Język bwerski

Język bwers, bwerski (bw. bwers hryn /ɓvæ:rʃ xrɪn/, dawniej też język ibwerski) zamieszkałych u wybrzeży Morza Insermeckiego. Projekt powstał w 2021 roku przez Tynnai.

Bwers hryn
Obszar	Morze Insermeckie (Złocista Przystań / Hierwan), wyspy Arkin oraz Werd
Liczba mówiących	190 tys. użytkoników
Pismo/alfabet	łacina
klasyfikacja genetyczna
klasyfikacja genetyczna	Języki Prasendilimskie Języki Północnosendilimskie Języki Imarosendilimskie Język Imar-Bwerski Prajęzyk Bwers Jezyk starobwerski Język średnio-wysoko bwerski język nowo-ibwerski (bwerski) - dialekt północny - dialekt zachodni - dialekt wysp Arkin
Status oficjalny
Obszar autonomiczny Hierwan, Wyspy Arkin i Werd
Kod	bw.
Słownik	Bwers hryn akantsmiel

Historia

[edytuj | edytuj kod] Pod koniec IX wieku naszej ery ludy Sendilimskie ruszyły na północ w poszukiwaniu lepszego klimatu oraz pożywienia, którego na południu kontynetu była znikoma ilość. Wódz Urgar II poprowadził swój lud wielkimi statkami wybudowanymi z solidnego dębu, po 30 dniach żeglugi dopłynęli do Zatoki Uinsma (dzisiejszego Hierwan), odludnego miejsca pełnego złocistych plaż, lasów oraz kamieni. Postanowili założyć tam osadę, którą nazwali Złociste Wybrzeże. Rok później dopłynęli do Wysp Arkin i Werd. Język stale się rozwijał, na ziemie przyszłych Bwersów przypływali zamożni kupcy w celu handlu dobrami, miasto się rozwijało a prosty lud z południa już nigdy nie zaznał głodu. Język wciąż ewoluował, z jednej grupy Imarosendilimskiej powstały dwa języki, omawiany tu Bwerski oraz język Imar, którzy to poszli dalej na północ. Języki te, mimo że mają wspólnego przodka, ale różnią się dziś słownictwem, czy też akcentem.

Etymologia nazwy

[edytuj | edytuj kod] Słowo Bwers pochodzi od języka Imar-Bwerskiego i oznacza tyle co "Morzanie, ludzie morza" (imarbwerski. Bhwaersh min, l.mn. bwaershan). Od X wieku ludzie przestali dodawać "min" i powstało, bhwaersh, a pózniej bwers.

Alfabet

[edytuj | edytuj kod]

Litera alfabetu i jej nazwa	IPA [edytuj | edytuj kod]
Aa (ia)	a
Āā (aa)	a:
Bb (bvi)	ɓ
Cc (ce)	c
Ċċ (che)	tʃ
Dd (de)	d
Ee (he)	e,æ
Ēē (ee)	e:, æ:
Ff (fhe)	fh'
Gg (ge)	k
Hh (hy)	x
Ii (iy)	i, ɪ
Kk (ki)	k'
Ll (le)	l
Mm (mo)	m
Nn (no)	n
Oo (o)	o
Óó (oo)	o:
Ǫǫ (auo)	ɔ̃
Pp (py)	p
Rr (ry)	ɾ
Ss (sa)	s
Tt (ty)	t
Uu (u)	u
Ųų (uoa)	ũ
Ww (vo)	v
Vv (fo)	f
Yy (je)	j
Zz (zy)	z

Uwagi:

- "I" po s, n, t, l, m, r brzmi zawsze jako /ɪ/ - linswa (grzech), krysm (para), mis (łza) /'lɪnsva, k'ɪsm, mɪs/

- po ų i ǫ nie może występować żadna samogłoska;

- litera "f" bardzo rzadko występuje w słowach rodzimego pochodzenia. Zastępowana jest przez "v" i "w"

- "k" zawsze jest miękkie - Iuk, Muksa, kustu. Wyjątkami są słowa pochodzenia obcego, np. Kemió bwóron /'kemu: ɓvo:ron/ - Ziemia Kemuu.

- litera "s" jest wydłużana, jeśli znajduję się pomiędzy dwoma samogłoskami, przykładowo Rosso /ros:o/ (miedź)

- litera "i" oraz "ó" w połączeniu tworzy długie u, przykładowo ċeións /tʃeu:ns/ - kryształ.

Dyftongi	IPA
ny	ɲ
sy	ɕ
cy	t͡ɕ
gz	ʤ

Uwagi:

- ny występuję tylko na początku albo na końcu zdania, np nybworsa (biały), lumusuny (gołoledź)

- gz może występować w każdym miejscu w danym wyrazie;

- ...

- ...

Akcent wyrazowy

[edytuj | edytuj kod] Akcent pada zawsze na pierwszą sylabę w zdaniu. Przykładowo: Hyn sykianlo ēlkiem soria nusa (Idę nad rzekę jutro). W przypadku samogłosek ā, ē oraz ó bwystępują one zawsze w pierwszej sylabie danego słowa, chyba że są to słowa pochodzenia obcego.

Gramatyka

Ewolucja

Na przestrzeni lat język ibweski, znany później jako bwerski odsunął się od Języka imar-bwerskiego tworząc osobną mowę. Do VIII wieku język ten przekazywany był ustnie, lecz na początku IX wieku na rozkaz panującego ówcześnie władcy Ersawa, przetłumaczono pierwszą Świętą Księge Barsomina. Na przestrzeni lat piśmiennictwo bwerskie rozpowszechniło się na całe Złociste Wybrzeże, a później na dalsze rejony.

Jak każdy język, tak i tu, język bwerski ewoluował na przestrzeni wieków;

język starobwerski	język średniobwerski	język nowoibwerski (bwerski klasyczny)	uwagi
bharsióbhiavv /'bharso:bhiaff/	bhyarsióbhiæw /'bhiyarsu:bhiæv/	baraesióbiu /bara'esu:ɓiu/	(I) a->ya/iya; (II) ia/iā ->iæ/iǣ*-> iu; (III) bh->b/bi (*dialekt wysp Arkin); (IV) zanik końcowego v;
chroncwugy	hronċwægi	hronċwiuk
iwzyrnu

Czasownik

Odmienna część mowy, nie wyróżniamy tu czasowników oznaczającej czynności i jej braku. Czasowniki odmieniają sie przez osoby i liczby. Odmiana być (gwel) we wszystkich czasach i osobach

liczba pojedyncza

pl.	bw.	odmiana	uwagi
ja	hbyn	gwela	jeśli słowo kończy się na "a", to przedłużamy je (ulia -> uliā (chcieć);
ty	ter	gwelo	gwelo, w dialektach Wysp Arkin o jest wydłużane do "ó";
on /ona	sy / ky	gweln	jeśli słowo kończy się na "n", dodajemy "on" na koniec słowa selbarsenon (prawo), iósanon (termin);

liczba mnoga

pl	bw.	odmiana	uwagi
my	har	gwelsa	w mowie potocznej, bwerczycy skracają gwelsa do g'wa
wy	nar	gwelva	zależnie od intonacji oraz miejsca w zdaniu słowo to czytamy jako /kfelfah/
oni/one	so	gwelna

Rzeczownik

Odmienna część mowy, odmienia się przez przypadki i liczby.

Deklinacja rzeczownika dom (mursia)

nazwa przypadku	lp	lmn	Przykłady zdań
mianownik	mursia	mursiany	Hbyn suriuw nam mursia. - Zaraz będę w domu.
dopełniacz	mursiada	mursianyda
celownik	mursias	mursianyas
biernik	mursiame	mursianyme
narzędnik	mursiava	mursianya
wołacz	mursiar	mursianyr

Rzeczownik odprzymiotnikowy

....

....

Liczebnik

Na przestrzeni lat język ibweski, znany później jako bwerski odsunął się od

W języku Bwers wyróżniamy 4 główne części mowy

• Czasownik (blufhymma)
• Przymiotnik odprzysłówkowy (samoistnie przymiotnik nie występuję*) (drotymma)
• Rzeczownik (roitymma)
• Liczebnik (gvokymma) Pozostałymi częściami mowy są:
• Okolicznik trójdzielny (czasu, sposobu miejsca)
• Grupa przyimkowo-przysłókowa (wszystkie przymki i przysłówki z wyjątkiem *)

Czasy w języku Bwers

• Zaprzeszły (uvirtfe nųmkivt)
• Nieprzyszły (balasg nųmkivt)

Teraźniejszy ciągły (I) (farhesogn nųmkivt)