Autor Wątek: Etymologie w polskim  (Przeczytany 160269 razy)

Silmethúlë

  • Gość
Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #195 dnia: Lipiec 22, 2012, 22:29:22 »
Bardzo podoba mi się pewna koncepcja Grzegorza Jagodzińskiego i jakiegoś tam innego pana, którego nie pomnę (i nie jestem multi Viléna), o mniej więcej takim powstaniu słowiańskości:

Najpierw Rzymianie nałapali sobie niewolników, którzy nosili imiona typu Miroslavŭ, Stanislavŭ, Bornislavŭ…, sami, jak to Rzymianie, mieli problem z wymawianiem grupy spółgłoskowej -sl-, więc przerabiali ją na swoje -scl-, a do tego dodali typową końcówkę mianownika -us i mówili do tychże niewolników Mirosclavus, Stanisclavus, Bornisclavus… A po jakimś czasie samą końcówką -sclavus zaczęli nazywać zbiorowo wszystkich niewolników pochodzących z tego narodu o śmiesznych imionach. Naród ów przejął to słowo, znów je po swojemu modyfikując, jako swój etnonim. Rzymianie z kolei w końcu rozciągnęli znaczenie słowa sclavus na wszystkich niewolników.

Jakkolwiek pomysł ten jest bardzo niepotwierdzony i zapewne nieprawdziwy, ale, jak napisałem, mi się jakoś ta idea podoba, i mi pasuje.
 

Offline Noqa

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #196 dnia: Lipiec 22, 2012, 22:31:33 »
No dobra, ale jakaś bardziej wiarygodna od reszty?
Sclavus chyba raczej od Słowian

Silmethule: czyli w sumie też skłanianie się do koncepcji, że bierze się to od "slova" (skoro od niego wzięła się sława i dalej końcówki imion)?
At him he yelled and yelped, tackling with taunting and dauntings; he tied and tacked him tightly and tautly, and killed him and quelled him and quenched him.
 

Offline varpho :Ɔ(X)И4M:

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #197 dnia: Lipiec 22, 2012, 22:32:33 »
jakoś chyba z tym też niektórzy wiążą etymologię Serbów [serve].
K̥elHä wet̥ei ʕaK̥un kähla k̥aλai palhʌ-k̥ʌ na wetä
śa da ʔa-k̥ʌ ʔeja ʔälä ja-k̥o pele t̥uba wete
Ѫ=♥ | Я←Ѧ
 

Offline Vilène

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #198 dnia: Lipiec 22, 2012, 22:59:04 »
Najpierw Rzymianie nałapali sobie niewolników, którzy nosili imiona typu Miroslavŭ, Stanislavŭ, Bornislavŭ…, sami, jak to Rzymianie, mieli problem z wymawianiem grupy spółgłoskowej -sl-, więc przerabiali ją na swoje -scl-, a do tego dodali typową końcówkę mianownika -us i mówili do tychże niewolników Mirosclavus, Stanisclavus, Bornisclavus… A po jakimś czasie samą końcówką -sclavus zaczęli nazywać zbiorowo wszystkich niewolników pochodzących z tego narodu o śmiesznych imionach. Naród ów przejął to słowo, znów je po swojemu modyfikując, jako swój etnonim.
Aha, i najpierw to -c- wpadło, a potem z jakichś niewyjaśnionych powodów, znowu wypadło (pewnie Słowianie przejęli po jakichś Ariach tradycje językoznawcze, i zrozumieli etymologię słowa sclavus i że scl- pochodzi od sl-)…

Jak dla mnie, najbardziej przekonywająca teoria to taka, że początkowo to słowo oznaczało „słowni”, czy coś podobnego, i tyle. Zasada Ockhama, biczyz…
 

Offline spitygniew

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #199 dnia: Lipiec 23, 2012, 11:56:26 »
Wiem, ze mnie teraz porąbiecie, ale dla mnie najbardziej przekonująca jest etymologia Brücknera...
P.S. To prawda.
 

Offline Noqa

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #200 dnia: Lipiec 23, 2012, 16:48:36 »
Sorry, ale czy aby Bruckner nie twierdzi, że słowo to przyszło od "sclavus" (nie wiedzieć czemu tracąc spółgłoskę ze środka), zaś "sclavus" pochodzi od "Słowian"?
At him he yelled and yelped, tackling with taunting and dauntings; he tied and tacked him tightly and tautly, and killed him and quelled him and quenched him.
 

Offline Dynozaur

  • Audytor w: Komisja Ustalania Nazw Miejscowości
  • Wiadomości: 3 743
  • Pochwalisze: 277 razy
  • Wiecznie obserwowany
Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #201 dnia: Lipiec 24, 2012, 13:13:20 »
Nie, Brü twierdzi, że Słowianie byli "słowni", w przeciwieństwie do "niemych" Niemców.

Taki "antagonizm" brzmi całkiem przekonująco, jak dla mnie.
ZÎWE WENSKA!
Joz jis råd, cu wå Wilķaj Wida ni sǫ al murste pasî.

Jestem Wendem, więc mam obowiązki połabskie. Są one tym większe, im więcej morskich piesów panoszy się we Wielkiej Wodzie.
 

Offline hellas113

  • Wiadomości: 13
Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #202 dnia: Lipiec 25, 2012, 00:00:37 »
W Słowniku Psycholingwistycznym jest w sumie podobna teoria:


Słowianie – prawdopodobnie od cząstki „sław” występującej
w większości imion słowiańskich, np. Władysław, Bolesław itp.
Cudzoziemcom wchodzącym w związki gościnności ze Słowia-
nami lub słuchającym Słowian odnoszących się do siebie
po imieniu, musiał utkwić ów powtarzający się motyw „sław”,
który wzięli za nazwę charakterystyczną całego ludu (stąd w językach zachodnich nazwa „Słowianie” występuje z literą „a”, tak
jak to pisał Mickiewicz - czyli „Sławianie”).

Co przeszło później u nas w "Słowianie".
 

Offline Wedyowisz

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #203 dnia: Lipiec 29, 2012, 19:51:51 »
Mnie ciekawi, czy w rumuńskim sclav to neologizm z XIX wieku, bo jest też slawizm rob. Dexonline nic nie wspomina o żadnej pożyczce z innych romańskich ("din lat. sclavus. Cf. fr. esclave").



Swoją drogą, słowo rumîni było dawniej bliskie znaczeniu "chłopi pańszczyźniani", a wołoscy bojarzy tak bynajmniej o sobie nie mówili, dopiero później słowo oczyszczono z pejoratywnego charakteru na fali rzymomanii (i co za tym idzie upowszechniła się niezbyt etymologicznie regularna postać romîn).
Cytuj
ROMẤN, -Ă, români, -e, s. m. și f., adj. I. S. m. și f. 1. Persoană care aparține populației de bază a României sau este originară din România. 2. (Pop.) Țăran. ♦ Bărbat, soț. ♦ Om (în general), bărbat. 3. (În forma rumân) Denumire dată, în evul mediu, în Țara Românească, țăranilor dependenți de stăpânii feudali; iobag, vecin.

Cytuj
W Słowniku Psycholingwistycznym jest w sumie podobna teoria:

O nie, znowu.

Co do Sławian, ostatnio jadłem obiad w lokalu pod szyldem "Sławianka

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Czy klechda jest związana jakoś ze śląskim czasownikiem klachać? Wydaje mi się prawdopodobne.
« Ostatnia zmiana: Lipiec 29, 2012, 19:59:23 wysłana przez pittmirg »
стань — обернися, глянь — задивися
 

Offline Henryk Pruthenia

  • Der Untermenschenbändiger
  • Moderatór
  • Wiadomości: 5 851
  • Pochwalisze: 212 razy
  • Pieśń Arjów!
    • Mój konlangerski dorobek
  • Konlangi: Ziemskie, Kyońskie, Adnackie; autor neszszszczyzny
Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #204 dnia: Lipiec 29, 2012, 20:16:18 »
W Słowniku Psycholingwistycznym jest w sumie podobna teoria:
Według mnie, obok nazizmu oraz komunizmu, prawo powinno zakazać jeszcze propagowanie słownika psycholingwistycznego.
Amiń.

Offline varpho :Ɔ(X)И4M:

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #205 dnia: Lipiec 29, 2012, 20:31:17 »
Według mnie, obok nazizmu oraz komunizmu, prawo powinno zakazać jeszcze propagowanie słownika psycholingwistycznego.
Amiń.

oj tam. trzeba po prostu mieć świadomość, że to przynależy do pewnego innego działu i wszystko gra.
K̥elHä wet̥ei ʕaK̥un kähla k̥aλai palhʌ-k̥ʌ na wetä
śa da ʔa-k̥ʌ ʔeja ʔälä ja-k̥o pele t̥uba wete
Ѫ=♥ | Я←Ѧ
 

Offline Noqa

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #206 dnia: Lipiec 29, 2012, 21:35:22 »
Skąd się wzięło "przeze", kuriozalna forma łącząca się tylko z "mnie". (A u Pogusia i Dynka jeszcze pewnie z 11 innymi)
At him he yelled and yelped, tackling with taunting and dauntings; he tied and tacked him tightly and tautly, and killed him and quelled him and quenched him.
 

Offline Vilène

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #207 dnia: Lipiec 29, 2012, 21:40:19 »
Skąd się wzięło "przeze", kuriozalna forma łącząca się tylko z "mnie". (A u Pogusia i Dynka jeszcze pewnie z 11 innymi)
Z wokalizacji mocnego jeru przed słabym.
 

Offline Noqa

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #208 dnia: Lipiec 29, 2012, 21:44:00 »
Ale czemu tylko tam?
At him he yelled and yelped, tackling with taunting and dauntings; he tied and tacked him tightly and tautly, and killed him and quelled him and quenched him.
 

Offline Todsmer

Odp: Etymologie w polskim
« Odpowiedź #209 dnia: Lipiec 29, 2012, 21:49:57 »
Z zaimków chyba tylko w mьně był jer jako pierwsza samogłoska.