Język proto-iliriońsko-sulimacki

Język proto-iliriońsko-sulimacki - wspólny prajęzyk części języków Północy. Rozpadł się najprawdopodobniej około 10 tys. kyońskich lat temu (3 500 lat temu). Był językiem charakteryzującym się harmonią wokaliczną i aglutynacyjną budową słów.

Dźwięki

Spółgłoski

• m n (m n)
• p t k (p t k)
• pʼ tʼ kʼ (pp tt kk)
• pˤ tˤ kˤ (p' t' k')
• s h (s h)
• sˤ (s')
• l (l)

Samogłoski

• i y ɯ u (i ï ü u)
• ɛ œ ʌ ɔ (e ë ö o)
• a (a)

Harmonia wokaliczna

W PIS występowała harmonia wokaliczna. Samogłoski upodobniały się do dominanty tak zaokrągleniem, jak i poziomym ułożeniem języka. W wyniku tego sufiksy często zmieniają barwę upodobniając się do rdzeniu słowa.

Samogłoska /a/ uważana jest za samogłoskę neutralną. Dodatkowo spółgłoski faryngalizowane zatrzymują harmonię, i samogłoski mogą przyjąć inną postać.

Akcent

Akcent zawsze padał na pierwszą sylabę wyrazu.

Budowa Sylaby

W PIS obowiązywało prawo sylaby otwartej. W wyniku tego sylaba mogła przyjmować budowę jedynie CV. faryngalizowane

Morfonologia

Morfemy (a także słowa zbudowane bez pomocy sufiksów) przyjmują budowę CV, VCV.

Gramatyka

Zaimek

Zaimki osobowe

Osoba	Sg	Pl
1.	ëkë	nï
2.	tte	ütü
3.	na

Rzeczownik

Rzeczownik odmieniał się przez liczby i przypadki.

Przypadek	Sg	Du	Pl	Col
Nom.	-∅	-su	-sa	-eta
Acc.	-ne	-nu	-na	-etena
Loc.	-he	-hu	-ha	-eteha
All.	-te	-tu	-ta	-eteta
Abl.	-pe	-pu	-pa	-etepa
Voc.	-kke!	-kku!	-kka!	-etekka!

Czasownik

Czasownik odmienia się przez czasy (teraźniejszy : przeszły) i aspekty (perfektywny : duratywny : ?).