Język wikajski

wikajski vicae
Utworzenie:	tqr w 2006, 2012
Sposoby zapisu:	cothi-vicae, łacinka
Kody
Conlanger–3	pri.vic.tqr
Przykład
Powszechna Deklaracja Praw Człowieka formalny ro-ailuni caemaoa potho fianoi onthomene hi fianoi lothene di deme hi di curili atheie eninteno pothenai maei videce eninteno ti aelotho hi curilo eninteno gomithe fetho yoao caipene laene ro-ailuni eninteno potoczny ro-ailuni em'potho f'onthomene hi'fi'lothene deme'di hi'curili'di atheie ma'videce aelotho'ti hi'curilo fetho'ya'go caipene ro-ailuni'lae
Lista conlangów

Zobacz też słownik tego języka.

Język wikajski (vicae, dosł. mowa) - język stworzony dla conworldu około 2006 roku, w 2012 odkurzony i dość mocno poprawiony, już jako niezależny język. Podstawową cechą wyróżniającą ten język jest używanie języka formalnego, potocznego i kilku pośrednich stopni w różnych sytuacjach jako mowy grzecznościowej.

Język formalny i język potoczny

Zasadniczo istnieją dwie wersje tego języka, różniące się gramatyką i wymową, prawie nie różniące się natomiast słownictwem. Różnice między oboma językami spowodowane są sztucznym stworzeniem języka formalnego, aby "udostojnić" brzmienie poprzednich języków. Język potoczny jest językiem powstałym na bazie języka formalnego, z wpływami starego języka (przedformalnego).

Fonologia języka

Trzeba rozróżnić fonologię języka formalnego od fonologii języka potocznego. Ta druga zmienia się bardzo pomiędzy różnymi dialektami, jak i nawet pomiędzy osobami.

Samogłoski

Samogłoski języka formalnego i odpowiadające im dźwięki języka potocznego

Zapis	IPA - język formalny	IPA - język potoczny	Przykład
a	/a/	/a/	alaim ("władca")
e	/ɛ/	/e/	eilos ("lud, zgromadzenie")
e (koniec wyrazu)	/ɛ/	/ɐ/	lathe ("ląd")
u	/u/	/ou/	vilune ("dach")
o	/ɔ/	/au/	vion ("błysk")
ae	/æ/	/aje/	aelo ("światło")
i	/i/	/i/	nilune ("śmierć")
i (w hi)	/œ/	/i/	hi ("i")
oa	/œ/	/oja/	inthoa ("nurt")

Spółgłoski

Spółgłoski języka formalnego i odpowiadające im dźwięki języka potocznego

Zapis	IPA - język formalny	IPA - język potoczny	Przykład
y	/j/	/j/	yonge ("dym")
z	/z/	/z/	naizovie ("gwiazda")
b	/b/	/b/, /v/	bocae ("podwójny")
n	/n/	/n/	danathe ("długo")
n w "on"	/n/	/ɲ/	on ("kraj")
n w końcówkach "ene"	/n/	/nʲ/	zirviene ("niebieski")
d	/d/	/d/	dene ("tutaj")
l	/ɫ/	/ɫ/	beld ("syn")
p	/p/	/p/	pamitho ("nazywać")
c	/k/	/k/	cothe ("znak")
m	/m/	/m/	vimathe ("noga")
k	/gʰ/	/ɣ/	kian ("piana")
f	/pʰ/	/f/	fothore ("wodospad")
t	/t/	/t/	atimo ("ciąć")
v	/v/	/w/	vico ("mówić")
r	/ɹ/	/r/	maro ("śnieg")
s	/s/	/ʂ/	soaca ("dziewięć")
h	/ɣ/	/ɣ/	hem ("port")
g	/g/	/g/	gabene ("czarny")
dh	/dʰ/	/d/	adh ("gniazdo")
th	/tʰ/	/t/	thun ("woda")
qu	/kʰw/	/xw/	lequathe ("pas")
qe	/kʰie/	/xije/	luqebethe ("krew")

Zbitki samogłosek w mowie formalnej zawsze wymawiane są bez protezy, w potocznej z protezą krótkiego /j/. Proteza występuje także czasem na początku wyrazu, jeśli jego pierwsza litera to samogłoska, a ostatnia litera poprzedniego wyrazu też jest samogłoską.

Praktycznie zawsze w mowie potocznej występują: proteza /j/ między samogłoskami (przynajmniej niektórymi), /x/, /f/, /ɣ/, /t/, /d/ zamiast /kʰ/, /pʰ/, /gʰ/, /tʰ/, /dʰ/, oraz formy /ɔɲ/ i /enʲe/.

Akcent

W języku formalnym akcent główny na 3 sylabę od końca, poboczny na ostatnią. Akcent toniczny. W przypadku dwusylabowego słowa akcent na 1 sylabę, jednosylabowe słowa bez akcentu

W języku potocznym 'doklejki' akcentowane tonicznie co drugą 'doklejkę'. Słowo rdzenne akcentowane dynamicznie na pierwszą sylabę, oraz jeśli są przynajmniej trzy sylaby, akcentem pobocznym, na ostatnią. W przypadku słów bez doklejek, akcentowane tak samo jak w języku formalnym, tyle, że dynamicznie.

Gramatyka

Gramatyka w wikajskim jest bardzo prosta. Istnieją trzy czasy, tryb rozkazujący, oraz strona bierna.