Tekst źródłowy strony Języki a posteriori

'''Języki ''a posteriori''''' &ndash; [[język sztuczny|języki sztuczne]], które wyprowadza się z istniejących języków naturalnych. Określenie ''język a posteriori'' jest w dużej mierze synonimiczne z określeniem ''[[języki naturalistyczne|język naturalistyczny]]'' &mdash; różnicę stanowi tutaj podstawa klasyfikacyjna: podczas gdy pierwsze określenie odnosi się przede wszystkim do sposobu tworzenia danego języka sztucznego, drugie stosuje się najczęściej w odniesieniu do końcowego efektu procesu twórczego, przy czym, zakładając nieskończone możliwości rozwijania projektu, za „efekt końcowy” może uchodzić wiele rzeczy, takich jak np. przygotowanie szczegółowych zmian fonetycznych, opracowanie morfologii czy funkcjonalnej składni.

Do utworzenia języka ''a posteriori'' potrzebna jest zarówno ogólna wiedza lingwistyczna, jak i przynajmniej oględne zaznajomienie się z genezą, gramatyką i systemami dźwiękowymi języków, na których autor się opiera. Zaniedbanie tego, jeśli nie jest celowe, a sam język sztuczny stanowi formę eksperymentu myślowego, może doprowadzić do przekroczenia cienkiej granicy, oddzielającej conlang ''a posteriori'' od stereotypowego [[nooblang]]u. Do najbardziej znanych języków ''a posteriori'' należą: [http://eo.wikipedia.org/ esperanto] z naturalistycznym słownictwem i aprioryczną gramatyką oraz [http://ia.wikipedia.org interlingua], oparta zarówno leksykalnie, jak i gramatycznie na językach romańskich &ndash; oba powstałe w celu usprawnienia komunikacji międzynarodowej, a także [http://steen.free.fr/brithenig/introduction.html brithenig] i [http://steen.free.fr/wenedyk/pl/index.html wenedyk], używane w społecznościowej historii alternatywnej Ill Bethisad.

[[Kategoria:Terminologia języków sztucznych]]