Język dapelski

Język dapelski Dapeln isehs
Utworzenie:	Grímkel w 2025
Używany w (Kyon):	Daplia (urzędowy)
Regiony (Kyon):	Półwysep Piri
Sposoby zapisu:	pismo dapelskie, alfabet łaciński
Typologia:	fleksyjny, polisyntetyczny SOV
Klasyfikacja:	Języki tiablajskie Język dapelski
Lista conlangów

Zobacz też słownik tego języka.

Język dapelski (dpl. Dapeln isehs [ˈdäpɛln 'isɛxs]) — język stworzony przez Grzymkła dla projektu Kyon. Jest to język fleksyjny i polisynentyczny, inspirowany językami germańskimi i mezoamerykańskimi.

Wewnątrz konworldu jest językiem urzędowym królestwa Daplów na półwyspie Piri. Jest to także język mniejszości południowodapelskiej w Erutii.

Fonologia

Samogłoski

	Przednie	Centralne	Tylne
Przymknięte	i <i> • y <ü>		u <u>
Środkowe	ɛ <e> • œ <ö>	ə <y>	ɔ <o>
Otwarte		ä <a>

Dyftongi

W języku dapelskim występują 3 dyftongi:

• ai — [äi]
• yi — [əi]
• yu — [əu]

Spółgłoski

		Wargowe	Zębowe	Dziąsłowe	Miękkopod.	Twardopodniebienne
Nosowe		m <m>		n <n>	ɲ <ň>	ŋ <ñ>
Zwarte	bezdźwięczne	p <p>	t <n>			k <k>
	dźwięczne	b <b>	d <d>			g <g>
Afrykaty	bezdźwięczne				t͡ɕ <č>
Szczelinowe	bezdźwięczne	f <f>	s <s>		ɕ <š>	x <h>
	dźwięczne	v <v>	z <z>		ʑ <ž>
Aproksymanty				l <l>	j <j>

Spółgłoski dźwięczne są ubezdźwięczniane na końcu wyrazu i przed spółgłoską bezdźwięczną. Spółgłoski [b], [d] i [g] są poddane lenicji do szczelinowych na końcu wyrazu i przed spółgłoską:

labe → laf (ubezdźwięcznienie i lenicja)

Struktura sylaby

W dapelskim dopuszczalny model sylaby to (s)(C)(L)V(L)(C)(s), gdzie „L“ oznacza /n/ lub /l/.

Zmiany fonologiczne

Zmiany fonologiczne z pratiablajskiego do dapelskiego:

m̥ l̥ n̥ ŋ̥ → m l n ŋ

Vːj Vːw → Vj Vw

wew → wow

joj → jej

juj → ij

wiw → uw

aw → ɔː

ew → jɔː

ow → uː

ej → iː

oj → wɛː

aj → ɛː

Cj → C^j

Ci → C^ji

V(-i)C^j →V(-i)jC^j

(...)

Pismo

Do zapisu języka dapelskiego używa się rodzimego pisma dapelskiego, które jest pismem logograficznym i jest podstawową formą zapisu języka w konworldzie. Poza konworldem używany jest również zapis alfabetem łacińskim.

Gramatyka

Czasownik

W języku dapelskim czasowniki odmieniają się przez liczby, osoby i tryboaspekty. Osobę i liczbę oznacza się prefiksami, a aspekty sufiksami.

Tryboaspekty

W języku dapelskim istnieje dziesięć tryboaspektów:

• Progresywny — używany do określania czynności, która była w trakcie wykonywania w czasie punktu odniesienia;
• Dokonany — używany do określania czynności, która była już wykonana w czasie punktu odniesienia;
• Niedokonany — używany do określania czynności, która jest niedokończona w czasie punktu odniesienia, można dosłownie go tłumaczyć „mam jeszcze nie zrobione”;
• Zaprzeszły — używany do określania czynności, której efekt nie jest już widoczny w czasie punktu odniesienia — przykładem zdania używającego tego tryboaspektu jest „Ten las spłonął (ale już odrósł).”;
• Habitualny — używany do określania czynności, która wydarza się co jakiś czas.
• Przyszły — używany do określenia czynności przyszłej w stosunku do czasu odniesienia.
• Irrealny — używany do określenia czynności która miała się wydarzyć w czasie punktu odniesienia np. „Przyjechali, zanim ugotowaliśmy obiad. (Zostało to nam przerwane)”;
• Admonitywny — używany do ostrzeżenia przed wykonaniem czynności np. „Strzeż się wchodzić do lasu.”;
• Optatywny — używany do określania życzeń i rozkazów rozmówcy np. „Obyś szedł”.
• Dezyderatywny — używany do określania pragnień podmiotu np. „Chce iść”.

Koniugacja prefiksowa

CZASOWNIKI REGULARNE MIĘKKIE		dopełnienie
		I.poj.	II.poj.	III.poj.dok.	III.ndok	I.mn.in	I.mn.eks	II.mn	III.mn.dok
podmiot	I.poj.	lü–	leN–	li–	ly–	lefys–	lehys–	leñys–	lemi–
	II.poj.	mü–	meN–	myi–	my–	mefys–	mehys–	meñys–	memi–
	III.poj.dok.	jü–	jeN–	i–	jy–	jefys–	jehys–	jeñys–	jemi–
	III.ndok	ü–	eN–	e–	∅–	bys–	hys–	ñys–	mi–
	I.mn.in	bü–	beN–	bi–	by–	befys–	behys–	beñys–	bemi–
	I.mn.eks	hü–	heN–	hi–	hy–	hefys–	hehys–	heñys–	hemi–
	II.mn	ñü–	ñeN–	ñyi–	ñy–	ñefys–	ñehys–	ñeñys–	ñemi–
	III.mn.dok	zü–	zeN–	zi–	zy–	zefys–	zehys–	zeñys–	zemi–

CZASOWNIKI REGULARNE TWARDE		dopełnienie
		I.poj.	II.poj.	III.poj.dok.	III.ndok	I.mn.in	I.mn.eks	II.mn	III.mn.dok
podmiot	I.poj.	lö–	leN–	li–	le–	lefs–	lehs–	leñs–	lemi–
	II.poj.	mö–	meN–	myi–	me–	mefs–	mehs–	meñs–	memi–
	III.poj.dok.	jö–	jeN–	i–	je–	jefs–	jehs–	jeñs–	jemi–
	III.ndok	ö–	eN–	e–	∅–	bes–	hes–	ñes–	mi–
	I.mn.in	bö–	beN–	bi–	be–	befs–	behs–	beñs–	bemi–
	I.mn.eks	hö–	heN–	hi–	he–	hefs–	hehs–	heñs–	hemi–
	II.mn	ñö–	ñeN–	ñyi–	ñe–	ñefs–	ñehs–	ñeñs–	ñemi–
	III.mn.dok	zö–	zeN–	zi–	ze–	zefs–	zehs–	zeñs–	zemi–

W powyższych tabelach „N“ oznacza spółgłoskę nosową o tym samym miejscu artykulacji co następująca spółgłoska.

Prefiksy osobowe zakończone na spółgłoskę wywołują alternację następującej po nich bezdźwięcznej głoski szczelinowej:

f → p

h → k

s → t (nie dotyczy zbitek spółgłoskowych poza zbitką „sl“)

š → č

Koniugacja sufiksowa

	Prog.	Dok.	Niedok.	Zaprz.	Habit.	Przysz.	Irreal.	Admon.	Optat.	Dezyd.
e-koniugacja	–s	V̈–el	–ef	–esel	–y	–epen	V̈–els	–et	–∅	–eh
a-koniugacja	–s	V̈–el	–ef	–esel	–e	–epen	V̈–els	–et	–∅	–eh
i-konigacja	Ȼ–s	Ȼ–el	–ef	–esel	–y	–epen	Ȼ–els	–et	–∅	–eh
l-koniugacja	–eLs	–yLel	–eLef	–eLtel	–yL	Ȼ–Lepen	Ȼ–Lels	–eLt	Ȼ–eL	–eLk
s-koniugacja	–es	–yzel	–ezef	–estel	–ys	Ȼ–zepen	Ȼ–zels	–est	Ȼ–s	–esk

„L“ oznacza „l“ lub „n“.

Ȼ oznacza utratę miękkości poprzedzającej spółgłoski:

č → k

š → h

ž → g (w przypadku sufiksu „–s“ i „–∅“ zachodzi tutaj regularna lenicja z ubezdźwięcznieniem do „h“)

V̈ oznacza przegłos poprzedniej samogłoski. Nie zachodzi, jeśli sufiks i tę samogłoskę dzieli więcej niż jedna spółgłoska.

ai, a → e

o, ö → ü

e, i → i

y → y, yi

u, yi → yi

Rzeczownik

Każdy rzeczownik ma trzy formy: nieokreśloną, będącą podstawową formą rzeczownika, określoną pojedynczą i określoną mnogą. Rzeczowniki mają siedem odmian:

• e-odmiana — rzeczowniki zakończone na spółgłoskę,
• y-odmiana — rzeczowniki zakończone na spółgłoskę,
• s-odmiana — rzeczowniki zakończone na spółgłoskę + „s“,
• n-odmiana — rzeczowniki dwusylabowe zakończone na „en“,
• l-odmiana — rzeczowniki dwusylabowe zakończone na „el“,
• j-odmiana — rzeczowniki dwusylabowe zakończone samogłoskami „e“ i „y“,
• w-odmiana — rzeczowniki dwusylabowe zakończone samogłoskami „o“ i „y“.

Odmiana rzeczowników

Rzeczowniki odmienia się w następujący sposób:

	forma nieokreślona	froma określona pojedyncza	forma określona mnoga
e-odmiana	–∅	–e	Ȼ–en
y-odmiana	–∅	–y / V̈–y	Ȼ–en
s-odmiana	Ȼ–s	–ys	–ezen
n-odmiana	Ȼ–en	–yn	–enen
l-odmiana	Ȼ–el	–yl	–eln
j-odmiana	–V	–i	–in
w-odmiana	–V	–yu	–yun

Powyższą odmianę można zaaplikować do czasowników, aby utworzyć rzeczowniki odczasownikowe:

–hab– „jeść“

heñskafs — „my was zjadamy“

heñskabys — „zjadanie was przez nas“

heñskabel — „my was zjedliśmy“

heñskabyl — „zjedzenie was przez nas“

heñskabeh — „my chcemy was zjeść“

heñskafke — „nasze pragnienie zjedzenia was“

Jak można zauważyć w ostatnim przykładzie dodanie końcówki formy określonej powoduje zanik samogłoski „e“ w przedostatniej sylabie niektórych sufiksów czasownika. Jako inny przykład można podać:

heñskabef — „my was jeszcze nie dojedliśmy“

heñskafpe — „niedojedzenie was przez nas“