Język dapelski

Język dapelski Dapeln isehs
Utworzenie:	Grímkel w 2025
Używany w (Kyon):	Daplia (urzędowy)
Regiony (Kyon):	Półwysep Piri
Sposoby zapisu:	pismo dapelskie, alfabet łaciński
Typologia:	fleksyjny, polisyntetyczny SOV
Klasyfikacja:	Języki tiablajskie Język dapelski
Lista conlangów

Zobacz też słownik tego języka.

Język dapelski (dpl. Dapeln isehs [ˈdäpɛln 'isɛxs]) — język stworzony przez Grzymkła dla projektu Kyon. Jest to język fleksyjny i polisynentyczny, inspirowany językami germańskimi i mezoamerykańskimi.

Wewnątrz konworldu jest językiem urzędowym królestwa Daplów na półwyspie Piri. Jest to także język mniejszości południowodapelskiej w Erutii.

Fonologia

Samogłoski

	Przednie	Centralne	Tylne
Przymknięte	i <i> • y <ü>		u <u>
Środkowe	ɛ <e> • œ <ö>	ə <y>	ɔ <o>
Otwarte		ä <a>

Dyftongi

W języku dapelskim występują 3 dyftongi:

• ai — [äi]
• yi — [əi]
• yu — [əu]

Spółgłoski

		Wargowe	Zębowe	Dziąsłowe	Miękkopod.	Twardopodniebienne
Nosowe		m <m>		n <n>	ɲ <ň>	ŋ <ñ>
Zwarte	bezdźwięczne	p <p>	t <n>			k <k>
	dźwięczne	b <b>	d <d>			g <g>
Afrykaty	bezdźwięczne				t͡ɕ <č>
Szczelinowe	bezdźwięczne	f <f>	s <s>		ɕ <š>	x <h>
	dźwięczne	v <v>	z <z>		ʑ <ž>
Aproksymanty				l <l>	j <j>

Spółgłoski dźwięczne są ubezdźwięczniane na końcu wyrazu i przed spółgłoską bezdźwięczną. Spółgłoski [b], [d] i [g] są poddane lenicji do szczelinowych na końcu wyrazu i przed spółgłoską:

labe → laf (ubezdźwięcznienie i lenicja)

Struktura sylaby

W dapelskim dopuszczalny model sylaby to (s)(C)(L)V(L)(C)(s), gdzie „L“ oznacza /n/ lub /l/.

Zmiany fonologiczne

Zmiany fonologiczne z pratiablajskiego do dapelskiego:

m̥ l̥ n̥ ŋ̥ → m l n ŋ

Vːj Vːw → Vj Vw

wew → wow

joj → jej

juj → ij

wiw → uw

aw → ɔː

ew → jɔː

ow → uː

ej → iː

oj → wɛː

aj → ɛː

Cj → C^j

Ci → C^ji

V(-i)C^j →V(-i)jC^j

(...)

Pismo

Do zapisu języka dapelskiego używa się rodzimego pisma dapelskiego, które jest pismem logograficznym i jest podstawową formą zapisu języka w konworldzie. Poza konworldem używany jest również zapis alfabetem łacińskim.

Gramatyka

Czasownik

W języku dapelskim czasowniki odmieniają się przez liczby, osoby i aspekty. Osobę i liczbę oznacza się prefiksami, a aspekty sufiksami.

Koniugacja prefiksowa

CZASOWNIKI REGULARNE MIĘKKIE		dopełnienie
		I.poj.	II.poj.	III.poj.dok.	III.ndok	I.mn.in	I.mn.eks	II.mn	III.mn.dok
podmiot	I.poj.	lü–	leN–	li–	ly–	lefs–	lehs–	leñs–	lemi–
	II.poj.	mü–	meN–	myi–	my–	mefs–	mehs–	meñs–	memi–
	III.poj.dok.	jü–	jeN–	i–	jy–	jefs–	jehs–	jeñs–	jemi–
	III.ndok	ü–	eN–	e–	∅–	bes–	hes–	ñes–	mi–
	I.mn.in	bü–	beN–	bi–	by–	befs–	behs–	beñs–	bemi–
	I.mn.eks	hü–	heN–	hi–	hy–	hefs–	hehs–	heñs–	hemi–
	II.mn	ñü–	ñeN–	ñyi–	ñy–	ñefs–	ñehs–	ñeñs–	ñemi–
	III.mn.dok	zü–	zeN–	zi–	zy–	zefs–	zehs–	zeñs–	zemi–

CZASOWNIKI REGULARNE TWARDE		dopełnienie
		I.poj.	II.poj.	III.poj.dok.	III.ndok	I.mn.in	I.mn.eks	II.mn	III.mn.dok
podmiot	I.poj.	lö–	leN–	li–	le–	lefs–	lehs–	leñs–	lemi–
	II.poj.	mö–	meN–	myi–	me–	mefs–	mehs–	meñs–	memi–
	III.poj.dok.	jö–	jeN–	i–	je–	jefs–	jehs–	jeñs–	jemi–
	III.ndok	ö–	eN–	e–	∅–	bes–	hes–	ñes–	mi–
	I.mn.in	bö–	beN–	bi–	be–	befs–	behs–	beñs–	bemi–
	I.mn.eks	hö–	heN–	hi–	he–	hefs–	hehs–	heñs–	hemi–
	II.mn	ñö–	ñeN–	ñyi–	ñe–	ñefs–	ñehs–	ñeñs–	ñemi–
	III.mn.dok	zö–	zeN–	zi–	ze–	zefs–	zehs–	zeñs–	zemi–

W powyższych tabelach „N“ oznacza spółgłoskę nosową o tym samym miejscu artykulacji co następująca spółgłoska.

Prefiksy osobowe zakończone na spółgłoskę wywołują alternację następującej po nich bezdźwięcznej głoski szczelinowej:

f → p

h → k

s → t (nie dotyczy zbitek spółgłoskowych poza zbitką „sl“)

š → č

Koniugacja sufiksowa

	Prog.	Dok.	Niedok.	Zaprz.	Habit.	Przysz.	Irreal.	Admon.	Optat.	Dezyd.
e-koniugacja	–s	V̈–el	–ef	–esel	–y	–epen	V̈–eln	–et	–∅	–eh
a-koniugacja	–s	V̈–el	–ef	–esel	–e	–epen	V̈–eln	–et	–∅	–eh
i-konigacja	Ȼ–s	Ȼ–el	–ef	–esel	–y	–epen	Ȼ–eln	–et	–∅	–eh
l-koniugacja	–eL	–yLel	–eLef	–eLtel	–yL	Ȼ–Lepen	Ȼ–Leln	–eLt	Ȼ–eL	–eLk
s-koniugacja	–es	–yzel	–ezef	–estel	–ys	Ȼ–zepen	Ȼ–zeln	–est	Ȼ–s	–esk

„L“ oznacza „l“ lub „n“.

Ȼ oznacza utratę miękkości poprzedzającej spółgłoski:

č → k

š → h

ž → g (w przypadku sufiksu „–s“ i „–∅“ zachodzi tutaj regularna lenicja z ubezdźwięcznieniem do „h“)

V̈ oznacza przegłos poprzedniej samogłoski. Nie zachodzi, jeśli sufiks i tę samogłoskę dzieli więcej niż jedna spółgłoska.

ai, a → e

o, ö → ü

e, i → i

y → y, yi

u, yi → yi