Áiri: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "==Nazwa== <p>Nazwa ludu ''Áiri'' oznacza "wysocy (ludzie), charakteryzujący się wysokim wzrostem".</p> ==Wygląd i cechy fizyczne== <p>Wzrost wysoki, dochodzący do d...")
 
m
Linia 4: Linia 4:
 
<p>Wzrost wysoki, dochodzący do dwóch metrów, kolor skóry różowo-śniady; włosy ciemnobrązowe bądź czarne, proste, czasami faliste; twarz owalna, długa; oczy zazwyczaj ciemne, średnio rozstawione, przegroda nosowa średnia; nos średniowąski, średniej długości, skrzydełka nosowe skompresowane; kości policzkowe i wały nadoczodołowe uwydatnione, głowa dolichocefaliczna.<p>
 
<p>Wzrost wysoki, dochodzący do dwóch metrów, kolor skóry różowo-śniady; włosy ciemnobrązowe bądź czarne, proste, czasami faliste; twarz owalna, długa; oczy zazwyczaj ciemne, średnio rozstawione, przegroda nosowa średnia; nos średniowąski, średniej długości, skrzydełka nosowe skompresowane; kości policzkowe i wały nadoczodołowe uwydatnione, głowa dolichocefaliczna.<p>
 
==Społeczeństwo==
 
==Społeczeństwo==
<p>Społeczeństwo Áiri to społeczeństwo klanowo-patriarchalne. Klany według własnych pochodzą od często odległych przodków, bywają bardzo liczne, niekiedy liczą sobie do dziesięciu tysięcy członków. Klany są podzielone na rody (osoby z tego samego rodu nie mają prawa posiadać wspólnego potomstwa). Kobiety są własnością klanu do którego w danej chwili przynależą. Adopcja nowych członków płci męskiej jest bardzo rzadka, zwykle klany wymieniają się kobietami, które są własnością klanu matki do czasu osiągnięcia wieku piętnastu lat, kiedy przechodzą do innego klanu by stać się własnością innych mężczyzn. Może zdarzyć się, że dziewczyna pozostaje w klanie matki, przechodząc do spokrewnionego rodu, jednak pokrewieństwo zezwalające na taki stan musi być starsze niż pięć pokoleń. Karą za złamanie tabu seksualnego (stosunek płciowy z krewnym) jest śmierć. Kobieta nie ma własności prywatnej, może natomiast posiadać własność osobistą. Własność prywatna nie istnieje - wszystko należy do klanu bądź poszczególnych rodów, a ich własnością rozporządza patriarcha oraz starszyzna klanowa. Noszenie skomplikowanych ozdób oraz przebijanie ciała są zabronione - wychwalane jest naturalne piękno, choć czasami mężczyźni malują sobie oczy czarną farbą. U mężczyzn popularne są warkocze (zwykle nie złożone z całych włosów) oraz kok z tyłu włosów; kobieta musi spinać swoje włsy w kok. Kobiecie wolno odsłaniać jedynie twarz, ręce i stopy, mężczyzna musi mieć zasłonięte ramiona i brzuch. Mężczyznom nie wolno odsłaniać ciała kobiet, zwłaszcza obcych i w miejscu publicznym. Mężczyznom nie wolno dotykać kobiet z innego klanu, nawet gdy są to ich córki, które zmieniły przynależność klanową. Małżeństwo nie istnieje - niemal wszystkie kobiety są wspólne, obowiązuje ceremonia Przejścia, która zaznacza rytualnie zmianę klanu. Każdy musi uważać, aby nie naruszyć tabu związanego z pokrewieństwem. Obowiązkiem kobiety jest praca dla rodu i klanu oraz rodzenie i wychowywanie dzieci. Dzieci są wychowywanie kolektywnie przez wszystkich dorosłych członków klanu - chłopcy do dziesiątego roku życia są wychowywani przez kobiety, potem przechodzą inicjację przechodząc pod kuratelę mężczyzn. Dziecko zwykle zna swoją matkę. Siedem dni po narodzeniu dziecko każdej płci otrzymuje od klanowego patriarchy tajemne imię, które początkowo znane jest wyłącznie matce, służące celom religijnym. Gdy dziecko płci męskiej przechodzi w opiekę mężczyzn, matka wyjawia mu jego tajemne imię, które poznaje również jego nowy opiekun, wyznaczony przez naczelnika rodowego. Każde dziecko w wieku dziesięciu lat otrzymuje również imię na użytek codzienny, które trzyma się go do końca życia. Pełne imię składa się z imienia tajemnego (którego się nie wyjawia niepowołanym), imienia użytkowego, imenia matki oraz nazw rodu i klanu. Przynależność rodowo-klanową dziedziczy się jednak po przodku męskim, rzadziej kobiecym. Obcym spoza tego samego klanu nie wolno przebywać na stałe w osiedlu danego rodu. Osiedla miejskie są rzadkie; występują w nich specjalnie wydzielone dzielnice dla obcych przebywających na stałe w okolicy, jak również odrębne dzielnice klanowe. Karą za śmierć jest grzywna płacona przez klanu zabójcy na rzecz klanu ofiary; umyślne zabójstwo wewnątrz klanu jest karane śmiercią - nieumyślne zaś trwałym usunięciem z klanu. Nikt nie ma prawa przyjąć zabójcy do własnego klanu. Kobieta jeśli zabije, zawsze karana jest śmiercią, tak jak zabójca przedstawiciela władz (klanowych bądź państwowych). Władza musi być nieskazitelna moralnie oraz stosować równe prawa wobec wszystkich. Ludzie Áiri są sobie równi bez względu na wykonywany zawód. Niewolnictwo nie istnieje, bowiem nie można sprowadzać obcych na terytorium klanu. Obcy może zostać adoptowany do klanu tylko jeśli jego matka w pełni pochodzi z ludu Áiri, jednak bywa to rzadko praktykowany obyczaj. Mężczyzna nie może nosić na sobie kolorów jaskrawych. Po śmierci każdej osoby trwa jednakowa żałoba - cały klan ubiera się na biało lub szaro i świętuje stypę. Alkohol spożywa się tylko podczas niektórych świąt i podczas stypy, zawsze w umiarkowanych ilościach.</p>
+
<p>Społeczeństwo Áiri to społeczeństwo klanowo-patriarchalne. Klany według własnych podań pochodzą od często odległych przodków, bywają bardzo liczne, niekiedy liczą sobie do dziesięciu tysięcy członków. Klany są podzielone na rody (osoby z tego samego rodu nie mają prawa posiadać wspólnego potomstwa). Kobiety są własnością klanu do którego w danej chwili przynależą. Adopcja nowych członków płci męskiej jest bardzo rzadka, zwykle klany wymieniają się kobietami, które są własnością klanu matki do czasu osiągnięcia wieku piętnastu lat, kiedy przechodzą do innego klanu by stać się własnością innych mężczyzn. Może zdarzyć się, że dziewczyna pozostaje w klanie matki, przechodząc do spokrewnionego rodu, jednak pokrewieństwo zezwalające na taki stan musi być starsze niż pięć pokoleń. Karą za złamanie tabu seksualnego (stosunek płciowy z krewnym) jest śmierć. Kobieta nie ma własności prywatnej, może natomiast posiadać własność osobistą. Własność prywatna nie istnieje - wszystko należy do klanu bądź poszczególnych rodów, a ich własnością rozporządza patriarcha oraz starszyzna klanowa. Noszenie skomplikowanych ozdób oraz przebijanie ciała są zabronione - wychwalane jest naturalne piękno, choć czasami mężczyźni malują sobie oczy czarną farbą. U mężczyzn popularne są warkocze (zwykle nie złożone z całych włosów) oraz kok z tyłu włosów; kobieta musi spinać swoje włsy w kok. Kobiecie wolno odsłaniać jedynie twarz, ręce i stopy, mężczyzna musi mieć zasłonięte ramiona i brzuch. Mężczyznom nie wolno odsłaniać ciała kobiet, zwłaszcza obcych i w miejscu publicznym. Mężczyznom nie wolno dotykać kobiet z innego klanu, nawet gdy są to ich córki, które zmieniły przynależność klanową. Małżeństwo nie istnieje - niemal wszystkie kobiety są wspólne, obowiązuje ceremonia Przejścia, która zaznacza rytualnie zmianę klanu. Każdy musi uważać, aby nie naruszyć tabu związanego z pokrewieństwem. Obowiązkiem kobiety jest praca dla rodu i klanu oraz rodzenie i wychowywanie dzieci. Dzieci są wychowywanie kolektywnie przez wszystkich dorosłych członków klanu - chłopcy do dziesiątego roku życia są wychowywani przez kobiety, potem przechodzą inicjację przechodząc pod kuratelę mężczyzn. Dziecko zwykle zna swoją matkę. Siedem dni po narodzeniu dziecko każdej płci otrzymuje od klanowego patriarchy tajemne imię, które początkowo znane jest wyłącznie matce, służące celom religijnym. Gdy dziecko płci męskiej przechodzi w opiekę mężczyzn, matka wyjawia mu jego tajemne imię, które poznaje również jego nowy opiekun, wyznaczony przez naczelnika rodowego. Każde dziecko w wieku dziesięciu lat otrzymuje również imię na użytek codzienny, które trzyma się go do końca życia. Pełne imię składa się z imienia tajemnego (którego się nie wyjawia niepowołanym), imienia użytkowego, imenia matki oraz nazw rodu i klanu. Przynależność rodowo-klanową dziedziczy się jednak po przodku męskim, rzadziej kobiecym. Obcym spoza tego samego klanu nie wolno przebywać na stałe w osiedlu danego rodu. Osiedla miejskie są rzadkie; występują w nich specjalnie wydzielone dzielnice dla obcych przebywających na stałe w okolicy, jak również odrębne dzielnice klanowe. Karą za śmierć jest grzywna płacona przez klanu zabójcy na rzecz klanu ofiary; umyślne zabójstwo wewnątrz klanu jest karane śmiercią - nieumyślne zaś trwałym usunięciem z klanu. Nikt nie ma prawa przyjąć zabójcy do własnego klanu. Kobieta jeśli zabije, zawsze karana jest śmiercią, tak jak zabójca przedstawiciela władz (klanowych bądź państwowych). Władza musi być nieskazitelna moralnie oraz stosować równe prawa wobec wszystkich. Ludzie Áiri są sobie równi bez względu na wykonywany zawód. Niewolnictwo nie istnieje, bowiem nie można sprowadzać obcych na terytorium klanu. Obcy może zostać adoptowany do klanu tylko jeśli jego matka w pełni pochodzi z ludu Áiri, jednak bywa to rzadko praktykowany obyczaj. Mężczyzna nie może nosić na sobie kolorów jaskrawych. Po śmierci każdej osoby trwa jednakowa żałoba - cały klan ubiera się na biało lub szaro i świętuje stypę. Alkohol spożywa się tylko podczas niektórych świąt i podczas stypy, zawsze w umiarkowanych ilościach.</p>
 
===Religia i wierzenia===
 
===Religia i wierzenia===
 
<p>Pierwotnie Áiri wyznawali religię politeistyczną, jednak została zreformowana przez Ostatniego Proroka, który wprowadził henoteistyczny dualizm - bóstwa sklasyfikowano w dwie grupy (tzw. Armie) - dobrych i złych oraz wszystkim bóstwom męskim przyporządkowano odpowiedniki żeńskie. Ponad nimi stoi para Najwyższych Bóstw, On i Ona (czasami uznawanych za dwa aspekty jednego bóstwa androgynicznego, które rzekomo uległo podziałowi na dwie części), kontrolujących walkę dwóch Armii. W każdej Armii istnieje po dwunastu pomniejszych bóstw i dwanaście bogiń. W ich służbie pozostają niezliczone byty anielskie i demoniczne, które odpowiednio stanowią trzon wojskowy. Według wierzeń Áiri, świat powstał w wyniku walki pierwszych dwunastu dobrych bogów z dwunastoma złymi bogami, zanim powstali aniołowie i ludzie. Przyczyną walki były odmienne wizje i plany wobec świata. Źli bogowie byli przeciwni stworzeniu człowieka, lecz na pewien czas zostali pokonani, a w ulepione przez Naczelnika Dobrych Bóstw z prochu i wody ciała ludzkie Najwyższe Bóstwa tchnęły żywe dusze (dusze powstają z Tchnień Najwyższych; On daje dusze mężczyznom, Ona - kobietom). Hermafrodytyzm uważany jest zależnie od wewnętrznej tradycji klanu; za pomyłkę na najwyższym szczeblu lub jako odbicie pierwotnego androgynizmu. Ludzie zostali nauczeni Dobrej (Właściwej) Kultury; zostało stworzone Dobre Prawo. Jednak po upływie tysiąca lat Złe Bóstwa pokonały barierę dzielącą świat od Otchłani; aby zniszczyć Zasiew zaczęli tworzyć złe rzeczy, niszczyć to co dobre oraz nauczać Złej Kultury. Dobrzy Bogowie zostali zmuszeni do podzielenia z nimi świata. W końcu zło osiągnęło punkt kulminacyjny - Źli Bogowie zepsuli świat i ludzi, więc Najwyższe Bóstwa postanowiły zniszczyć ludzkość potopem, by Dobre Bóstwa mogły odbudować ludzkość na nowo. Ocalał jeden klan pod wodzą starca, ostrzeżonego przez Naczelnika Dobrych Bogów. Wojna i pokój są zjawiskami cyklicznymi - obie strony zmieniają swe położenie na przestrzeni czasów - porażki sił Dobra są katastrofami ludzkości. Wiara ta nie uznaje reinkarnacji za prawdziwe i wiarygodne zjawisko, choć Bóstwa oraz niektórzy aniołowie i demony mogą przyjmować ludzką postać. Najwyższe Bóstwa nigdy nie pojawiają się bezpośrednio na Ziemi, choć zawsze wiedzą wszystko o wszystkich rzeczach i bytach. Czasami Bóstwa pojawiają się pod postaciami proroków (prawdziwych bądź fałszywych). Było jedenastu Prawdziwych Proroków, którzy walczyli ze sługami Złych Bogów i ich Złymi Naukami; dwunasty prorok nadejdzie w czasach końca - jego dokładna tożsamość nie jest znana, jednak nadejdzie by wyprowadzić lud Áiri do Domu Światła Poza Światem, dokąd wracają Dusze Dobrych. Źli ludzie oraz niewierni idą w Otchłań razem z ich bóstwami i przewodnikami. Dusze Dobrych pomogą też Dobrym Bóstwom w Ostatecznej Walce, w której ziemia zostanie zniszczona ogniem z niebios. Szanuje się zwierzęta, choć nie zawsze stosuje się do zasad wegetarianizmu - istnieje spis żywności zakazanej, nie ma rytualnie określonego sposobu uboju zwierząt, a psów nie wolno wprowadzać do domów (są nieczyste). Zamiast nich domowymi pupilami bywają koty i żenety. Ogólnie szanuje się też przyrodę, choć przedkłada się dobro człowieka ponad naturę. Czci się niektóre miejsca związane z Ostatnim Prorokiem. Strażnikami wierzeń, obyczajów i tradycji są patriarchowie, starsi oraz władza państwowa. Nie można przyjmować neofitów, toteż nie prowadzi się działalności misyjnej. Oficjalna nauka nie uznaje ezoteryczności i hermetyzmu. Było też trzech Pięciu Fałszywych Proroków, którzy zostali pokonani. Zwykle objawiali się w ludach wrogo usposobionych do Áiri i ich kultury. Jednym z nich był potężny Zdobywca Świata, który ogłosił się synem jednego ze swych bogów oraz nakazał czcić siebie wszystkim podbitym narodom. Zdobywca Świata został ostatecznie pokonany przez Króla Wschodu, który uratował naród Áiri. Jednak jego naczelnicy ogłosili się nowymi królami na ruinach państwa Zdobywcy, a jego religia przetrwała w zniekształconych (niekiedy skłóconych ze sobą) wersjach, z której pozostałościami walczyli Ósmy i Dziewiąty Prorok. Dziesiąty Prorok walczył z Nieprawym Królem Áiri, który wzorem Zdobywcy Świata ogłosił się bogiem.</p>
 
<p>Pierwotnie Áiri wyznawali religię politeistyczną, jednak została zreformowana przez Ostatniego Proroka, który wprowadził henoteistyczny dualizm - bóstwa sklasyfikowano w dwie grupy (tzw. Armie) - dobrych i złych oraz wszystkim bóstwom męskim przyporządkowano odpowiedniki żeńskie. Ponad nimi stoi para Najwyższych Bóstw, On i Ona (czasami uznawanych za dwa aspekty jednego bóstwa androgynicznego, które rzekomo uległo podziałowi na dwie części), kontrolujących walkę dwóch Armii. W każdej Armii istnieje po dwunastu pomniejszych bóstw i dwanaście bogiń. W ich służbie pozostają niezliczone byty anielskie i demoniczne, które odpowiednio stanowią trzon wojskowy. Według wierzeń Áiri, świat powstał w wyniku walki pierwszych dwunastu dobrych bogów z dwunastoma złymi bogami, zanim powstali aniołowie i ludzie. Przyczyną walki były odmienne wizje i plany wobec świata. Źli bogowie byli przeciwni stworzeniu człowieka, lecz na pewien czas zostali pokonani, a w ulepione przez Naczelnika Dobrych Bóstw z prochu i wody ciała ludzkie Najwyższe Bóstwa tchnęły żywe dusze (dusze powstają z Tchnień Najwyższych; On daje dusze mężczyznom, Ona - kobietom). Hermafrodytyzm uważany jest zależnie od wewnętrznej tradycji klanu; za pomyłkę na najwyższym szczeblu lub jako odbicie pierwotnego androgynizmu. Ludzie zostali nauczeni Dobrej (Właściwej) Kultury; zostało stworzone Dobre Prawo. Jednak po upływie tysiąca lat Złe Bóstwa pokonały barierę dzielącą świat od Otchłani; aby zniszczyć Zasiew zaczęli tworzyć złe rzeczy, niszczyć to co dobre oraz nauczać Złej Kultury. Dobrzy Bogowie zostali zmuszeni do podzielenia z nimi świata. W końcu zło osiągnęło punkt kulminacyjny - Źli Bogowie zepsuli świat i ludzi, więc Najwyższe Bóstwa postanowiły zniszczyć ludzkość potopem, by Dobre Bóstwa mogły odbudować ludzkość na nowo. Ocalał jeden klan pod wodzą starca, ostrzeżonego przez Naczelnika Dobrych Bogów. Wojna i pokój są zjawiskami cyklicznymi - obie strony zmieniają swe położenie na przestrzeni czasów - porażki sił Dobra są katastrofami ludzkości. Wiara ta nie uznaje reinkarnacji za prawdziwe i wiarygodne zjawisko, choć Bóstwa oraz niektórzy aniołowie i demony mogą przyjmować ludzką postać. Najwyższe Bóstwa nigdy nie pojawiają się bezpośrednio na Ziemi, choć zawsze wiedzą wszystko o wszystkich rzeczach i bytach. Czasami Bóstwa pojawiają się pod postaciami proroków (prawdziwych bądź fałszywych). Było jedenastu Prawdziwych Proroków, którzy walczyli ze sługami Złych Bogów i ich Złymi Naukami; dwunasty prorok nadejdzie w czasach końca - jego dokładna tożsamość nie jest znana, jednak nadejdzie by wyprowadzić lud Áiri do Domu Światła Poza Światem, dokąd wracają Dusze Dobrych. Źli ludzie oraz niewierni idą w Otchłań razem z ich bóstwami i przewodnikami. Dusze Dobrych pomogą też Dobrym Bóstwom w Ostatecznej Walce, w której ziemia zostanie zniszczona ogniem z niebios. Szanuje się zwierzęta, choć nie zawsze stosuje się do zasad wegetarianizmu - istnieje spis żywności zakazanej, nie ma rytualnie określonego sposobu uboju zwierząt, a psów nie wolno wprowadzać do domów (są nieczyste). Zamiast nich domowymi pupilami bywają koty i żenety. Ogólnie szanuje się też przyrodę, choć przedkłada się dobro człowieka ponad naturę. Czci się niektóre miejsca związane z Ostatnim Prorokiem. Strażnikami wierzeń, obyczajów i tradycji są patriarchowie, starsi oraz władza państwowa. Nie można przyjmować neofitów, toteż nie prowadzi się działalności misyjnej. Oficjalna nauka nie uznaje ezoteryczności i hermetyzmu. Było też trzech Pięciu Fałszywych Proroków, którzy zostali pokonani. Zwykle objawiali się w ludach wrogo usposobionych do Áiri i ich kultury. Jednym z nich był potężny Zdobywca Świata, który ogłosił się synem jednego ze swych bogów oraz nakazał czcić siebie wszystkim podbitym narodom. Zdobywca Świata został ostatecznie pokonany przez Króla Wschodu, który uratował naród Áiri. Jednak jego naczelnicy ogłosili się nowymi królami na ruinach państwa Zdobywcy, a jego religia przetrwała w zniekształconych (niekiedy skłóconych ze sobą) wersjach, z której pozostałościami walczyli Ósmy i Dziewiąty Prorok. Dziesiąty Prorok walczył z Nieprawym Królem Áiri, który wzorem Zdobywcy Świata ogłosił się bogiem.</p>
 
==Historia ludu Áiri==
 
==Historia ludu Áiri==

Wersja z 19:43, 13 lut 2019

Nazwa

Nazwa ludu Áiri oznacza "wysocy (ludzie), charakteryzujący się wysokim wzrostem".

Wygląd i cechy fizyczne

Wzrost wysoki, dochodzący do dwóch metrów, kolor skóry różowo-śniady; włosy ciemnobrązowe bądź czarne, proste, czasami faliste; twarz owalna, długa; oczy zazwyczaj ciemne, średnio rozstawione, przegroda nosowa średnia; nos średniowąski, średniej długości, skrzydełka nosowe skompresowane; kości policzkowe i wały nadoczodołowe uwydatnione, głowa dolichocefaliczna.

Społeczeństwo

Społeczeństwo Áiri to społeczeństwo klanowo-patriarchalne. Klany według własnych podań pochodzą od często odległych przodków, bywają bardzo liczne, niekiedy liczą sobie do dziesięciu tysięcy członków. Klany są podzielone na rody (osoby z tego samego rodu nie mają prawa posiadać wspólnego potomstwa). Kobiety są własnością klanu do którego w danej chwili przynależą. Adopcja nowych członków płci męskiej jest bardzo rzadka, zwykle klany wymieniają się kobietami, które są własnością klanu matki do czasu osiągnięcia wieku piętnastu lat, kiedy przechodzą do innego klanu by stać się własnością innych mężczyzn. Może zdarzyć się, że dziewczyna pozostaje w klanie matki, przechodząc do spokrewnionego rodu, jednak pokrewieństwo zezwalające na taki stan musi być starsze niż pięć pokoleń. Karą za złamanie tabu seksualnego (stosunek płciowy z krewnym) jest śmierć. Kobieta nie ma własności prywatnej, może natomiast posiadać własność osobistą. Własność prywatna nie istnieje - wszystko należy do klanu bądź poszczególnych rodów, a ich własnością rozporządza patriarcha oraz starszyzna klanowa. Noszenie skomplikowanych ozdób oraz przebijanie ciała są zabronione - wychwalane jest naturalne piękno, choć czasami mężczyźni malują sobie oczy czarną farbą. U mężczyzn popularne są warkocze (zwykle nie złożone z całych włosów) oraz kok z tyłu włosów; kobieta musi spinać swoje włsy w kok. Kobiecie wolno odsłaniać jedynie twarz, ręce i stopy, mężczyzna musi mieć zasłonięte ramiona i brzuch. Mężczyznom nie wolno odsłaniać ciała kobiet, zwłaszcza obcych i w miejscu publicznym. Mężczyznom nie wolno dotykać kobiet z innego klanu, nawet gdy są to ich córki, które zmieniły przynależność klanową. Małżeństwo nie istnieje - niemal wszystkie kobiety są wspólne, obowiązuje ceremonia Przejścia, która zaznacza rytualnie zmianę klanu. Każdy musi uważać, aby nie naruszyć tabu związanego z pokrewieństwem. Obowiązkiem kobiety jest praca dla rodu i klanu oraz rodzenie i wychowywanie dzieci. Dzieci są wychowywanie kolektywnie przez wszystkich dorosłych członków klanu - chłopcy do dziesiątego roku życia są wychowywani przez kobiety, potem przechodzą inicjację przechodząc pod kuratelę mężczyzn. Dziecko zwykle zna swoją matkę. Siedem dni po narodzeniu dziecko każdej płci otrzymuje od klanowego patriarchy tajemne imię, które początkowo znane jest wyłącznie matce, służące celom religijnym. Gdy dziecko płci męskiej przechodzi w opiekę mężczyzn, matka wyjawia mu jego tajemne imię, które poznaje również jego nowy opiekun, wyznaczony przez naczelnika rodowego. Każde dziecko w wieku dziesięciu lat otrzymuje również imię na użytek codzienny, które trzyma się go do końca życia. Pełne imię składa się z imienia tajemnego (którego się nie wyjawia niepowołanym), imienia użytkowego, imenia matki oraz nazw rodu i klanu. Przynależność rodowo-klanową dziedziczy się jednak po przodku męskim, rzadziej kobiecym. Obcym spoza tego samego klanu nie wolno przebywać na stałe w osiedlu danego rodu. Osiedla miejskie są rzadkie; występują w nich specjalnie wydzielone dzielnice dla obcych przebywających na stałe w okolicy, jak również odrębne dzielnice klanowe. Karą za śmierć jest grzywna płacona przez klanu zabójcy na rzecz klanu ofiary; umyślne zabójstwo wewnątrz klanu jest karane śmiercią - nieumyślne zaś trwałym usunięciem z klanu. Nikt nie ma prawa przyjąć zabójcy do własnego klanu. Kobieta jeśli zabije, zawsze karana jest śmiercią, tak jak zabójca przedstawiciela władz (klanowych bądź państwowych). Władza musi być nieskazitelna moralnie oraz stosować równe prawa wobec wszystkich. Ludzie Áiri są sobie równi bez względu na wykonywany zawód. Niewolnictwo nie istnieje, bowiem nie można sprowadzać obcych na terytorium klanu. Obcy może zostać adoptowany do klanu tylko jeśli jego matka w pełni pochodzi z ludu Áiri, jednak bywa to rzadko praktykowany obyczaj. Mężczyzna nie może nosić na sobie kolorów jaskrawych. Po śmierci każdej osoby trwa jednakowa żałoba - cały klan ubiera się na biało lub szaro i świętuje stypę. Alkohol spożywa się tylko podczas niektórych świąt i podczas stypy, zawsze w umiarkowanych ilościach.

Religia i wierzenia

Pierwotnie Áiri wyznawali religię politeistyczną, jednak została zreformowana przez Ostatniego Proroka, który wprowadził henoteistyczny dualizm - bóstwa sklasyfikowano w dwie grupy (tzw. Armie) - dobrych i złych oraz wszystkim bóstwom męskim przyporządkowano odpowiedniki żeńskie. Ponad nimi stoi para Najwyższych Bóstw, On i Ona (czasami uznawanych za dwa aspekty jednego bóstwa androgynicznego, które rzekomo uległo podziałowi na dwie części), kontrolujących walkę dwóch Armii. W każdej Armii istnieje po dwunastu pomniejszych bóstw i dwanaście bogiń. W ich służbie pozostają niezliczone byty anielskie i demoniczne, które odpowiednio stanowią trzon wojskowy. Według wierzeń Áiri, świat powstał w wyniku walki pierwszych dwunastu dobrych bogów z dwunastoma złymi bogami, zanim powstali aniołowie i ludzie. Przyczyną walki były odmienne wizje i plany wobec świata. Źli bogowie byli przeciwni stworzeniu człowieka, lecz na pewien czas zostali pokonani, a w ulepione przez Naczelnika Dobrych Bóstw z prochu i wody ciała ludzkie Najwyższe Bóstwa tchnęły żywe dusze (dusze powstają z Tchnień Najwyższych; On daje dusze mężczyznom, Ona - kobietom). Hermafrodytyzm uważany jest zależnie od wewnętrznej tradycji klanu; za pomyłkę na najwyższym szczeblu lub jako odbicie pierwotnego androgynizmu. Ludzie zostali nauczeni Dobrej (Właściwej) Kultury; zostało stworzone Dobre Prawo. Jednak po upływie tysiąca lat Złe Bóstwa pokonały barierę dzielącą świat od Otchłani; aby zniszczyć Zasiew zaczęli tworzyć złe rzeczy, niszczyć to co dobre oraz nauczać Złej Kultury. Dobrzy Bogowie zostali zmuszeni do podzielenia z nimi świata. W końcu zło osiągnęło punkt kulminacyjny - Źli Bogowie zepsuli świat i ludzi, więc Najwyższe Bóstwa postanowiły zniszczyć ludzkość potopem, by Dobre Bóstwa mogły odbudować ludzkość na nowo. Ocalał jeden klan pod wodzą starca, ostrzeżonego przez Naczelnika Dobrych Bogów. Wojna i pokój są zjawiskami cyklicznymi - obie strony zmieniają swe położenie na przestrzeni czasów - porażki sił Dobra są katastrofami ludzkości. Wiara ta nie uznaje reinkarnacji za prawdziwe i wiarygodne zjawisko, choć Bóstwa oraz niektórzy aniołowie i demony mogą przyjmować ludzką postać. Najwyższe Bóstwa nigdy nie pojawiają się bezpośrednio na Ziemi, choć zawsze wiedzą wszystko o wszystkich rzeczach i bytach. Czasami Bóstwa pojawiają się pod postaciami proroków (prawdziwych bądź fałszywych). Było jedenastu Prawdziwych Proroków, którzy walczyli ze sługami Złych Bogów i ich Złymi Naukami; dwunasty prorok nadejdzie w czasach końca - jego dokładna tożsamość nie jest znana, jednak nadejdzie by wyprowadzić lud Áiri do Domu Światła Poza Światem, dokąd wracają Dusze Dobrych. Źli ludzie oraz niewierni idą w Otchłań razem z ich bóstwami i przewodnikami. Dusze Dobrych pomogą też Dobrym Bóstwom w Ostatecznej Walce, w której ziemia zostanie zniszczona ogniem z niebios. Szanuje się zwierzęta, choć nie zawsze stosuje się do zasad wegetarianizmu - istnieje spis żywności zakazanej, nie ma rytualnie określonego sposobu uboju zwierząt, a psów nie wolno wprowadzać do domów (są nieczyste). Zamiast nich domowymi pupilami bywają koty i żenety. Ogólnie szanuje się też przyrodę, choć przedkłada się dobro człowieka ponad naturę. Czci się niektóre miejsca związane z Ostatnim Prorokiem. Strażnikami wierzeń, obyczajów i tradycji są patriarchowie, starsi oraz władza państwowa. Nie można przyjmować neofitów, toteż nie prowadzi się działalności misyjnej. Oficjalna nauka nie uznaje ezoteryczności i hermetyzmu. Było też trzech Pięciu Fałszywych Proroków, którzy zostali pokonani. Zwykle objawiali się w ludach wrogo usposobionych do Áiri i ich kultury. Jednym z nich był potężny Zdobywca Świata, który ogłosił się synem jednego ze swych bogów oraz nakazał czcić siebie wszystkim podbitym narodom. Zdobywca Świata został ostatecznie pokonany przez Króla Wschodu, który uratował naród Áiri. Jednak jego naczelnicy ogłosili się nowymi królami na ruinach państwa Zdobywcy, a jego religia przetrwała w zniekształconych (niekiedy skłóconych ze sobą) wersjach, z której pozostałościami walczyli Ósmy i Dziewiąty Prorok. Dziesiąty Prorok walczył z Nieprawym Królem Áiri, który wzorem Zdobywcy Świata ogłosił się bogiem.

Historia ludu Áiri