Torajański Toraia ōmehai [toɾaja o̞ːmɛhaj]

Utworzenie:	Ghoster w 2017
Sposoby zapisu:	Ahotara (Enōihara + Mekābara)
Typologia:	A priori VSO Aglutynacyjny Tranzytywno-genetywny
Klasyfikacja:	Języki anahoryjskie Dialekty północne Toraia te orihāddēa ōmehai (oficjalny język torajański)
Kody
Conlanger–3	`pri.tor.gho`
Lista conlangów

Torajański (tor. Toraia ōmehai [toɾaja o̞ːmɛhaj]) jest językiem oraz kontinuum dialektowym, mówionym przez ~12,000,000,000 Torajańczyków na Nieuklękłym. Liczba natywnych użytkowników oficjalnego standardu torajańskiego to około siedmiu miliardów. Toraia zapisywana jest dwoma pismami: Enōiharą, będącą tradycyjnym, torajańskim pismem czysto-ideograficznym (liczącym sobie około 1000 szeroko używanych znaków i około 500 rzadziej używanych lub archaicznych), a także zmodyfikowaną padmarańską Maqabrą (tutaj nazywaną „Mekāberą” [mɛkaːbɛɾa]), będącą nietypową wersją abdżadu. Zapisu diakrytykowanego dla ich konkretnych wartości używa się tylko w razie niejednoznaczności. Zbiórcza nazwa dla zapisu torajańskiego oboma rodzajami pisma to Ahotara.

Rodzina anahoryjska

Proto-anahoryjski †
- Staro-anahoryjski †
  - Dialekty północne
    - Toraia te orihāddēa ōmehai (oficjalny język torajański)
    - Horea ōmehai (dialekt horeański)
    - Azūnai ōmehai (dialekt azunajski)
    - Zuahi ōmehai (dialekt zuahi)
  - Dialekty południowe:
    - Omenōtāia ōmehai (dialekt omenotajański)
    - Dialekty Obiō
      - Obiō te kama ōmehai (dialekt obiō z wybrzeża)
      - Obiō te hatta ōmehai (dialekt obiō z nizin)
  - Dialekty wschodnie:
    - Ameduta ōmehai (dialekt amedutański)
    - Aroro te aoha ōmehai (dialekt ludu Aroro)
  - Dialekty zachodnie:
    - Turamēza te aodamāi ōmehai (dialekt klasztoru w Turmizie)

Fonetyka

Struktura sylaby to (C)V, chociaż w mowie potocznej rozziewy mogą przemieniać się w dyftongi.

Samogłoski

**Samogłoski**
	Przednie	Tylne
Przymknięte	[i] i [iː] ī	[ʏ̞] u [ʏ̞ː] ū
Średnie	[ɛ] e [e̞ː] ē	[o] o [o̞ː] ō
Otwarte	[a] a [aː] ā

Spółgłoski

**Spółgłoski**
		Wargowe	Dziąsłowe	Welarne	Krtaniowe
Nosowe		[m] m¹	[n] n¹
Zwarte	Bezdźwięczne	[p] p	[t] t	[k] k
Zwarte	Dźwięczne	[b] b²	[d] d³
Szczelinowe			[s̟] z⁴		[h] h⁵
Drżące			[ɾ] r⁶
Płynne		(ʏ̯) u		(j) i

Przypisy

1 - Fonemy /m n/ w dialektach południowych, szczególnie przez Omenōtāia, mogą być wymawiane jako [ŋ] przed samogłoskami /a o/ oraz ich długimi odpowiednikami.
2 - Fonem /b/ może być realizowany jako implozywne [ɓ], co jest wpływem języka imfursyjskiego. Jest to szczególnie popularne wśród ludności zimfursytowanej.
3 - Fonem /d/ w dialektach wschodnich w pozycjach przed /e i/ oraz ich długimi odpowiednikami wymawiamy jest jako [z̟].
4 - Wymowa fonemu /z/ waha się mocno w zależności od regionu. Dialekty północne są bardziej konserwatywne, zachowując wczesną wymowę zbliżoną do [s], podczas gdy dialekty południowe (w szczególności dialekt obiō z wybrzeża) preferują [ʃ], [ʃʲ] bądź [ɕ].
5 - Fonem /h/ jest bardzo różnie wymawiany i w większości dialektów istnieje sporo wariantów jego realizacji, do których najczęstszych należą [h], [ʔ], [x]; ponadto w dialekcie amedutańskim można spotkać się także z wymową [ʃ] lub [χ].
6 - Fonem /r/ w dialekcie amedutańskim wymawiany jest jako [l].