Język epirocki

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Język epirocki
Λόἐ ῖπιρχε

[lɔ́h i᷈pirx]

Sposoby zapisu: grecki, cyrylica, łaciński
Typologia: analityczno-fleksyjny
SVO?
Faktycznie
Utworzenie: Henryk Pruthenia w 2017
W ?
Używany w : Epir
Klasyfikacja: J. słowiańskie
  • południowosłowiańskie
    • 'epirocki
Lista conlangów
Nuvola apps bookcase 1 blue.svg.png Zobacz też słownik tego języka.

Język epirocki (Λόἐ ῖπιρχε [lɔ́h i᷈pirx]) - język południowosłowiański używany na terenie Królestwa Epiru. Względem stanu prasłowiańskiego charakteryzuje się silnie uproszczoną morfologią i wieloma zmiana w prozodii.

Zmiany Językowe

  • TorT, TolT, TerT, TelT > TraT, TloT, TrĕT, TlĕT
  • orT- > raT-
  • tj, dj > št, žd
  • nowy akut daje wzdłużenie;
  • ĕ > ja
  • depalatalizacja przed /e/
  • št, žd > šk, žg
  • wymowa /v/ jako [w]
  • wzmocnienie /v/ po i przed samogłoską akcentowaną do /b/, o ile nie przed spółgłoską
  • przeniesienie akcentu i melodii na pierwszą sylabę, o ile nie słaby prefiks (z jerem, lub przed wielosylabowym słowem), z rzadka zjawisko załamania tonu
  • ъ, ь > ɯ, ɪ, lub wypadnięcie i wzdłużenie samogłoski
  • e > ɪ
  • nieakcentowane i > ɪ
  • ja > je
  • ę, ǫ, ę̄, ǭ > ja, ɯ, ja:, ɯ:
  • y > ɯ
  • VCjV > VCCV
  • zabarwienie samogłoski akcentowanej pod wpływem samogłoski długiej nieakcentowanej:
    • Zaokrąglenie (pod wpływem u, ɔ):
      • i > y
      • ɪ > ʏ
      • a > ɒ
    • Przejście do przodu (pod wpływem i, ɪ, ɛ):
      • u > y
      • ɔ > œ
      • a > æ
  • y, ʏ, œ > y
  • æ > ɛ
  • ɪ przed twardymi w sylabie otwartej i w sylabie zamkniętej > ɛ
  • ɪ w reszcie pozycji > i
  • Dyftongizacja długich samogłosek pod akcentem, w reszcie pozycji skrócenie samogłoski i pojawienie się tonu łamanego:
    • i: y: ɯ: u: > æi, øy, ɵu, ɒʉ
    • ɛ: ɔ: > eɪ, uo
    • a: ɒ: > æu, ou
  • wygłosowe -a, -u > -e
  • x > ∅ V_V
  • s > h V_V, #_V
    • æi, øy, ɵu, ɒʉ > ɛɪ, ɛɪ, ɛu, ɔu
    • eɪ, uo > e: o:
    • æu, ou > ɛu, ɔu
  • e: o: > e, o
  • ɔu > ɒi
  • zlanie się dźwięcznych i bezdźwięcznych spółgłosek w sylabach nieakcentowanych pomiędzy samogłoskami
  • osłabienie s, š i ich dźwięcznych odpowiedników przed spółgłoskami i ich zanik
  • x > s przed spółgłoskami
  • x > ∅ w nagłosie
  • ks > x
  • ps > s
  • s, z, š, ž, p, b, t, d, k, g > ∅ w wygłosie
  • ts, dz > s, z
  • š, ž > x
  • nagłosowe t, d > s, z
  • wygłosowe e > ∅
  • wygłosowe ɔ > ∅

Dźwięki

Samogłoski

  • i y ɯ u
  • e o
  • ɛ ɔ
  • a ɒ

Dyftongi

  • ɛu, ɔu
  • ɛɪ, ɒi

Spółgłoski

  • m n
  • p b t d k ɡ
  • s z x h
  • w r l j

Akcent

Występują następujące typy akcentu:

  • ά ˧˥
  • ὰ ˦˨
  • ᾶ ˦˥˨

Zapis

Zapis Grecki

Α α Β β Γ γ Δ δ Ε ε
[a] [b] [g] [d] [ɛ]
Ζ ζ Η η Ι ι Κ κ Λ λ
[z] [e] [i], [j] [k] [ɫ], [lʲ]
Μ μ Ν ν Ξ ξ Ο ο Π π
[,] [n], [nʲ] [x] [ɔ] [p]
Ρ ρ Σ σ ς Τ τ Υ υ Χ χ
[r] [s] [t] [y] [x]
Ω ω
[o]

Dwuznaki

Αι αι Αυ αυ Ει ει Ευ ευ Υι υι Ου ου Ωυ ωυ
[ɒi] [ɒ] [ɛɪ] [ɛu] [ɯ] [u], [w] [ɔu]

Znaki Diakrytyczne

ά
[a˧˥] [a˦˨] [a˦˥˨] [ha]

Interpunkcja

  • . – .
  • , – ,
  • · – ; :
  •  ; – ?

Gramatyka

Rzeczownik

Fleksja rzeczowna uległa silnemu uproszczeniu w języku epirockim. Zachowały się jedynie trzy przypadki:

  • mianownik - pełni podobne funkcje co w innych językach słowiańskich. W porównaniu ze stanem prasłowiańskim, przejął on funkcje wołacza.
  • dopełniacz - oprócz pełnienia funkcji odziedziczonych ze stanu prasłowiańskiego, pod wpływem liczby podwójnej zaczął przejmować także funkcję miejscownika (w wyniku czego niektóre rzeczowniki przyjmują w dopełniaczu końcówkę kontynuującą końcówkę miejscownika), a także, przy pomocy przyimka ζελ (dla) celownika.
  • biernik - wypełnia on te same zadania, co w języku prasłowiańskim, jednak przejął on też wiele funkcji pełnionych przez dawny narzędnik.

Deklinacja I

Deklinacja Ia

Obejmuje wszystkie rzeczowniki rodzaju męskiego przyjmujące w liczbie mnogiej końcówki -υι, -έ, które nie oznaczają ludzi.

Deklinacja Ia
Przypadek Sg Pl
Nom. T-∅ T-C-υι
Gen. T-C-ε T~ 0-C-έ
Acc. T-∅ T-C-υι
Deklinacja I
Przypadek Sg Pl
Nom. βυίλ βυίλκυι
Gen. βυίλκε βυῖλκέ
Acc. βυίλ βυίλκυι

Deklinacja Ib

Obejmuje wszystkie rzeczowniki rodzaju męskiego przyjmujące w liczbie mnogiej końcówki -υι, -έ, które oznaczają ludzi.

Deklinacja Ib
Przypadek Sg Pl
Nom. T-∅ T-C-υι
Gen. T-C-ε T~ 0-C-έ
Acc. T-C-ε T~ 0-C-έ
Deklinacja Ib
Przypadek Sg Pl
Nom. ρεύ ράβυι
Gen. ράβε ρᾶβέ
Acc. ράβε ρᾶβέ

Deklinacja I

Deklinacja I
Przypadek Sg Pl
Nom.
Gen.
Acc.


Deklinacja I

Deklinacja I
Przypadek Sg Pl
Nom.
Gen.
Acc.

v

Zaimek

Czasownik