Język miecki

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język miecki — język z rodziny zachodniogermańskiej, używany w alternatywnej rzeczywistości w środkowej Europie, na terenach między rzeką Łabą a Wisłą.

Historia

Historię języka mieckiego można podzielić na następujące okresy:

  • proto-miecki, późna starożytność;
  • staromiecki, wczesne średniowiecze;
  • średniomiecki, późne średniowiecze;
  • nowomiecki, nowożytność i współczesność.

Fonologia

Spółgłoski

Wargowe Zębowe Dziąsłowe Podniebienne Mk-podn.
Nosowe m n
Zwarte bdź. p t k
Zwarte dź. b d ɡ
Szczelinowe f s
Półotwarte ʋ «v» l r j «i» w «u»

Uwagi:

  • /ɡ/ nie występuje w słowach rodzimych.
  • /j w/ są niezgłoskowymi odpowiednikami samogłosek /i u/.
  • W większości dialektów (lecz nie odmianie standardowej) /n t d s/ palatalizują do [nʲ tsʲ dzʲ sʲ] lub [ɲ tɕ dʑ ɕ] przed /i i̯/.

Samogłoski

Przednie Środkowe Tylne
Przymknięte i
u̯i
ɨ «y» u
i̯u
u̯ɯ «û»
Średnie e
i̯e
u̯e
o
i̯o
u̯o
Średnie centr. eə̯ «è»
i̯eə̯ «»
u̯eə̯ «»
ə «à»
i̯ə «»
u̯ə «»
oə̯ «ò»
i̯oə̯ «»
u̯oə̯ «»
Otwarte a
i̯a
u̯a

Uwagi:

  • /ɨ u̯ɯ/ są wyróżniane tylko w niektórych dialektach. W języku standardowym odpowiadają im /ə u/.
  • Połączenie /u̯ə/ praktycznie nie występuje w słowach rodzimych.
  • Wielu użytkowników języka nie czyni różnicy między połączeniami /i̯eə̯ i̯ə i̯oə̯/ oraz między /u̯eə̯ u̯ə u̯oə̯/.

Sandhi

Bardzo częsty przykład sandhi to asymilacja nosowa. Dotyczy ona przyimków, przymiotników i liczebników stojących przed rzeczownikami i kończących się «-è -ò -à»:

  • è (przedimek nieokreślony)
  • sievò siedem
  • evà swój, własny

Przed /m n/ te końcówki zmieniają się w «-e -o -à» (ta ostatnia pozostaje niezmieniona):

  • e modar matka (nieokr.)
  • sievo modri siedem matek
  • evà modar swoja matka

Przed /b p/ te końcówki zmieniają się w «-em -om -àm»:

  • em broar brat (nieokr.)
  • sievom brori siedmiu braci
  • evàm broar swój brat

Przed /d t ɡ k/ te końcówki zmieniają się w «-en -on -àn»:

  • en tàt ząb (nieokr.)
  • sievon tèti siedem zębów
  • evàn tàt swój ząb

Przed samogłoskami te końcówki w większości przypadków również zmieniają się «-en -on -àn», lecz niektóre słowa posiadają własne, oboczne formy:

  • wien arbeste na jesieni
  • okołouemb arbest około jesieni

Przed /f s ʋ l r/ końcówki zachowują swoją oryginalną formę:

  • è valf wilk (nieokr.)
  • sievò velfi siedem wilków
  • evà valf swój wilk