
(Flaga)	(Godło)

Motto: Sé Gusa, Wuls, Fadarland (Bogowie, Honor, Ojczyzna)

Dominująca religia {{{religia}}}

Język(i) urzędowy(e) strandlandzki

Język(i) używany(e) barludzki, swealandzki,

Stolica Ærhafna

Największe miasto {{{największe miasto}}}

Ustrój

Alserl (prezydent)
Szef rządu

republika
Bærn Bærnarsun
Asalbært Balsman

Kontynent Jaruzja

Powierzchnia
- całkowita
- woda (%) 187 320 km² km²
???

Populacja
- 2005
- gęstość zal. 4 615 000
24,7 osoby/km² os./km²

Członkostwo w organizacjach międzynarodowych

Waluta {{{waluta}}} ({{{kod}}})

Strefa czasowa
- lato UTC
UTC

Strefa czasowa
- lato {{{scz1}}}
UTC{{{scz2}}}

' SLK

Hymn państwowy Sa Land imid Bómam så sæm séwa (Kraj wśród lasów i morza)

Kod ISO

Nr kierunkowy +

Etnonim
- polski
- lokalny Strandlandczyk, Strandlandka
Strandlandar, Strandlanderin

Lista państw Jawii

Strandland, Strandlandia, oficjalna nazwa - Republika Strandlandu (Ræpublik Strandlands) - państwo w Jawii, na wschodnim krańcu Wyspy Północnej.

Historia

Wczesne średniowiecze

Mieszkańcy Strandlandu wywodzą się od Germanów zamieszkujących niegdyś cała wyspę Północną, zepchniętych na wschód przez nacierających Słowian. We wczesnym średniowieczu mieszkało tam kilka plemion, określających się wspólnym mianem Strandlingów, Ludem Wybrzeża. Według legendy pierwsza rzśdząca nimi dynastią byli półmityczni Bærnlingowie, wywodzący się od legendarnego wodza Bærna, potomka bogów. Jednak żaden władca z owej dynastii nie jest potwierdzony w źródłach. Pierwsza pewną wzmiankę o Strandlandczykach można znaleźć w dziele galijskiego mnicha Peregrinusa Liber Nationum Sclavenorum z ok. 910-915 roku. W rozdziale poświęconym Swenii pisze on: Na zachód zaś od nich [tj. Sweńczyków], wzdłuż wschodniego wybrzeża wyspy, która w tym miejscu jest zgoła inne niż w kraju Swenów, albowiem płaskie i mniej skaliste, żyje lud określający się mianem Stranmanów [sic], co znaczy ludźmi wybrzeża. Język ich jest odmienny od mowy Sklawenów, a podobny do języków innych ludów zamieszkujących północno-wschodnią Jaruję. Stranmani żyją głównie na brzegu morza, bo w głębi lądu kraj ich porośnięty jest nieprzebytymi puszczami, w których żyją nieliczne plemiona myśliwych polujących na niedźwiedzie i łosie, w które obfitują one nad miarę. Pozostali zaś Stranmani łowią głównie ryby, w czym to przodują chyba nad wszystkimi ludami, które w mym grzesznym życiu spotkałem. Lud to dziki, wyznający wciąż przeklętych pogańskich bożków, ale spokojny i uczciwy. Rządzą nimi królowie, którzy wedle ich własnych legend wywodzą się od niedźwiedzi [prawdopodobnie pomyłka Peregrinusa pod wpływem imienia Bærn, znaczącego właśnie niedźwiedź], które to zwierzęta darzy ów lud szczególnym szacunkiem. Zaś pierwszym potwierdzonym historycznie królem był Widuman Alfrijånsun, który około roku 955 obalił ostatniego króla z dynastii Bærnlingów. W 961 jego brat Ålaf wystąpił przeciwko niemu i został wygnany do Swealandu, skąd wrócił pięć lat później i zabił brata, wstępując na tron. Za jego panowania miał miejsce bunt Nærslingów w 974, szybko zażegnany. Ålaf swa uwagę skupił głównie na morzu i flocie; za jego czasów łupieżcze bandy piratów zaczęły napadać wybrzeża sąsiednich krajów, a sam król zaatakował w 980 roku Gronland, ale został odparty. Po jego śmierci w roku 995 na tron wstąpił jego syn Óhman. Podbił on w 1003 roku ugrofiński lud Barludczyków na północnym zachodzie. Po jego śmierci w 1030 królem został jego brat Karl, a gdy ten zmarł siedem lat później, na tronie Strandlandii zasiadł jego syn Arnulf, później nazwany Wielkim. Zaprzestał on fundowania piratów, za to jego flota zaczęła prowadzić handel ze wszystkimi krajami wybrzeża od Lubacza po Bursztynowe Wybrzeże. Na przylądku w Ærhafnie zbudował pierwszy w kraju kamienny zamek. Marzył o zjednoczeniu wszystkich Germanów, w roku 1049 udało mu się podbiż Gronland, a trzy lata później Karelię. Z obu tych krajów został jednak wyparty przed końcem panowania. Pod wpływem kontaktów ze światem jego otoczenie zaczęło się chrystianizować, lecz sam Arnulf, wbrew radom wielmożów, nie chciał się ochrzcić, nazywając się „obrońcą prawdziwej wiary”. Za jego czasów Stenia zaczęła wysyłać po Strandlandu misjonarzy, w roku 1051 jeden z nich, św. Mieczysław Sweński, ściął swięty dąb w okolicach Ålsbærhu, po czym został zabity przez miejscową ludność. Wydarzenie to zaważyło na zawsze na stosunkach między Strandlandem a Swenią i wywołało trwająca praktycznie do dzisiaj niechęć Strandlandczyków do Słowian jak i ogólnie do chrześcijaństwa. Rozniosło się ono szybko echem po całym kraju, kilku ochrzczonych jarlów zostało nawet zabitych przez lud.Arnulf nie ożenił się nigdy i znarł bezpotomnie w roku 1066. Po min Jarkowie obrali królem Söna Froudasuna. Utrzymywał on bliskie kontakty ze Swenią; posłał swoje dzieci na wychowanie do tamtejszego króla, a jego córka Matylda przyjęła nawet chrzest i poślubiła sweńskiego księcia Dragomira. Sam Sön ponoć potajemnie wyznawał chrześcijaństwo, według popularnego powiedzenia „palił Odynowi świecę, a Bogu kaganek”. Wszystko to bardzo nie podobało się ludowi. Sön zmarł w roku 1090, po nim na tron wstąpił jego syn Ålaf II, jednak ten już trzy lata później zmarł z powodu choroby nie pozostawiając potomka. Według prawa kobieta nie mogła zasiąść na tronie, zatem Dragomir (w tym czasie już król Swenii) ogłosił się władcą, a dwa kraje zostały połączone unią personalną.