Ymnicki

Języki i dialekty Ecji.

Typ:	a priori
Grupa:	diachroniczny
Rodzaj:	artystyczny
Lista conlangów

Ymnicki, ymnucki (ym. al Ymnut suren, ęm. ynnyt syr'an - mowa ymnicka) - etnolekt używany we wschodniej Ecji, uznawany za dialekt języka ęmuckiego lub samodzielny język.

Ymnicki dzieli się na dwa mniejsze dialekty, różniące się nieco wymową: Erqet i Dyrkü.

Fonologia

Diagram wymowy samogłosek w dialekcie Dyrkü.

Diagram wymowy samogłosek w dialekcie Erqet.

Spółgłoski

Spółgłoski		Wargowe	Dziąsłowe	Welarne	Krtaniowe
Nosowe		m	n	ŋ ñ
Zwarte	dźwięczne	b	d	g
	bezdźwięczne	p	t	k	ʔ q
Szczelinowe		v~f v	z~s s	ɣ~x j
Półotwarte			r
Boczne			l

/b d g ŋ/ występują tylko na początku sylaby. W wygłosie zmieniają się w /p t k n/.

/l/ występuje tylko na końcu sylaby. Przed samogłoską zmienia się w /r/.

Samogłoski

Samogłoski	neutralne	przednie	tylne
przymknięte	[i]	[y] ü	[u]
półprzymknięte	[e~ɪ] y	[ø~ʏ] ö	[o~ʊ] o
półotwarte/ otwarte	[ɛ] e	[æ] ä	[ä] a

Występuje harmonia samogłosek.

Morfologia

Język ymnicki cechuje wyższy stopień polisyntezy niż ęmucki. Występuje wiele międzyrostków (interfiksów) tworzących wyrazy złożone:

• gonserimmikkat - goN-sel-iN-mik-kat - dwa lata i pięć miesięcy
• kavgommemvor - kat-AV-goN-meN-vor - miesiąc lub dwadzieścia dni
• vesdöjesgan - ve-es-dö-es-gan - wiatr, potem burza, potem słońce

Deklinacja

Istnieją cztery grupy odmiany:

• 1 - rzeczowniki zakończone na spółgłoskę (z wyjątkiem t, q);
• 2 - rzeczowniki zakończone na -q;
• 3 - rzeczowniki zakończone na -t;
• 4 - rzeczowniki zakończone na samogłoskę.

Występują również podgrupy ze względu na harmoniczność przyłączanych końcówek.

Grupa	1		2		3		4
Podgrupa	a	b	a	b	a	b	a	b
Mian.	gan (słońce)	sel (rok)	taq (kraj)	giq (sen)	jut (miasto)	gyt (świat)	gorba (wiedza)	mesü (jajo)
Dop.	ganta	seltä	tata	gitä	ju	gy	gorbai	mesüi
Bier.	gan	sel	ta	gi	ju	gy	gorba	mesü
Abl.	gantar	seltär	tatar	gitär	jur	gyr	gorbair	mesüir
Cel.	gantat	seltät	tatat	gität	jut	gyt	gorbait	mesüit
Ines.	gantaqoq	seltäqöq	tatqoq	gitqöq	juqoq	gyqöq	gorbaiqoq	mesüiqöq