An

Typ:	a posteriori
Rodzaj:	artystyczny
Lista conlangów

an ankkepʼ
Sposoby zapisu:	ahtialański, łaciński
Typologia:	izolowane
Faktycznie
Utworzenie:	Milyamd w 2010
Używany w :	Ahtialia
Regiony :	Paznai, Granti Lahs
Liczba użytkowników	100-500
Klasyfikacja:	izolowane
Lista conlangów

Pierwszy ślad języka an, słowa ankkep', enkkep' (ekkep'), erk, rep'tir (rmetir) zapisane pismem ahtialańskim.

Język an, ankkepʼ [ankʼəʘ] - język izolowany, na granicy wymarcia, używany w północno-wschodniej Ahtialii, fianeukach 21 i 22, przez lud An. Niejasne jest jego pochodzenie, najpierw uważano go za etnolekt spoza Mikui lub daleko spokrewniony z językami mikujskimi, jednak możliwe, że jest on premikujski (używany przed rozpowszechnieniem mikujskich) lub nawet spokrewniony z językami ziemskimi (szczególnie z indoeuropejskimi).

Historia

Pochodzenie języka an jest nieznane. Pierwotnie uznawano go za język niespokrewniony z żadnym znanym językiem lub bardzo daleki krewny języków mikujskich (nkkep mogło pochodzić od *kını z metatezą). Stawiano również hipotezy łączące język an z językami z innych kontynentów, jakkolwiek ograniczane przez pakt antywojenny.

Obecnie przeważają dwie teorie. Pierwsza, opracowana przez lingwistów ahtialańskich, mówi o grupie języków przedmikujskich (niespokrewnionych z mikujskimi, używanych przed ekspansją tamtych). An miałby być śladem rodziny języków używanych w zamierzchłych czasach, wypieranej przez dialekty pramikujskie i stającej się substratem m.in. obecnego ahtialańskiego i amulti (cechy języków przedmikujskich przenikałyby do sąsiednich mikujskich).

Teoria sformułowana przez specjalistów z Ziemi mówi o ziemskim pochodzeniu języka an, przeniesionym na Haivoori podczas podróży kerumem. Według nich, jeśli języki przedmikujskie istniały, język an mógł częściowo przejąć ich cechy. Język an wykazuje niewielkie związki z językiem indoeuropejskim (słowa an, nkkepʼ, repʼtir miałyby pochodzić od indoeuropejskich *man-, *dnghwa-, *bhrehter, a rek/erk byłby zapożyczeniem praahtialańskiego *thirik).

Dziś język an pozostaje prawie nieużywany. Mimo to do lokalnych dialektów (Paznai, Granti Lahs, częściowo Carvahn) przenikły pojedyncze słowa, np. slangowe мъөsур z an. p'(e)sur (koleżanka, rówieśniczka).

Użytkownicy

Liczba osób mówiących językiem an jest różna w zależności od interpretacji. Około czterdziestu ludzi czynnie posługuje się nim jako żywym językiem (nowy ankkepʼ), a kilkadziesiąt mieszkańców Mikui nauczyło się go jako języka martwego (klasyczny ankkepʼ), głównie dla celów hobbystycznych/badawczych. Ponadto liczbę osób posługujących się dialektami opartymi w dużej mierze na klasycznym języku an szacuje się na prawie pół tysiąca. Kilkanaście tysięcy Ahtialańczyków mówi gwarami posiadającymi zapożyczenia z nowoańskiego.

Fonologia

Samogłoski

	prz.	cen.	tyl.
przymk.	i		u
średn.		ə <e>
otw.		a

Spółgłoski

	wargowe	dziąsłowe	podniebienne	welarne	uwularne
zwarte	p	t	c	k	q
zw. przydech.	(pʰ) <ph>	tʰ <th>	cʰ <ch>	(kʰ) <kh>	(qʰ) <qh>
zw. ejekt.	pʼ <pp>	tʼ <tt>	cʼ <cc>	kʼ <kk>	qʼ <kʼ>
mlaski	ʘ <pʼ>	ǃ <tʼ>	ǂ <cʼ>
szczelinowe	f	s		x	(χ) <h>
nosowe	m	n
płynne	(w)	r l	(j)

Ponadto spółgłoski nosowe i płynne mogą być zgłoskotwórcze: əm~m̩ ən~n̩ ər~r̩ əl~l̩ <em en er el>.

Gramatyka

Rzeczownik

Rzeczownik odmienia się przez cztery przypadki (absolutyw, ergatyw, dopełniacz, wołacz) przyłączając przodówki i końcówki. Formą podstawową jest absolutyw (dawny biernik).

(tt-)enkkepʼ - język

Przypadek	L. pojedyncza	L. mnoga
A.	enkkepʼ	enkkepʼa
E.	attenkkepʼ	attenkkepʼa
D.	uttenkkepʼ	uttenkkepʼa
W.	ittenkkepʼ	ittenkkepʼa

an - Ańczyk

Przypadek	L. pojedyncza	L. mnoga
A.	an	atʼa
E.	*annan	*annatʼa
D.	ussan	ussatʼa
W.	imman	immatʼa

repʼtir - rówieśnik

Przypadek	L. pojedyncza	L. mnoga
A.	repʼtir	repʼtira
E.	anrepʼtir	anrepʼtira
D.	usrepʼtir	usrepʼtira
W.	imrepʼtir	imrepʼtira

(s-)pʼesur - rówieśniczka

Przypadek	L. pojedyncza	L. mnoga
A.	pʼesur	pʼesura
E.	aspʼesur	aspʼesura
D.	uspʼesur	uspʼesura
W.	ispʼesur	ispʼesura

Czasownik

Czasownik odmienia się przez trzy czasy (teraźniejszy, przeszły niedokonany, przeszły dokonany) i trzy tryby (oznajmujący, rozkazujący, życzący).

Przykład odmiany: it (być, nieregularny), itte (jeść) i ccen (umieć):

1. um	imi	ittetʼu	ccentʼu	1. pʼi	mi	ittemi	ccenmi
2. tʼe	icʼi	ittecʼi	ccencʼi	2. cʼe	cʼi	ittecʼi	ccencʼi
3. tte	iti	itti	ccni	3. is	itu	ittu	ccnu