13:31:28 »
A faktycznie, zapomniałem o kanie! Ale i tak zwykle wystarczy status constructus xd

Status constructus (iḍāfa) nie jest używany do wyrażania znaczenia "być". Mylisz go ze zdaniem imiennym (jumla ismiyya).
The following users thanked this post: Ainigmos

3
Conlangi: a priori / Odp: język ådßfrei
« dnia: Styczeń 15, 2019, 08:05:47 »
W arabskim w ogóle nie ma takiego czasownika

Nie do końca
The following users thanked this post: Toyatl, Borlach

4
Języki naturalne / Odp: Pytania odnośnie natlangów
« dnia: Kwiecień 04, 2017, 21:33:48 »
Wiele arabskich słów ma /ʔi-/ w nagłosie przed rdzeniem (choćby islam). Czy to jest prefiks, który w jakiś konkretny sposób modyfikuje znaczenie słowa (albo modyfikował, a obecnie utracił tę funkcję), czy służy tylko i wyłącznie uniknięciu zbitki w nagłosie?
Z tego co widzę na wikisłowniku to /ʔi-/ jest cechą dla całej grupy IV(do której należy islam) przy tworzeniu rzeczowników odczasownikowych. Więc jest to prefiks, który w jakiś konkretny sposób modyfikuje znaczenie słowa

Rzeczywiście, inicjalne zwarcie krtaniowe (hamzä) jest elementem IV tematu czasowników, co widać wyraźnie w formach czasu przeszłego i trybu rozkazującego, np. 'arsala, 'arsil 'wysłał, wyślij!', jak również właśnie rzeczownikach odczasownikowych: 'irsāl 'wysłanie'.

Zazwyczaj jednak /(ʔ)i-/ to tylko sylaba protetyczna. W takim wypadku hamza wypada w łączeniu międzywyrazowym. W pełni zwokalizowanym tekście zapisuje się ją za pomocą alifu z diakrytykiem o nazwie waṣlä (od hamzätu l-waṣl, 'hamza połączenia'), który wygląda tak: ٱ. (Zdaje się, że jest to kawałek litery , od innego słowa na 'połączenie', ṣilä). W praktyce - nawet w podręcznikach - stawia się zamiast niego alif ze zwykłą hamzą, a jeszcze częściej po prostu sam alif. Przykłady:
- tryb rozkazujący czasowników I tematu, które mają -a- lub -i- w rdzeniu: iftaḥ 'otwórz!', iqra' 'czytaj!';
- czas przeszły, tryb rozkazujący i rzeczownik odczasownikowy czasowników VII, VIII, IX i X tematu (oraz bardzo rzadkich tematów XI, XII, XIII, XIV i XV): ištawà 'usmażył się', istimrār 'kontynuacja', iḥwanṣala 'otworzył worek (o pelikanie)';
- liczebnik iþnāni 'dwa' i jego pochodne;
- niektóre, zazwyczaj dwuradykałowe rzeczowniki: ism 'imię', 'imra'ä 'kobieta', ibn 'syn'.
The following users thanked this post: Toyatl

5
Conlangi: a priori / Odp: Anāril
« dnia: Wrzesień 12, 2011, 22:37:19 »
Kolejna porcja informacji o rzeczownikach.

2. Kategoria liczby

W języku anarejskim kategoria liczby (mamqūs) tworzy dwie główne osie:
•   liczba pojedyncza (siyāl, SG) – liczba podwójna (kunnis, DL) – liczba mnoga (hammu, PL),
•   liczba zbiorowa (jisān, COL) – liczba jednostkowa (jisinis, SGV).
W uproszczeniu można przyjąć, że forma liczby pojedynczej jest wyjściowa dla tworzenia formy liczby mnogiej (i ewentualnie podwójnej), natomiast forma liczby zbiorowej – dla form liczby jednostkowej (singulatywu). Zależności morfologiczne i semantyczne pomiędzy wszystkimi tymi formami są jednak w rzeczywistości dość złożone, a ich szczegóły przedstawiono poniżej.

Liczba pojedyncza. Jej forma stanowi leksem podstawowy dla większości rzeczowników, w tym szeregu imion o znaczeniu abstrakcyjnym, których liczba mnoga nie jest zazwyczaj używana (aczkolwiek teoretycznie można ją utworzyć). W tej ostatniej grupie znajdują się także pewne rzeczowniki konkretne, będące najczęściej określeniami obiektów unikatowych, niepowtarzalnych. Przykłady:
•   o znaczeniu abstrakcyjnym: luhūr ‘długość, bycie długim’, tašrīn ‘czerwień’, ta’mīm ‘macierzyństwo’, su’ūr ‘zło’, arām ‘śmierć’;
•   o znaczeniu konkretnym: āsu ‘niebo’, sulmā’ ‘słońce’, šawar ‘północ’, cašar ‘księżyc’.

Liczba podwójna. Używana jest do oznaczania obiektów naturalnie występujących w parach lub tworzących parę logiczną (znaczenie łączne lub przenośne, czasem z połączenia dwóch rdzeni). Kategoria liczby podwójnej jest zamknięta – występuje w niej stosunkowo niewiele rzeczowników, nie tworzy się też właściwie jej nowych form.
Znamieniem liczby podwójnej jest sufiks -āt dodawany do formy liczby pojedynczej, często ze zmianą osnowy rzeczownika. Jeżeli rzeczownik posiada liczbę podwójną, a dodatkowo także liczbę mnogą, to w większości przypadków ta ostatnia tworzona za pomocą sufiksu -ār . Co więcej, możliwe są także formy tzw. liczby mnogiej liczby podwójnej (hammu an-kunnisū, DL-PL), derywowane za pomocą -ār od tematu V formy DL.
Przykłady (wg najczęstszych znaczeń rzeczowników, występujących w liczbie podwójnej):

•   parzyste części ciała:
   kafsāt ‘usta’ od kafsu ‘warga’, PL kafsār ‘wargi (więcej niż dwie)’, DL-PL kafsatār ‘usta (wiele)’
   lustāt ‘uszy (wewnętrzne), para uszu’ od lustu ‘ucho’, PL lustār ‘uszy (więcej niż dwoje)’, DL-PL lustatār ‘pary uszu (wiele)’
   ħurfāt ‘rogi (zwierzęcia), para rogów’ od ħurfu ‘róg’, PL ħurfār ‘rogi’, DL-PL ħurfatār ‘pary rogów’
   anmāt ‘dłonie, ręce’ od nāmu ‘dłoń, ręka’, PL naymār, DL-PL anmatār
   aqfāt ‘nogi’ od qāfu ‘noga’, PL qayfār, DL-PL aqfatār
   aysāt ‘oczy’ od yāsu ‘oko’, PL isā, DL-PL aysatār
   lifyāt ‘źrenice’ od lafi ‘źrenica’, PL lafyār, DL-PL lifyatār
   nūmāt ‘nozdrza’ od nawmu ‘nos’, PL nūmār a. nuwamā’, DL-PL nūmatār
   ihnāt ‘płuca’ od ihān ‘płuco’, PL ayāhin, DL-PL ihnatār
   aslāt ‘piersi’ od sallu ‘pierś’, PL sallār, DL-PL aslatār

•   parzyste części garderoby:
   macyāt ‘buty’ od maci ‘but’, PL macyār, DL-PL macyatār
   θazθāt ‘sznurowadła’ od θazθāyu ‘sznurowadło’, PL θazθawār, DL-PL θazθatār

•   pary osób:
   fammāt ‘dziadkowie’ od fāmu ‘dziadek’ i fimmu ‘babka’, PL fā’im i ufmā’, DL-PL fammatār
   saħħāt ‘małżeństwo’ od sāħu ‘mąż’ i siħħu ‘żona’, PL sā’iħ i usħā’, DL-PL saħħatār
   tarnāt ‘rodzice’ od tarīn ‘rodzic’, PL tarā’in, DL-PL tarnatār
   kannāt ‘bliźnięta’ od kanīn ‘bliźniak’, PL kanā’in, DL-PL kannatār
   – co ciekawe, analogiczne nazwy: ‘trojaczki, czworaczki’ itp. tworzone są także za pomocą sufiksu -āt:
      ħamsāt od ħumīs ‘trojaczek’, PL ħumīsār, DL-PL ħamsatār
      qārāt od qu’īr ‘czworaczek, PL qu’īrār, DL-PL qāratār

•   rzeczowniki pochodzące od dwóch rdzeni:
   atmāt ‘rodzice’ od attu ‘ojciec’ i ammu ‘matka’, DL-PL atmatār
   aslanāt ‘horyzont’ od āsu ‘niebo’ i alān ‘ziemia, ląd’ (tylko w liczbie podwójnej)
   aslamcašrāt ‘słońce i księżyc’ od sulmā’ ‘słońce’ i cašar ‘księżyc’ (tylko w liczbie podwójnej)

______________

Informacje o liczbie mnogiej, zbiorowej i jednostkowej wkrótce.
The following users thanked this post: Toyatl

6
Conlangi: a priori / Anāril (2.0)
« dnia: Sierpień 23, 2011, 20:12:35 »
Anāril

Jak dotąd w kilku tematach w dziale Tłumaczenia przedstawiłem teksty stworzone w języku o nazwie anāril. W conlanging bawię się od 10 lat, mam za sobą (jak wielu z nas) już pewnie kilkadziesiąt podjętych projektów, ale to dopiero anāril śmiem uznać za swój naprawdę dobry conlang. Na forum jestem od lutego 2007 roku, śledzę je bacznie, aczkolwiek piszę bardzo niewiele. Dopiero ostatnio przy okazji wyprowadzki z fora.pl przemyślałem sprawę i postanowiłem zaprezentować coś dokładniej.

Pracę nad anārilem (= anarejskim) rozpocząłem półtora roku temu, ale tak naprawdę złożyło się na niego wiele z moich wcześniejszych doświadczeń. Na pierwszy rzut oka na pewno kojarzy się on z arabskim – i nie bez przyczyny. Podobnie jak w językach semickich, u podstaw morfologicznych anārilu leży (najczęściej) trójspółgłoskowy rdzeń, będący nośnikiem znaczenia leksykalnego, modyfikowany przez afiksy słowotwórcze i fleksyjne. Tak jak w arabskim, w anarejskim występują tylko trzy samogłoski /a/, /i/ oraz /u/ wraz ze swoimi długimi odpowiednikami, a także takie spółgłoski, jak /q/, /ħ/, /ʕ/ czy /ʔ/. Wreszcie, obok alfabetu łacińskiego stosuję w zapisie także arabski abjad (w planach jest także conscript).

Mimo to, nie nazwałbym anārilu „semlangiem” czy „arablangiem”. Przede wszystkim, jego słownictwo jest aprioryczne. Do nielicznych wyjątków od tej reguły należą wyrazy sāmu ‘imię, nazwa, rzeczownik’, ħaqlu ‘pole uprawne’ czy mā’ ‘woda’ (oraz pochodne). Również morfologia i fleksja odbiega od semickiej, jeżeli wziąć pod uwagę istnienie 6 (czy nawet 7) przypadków, różnych wzorów deklinacyjnych dla rzeczowników i przymiotników, rozbudowaną fleksję czasownikową, występowanie poimków, brak kategorii określoności, itd. Przyznaję przy tym, że arabski bez wątpienia był/jest dla mnie największą inspiracją przy tworzeniu anārilu, ale śledząc uważnie przedstawiane przeze mnie zagadnienia będzie się dało dostrzec podobieństwa do niektórych „rozwiązań” znanych z fińskiego, łaciny czy jeszcze innych "niesemickich" języków naturalnych – podobieństwa zamierzone.

Oficjalnie język ten nie jest tworzony dla żadnego conworldu, choć prawdopodobnie zostanie w takowym wykorzystany. Na razie jednak są to plany dość odległe, co nie zmienia faktu, że przy tworzeniu wordlisty nie zastanawiam się raczej, jakie słowo ma określać ‘samolot’ i ‘komputer’, bo najprawdopodobniej – o ile mogę już stwierdzić – w „przyszłym” conworldzie takie słowa mi się nie przydadzą. Jeżeli jednak ktoś bardzo by chciał takie anarejskie słowa poznać, to mogę coś wymyślić ;) Pracując nad anārilem, wychodzę od pewnej jego „pierwotnej” wersji (będę go dalej nazywał protoanārilem). Jednocześnie, nie raz będę się zapewne odnosił do rzeczywistej historii języka, bo nie zawsze miał on w mojej głowie taką postać, jak widać będzie niżej.

Jeżeli chodzi o stan języka na dziś – anāril jest całkiem „kompletny”. Zarówno fleksja, jak i składnia są dobrze opracowane. Duży nacisk kładę również na słowotwórstwo, które mimo swojego rozbudowania jest w większości przypadków bardzo regularne. Wordlista (porządkowana przeze mnie wg rdzeni), jak gdzieś wspominałem, ma już ponad 2500 pozycji, a po dokładnej analizie jej zawartości i uzupełnieniu bieżących braków (czyt. bez dodawania nowych rdzeni) pewnie wzrosłaby o kolejne 500-1000 rekordów. Pewne kwestie wymagają jednak wciąż opracowania, bądź rozstrzygnięcia. Mam nadzieję, że dyskusja w tym temacie pomoże mi się z tym uporać.

Koniec wstępu, przejdźmy do rzeczy. Aby nie łamać tradycji, napiszę w pierwszym poście co nieco o fonologii oraz ortografii

Spółgłoski:
/h/ <h> ه
/θ/ <θ> ث
/x ~ χ/ <x> خ  (wciąż nie mogę się zdecydować, jestem bliższy /χ/)
/ħ/ <ħ> ح
/f/ <f> ف
/t/ <t> ت
/k/ <k> ك
/q/ <q> ق
/ʕ/ <c> ع
/s/ < s > س
/z/ <z> ز
/ʃ/ <š> ش
/ʤ/ <j> ج
/n/ <n> ن
/m/ <m> م
/r/ <r> ر
/l/ <l> ل
/ʔ/ <’> ء (w transkrypcji łacińskiej nie zapisywana na początku wyrazu; ortografii hamzy w zapisie arabskim poświęcę oddzielny post)
/j/ <y> ي
/w/ <w> و

Samogłoski:
/a/ <a> fatħa
/i/ < i > kasra
/u/ < u > ḍamma
/aː/ <ā> ا
/iː/ <ī> ي
/uː/ <ū> و

Uprzedzę pytania: brak symetrii (/ʃ/ i /ʤ/), kopiujący nieco sytuację w arabskim (tj. MSA), a także inne dziwności (jeżeli takie się rzucają w oczy), mają uzasadnienie historyczne (protoanarejskie). Jak ktoś zainteresowany, opiszę to dokładniej później.

Struktura sylaby: (C)V(C) (V długie lub krótkie), przy czym:
– sylaba zamknięta z długą samogłoską może wystąpić tylko w wygłosie wyrazu (w protoanārilu takie sylaby nie występowały – powstały z opuszczenia krótkich samogłosek końcowych)
– sylaby V(C) występują w nagłosie w nielicznych przypadkach (p. niżej).

Zbitki spółgłoskowe nie występują ani w nagłosie, ani w wygłosie – w środku wyrazu mogą się znaleźć natomiast dowolne kombinacje dwóch spółgłosek. Niektóre formy wyrazów mają strukturę wymagającą dodania epentetycznej sylaby na początku wyrazu, zazwyczaj /i/. Dobrym przykładem jest typowa struktura przymiotnika, np.
iqsār /(ʔ)iqsa:r/ ‘duży’ (kwestia obecności /ʔ/ jest tutaj dość „płynna”)
W takich wypadkach jednak, jeżeli poprzedzający wyraz kończy się na samogłoskę, /i/ ulega elizji:
nastu iqsār /nastu_qsa:r/ ‘duży dom’

/ʔ/, /y/ i /w/ są spółgłoskami słabymi, tj. mogą ulegać różnym modyfikacjom w zależności od formy, jaką przyjmuje rdzeń. Ponadto, przed spółgłoskami i na końcu wyrazu zachodzą zmiany:
/iy/ > /iː/
/iw/ > /iː/
/uw/ > /uː/
Na końcu wyrazu również:
/aːy/ > /aː/
/aːw/ > /aː/
/iːy/ > /iː/
/iːw/ > /iː/
/uːy/ > /uː/
/uːw/ > /uː/
Powyższe modyfikacje są źródłem pewnych nieregularności we fleksji i słowotwórstwie, ale generalnie jest w tym jakaś logika, o czym się będzie dało przekonać.

Jeżeli chodzi o akcent, sprawa jest otwarta, kształtuje się głównie na podstawie wymowy tekstów. Skłaniam się do akcentowania pierwszej od końca sylaby CV:(C) lub CVC, przy czym waham się, czy może nie wykluczyć z akcentowania ostatniej sylaby. No chyba, że mowa o wyrazie dwusylabowym, wtedy może akcentować też ostatnią?... Muszę się wreszcie zdecydować.

W następnym poście przybliżę dokładniej ortografię arabską, choć nie będę jej dalej stosował w tym wątku – łacinka wygodniejsza ;). Tu dodam jeszcze, że w toku opisu wyrazy anarejskie będę podawał pogrubione, zapis struktur morfologicznych kursywą, a rdzenie wielkimi literami i z pogrubieniem, np. Q-S-R.

A jako gratis, trzy nagrania – na szybko, niedokładnie, ze spontanicznym akcentowaniem, ale zawsze dają jakieś pojęcie, jak to „ma” brzmieć:
1. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka – tekst tu.
2. Cthulhu fhtagn – tekst tu.
3. Ojcze nasz – tekst poniżej:

Atyama ka-awsā
Qassayna sāmaxu
Inhayta amāraxu
Aθlaylaj aθālaxū alka ka-awsā wa-ka-alānā
Haynaxīm sarā nāšimi asrijilā
Wa-inxaysaxīm alka aqlimāmi wa-naxsam aqlā’imin mān
Wa-la-qastilayħam na-sayākinin
Nam qaqtimayram su’ūrū
Alka
The following users thanked this post: Toyatl

7
Tłumaczenia / Stepy Akermańskie
« dnia: Sierpień 18, 2011, 13:42:42 »
Czemu nie? ;)

Stepy Akermańskie

Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.

Już mrok zapada, nigdzie drogi ni kurhanu;
Patrzę w niebo, gwiazd szukam, przewodniczek łodzi;
Tam z dala błyszczy obłok - tam jutrzenka wschodzi;
To błyszczy Dniestr, to weszła lampa Akermanu.

Stójmy! - jak cicho! - słyszę ciągnące żurawie,
Których by nie dościgły źrenice sokoła;
Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie,
 
Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła.
W takiej ciszy - tak ucho natężam ciekawie,
Że słyszałbym głos z Litwy. - Jedźmy, nikt nie woła.

Anāril (stan na dzień 07.02.2011):

Ašmā’ ākarmaynil            

Kawlatan xuriliyān ka-qawnin sanrilān   
Jassal muczīr taznīmin ha-tafansu atīr      
Kā-hiwilā an-awsiyā’ u-ka-saflā šatīr      
Atlilā’i as-safcanū wa-yafran maħrilā      

Sawnalu samhalusun, fa-amwat; aqsilā’   
Qarūf awsā tuffāni yusūnanū ħatīr      
Aqwar simil išlānan? Acyar? Yā Itnīsatīr   
Ha-muqnīr ākarmaynil mullah aw-cašširā’   

Išša! Ahtaš-nan! Lastan aħjā’i θārīmā      
Awān lifyaytū an-naqah ar-sayfūrimā’i   
Wa-lastan na-siħilā wanwīni kamkīmā      

U-zulli fazyū ištāla nafītā afšā’i.      
Ka-tahtīšā ilkiya! Mahini aħzīmā      
Nāta ilsaytā rasami Lītū. - Laltastā’i.
The following users thanked this post: Henryk Pruthenia

Strony: [1]