Gradacja spółgłoskowa w językach bałtyckofińskich

Z Conlanger
Wersja z dnia 22:47, 25 sie 2020 autorstwa Toivo (dyskusja | edycje) (utworzenie)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prabałtyckofiński

Język prabałtyckofiński posiadał dwie serie spółgłosek zwartych: zwykłe /p/, /t/, /k/ i geminowane /pː/, /tː/, /kː/. Już w prajęzyku rozwinęła się alofonia, według której te głoski były wymawiane "słabiej" w nagłosie sylaby zamkniętej: geminowane spółgłoski stawały się półdługie, a pojedyncze były udźwięczniane, a być może nawet spirantyzowane.

/pː/ /tː/ /kː/ /p/ /t/ /k/
stopa mocna pp [pː] tt [tː] kk [kː] p [p] t [t] k [k]
stopa słaba p̆p [pˑ] t̆t [tˑ] k̆k [kˑ] b [b~β] d [d~ð] g [g~ɣ]

Np. pbf. loppu /lɔpːu/ "koniec, N. Sg." odpowiadała forma liczby mnogiej lop̆put /lɔpˑut/.

Fiński

Estoński

Literatura