Pokaż wiadomości

Ta sekcja pozwala Ci zobaczyć wszystkie wiadomości wysłane przez tego użytkownika. Zwróć uwagę, że możesz widzieć tylko wiadomości wysłane w działach do których masz aktualnie dostęp.


Pokaż wątki - Toyatl

Strony: [1]
1
Tłumaczenia / Umiem mówić po...
« dnia: Kwiecień 13, 2019, 16:18:25 »
Umiem mówić po talsku.

Nef ayuán iynáhha at-tál.

2
Inspiracje / Honoryfikatywność w konlangach
« dnia: Marzec 30, 2019, 17:35:46 »
Jak oznaczacie honoryfikatywność w waszych konlangach? Czy oznaczana jest tylko ta "w górę", czy również istnieją specjalne konstrukcje do komunikacji z prostaczkami?

U mnie w talskim stosuje się 4 stopnie:
  • zwykły, prosty zaimek osobowy - dla określenia znajomych, krewnych, przyjaciół;
  • zaimek osobowy z przyrostkiem rodzajowym: -(e)l dla kobiet i -(a)r dla mężczyzn - do komunikacji z nieznajomymi, ale też do podkreślenia szacunku dla pewnych osób, np. rodziców, dziadków, osób zasłużonych, szamana i babki-zielarki;
    słowo oznaczające "pan", "pani": łoy /t͡ɬoj/ poprzedza imiona i nazwiska w sytuacjach formalnych i w odniesieniu do osób nieznajomych;
  • zaimek 2. i 3. osoby łópan /'t͡ɬopan/ - w odniesieniu do osób szczególnie honorowanych, utytuowanych, z wielkim dorobkiem naukowym i życiowym, jednym słowem - elity;
  • zaimek łópan z przyrostkiem rodzajowym - no, tu się kwalifikują już tylko papież, cesarz japoński, królowa angielska i szaman, który wyleczył z podagry co najmniej chana, a z migreny jego małżonkę lub ma w dorobku poświadczone przez co najmniej 4 wiarygodnych świadków uzdrowienie przynajmniej 128 poganiaczy reniferów lub osób równych im statusem;
    w obecnych czasach jest to forma nieużywana, traktowana raczej kpiarsko i ironicznie.

3
Inspiracje / Obwiatyw
« dnia: Marzec 25, 2019, 19:03:46 »
Parę słów o obwiatywie w moim konlangu, języku talskim.

Zaimek ten występuje:
a) w 3 klasach: żywotnej yok yókak yóke, nieżywotno-rzeczowej yik yíkak yíke, dla rzeczowników i zaimków pozostałych yek yákak yéke;
b) w 3 liczbach: policzalnej yok yik yek, zbiorowej yókak yíkak yákak, niepoliczalnej yóke yíke yéke;
c) 4 przypadkach (wołacza raczej nie używa się do tego zaimka), których nie będę tu omawiał.

UWAGA: W tłumaczeniach używam zaimka "on", choć zarówno zaimek 3.os. tos jak i 4.os yok może oznaczać dowolny rodzaj gramatyczny w języku polskim, a także liczbę mnogą.

Język talski stosuje obwiatyw w poniższych przypadkach:
1. w zdaniach, które tłumaczymy na język polski używając zaimków względnych lub niektórych spójników, np. kto ..., ten...; ..., więc ...
Yékaŋ itláhşa, iŋłáha. - Kto oddycha, ten żyje. (dosł. tam-on-który oddychać, żyć.)
Yok itláhşa, yok iŋłáha. - Kto oddycha, ten żyje. Oddycha, więc żyje. (dosł. tam-on oddychać, tam-on żyć);
Jest to najczęściej podmiot w przysłowiach, powiedzeniach, stwierdzeniach, prawdach ogólnych nieodnoszący się do konkretnej osoby czy przedmiotu.
2. w zdaniach po polsku opisywanych jako bezpodmiotowe, choć jeśli zaimek może być pominięty, jest pomijany:
Yíke iqfáhca. / Iqfáhca. - Śnieży. / Pada śnieg.
yíke oznacza klasę przedmiotów w liczbie niepoliczalnej, tu odnosi się do śniegu; jeśli śnieży telewizor, zaimkiem będzie yik, a jeśli mamy na myśli pogodę - yéke;
(W tym punkcie wybór między proksymatem a obwiatywem jest kwestią płynną i zależy bardziej od upodobania mówiącego i podkreślenia stopnia ważności podmiotu.)
3. gdy jest podmiotem w zdaniu, w którym akcent kładzie się na czasownik lub dopełnienie:
Yéke iqfáhca. - Ona (pogoda) jest-śnieżna.
(Zdanie podkreśla spostrzeżenie, że pada śnieg, a nie cechę pogody.)
Yok tósah oqnóta. - Zabił go.
Ale w takiej konstrukcji lepiej jednak użyć strony biernej i uniknąć obwiatywu:
Tos oqníta. - On został zabity.
4. w zdaniach, gdy podmiot jest w 3.os., dopełnienie wyraża się w obiatywie; jeśli podmiot i dopełnienie są wyrażone tą samą osobą, zdanie znajduje się w stronie zwrotnej:
Tos yókah oqnóta. - On go zabił.
Tos tósah oqnóta. - On się zabił.
Nínja' yókah oqnóta. -Ninja go zabił.
Nínja' tósah oqnóta. - Ninja się zabił.
5. w zdaniach współrzędnie złożonych, w których określa dopełnienie pierwszego zdania w drugim zdaniu:
Tos sémyah ilkó em (tos) yokah iquóca. - Spotkał człowieka i go ugryzł.
Tos sémyah ilkó em (tos) tósah iquóca. - Spotkał człowieka i się ugryzł.
Tos sémyah ilkó em yok tósah iquóca. - Spotkał człowieka i tamten go ugryzł.
Tos sémyah ilkó em yok yókah iquóca. - Spotkał człowieka i tamten się ugryzł.

4
Tłumaczenia / Zapożycz słowo z natlangu
« dnia: Luty 21, 2019, 13:07:20 »
Zabawa polega na tym, że ktoś podaje słowo z jakiegoś języka naturalnego, a my go dostosowujemy do własnych konlangów. Kiedy ktoś uzna, że dane słowo już wyczerpało swój potencjał (np. po 6-7 zapożyczeniach), podaje następne.

Na początek coś łatwego:
caballo [kaˈβaʎo] - hiszp. koń

tl.: qauóy [qɑ'woj] - koń do jazdy wierzchem, wierzchowiec

5
Conlangi: a priori / Baukut, język Panaufów (języki gamajskie)
« dnia: Grudzień 07, 2018, 21:34:07 »
Urok Odina.

Zmiany prowadzące do powstania tego języka postghammajskiego rozpoczęły się od konfliktu o nieznanym podłożu w jednym z rodów Protoghammajczyków - Faniwuzirisa - u Faniwuzyjów. Skutkował on tym, że część z nich opuściła społeczność i udała się na wędrówkę w poszukiwaniu dla siebie nowego miejsca. Nazwali się oni Panaufrasa - Panaufami. Koczując po lasostepie natrafili na obcych ludzi, z którymi nawiązali przyjazne relacje. Wśród nich, skośnookich, szerokotwarzych, nazywanych przez Protoghammajczyków Zuutarasa - Zuutami, co być może było nazwą własną tych ludzi, ale tego conlangwistom i althistorykom nie udało się dociec, przebywał pewien bard - jak podają panaufskie podania - nazywany przez emocjonalnie reagujących na jego talent fanów - Zauriitagamba. Wypromował on przebój, który bardzo przypadł do gustu Panaufom. Śpiewany był w narzeczu Zuutów, ale miał wpadający w ucho refren, który często można było usłyszeć w czasie uczt i na tanecznych klepiskach: "harri risna, risna harri, risna risna, harri harri, harri raama, raama harri, aura parna, marna karma". Nie podobał się on jedynie wodzowi Dhii Aydrilarowi i jego gwardii, piriiduupaphom, jednak wódz nie był za bardzo lubiany za seplenienie, reranie i ogólny brak ogłady. Grano mu na nerwach często intonując refren, którego ten odśpiewać poprawnie nie umiał. Ponadto w czasie dyskusji, narad i dysput umyślnie przekręcano słowa tak, jak robił to Dhii Aydrilar. Był to przejaw zwyczajowej dezaprobaty wobec osoby wodza. Niestety, słuchały tego również dzieci, a dzieci jak wiadomo szybko się uczą i to najczęściej tych rzeczy, których nie powinny. Podchwyciły więc błędną wymowę i zaczęły używać jej między sobą przeplatając nawykami i słowami z języka Zuutów. Tak powstał młodzieżowy slang - baukut, w którym słowo oznaczającego dorosłych, nie rozumiejących tej mowy, brzmiało hayszukrusa (plurale tantum), a które później rozszerzyło znaczenie na wszystkich nie-Panaufów. Po pewnym czasie Panaufowie wraz z częścią Zuutów, którzy się do nich przyłączyli i zasymilowali, ruszyli w bezdroża. I ponieśli ze sobą w świat swoje zmienione narzecze. Oto narodził się nowy język.

I. Epoka Wielkiej Rotyzacji
gh -> rh /ʀ/
z -> /ʐ/ -> şr /ɽ/
dh -> /z/ -> r /r/
f(u), f(uu) -> fr /ʙ/

II. Epoka Wielkiej Wędrówki Spółgłosek
1. bezdźwięczne frykatywy
ph -> s /s/
s -> ş /ʂ/
ħ -> x /χ/
h -> ' /ʔ/
Vh -> V:
2. zwarte
p -> p /p/
t -> t /t/
k -> /kʲ/ -> c /c/
q -> k /k/
b -> b /b/
d -> d /d/
g -> /gʲ/ -> j /ɟ/

III. Epoka Wielkiej Redukcji Samogłosek
1. przegłos krótkich nieakcentowanych
i, u, a -> /ə/ -> /ɐ/ -> /a/ -> a /α/
2. akcentowane krótkie ulegają wzdłużeniu i zachowują swoją barwę;
3. długie:
ii -> /i:/ -> i /i/
uu -> /y:/ -> /i:/ -> i /i/
aa -> /a:/ -> /α:/ -> /ͻ:/ -> o /o/
ay -> /æ:/ -> /ε:/ -> e /ε/
au -> /α:/ -> /ͻ:/ -> o /o/
4. geminaty tracą braci-bliźniaków i stają się unitami;
5. akcent wyrazowy przesuwa się konsekwentnie na pierwszą sylabę;
6. pierwotna partykuła "raħ" ulega skróceniu do "xa"
6. przymiotniki przesuwają się na pozycję po rzeczownikach;

IV. Epoka Otwarcia Zgłosek
Zaszła, gdy opozycja długości samogłosek została zapomniana, i spowodowała ponowne pojawienie się jej w nowych miejscach
CVC -> CVh -> CV:
CiN -> Cĩ: -> Cẽ: -> Cɛ̃:
CoN -> Cõ: -> Cɔ̃:
CεN -> Cɛ̃:
CαN -> Cɑ̃:
CiR -> CiRi
CoR -> CoRo
CεR -> CεRε
CαR -> CαRα
Cil -> Cili
Col -> Colo
Cεl -> Cεlε
Cαl -> Cαlα
Cij -> Ciji -> Ci:
Coj -> Coji
(Cεj -> Cεji)
Cαj -> Cαji
Ciw -> Ciwi
Cow -> Cowo -> Co:
(Cεw -> Cεwo)
Cαw -> Cαwo

W tym miejscu Panaufowie stają się ludem Ponooraşa (l. poj. Ponoo), Ponoowami, a ich język się zwie xa-irhoro Ponooraşaşaa lub xa-irhoro bocaa

Język ponoowski ma:
*4 samogłoski krótkie
i o e a /i o ε α/
*4 samogłoski wzdłużone:
ii oo ee aa /i: o: ε: α:/
*3 samogłoski nosowe:
ę ǫ ą /ɛ̃: ɔ̃: ɑ̃:/
/ã:/ ma jednak tendencję do przechodzenia w /ɛ̃:/ lub /ɔ̃:/, zależnie od otoczenia
*5 spółgłosek zwartych bezdźwięcznych:
p t c k ' /p t c k ʔ/
*3 spółgłoski zwarte dźwięczne:
b d j /b d ɟ/
*4 spółgłoski szczelinowe:
f s ş x /f s ʂ x/
*2 spółgłoski nosowe:
m n /m n/
*5 spółgłosek płynnych:
fr l r şr rh /ʙ l r ɽ ʀ/
*2 półsamogłoski:
w y /w j/

Na tym etapie rozwoju języka zachodzą też zmiany takie, jak:
*liczba pojedyncza i podwójna zlewają się w liczbę paukalną (-Ø) (od 1 do 4)
*liczba zerowa (-) - przekształca się w przeczenie w znaczeniu braku wyrażanej cechy
*honorykatywność przekształca się w rodzaj gramatyczny żeński
*locativus (-'a) nabiera szerokiego znaczenia, odpowiadającego w zależności od kontekstu, polskim przyimkom "na", "w", "przy", "obok", "u", "o" itp., związanego z miejscem i czasem
*wołacz znika bez śladu
*końcówka przymiotnika -s_s i przysłówka -s_h zlewają się w nową końcówkę przymiotnika -şaa /ʂɑ:/
*funkcję przysłówka przejmuje innesivus -şa /ʂα/
*pod wpływem języka Zuutów sufiksy osobowe zostały wyparte przez prefiksy dzierżawcze, a czasownik uzyskał sufiks -'aa lub -'e dla 3. os. l. pau.

Liczebniki główne (odziedziczone i zapożyczone od Zuutów wyłącznie do celów religijnych, od 1 do 8 ):
1 - hazru -> 'aşrara  noso
2 - pharu -> sara  oci
3 - dhinnu -> rina  liisa
4 - aasau -> oşo  dowǫ
5 - kargha -> cararha  kinoo
6 - niirra -> nira  jawi
7 - saugh -> şorho  jęba
8 - wayr -> were  wapa
9 - baalla -> bola
10 - abaagh -> aborho

Liczebniki porządkowe
1 - hazrun -> aşrarą  aşraraşaa  nosaa
2 - pharun -> sarą  saraşaa  ocaa
3 - dhinnun -> riną  rinaşaa  liisaa
4 - aasaun -> auchan oşǫ  oşoşaa  dowaa
5 - karghan -> cararhą  cararhaşaa  kinaa
6 - niirran -> nirą  niraşaa  jawaa
7 - saughan -> şorhą (a nie jak się mogło wydawać - şorhǫ)  şorhoşaa  jębaa
8 - wayran -> werą (a nie - werę)  wereşaa  wapaa
9 - baallan -> bolą  bolaşaa
10 - abaaghan -> aborhą (nie - aborhǫ)  aborhoşaa

Zaimki osobowe
1. pau. - ghau, zifayya -> rho
2. pau. - lii, uuruyya -> li (m)
2. pau. hon. - dhilii -> rili (f & f+m)
3. pau. pay - pe (m)
3. pau. hon. - dhipay -> ripe (f & f+m)
1. pl. zifa -> şrifa
2. pl. uur -> 'iri (m)
2. pl. hon. - dhinuur -> riniri (f & f+m)
3. pl. qa -> ka (m)
3. pl. hon. - dhiqa -> rika (f & f+m)

Prefiksy dzierżawcze i osobowe czasownika
1. l. poj. agh- -> 1. l. pau. - ('a)rha-
1. l. podw. yaz- (out)
2. l. poj.  lay- -> 2. l. pau. m - le-
2. l. podw. hayy- (out)
2. l. poj. hon. ilaay- -> 2. l. pau. f & m+f - ('i)loyi-
3. l. poj. sar- -> 3. l. pau. m - şara-
3. l. poj. hon. saar- -> 3. l. pau. f & f+m - şoro-
1. l. mn. zi- -> 1. l. mn. - şri-
2. l. mn. hau- -> 2. l. mn. m o-
2. l. mn. hon. dhau- -> 2. l. mn. f & f+m - ro-
3. l. mn. qun- -> 3. l. mn. m & f & f+m - ki-

Przypadki
Nom. -Ø
Gen -(w)_ -> -wa
Dat. -(w)_l -> -wala
Acc. -(y)_s -> -yaa
Ins. -(y)_r -> -yara
Loc. -h_ -> -'a
Abl. -(_)ku -> -aca
All. -(_)ksu -> -aaşa
Innes. -s* -> -şa (przysłówek)
Prolat.  -(w)*dh -> -wara
Equativus -(_)llu -> -ala
Voc. -(*)q** -> (out)

PILNE! W przypadku braku komentarzy i uwag wątek zagrożony jest multipostingiem!

6
Inspiracje / Kącik z pomysłami
« dnia: Lipiec 09, 2018, 18:46:16 »
Wątek na pomysły i obserwacje (niekoniecznie własne), które nie są nawet szkicami i których się być może nigdy do niczego nie użyje, ale warto się nimi podzielić.

No to parę moich:
* czasowniki w czasie teraźniejszym z innymi rdzeniami niż w czasie przeszłym (np. idę - tia-laumi, poszedłem - tia-pinū)
* koniugacja zaimków osobowych przy nieodmiennym czasowniku (jak w języku wolof)
* brak rozróżnienia strony na czasowniku - w konstrukcji pełniącej rolę strony biernej bez oznaczenia wykonawcy następuje tylko pominięcie podmiotu, w medialnej podmiot jest w bierniku, we wzajemnej podmioty łączone są specjalnym spójnikiem itp
* rdzeń wyrazowy oparty na niezmiennym układzie akcentu, samogłosek i dyftongów, a derywacja i odmiana poprzez zmiany spółgłosek - lenicje, geminacje, spiryntyzacje oraz inne acje

(nie wiem, może te pomysły już padły gdzieś na tym forum, ale dobrze by było gromadzić je w jednym miejscu)

7
Pisma i ortografie / Polska ortografia w piśmie hebrajskim.
« dnia: Sierpień 08, 2017, 14:52:34 »
Stworzyłem ten zapis, kiedy uczyłem się tego pisma zapisując sobie polskie słowa literami hebrajskimi. Po paru niezbędnych modyfikacjach myślę, że nadaje się do publikacji.
Założenie jest takie, że nie stosuje się dageszu i innych diakrytyków, tylko 22 litery, kilka dwuznaków i dwa trójznaki (dla ć i ). Utrzymałem rozróżnienie ł - u niesylabiczne oraz h - ch, bo wiele osób wciąż je rozróżnia w wymowie (jak np. u mnie w mieście dużo starszych osób wciąż wyraźnie inaczej wymawia ch i h, ł przedniojęzykowozębowe wydaje się rzadsze). Nie ma rozróżnienia rz - ż, sz, ani w zasadzie ó - u. Zostawiłem sobie możliwość pisania rz podwójnym reszem (רר), ale wtedy pozostając konsekwentnym trzeba by rozróżnić c i dz pochodzące od zębowych (תס i דז) i tylnojęzykowych (צ i ט).

Spółgłoski:
P        פ,ף
B         ב
F        פ,ף -  gdy trzeba wyraźnie odróżnić od p - פפ
W        ו
M       מ,ם
U         ו - natywiec wie, kiedy wymówić /v/, a kiedy /u̯/
T        ת
D        ד
S        ס
Z         ז
C        צ,ץ
Dz      ט - w hebrajskim tet ma wartość /t/
N,Ń    נ,ן
Ł,L      ל
R        ר
Cz,Ć  צש
Dż,Dź  טג
Sz,Ś   ש
Ż,Ź     ג - w hebrajskim gimel ma wartość /g/
J         י -
K       כ,ך
G        ק - w hebrajskim kuf ma wartość /k/
Ch      ח
H        ה
N        ע - tylko tam, gdzie jest welarna spółgłoska nosowa np. פיעק-פהעק

Ć, Dź, Ś, Ź traktuje się jak spalatalizowane warianty Cz, Dż, Sz, Ż, także w zbitkach spółgłoskowych np. wiśnia - וישנא a nie וישינא. Żeby zaznaczyć, że przed spółgłoską zmiękczoną ma być twarda, trzeba użyć myślnika dywizu. הרהבא הליפהנס ויש-נאוסכי ההרבו שצשורהלהפכה

Samogłoski:
י  -   i, ji, iu, ju, często ió, jó oraz ie, je kiedy upodabniają się w wymowie do i, jak w trzydzieści -  תשוטגישצשי; na początku i po samogłosce zawsze jotowana samogłoska; za pomocą litery jod zaznacza się też miękkość spółgłosek i całych zbitek; niezmiękczone spółgłoski na granicach morfemów oddziela się myślnikiem dywizem
יי  -  ii, ji, iu, ju tylko po spółgłosce
יו  -  z zasady po spółgłosce י nie pisze się samogłoski ו (ani samogłoski ה), ale w celu uniknięcia homografów, dopuszczam
ו  -  y, u, często ó
ה  -  a, e, o, czasem ó - he pisze się tylko w nagłosie i po spółgłoskach twardych; by uniknąć ewentualnych homografów dopuszczam też po י
א  -  ia, ja, ie, je, io, jo, czasem ió, jó - alef pisze się tylko po miękkich i po jod; na początku i po samogłosce zawsze samogłoska jotowana
הע  אע  -  z pomocą ajina oznacza się samogłoski dyftongi nosowe

Przykładowe teksty:

יטגא קגהשי פשהז ואשי והרהך פאסכו נאשא, ה פשהז טגירכהע פאסהך צשירכאם סופא שאע זה קגהשאם

פהתש כהשצשישכה נה נהס ז נאבה
רהז פהלאך סכהנדהוהל
י פהפהתשהל נהני כהשצשישכה
י שאע זוומאתהוהל

EDIT
Nazwy paru miejscowości:
Ełk - הלך
Wołomin - והלהמין
Biłgoraj - בילקהרהי
Otwock - התוהצך
Głogów - קלהלוו
Gniezno - קנאזנה
Elbląg - הליבלאעק
Legnica - לאקניצה
Świętochłowice - שואעתהחלהויצא - ostatnia samogłoska jest alefem, żeby odróżnić końcówkę -ice od -ica
Kołobrzeg - כהלהבגהק
Czorsztyn - צשהרשתון
Działoszyn - טגאלהשון
Kwidzyn - כויטון
Chełm - חהלם
Falenica - פהלאניצה lub פפהלאניצה
Bolesławiec - בהלאסלהואץ
Warszawa - והרשהוה
Kraków - כרהכוו
Łódź - לוטגי
Wrocław - ורהצלהו
Poznań - פהזנהני
Gdańsk - קדהניסך
Olsztyn - הלישתון
Białystok - באלוסתהך
Opole - הפהלא
Rzeszów - גהשוו
Toruń - תהרוני
Bydgoszcz - בודקהשצש
Szczecin - שצשהצשין
Katowice - כהתהויצא
Gorzów - קהגוו
Zielona Góra - זאלאנה קורה
Lublin - ליבלין
Kielce - כאליצא
Chrząszczyżewoszyce powiat Łękołody - חשהעשצשוגהוהשוצא פהואת להעכהלהדו

8
Lingwistyka ogólna / Zaimki osobowe
« dnia: Listopad 12, 2016, 14:09:23 »
Ciekawi mnie, w jaki sposób wykluła się idea zaimków osobowych. Dawniej człowiek mógł określać podmiot ja np. własnym imieniem, czyli używać właściwie trzeciej osoby na określenie stanów i czynności pierwszej osoby. W pewnym momencie jakieś słowo zostało utożsamione nie z konkretnym człowiekiem, ale zawsze z mówcą. Moje słowo ja zaczęło być używane przez innych ludzi dokładnie w tym samych charakterze, w którym ja je używałem, ale z mojej perspektywy nie jest to ja, tylko ty lub on(a). Jednym słowem oznaczającym mnie, inni zaczęli określać siebie.
Wyobrażam sobie, że najpierw mogła to być np. nazwa własnej grupy, która potem przejęła rolę zaimka: Cziroki upolował borsuka.. Tym Cziroki byłem ja, jak i mój brat. On i ja mieliśmy takie samo prawo je użyć, ale nie rozróżniało 1. i 2. osoby. To rozróżnienie mogło najpierw odbywać się za pomocą gestykulacji, ale nie mam kompletnie pojęcia, jak mogłoby się dokonać na gruncie językowym. Wziąwszy pod uwagę fakt, że jezyki świata na ogół rozróżniają obie te osoby, musiałby ten proces przejść baaaardzo dawno temu i/lub być dość powszechnym zjawiskiem.

9
Języki naturalne / Słowiańskie nazwy planet
« dnia: Styczeń 24, 2016, 01:27:19 »
Może ktoś się orientuje, czy nasi starożytni przodkowie słowiańscy mieli osobne nazwy na poszczególne planety, co niektóre gwiazdy, gwiazdozbiory?

10
Pisma i ortografie / Starocerkiewnosłowiański greczynką pisany
« dnia: Kwiecień 24, 2015, 18:07:52 »
Kirył i Metodyj oraz ich uczniowie przekombinowali z pismem dla języka słowiańskiego. Mogli wziąć i po nowemu użyć to, co już mieli, czyli pismo greckie. 24 greckie litery wraz ze stigmą, qoppą i sampi wystarczały do swobodnego pisania, bez importu znaków z hebrajsczyzny albo wymyślania tych wszystkich b-kształtnych i innych szkaradków. Trzeba było tylko zerwać z nawykiem czytania tego alfabetu po ówczesnogrecku i zdefiniować parę liter na nowo.
Na przykład tak:

P         Π
B         Β
(F)      Φ
V         Υ, Ϋ (w sąsiedstwie Ο lub Ε)
VЪ      Ϋ
M        Μ
T         Τ
D        Δ
S        Σ
Z         Ζ
C        Θ
Dz      Ϛ
N        Ν
L         Λ
R        Ρ
Č        Ϡ
Š        Ψ
Ž         Ξ
Ś         ΣΙ (przed samogłoską), ΣΪ (przed spółgłoską i na końcu)
Ń        ΝΙ (przed samogłoską), ΝΪ (przed spółgłoską i na końcu)
Ľ         ΛΙ (przed samogłoską), ΛΪ (przed spółgłoską i na końcu)
Ŕ        ΡΙ (przed samogłoską), ΡΪ (przed spółgłoską i na końcu)
J          Ι, Ϊ (w sąsiedstwie Ο lub Ε)
JЬ        Ϊ
K         Κ
G         Γ
Ch       Χ
Ь          Ι
Ъ         Υ
E          Ε
O         Ο
I           ΕΙ
Y          ΟΙ
U         ΟΥ
Ě          Η
A           Α
Ę          Η
Ǫ          Ω

Ḷ           ΥΛ

Ḷ̌           ΙΛ

Ṛ          ΥΡ

Ṛ́          ΙΡ


tak. Tak bym to widział...

11
Przywitalnia - dla nowych / dobry wieczór :-)
« dnia: Marzec 15, 2015, 18:24:06 »
nazywam się Grzesiek, jestem lingwistycznym naturszczykiem i od dłuższego czasu przeglądam sobie to forum. no i czasem znajduję, czego szukam. :-) powolutku tworzę swój alternacyjny konlag, może jak się trochę rozwinie, to go tu umieszczę.
coś o sobie? lubię czarny kolor i czarny humor, 17 jest moją ulubioną liczbą, a alfabet grecki - pismem.  8-)

Strony: [1]