https://jezykotw.webd.pl/w/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=AescinConlanger - Wkład użytkownika [pl]2026-04-19T02:59:19ZWkład użytkownikaMediaWiki 1.45.1https://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12750Język inflancki2014-08-26T20:05:28Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Pochodzenie słów ==<br />
<br />
Słownictwo, a tym bardziej gramatyka, dzisiejszego języka inflanckiego nie ma prawie nic wspólnego z językami, którymi mówili ludzie zasiedlający te tereny między czternastym a szesnastym wiekiem. Słowa występujące w standardowym "takka" mają następujące procentowe pochodzenie:<br />
<br />
12% j. germańskie<br />
<br />
22% j. słowiańskie (głównie j. rosyjski)<br />
<br />
30% j. estoński<br />
<br />
28% j. łotewski<br />
<br />
8% nieokreślone<br />
<br />
Jak to określił Przewodniczący Rady Języka Inflanckiego Hens Mojja:<br />
<br />
''Byliśmy Niemcami, Estończykami, Łotyszami, Rosjanami. Handlarzami, rolnikami, mieszczanami. Nie jesteśmy niczym z tych (wymienionych), ale zarazem każdym [nieprzetłumaczalna konstrukcja po inflancku].''<br />
<br />
Etapy ewolucji języka inflanckiego:<br />
<br />
1. Tworzenie pidżynu ze słów niemieckich, estońskich i łotewskich, który miałby służyć handlarzom niemieckim oraz miejscowym kupcom (wiek XVI)<br />
2. Przejęcie pidżynu jako natywnego języka przez ludzi zamieszkujących liczne wioski na Inflantach (wiek XVII)<br />
3. Silny wpływ języków ugrofińskich (głównie estońskiego i łotewskiego) na kształtowanie gramatyki (wiek XVIII)<br />
4. Wzbogacenie słownictwa o wyrazy z języka rosyjskiego (wiek XIX/XX)<br />
5. Stworzenie standardu języka inflanckiego w oparciu o najmniej zniekształconą dialektalnie formę pidżynu oraz nazwanie go językiem takka (lata 60te XX wieku)<br />
<br />
Ze względu na unikatowe rozwiązania gramatyczne, mimo tego, że razem prawie 60% słów inflanckich pochodzi bądź z estońskiego bądź z łotewskiego lub jego gwar, osoba mówiąca płynnie w obu tych językach nie jest w stanie zrozumieć żadnego zdania po takka.<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
<br />
j [j] jj [ç]<br />
<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
<br />
v [w]<br />
<br />
x [x]<br />
<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
<br />
i [i] ii [i:]<br />
<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudad<br />
|valudand<br />
|mesed<br />
|mesend<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Rady Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasy w języku inflanckim'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim nie istnieje odmiana przez czasy. De facto istnieje tylko czas teraźniejszy, a przeszłość i przyszłość determinowane są za pomocą określników czasu, bardzo rozbudowanych w tym języku. <br />
<br />
''Vagar arbajaj.'' - dosł. "Wczoraj pracuję."<br />
''Sebbot arbajaj.'' - dosł. "Dzisiaj pracuję."<br />
''Rid arbajaj.'' - dosł. "Jutro pracuję."<br />
<br />
Zdania, w których nie pojawia się żaden określnik czasu, są automatycznie rozumiane jako zdania w czasie teraźniejszym.<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowe teksty ==<br />
<br />
Deklaracja Praw Człowieka<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''<br />
<br />
<br />
"Ojcze Nasz", dla porównania teksty po inflancku, estońsku i łotewsku:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!język inflancki<br />
!język estoński<br />
!język łotewski<br />
|- align=center<br />
!&nbsp;<br />
|Padix, ktar tavasin,<br/>nimidd svedelev, konjjedd ima,<br/>gribadd sda, tavasajja ertov okk,<br/>sebbot dajali xlebedex kuluddaxum<br/>i sullandax petolodd sullaraxaum xajja petox.<br/>Sovdole puralanaddax, ap kurjusavra spavaladd.<br/>Aman.<br />
|Meie Isa, kes Sa oled taevas!<br/>Pühitsetud olgu Sinu nimi. Sinu riik tulgu.<br/>Sinu tahtmine sündigu nagu taevas,<br/> nõnda ka maa peal.<br/>Meie igapäevast leiba anna meile tänapäev.<br/>Ja anna meile andeks meie võlad,<br/> nagu meiegi andeks anname oma võlglastele.<br/>Ja ära saada meid kiusatusse,<br/> vaid päästa meid ära kurjast.<br/>Sest Sinu päralt on riik ja vägi ja au igavesti.<br/>Aamen.<br />
|Mūsu Tēvs, debesīs,<br/>Svētīts lai top Tavs vārds.<br/>Lai nāk Tava Valstība.<br/>Tavs prāts lai notiek<br/>kā debesīs, tā arī virs zemes.<br/>Mūsu dienišķo maizi dod mums šodien.<br/>Un piedod mums mūsu parādus,<br/>kā arī mēs piedodam saviem parādniekiem.<br/>Un neieved mūs kārdināšanā,<br/>bet atpestī mūs no ļauna.<br/>Jo Tev pieder Valstība un spēks un godība mūžīgi.<br/>Āmen.<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_%CA%94&diff=12745Język ʔ2014-08-26T06:59:50Z<p>Aescin: Utworzył nową stronę „Język ʔ (Język Na Chwałę Zwarcia Krtaniowego) - język liturgiczny w Królestwie Krtani na cześć największego z ich bóstw - Zwarcia Krtaniowego. Zapisywany ...”</p>
<hr />
<div>Język ʔ (Język Na Chwałę Zwarcia Krtaniowego) - język liturgiczny w Królestwie Krtani na cześć największego z ich bóstw - Zwarcia Krtaniowego. Zapisywany jest alfabetem krtani, niezrozumiałym dla ludzi, jednakże w uproszczonym zapisie można używać IPA.<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Istnieje jedna Prawdziwa Głoska w języku ʔ - zwarcie krtaniowe. Istnieje także szereg spółgłosek nazywanych słabymi, beznadziejnymi lub pomocniczymi - są to: p, b, t, d, s, z, k, g. Poza tym istnieją samogłoski nazywane koniecznymi - są to: i, y, ɨ, ʉ, ɯ, u, ɪ, ʏ, e, ø, ɤ, o, ɛ, œ, ʌ, ɔ, a, ɶ, ɑ, ɒ.<br />
<br />
<br />
== Słownictwo ==<br />
<br />
Słownictwo pochodzi w całości z różnych języków ludzkich, z każdej rodziny i grupy językowej, jednakże fonetyka i gramatyka języka ʔ uległa zmianom rozumianym jedynie w Królestwie Krtani.<br />
<br />
Przykładowe słowa i wyrażenia:<br />
<br />
ʔoʔaʔ ʔoʔ - Zwarcie Krtaniowe/Prawdziwa Głoska/Największy Bóg (słowo "ʔoʔaʔ" oznacza "prawdziwy", ale także "krtaniowy" i "największy", ponieważ wszystko co pochodzi z Krtani jest Prawdziwe i Największe, jak uważają jej mieszkańcy; słowo "ʔoʔ" natomiast oznacza "głoska", ale także "zwarcie" oraz "bóg", ponieważ zwarcie jest podstawową głoską ale także bogiem)<br />
<br />
ʔoʔaʔ ʔoʔ ʔakbaʔ - Dzień dobry/Dobry wieczór/Cześć (pozdrowienie i pożegnanie o każdej porze dnia; znaczy dosłownie "Zwarcie krtaniowe jest wielkie (wspaniałe)"</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12743Język inflancki2014-08-26T05:56:38Z<p>Aescin: /* Pochodzenie słów */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Pochodzenie słów ==<br />
<br />
Słownictwo, a tym bardziej gramatyka, dzisiejszego języka inflanckiego nie ma prawie nic wspólnego z językami, którymi mówili ludzie zasiedlający te tereny między czternastym a szesnastym wiekiem. Słowa występujące w standardowym "takka" mają następujące procentowe pochodzenie:<br />
<br />
12% j. germańskie<br />
<br />
22% j. słowiańskie (głównie j. rosyjski)<br />
<br />
30% j. estoński<br />
<br />
28% j. łotewski<br />
<br />
8% nieokreślone<br />
<br />
Jak to określił Przewodniczący Rady Języka Inflanckiego Hens Mojja:<br />
<br />
''Byliśmy Niemcami, Estończykami, Łotyszami, Rosjanami. Handlarzami, rolnikami, mieszczanami. Nie jesteśmy niczym z tych (wymienionych), ale zarazem każdym [nieprzetłumaczalna konstrukcja po inflancku].''<br />
<br />
Etapy ewolucji języka inflanckiego:<br />
<br />
1. Tworzenie pidżynu ze słów niemieckich, estońskich i łotewskich, który miałby służyć handlarzom niemieckim oraz miejscowym kupcom (wiek XVI)<br />
2. Przejęcie pidżynu jako natywnego języka przez ludzi zamieszkujących liczne wioski na Inflantach (wiek XVII)<br />
3. Silny wpływ języków ugrofińskich (głównie estońskiego i łotewskiego) na kształtowanie gramatyki (wiek XVIII)<br />
4. Wzbogacenie słownictwa o wyrazy z języka rosyjskiego (wiek XIX/XX)<br />
5. Stworzenie standardu języka inflanckiego w oparciu o najmniej zniekształconą dialektalnie formę pidżynu oraz nazwanie go językiem takka (lata 60te XX wieku)<br />
<br />
Ze względu na unikatowe rozwiązania gramatyczne, mimo tego, że razem prawie 60% słów inflanckich pochodzi bądź z estońskiego bądź z łotewskiego lub jego gwar, osoba mówiąca płynnie w obu tych językach nie jest w stanie zrozumieć żadnego zdania po takka.<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
<br />
j [j] jj [ç]<br />
<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
<br />
v [w]<br />
<br />
x [x]<br />
<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
<br />
i [i] ii [i:]<br />
<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Rady Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasy w języku inflanckim'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim nie istnieje odmiana przez czasy. De facto istnieje tylko czas teraźniejszy, a przeszłość i przyszłość determinowane są za pomocą określników czasu, bardzo rozbudowanych w tym języku. <br />
<br />
''Vagar arbajaj.'' - dosł. "Wczoraj pracuję."<br />
''Sebbot arbajaj.'' - dosł. "Dzisiaj pracuję."<br />
''Rid arbajaj.'' - dosł. "Jutro pracuję."<br />
<br />
Zdania, w których nie pojawia się żaden określnik czasu, są automatycznie rozumiane jako zdania w czasie teraźniejszym.<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowe teksty ==<br />
<br />
Deklaracja Praw Człowieka<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''<br />
<br />
<br />
"Ojcze Nasz", dla porównania teksty po inflancku, estońsku i łotewsku:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!język inflancki<br />
!język estoński<br />
!język łotewski<br />
|- align=center<br />
!&nbsp;<br />
|Padix, ktar tavasin,<br/>nimidd svedelev, konjjedd ima,<br/>gribadd sda, tavasajja ertov okk,<br/>sebbot dajali xlebedex kuluddaxum<br/>i sullandax petolodd sullaraxaum xajja petox.<br/>Sovdole puralanaddax, ap kurjusavra spavaladd.<br/>Aman.<br />
|Meie Isa, kes Sa oled taevas!<br/>Pühitsetud olgu Sinu nimi. Sinu riik tulgu.<br/>Sinu tahtmine sündigu nagu taevas,<br/> nõnda ka maa peal.<br/>Meie igapäevast leiba anna meile tänapäev.<br/>Ja anna meile andeks meie võlad,<br/> nagu meiegi andeks anname oma võlglastele.<br/>Ja ära saada meid kiusatusse,<br/> vaid päästa meid ära kurjast.<br/>Sest Sinu päralt on riik ja vägi ja au igavesti.<br/>Aamen.<br />
|Mūsu Tēvs, debesīs,<br/>Svētīts lai top Tavs vārds.<br/>Lai nāk Tava Valstība.<br/>Tavs prāts lai notiek<br/>kā debesīs, tā arī virs zemes.<br/>Mūsu dienišķo maizi dod mums šodien.<br/>Un piedod mums mūsu parādus,<br/>kā arī mēs piedodam saviem parādniekiem.<br/>Un neieved mūs kārdināšanā,<br/>bet atpestī mūs no ļauna.<br/>Jo Tev pieder Valstība un spēks un godība mūžīgi.<br/>Āmen.<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12742Język inflancki2014-08-25T18:50:41Z<p>Aescin: </p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Pochodzenie słów ==<br />
<br />
Słownictwo, a tym bardziej gramatyka, dzisiejszego języka inflanckiego nie ma prawie nic wspólnego z językami, którymi mówili ludzie zasiedlający te tereny między czternastym a szesnastym wiekiem. Słowa występujące w standardowym "takka" mają następujące procentowe pochodzenie:<br />
<br />
12% j. germańskie<br />
<br />
22% j. słowiańskie (głównie j. rosyjski)<br />
<br />
30% j. estoński<br />
<br />
28% j. łotewski<br />
<br />
8% nieokreślone<br />
<br />
Jak to określił Przewodniczący Rady Języka Inflanckiego Hens Mojja:<br />
<br />
''Byliśmy Niemcami, Estończykami, Łotyszami, Rosjanami. Handlarzami, rolnikami, mieszczanami. Nie jesteśmy niczym z tych (wymienionych), ale zarazem każdym [nieprzetłumaczalna konstrukcja po inflancku].''<br />
<br />
Badacze języka inflanckiego zadziwieni są dwoma rzeczami, które ukształtowały ten język. Niezwykłą podatnością na wpływy języków sąsiednich, która doprowadziła do nieprawdopodobnych zmian gramatycznych, które z języka germańskiego uczyniły de facto język ugrofiński oraz niewiarygodnym poczuciem wspólnoty między osadnikami zamieszkującymi sąsiednie wioski. Dzięki temu, język inflancki był i jest praktycznie identyczny w mowie, niezależnie z jakim "Takka" rozmawiamy i dzięki temu ten język w ogóle istnieje do dziś. Mimo tego, że razem prawie 60% słów inflanckich pochodzi bądź z estońskiego bądź z łotewskiego lub jego gwar, osoba mówiąca płynnie w obu tych językach nie jest w stanie zrozumieć żadnego zdania po takka, ze względu na jego unikatową strukturę oraz odmianę, która łączy cechy obu tych języków.<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
<br />
j [j] jj [ç]<br />
<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
<br />
v [w]<br />
<br />
x [x]<br />
<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
<br />
i [i] ii [i:]<br />
<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Rady Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasy w języku inflanckim'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim nie istnieje odmiana przez czasy. De facto istnieje tylko czas teraźniejszy, a przeszłość i przyszłość determinowane są za pomocą określników czasu, bardzo rozbudowanych w tym języku. <br />
<br />
''Vagar arbajaj.'' - dosł. "Wczoraj pracuję."<br />
''Sebbot arbajaj.'' - dosł. "Dzisiaj pracuję."<br />
''Rid arbajaj.'' - dosł. "Jutro pracuję."<br />
<br />
Zdania, w których nie pojawia się żaden określnik czasu, są automatycznie rozumiane jako zdania w czasie teraźniejszym.<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowe teksty ==<br />
<br />
Deklaracja Praw Człowieka<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''<br />
<br />
<br />
"Ojcze Nasz", dla porównania teksty po inflancku, estońsku i łotewsku:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!język inflancki<br />
!język estoński<br />
!język łotewski<br />
|- align=center<br />
!&nbsp;<br />
|Padix, ktar tavasin,<br/>nimidd svedelev, konjjedd ima,<br/>gribadd sda, tavasajja ertov okk,<br/>sebbot dajali xlebedex kuluddaxum<br/>i sullandax petolodd sullaraxaum xajja petox.<br/>Sovdole puralanaddax, ap kurjusavra spavaladd.<br/>Aman.<br />
|Meie Isa, kes Sa oled taevas!<br/>Pühitsetud olgu Sinu nimi. Sinu riik tulgu.<br/>Sinu tahtmine sündigu nagu taevas,<br/> nõnda ka maa peal.<br/>Meie igapäevast leiba anna meile tänapäev.<br/>Ja anna meile andeks meie võlad,<br/> nagu meiegi andeks anname oma võlglastele.<br/>Ja ära saada meid kiusatusse,<br/> vaid päästa meid ära kurjast.<br/>Sest Sinu päralt on riik ja vägi ja au igavesti.<br/>Aamen.<br />
|Mūsu Tēvs, debesīs,<br/>Svētīts lai top Tavs vārds.<br/>Lai nāk Tava Valstība.<br/>Tavs prāts lai notiek<br/>kā debesīs, tā arī virs zemes.<br/>Mūsu dienišķo maizi dod mums šodien.<br/>Un piedod mums mūsu parādus,<br/>kā arī mēs piedodam saviem parādniekiem.<br/>Un neieved mūs kārdināšanā,<br/>bet atpestī mūs no ļauna.<br/>Jo Tev pieder Valstība un spēks un godība mūžīgi.<br/>Āmen.<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12740Język inflancki2014-08-25T14:09:57Z<p>Aescin: /* Przykładowe teksty */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Pochodzenie słów ==<br />
<br />
Słownictwo, a tym bardziej gramatyka, dzisiejszego języka inflanckiego nie ma prawie nic wspólnego z językami, którymi mówili ludzie zasiedlający te tereny między czternastym a szesnastym wiekiem. Słowa występujące w standardowym "takka" mają następujące procentowe pochodzenie:<br />
<br />
12% j. germańskie<br />
<br />
22% j. słowiańskie (głównie j. rosyjski)<br />
<br />
30% j. estoński<br />
<br />
28% j. łotewski<br />
<br />
8% nieokreślone<br />
<br />
Jak to określił Przewodniczący Rady Języka Inflanckiego Hens Mojja:<br />
<br />
''Byliśmy Niemcami, Estończykami, Łotyszami, Rosjanami. Handlarzami, rolnikami, mieszczanami. Nie jesteśmy niczym z tych (wymienionych), ale zarazem każdym [nieprzetłumaczalna konstrukcja po inflancku].''<br />
<br />
Badacze języka inflanckiego zadziwieni są dwoma rzeczami, które ukształtowały ten język. Niezwykłą podatnością na wpływy języków sąsiednich, która doprowadziła do nieprawdopodobnych zmian gramatycznych, które z języka germańskiego uczyniły de facto język ugrofiński oraz niewiarygodnym poczuciem wspólnoty między osadnikami zamieszkującymi sąsiednie wioski. Dzięki temu, język inflancki był i jest praktycznie identyczny w mowie, niezależnie z jakim "Takka" rozmawiamy i dzięki temu ten język w ogóle istnieje do dziś. Mimo tego, że razem prawie 60% słów inflanckich pochodzi bądź z estońskiego bądź z łotewskiego lub jego gwar, osoba mówiąca płynnie w obu tych językach nie jest w stanie zrozumieć żadnego zdania po takka, ze względu na jego unikatową strukturę oraz odmianę, która łączy cechy obu tych języków.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Rady Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasy w języku inflanckim'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim nie istnieje odmiana przez czasy. De facto istnieje tylko czas teraźniejszy, a przeszłość i przyszłość determinowane są za pomocą określników czasu, bardzo rozbudowanych w tym języku. <br />
<br />
''Vagar arbajaj.'' - dosł. "Wczoraj pracuję."<br />
''Sebbot arbajaj.'' - dosł. "Dzisiaj pracuję."<br />
''Rid arbajaj.'' - dosł. "Jutro pracuję."<br />
<br />
Zdania, w których nie pojawia się żaden określnik czasu, są automatycznie rozumiane jako zdania w czasie teraźniejszym.<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowe teksty ==<br />
<br />
Deklaracja Praw Człowieka<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''<br />
<br />
<br />
"Ojcze Nasz", dla porównania teksty po inflancku, estońsku i łotewsku:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!język inflancki<br />
!język estoński<br />
!język łotewski<br />
|- align=center<br />
!&nbsp;<br />
|Padix, ktar tavasin,<br/>nimidd svedelev, konjjedd ima,<br/>gribadd sda, tavasajja ertov okk,<br/>sebbot dajali xlebedex kuluddaxum<br/>i sullandax petolodd sullaraxaum xajja petox.<br/>Sovdole puralanaddax, ap kurjusavra spavaladd.<br/>Aman.<br />
|Meie Isa, kes Sa oled taevas!<br/>Pühitsetud olgu Sinu nimi. Sinu riik tulgu.<br/>Sinu tahtmine sündigu nagu taevas,<br/> nõnda ka maa peal.<br/>Meie igapäevast leiba anna meile tänapäev.<br/>Ja anna meile andeks meie võlad,<br/> nagu meiegi andeks anname oma võlglastele.<br/>Ja ära saada meid kiusatusse,<br/> vaid päästa meid ära kurjast.<br/>Sest Sinu päralt on riik ja vägi ja au igavesti.<br/>Aamen.<br />
|Mūsu Tēvs, debesīs,<br/>Svētīts lai top Tavs vārds.<br/>Lai nāk Tava Valstība.<br/>Tavs prāts lai notiek<br/>kā debesīs, tā arī virs zemes.<br/>Mūsu dienišķo maizi dod mums šodien.<br/>Un piedod mums mūsu parādus,<br/>kā arī mēs piedodam saviem parādniekiem.<br/>Un neieved mūs kārdināšanā,<br/>bet atpestī mūs no ļauna.<br/>Jo Tev pieder Valstība un spēks un godība mūžīgi.<br/>Āmen.<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12738Język inflancki2014-08-25T12:28:02Z<p>Aescin: /* Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Pochodzenie słów ==<br />
<br />
Słownictwo, a tym bardziej gramatyka, dzisiejszego języka inflanckiego nie ma prawie nic wspólnego z językami, którymi mówili ludzie zasiedlający te tereny między czternastym a szesnastym wiekiem. Słowa występujące w standardowym "takka" mają następujące procentowe pochodzenie:<br />
<br />
12% j. germańskie<br />
<br />
22% j. słowiańskie (głównie j. rosyjski)<br />
<br />
30% j. estoński<br />
<br />
28% j. łotewski<br />
<br />
8% nieokreślone<br />
<br />
Jak to określił Przewodniczący Rady Języka Inflanckiego Hens Mojja:<br />
<br />
''Byliśmy Niemcami, Estończykami, Łotyszami, Rosjanami. Handlarzami, rolnikami, mieszczanami. Nie jesteśmy niczym z tych (wymienionych), ale zarazem każdym [nieprzetłumaczalna konstrukcja po inflancku].''<br />
<br />
Badacze języka inflanckiego zadziwieni są dwoma rzeczami, które ukształtowały ten język. Niezwykłą podatnością na wpływy języków sąsiednich, która doprowadziła do nieprawdopodobnych zmian gramatycznych, które z języka germańskiego uczyniły de facto język ugrofiński oraz niewiarygodnym poczuciem wspólnoty między osadnikami zamieszkującymi sąsiednie wioski. Dzięki temu, język inflancki był i jest praktycznie identyczny w mowie, niezależnie z jakim "Takka" rozmawiamy i dzięki temu ten język w ogóle istnieje do dziś. Mimo tego, że razem prawie 60% słów inflanckich pochodzi bądź z estońskiego bądź z łotewskiego lub jego gwar, osoba mówiąca płynnie w obu tych językach nie jest w stanie zrozumieć żadnego zdania po takka, ze względu na jego unikatową strukturę oraz odmianę, która łączy cechy obu tych języków.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Rady Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasy w języku inflanckim'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim nie istnieje odmiana przez czasy. De facto istnieje tylko czas teraźniejszy, a przeszłość i przyszłość determinowane są za pomocą określników czasu, bardzo rozbudowanych w tym języku. <br />
<br />
''Vagar arbajaj.'' - dosł. "Wczoraj pracuję."<br />
''Sebbot arbajaj.'' - dosł. "Dzisiaj pracuję."<br />
''Rid arbajaj.'' - dosł. "Jutro pracuję."<br />
<br />
Zdania, w których nie pojawia się żaden określnik czasu, są automatycznie rozumiane jako zdania w czasie teraźniejszym.<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowe teksty ==<br />
<br />
Deklaracja Praw Człowieka<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''<br />
<br />
<br />
"Ojcze Nasz", dla porównania teksty po inflancku, estońsku i łotewsku:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!język inflancki<br />
!język estoński<br />
!język łotewski<br />
|- align=center<br />
!&nbsp;<br />
!&nbsp;<br />
|Meie Isa, kes Sa oled taevas!<br/>Pühitsetud olgu Sinu nimi. Sinu riik tulgu.<br/>Sinu tahtmine sündigu nagu taevas,<br/> nõnda ka maa peal.<br/>Meie igapäevast leiba anna meile tänapäev.<br/>Ja anna meile andeks meie võlad,<br/> nagu meiegi andeks anname oma võlglastele.<br/>Ja ära saada meid kiusatusse,<br/> vaid päästa meid ära kurjast.<br/>Sest Sinu päralt on riik ja vägi ja au igavesti.<br/>Aamen.<br />
|Mūsu Tēvs, debesīs,<br/>Svētīts lai top Tavs vārds.<br/>Lai nāk Tava Valstība.<br/>Tavs prāts lai notiek<br/>kā debesīs, tā arī virs zemes.<br/>Mūsu dienišķo maizi dod mums šodien.<br/>Un piedod mums mūsu parādus,<br/>kā arī mēs piedodam saviem parādniekiem.<br/>Un neieved mūs kārdināšanā,<br/>bet atpestī mūs no ļauna.<br/>Jo Tev pieder Valstība un spēks un godība mūžīgi.<br/>Āmen.<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12737Język inflancki2014-08-25T12:00:49Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Pochodzenie słów ==<br />
<br />
Słownictwo, a tym bardziej gramatyka, dzisiejszego języka inflanckiego nie ma prawie nic wspólnego z językami, którymi mówili ludzie zasiedlający te tereny między czternastym a szesnastym wiekiem. Słowa występujące w standardowym "takka" mają następujące procentowe pochodzenie:<br />
<br />
12% j. germańskie<br />
<br />
22% j. słowiańskie (głównie j. rosyjski)<br />
<br />
30% j. estoński<br />
<br />
28% j. łotewski<br />
<br />
8% nieokreślone<br />
<br />
Jak to określił Przewodniczący Rady Języka Inflanckiego Hens Mojja:<br />
<br />
''Byliśmy Niemcami, Estończykami, Łotyszami, Rosjanami. Handlarzami, rolnikami, mieszczanami. Nie jesteśmy niczym z tych (wymienionych), ale zarazem każdym [nieprzetłumaczalna konstrukcja po inflancku].''<br />
<br />
Badacze języka inflanckiego zadziwieni są dwoma rzeczami, które ukształtowały ten język. Niezwykłą podatnością na wpływy języków sąsiednich, która doprowadziła do nieprawdopodobnych zmian gramatycznych, które z języka germańskiego uczyniły de facto język ugrofiński oraz niewiarygodnym poczuciem wspólnoty między osadnikami zamieszkującymi sąsiednie wioski. Dzięki temu, język inflancki był i jest praktycznie identyczny w mowie, niezależnie z jakim "Takka" rozmawiamy i dzięki temu ten język w ogóle istnieje do dziś. Mimo tego, że razem prawie 60% słów inflanckich pochodzi bądź z estońskiego bądź z łotewskiego lub jego gwar, osoba mówiąca płynnie w obu tych językach nie jest w stanie zrozumieć żadnego zdania po takka, ze względu na jego unikatową strukturę oraz odmianę, która łączy cechy obu tych języków.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Rady Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasy w języku inflanckim'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim nie istnieje odmiana przez czasy. De facto istnieje tylko czas teraźniejszy, a przeszłość i przyszłość determinowane są za pomocą określników czasu, bardzo rozbudowanych w tym języku. <br />
<br />
''Vagar arbajaj.'' - dosł. "Wczoraj pracuję."<br />
''Sebbot arbajaj.'' - dosł. "Dzisiaj pracuję."<br />
''Rid arbajaj.'' - dosł. "Jutro pracuję."<br />
<br />
Zdania, w których nie pojawia się żaden określnik czasu, są automatycznie rozumiane jako zdania w czasie teraźniejszym.<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka ==<br />
<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12736Język inflancki2014-08-25T11:47:31Z<p>Aescin: </p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Pochodzenie słów ==<br />
<br />
Słownictwo, a tym bardziej gramatyka, dzisiejszego języka inflanckiego nie ma prawie nic wspólnego z językami, którymi mówili ludzie zasiedlający te tereny między czternastym a szesnastym wiekiem. Słowa występujące w standardowym "takka" mają następujące procentowe pochodzenie:<br />
<br />
12% j. germańskie<br />
<br />
22% j. słowiańskie (głównie j. rosyjski)<br />
<br />
30% j. estoński<br />
<br />
28% j. łotewski<br />
<br />
8% nieokreślone<br />
<br />
Jak to określił Przewodniczący Rady Języka Inflanckiego Hens Mojja:<br />
<br />
''Byliśmy Niemcami, Estończykami, Łotyszami, Rosjanami. Handlarzami, rolnikami, mieszczanami. Nie jesteśmy niczym z tych (wymienionych), ale zarazem każdym [nieprzetłumaczalna konstrukcja po inflancku].''<br />
<br />
Badacze języka inflanckiego zadziwieni są dwoma rzeczami, które ukształtowały ten język. Niezwykłą podatnością na wpływy języków sąsiednich, która doprowadziła do nieprawdopodobnych zmian gramatycznych, które z języka germańskiego uczyniły de facto język ugrofiński oraz niewiarygodnym poczuciem wspólnoty między osadnikami zamieszkującymi sąsiednie wioski. Dzięki temu, język inflancki był i jest praktycznie identyczny w mowie, niezależnie z jakim "Takka" rozmawiamy i dzięki temu ten język w ogóle istnieje do dziś. Mimo tego, że razem prawie 60% słów inflanckich pochodzi bądź z estońskiego bądź z łotewskiego lub jego gwar, osoba mówiąca płynnie w obu tych językach nie jest w stanie zrozumieć żadnego zdania po takka, ze względu na jego unikatową strukturę oraz odmianę, która łączy cechy obu tych języków.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Rady Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka ==<br />
<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12733Język inflancki2014-08-25T11:19:29Z<p>Aescin: /* Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Wspólnoty Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka ==<br />
<br />
<br />
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12732Język inflancki2014-08-25T11:18:21Z<p>Aescin: /* Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Wspólnoty Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka ==<br />
<br />
<br />
''Rexenen i dosdonnejen bez i ravna innimal purn. Rasumam ed suvasdam apvaldikann i vendoxej garsin rikudadruksalann.''</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12731Język inflancki2014-08-25T11:03:24Z<p>Aescin: </p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Wspólnoty Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
== Przykładowy tekst - Deklaracja Praw Człowieka ==<br />
<br />
<br />
''Innimal rexenen i dosdonnejen bez i ravna purn. Nni rasumam ed suvasdam apvaldik i vendoxej garsin rikudadruksalann.''</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12730Język inflancki2014-08-25T10:59:58Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Wspólnoty Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego regularnego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
<br />
Jednakże bardzo dużo czasowników inflanckich, zarówno powszechnych, jak i rzadkich, jest odmieniana nieregularnie. Nieregularność ta polega tylko na zmianach fonetycznych w temacie czasownika, końcówki zawsze pozostają te same, muszą być jedynie uzgodnione według reguł harmonii samogłoskowej.<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12729Język inflancki2014-08-25T10:57:00Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -kk/-akk/-ekk<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Wspólnoty Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
W języku inflanckim czasownik odmienia się tylko przez osoby i tryby, nie istnieje natomiast odmiana przez czasy. Istnieją cztery tryby: oznajmujący, przypuszczający, pytający i negujący. Kompletna odmiana inflanckiego czasownika robić (tutt) wygląda następująco:<br />
<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!&nbsp;<br />
!Tryb oznajmujący<br />
!Tryb negujący<br />
!Tryb pytający<br />
!Tryb przypuszczający<br />
|- align=center<br />
!1sg<br />
|tuj<br />
|tunaj<br />
|tucaj<br />
|tuluj<br />
|- align=center<br />
!2sg<br />
|tudd<br />
|tunadd<br />
|tucadd<br />
|tuludd<br />
|- align=center<br />
!3sg<br />
|tuv<br />
|tunav<br />
|tucav<br />
|tuluv<br />
|- align=center<br />
!1pl<br />
|tux<br />
|tunax<br />
|tucax<br />
|tulux<br />
|- align=center<br />
!2pl<br />
|tukk<br />
|tunakk<br />
|tucakk<br />
|tulukk<br />
|- align=center<br />
!3pl<br />
|tunn<br />
|tunann<br />
|tucann<br />
|tulunn<br />
|}<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12728Język inflancki2014-08-25T10:36:04Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -tt/-att/-ett<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn<br />
<br />
<br />
'''Przymiotnik'''<br />
<br />
Przymiotnik stoi zawsze przed rzeczownikiem, który określa. W takiej sytuacji przymiotnik nie odmienia się przez przypadki. Natomiast gdy przymiotnik występuje w zdaniu sam, bez rzeczownika, który opisuje, wtedy odmienia się on przez przypadki tak jak rzeczownik.<br />
Według Wspólnoty Językowej Języka Inflanckiego (mającej siedzibę w wiosce Llakku w Estonii) dopuszczalne jest dowolne umiejscowienie przymiotnika w zdaniu (tj. możliwe jest zdanie: "Mój piękny pies goni brzydkiego kota" np. w formie "Piękny kot pies-mój brzydki goni"), jednakże wtedy przymiotnik musi być odmieniony przez przypadek, w którym jest rzeczownik przez niego określony i według standardowej odmiany rzeczownikowej.<br />
<br />
<br />
'''Czasownik'''<br />
<br />
<br />
<br />
== Składnia ==<br />
<br />
<br />
Podstawowy szyk zdania w języku inflanckim to OSV, jednakże taki szyk obowiązuje jedynie w piśmie. W języku mówionym dopuszczalny jest każdy szyk zdania; jedyną obowiązującą zasadą jest to, że orzeczenie musi znajdować się koniecznie na początku lub na końcu zdania.</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12727Język inflancki2014-08-25T10:24:39Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
<br />
wasz -> -tt/-att/-ett<br />
<br />
ich -> -nn/-ann/-enn</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12726Język inflancki2014-08-25T10:23:34Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|}<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
wasz -> -tt/-att/-ett<br />
ich -> -nn/-ann/-enn</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12725Język inflancki2014-08-25T10:22:33Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|- align=center<br />
<br />
<br />
'''Odmiana dzierżawcza'''<br />
<br />
W języku inflanckim istnieją zaimki dzierżawcze, lecz używa się ich tylko wtedy, gdy chcemy zaakcentować to do kogo należy dana rzecz. We wszystkich normalnych sytuacjach używa się końcówek dzierżawczych:<br />
<br />
mój -> -j/-aj/-ej<br />
twój -> -dd/-add/-edd<br />
jego/jej -> -v/-av/-ev<br />
nasz -> -x/-ax/-ex<br />
wasz -> -tt/-att/-ett<br />
ich -> -nn/-ann/-enn</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12724Język inflancki2014-08-25T10:12:22Z<p>Aescin: </p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12723Język inflancki2014-08-25T10:06:21Z<p>Aescin: /* Fonetyka */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego, rosyjskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12722Język inflancki2014-08-25T10:05:56Z<p>Aescin: /* Morfologia */</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego, rosyjskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.««»»<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-r" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-ar"/"-er" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nomenedev<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Ggenedev<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Datov<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Akkusad<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Insdrum<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center<br />
!Illadiv<br />
|valuduna<br />
|valutunan<br />
|mesone<br />
|mesonen<br />
|- align=center<br />
!Inisiv<br />
|valudin<br />
|valudanin<br />
|mesen<br />
|mesenen<br />
|- align=center<br />
!Elediv<br />
|valudavra<br />
|valudavran<br />
|mesevre<br />
|mesevren<br />
|- align=center<br />
!Allativ<br />
|valudala<br />
|valudalan<br />
|mesele<br />
|meselen<br />
|- align=center<br />
!Addasiv<br />
|valuduv<br />
|valuduvn<br />
|mesov<br />
|mesovn<br />
|- align=center<br />
!Abbladiv<br />
|valudalda<br />
|valudaldan<br />
|meselde<br />
|meselden<br />
|- align=center<br />
!Tarmanadiv<br />
|valudin<br />
|valudinin<br />
|meseen<br />
|meseenen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 1<br />
|valudiza<br />
|valudizan<br />
|meseze<br />
|mesezen<br />
|- align=center<br />
!Esesev 2<br />
|valudajja<br />
|valudajjan<br />
|mesejje<br />
|mesejjen<br />
|- align=center<br />
!Absasiv<br />
|valudabba<br />
|valudabban<br />
|mesebbe<br />
|mesebben<br />
|- align=center<br />
!Kumidadiv<br />
|valudasa<br />
|valudasan<br />
|mesese<br />
|mesesen<br />
|- align=center<br />
!Ddisdribb<br />
|valudabru<br />
|valudabrun<br />
|mesebro<br />
|mesebron<br />
|- align=center<br />
!Termenet<br />
|valudaks<br />
|valudaksan<br />
|meseks<br />
|meseksen<br />
|- align=center<br />
!Ddeledtevs<br />
|valudu<br />
|valudun<br />
|meso<br />
|meson<br />
|- align=center<br />
!Vukadiv<br />
|valudi!<br />
|valudin!<br />
|mese!<br />
|mesen!<br />
|- align=center</div>Aescinhttps://jezykotw.webd.pl/w/index.php?title=J%C4%99zyk_inflancki&diff=12721Język inflancki2014-08-25T09:12:03Z<p>Aescin: Utworzył nową stronę „Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemi...”</p>
<hr />
<div>Język inflancki (takka valuda [tʰakʲə walutə]) - język przez większość językoznawców uznawany za indoeuropejski, którym posługują się potomkowie niemieckich osadników przybyłych na Inflanty między XIV a XVI wiekiem. Przez lata uległ on znacznemu wpływowi języka estońskiego, łotewskiego, rosyjskiego i rosyjskiego, a w mniejszym stopniu także szwedzkiego, fińskiego i polskiego. To sprawiło, że dzisiejszy język inflancki przejął wiele cech gramatycznych języków ugrofińskich, stąd też dywagacje na temat jego przynależności do grup językowych w obliczu jego obecnej postaci. Dzisiaj język inflancki przetrwał jedynie w kilku wioskach na granicy Łotwy i Estonii, ściśle związanych ze sobą w ostatnich latach w celu podtrzymania oryginalnej kultury i języka "Takka" (jak sami siebie nazywają ci ludzie). Ze względu na to już w latach 60-tych, za czasów ZSRR, opracowano standardową wersję języka, a dzisiaj de facto tylko ta wersja jest w użyciu, co eliminuje głębokie różnice dialektalne.<br />
<br />
<br />
<br />
== Fonetyka ==<br />
<br />
Język inflancki zapisywany jest alfabetem łacińskim, a jego zapis jest niemalże dokładnie fonetyczny.««»»<br />
<br />
<br />
'''Spółgłoski'''<br />
<br />
b [p] bb [b] p [pʰ] pp [pʲ]<br />
d [t] dd [d] t [tʰ] tt [c]<br />
g [k] gg [g] k [kʰ] kk [kʲ]<br />
j [j] jj [ç]<br />
l [l] ll [ʎ] r [ɾ]<br />
m [m] n [n] nn [ɲ]<br />
s [ʃ] z [ʒ] c [tʃ]<br />
v [w]<br />
x [x]<br />
h [h]<br />
<br />
<br />
'''Samogłoski'''<br />
<br />
a [a]/[ə] aa [a:]<br />
e [ɛ]/[ə] ee [ɛ:]<br />
i [i] ii [i:]<br />
o [ø] oo [ø:]<br />
u [u] uu [u:]<br />
<br />
<br />
<br />
== Morfologia ==<br />
<br />
<br />
'''Deklinacja'''<br />
<br />
Język inflancki posiada bogatą, lecz zawsze regularną odmianę przez przypadki. Końcówki przypadków różnią się w zależności od harmonii samogłoskowej. Samogłoski w języku inflanckim należą do grupy pierwszej (grupa iluja) - samogłoski: a,i,u oraz aa,ii,uu albo grupy drugiej (grupa ejo) - samogłoski: e,o oraz ee,oo. Współczesny język inflancki nie posiada rozróżnienia na rodzaje, ani nie posiada rodzajników, z wyjątkiem używanego bardzo rzadko i tylko w określonych sytuacjach rodzajnika określonego "-n" (jeśli słowo kończy się na samogłoskę), "-a"/"-e" (jeśli słowo kończy się na spółgłoskę). W praktyce odmiana przez przypadki wygląda następująco:<br />
<br />
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"<br />
!rowspan=2|&nbsp;<br />
!colspan=2|valuda (język)<br />
!colspan=2|mes (mężczyzna)<br />
|- align=center<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
!l. poj.<br />
!l. mn.<br />
|- align=center<br />
!Nom<br />
|valuda<br />
|valudan<br />
|mes<br />
|mesen<br />
|- align=center<br />
!Gen<br />
|valudaj<br />
|valudajn<br />
|mesej<br />
|mesejn<br />
|- align=center<br />
!Dat<br />
|valudum<br />
|valudaum<br />
|mesom<br />
|meseom<br />
|- align=center<br />
!Acc<br />
|valudat<br />
|valudant<br />
|meset<br />
|mesent<br />
|- align=center<br />
!Ins<br />
|valudam<br />
|valudanam<br />
|mesem<br />
|mesenem<br />
|- align=center</div>Aescin