Język pralejhamski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Brak różnic)

Aktualna wersja na dzień 16:38, 8 lip 2020

Język pralejhamski (Łeiħamayeih, IPA: /ɬejˌħamaˈjejx/) to język z rodziny gammajskiej, przodek języków lejhamskich. Jego cechami charakterystycznymi są m.in. silna synteza, prowadząca do częstego klasyfikowania go jako polisyntetyka i obecność głosek emfatycznych (faryngalizowanych): p' t' k' ħ i ł.

Zmiany fonetyczne od pragammajskiego

1. Monoftongizacja
/ai/ > /e/
/au/ > /o/
2. Dyftongizacja
/i:/ > /ei/
/u:/ > /ou/
/a:/ > /a/ /e/ /o/ (w zależności od otaczających samogłosek)
3. Faryngalizacja
/q/ /ħ/ /h/ > /ˤ/
Faryngalizacja jest umieszczana na sąsiedniej samogłosce.
4. Lejhamska przesuwka spółgłosek
f θ s > p' t' k'
p t k > f s h
ð z ɣ > f s h
b d g > p t k
5. tzw. Prawo Tejera - przesunięcie faryngalizacji

  • W sylabach otwartych faryngalizacja pada na nagłos poprzedniej sylaby.
  • W sylabach zamkniętych na wygłos następnej sylaby, jeśli go nie ma to na wygłos sylaby z faryngalizacją
  • W innych przypadkach faryngalizacja pada na nagłos sylaby faryngalizowanej.
  • Jeśli faryngalizacji uległby zerowy nagłos, pojawia się tam /ħ/.

6. Utworzenie spółgłosek emfatycznych
pˤ tˤ kˤ > p' t' k' [ɸˤ θˤ q(ˤ)]
fˤ sˤ hˤ > ħ t' ħ
rˤ lˤ > ł ł [ɬˤ]
7. Epenteza /j/ pomiędzy dwoma samogłoskami.