Język praurnański

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język praurnański ― niezaświadczony, rekonstruowany przodek języków urnańskich.

Fonologia

W języku występowała harmonia samogłosek względem pozycji języka — w jednym morfemie mogły występować wyłącznie samogłoski tylne lub przednie, a afiksy przyjmowały dwie formy. Akcent najprawdopodniej padał na pierwszą sylabę słowa.

Samogłoski

Przednie Tylne
*i *u
*e *a

Spółgłoski

Wargowe Dziąsłowe Podniebienne Tylnojęzykowe Gardłowe
Nosowe *m *n *ng //ŋ/
Zwarte *p *b *t *d *k *g *q /ʔ/
Szczelinowe *s *h
Płynne *w *r /ɾ?/ *y /j/

Fonotaktyka

Sylaba miała strukturę CV(N), gdzie:

  • C to dowolna spółgłoska lub zbitka n/ng/t/d/k/g + sp. płynna,
  • V to dowolna samogłoska,
  • N to dowolna sp. płynna lub nosowa, dostosowująca się do miejsca artykulacji.

Wewnątrz morfemów dopuszczalne były też geminaty.

Gramatyka

Zaimki

Pojedyncza Mnoga
1.os *ngey *ye-ngei
2.os</small. *sun(nu) *ya-sun(nu)
3.os.ż. ta ya
3.os.nż wa

Składnia

Język izolujący, konsekwentnie prawogłowy. Zdanie miało szyk SOV:

*Kama taqatuqu rawba.
mężczyzna dziecko widzieć
Mężczyzna widzi dziecko.

Przymiotniki były traktowane jak zwykłe przymiotniki:

*Qumu tyewne.
człowiek stary
Człowiek jest stary.

*Hassa kwakwa.
wyspa wielki
Wyspa jest wielka.

Jednak często stosowane przymiotniki mogły ulec inkorporacji i, przesunięte przed rzeczownik, uzgadniać się pod względem harmonii z głową:

*Tyawna-qumu
stary-człowiek
Starzec

*Kwakwa-hassa
wielki-wyspa
Wielka wyspa