Język rybrycki

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język rybrycki (ᨑᨙᨓᨙᨑᨙ [rɪ̝.ˈbe.rɪ̝]) - język używany na erutańskiej wyspie - Rybrze. Posługują się nim rdzenni mieszkańcy wyspy, obecnie język bardzo dynamicznie się rozwija wraz z poczuciem narodowym wśród Rybrytów. Jest językiem analitycznym.

Fonologia

Występuje 12 spółgłosek i 5 samogłosek (każda ma formę krótką, pośrednią i długą). Akcent tonalny (wzrastający) pada zawsze na drugą sylabę w zdaniu, poboczny na ostatnią.

Spółgłoski

Występuje 12 spółgłosek:

  • m n
  • p b t k
  • ɸ β x h
  • r
  • l

Samogłoski

Występuje 5 samogłosek, każda może być wymawiana krótko, pośrednio i długo. Jest to cecha dystynktywna, długością w większości przypadków można odróżnić części mowy (zwłaszcza rzeczowniki i przymiotniki od czasowników).

Samogłoski nieakcentowane:

  • i u
  • ɪ̞ ʊ̞
  • æ

Samogłoski akcentowane:

  • i̞ u̞
  • e o
  • a

Sylaba

Każdy wyraz składa się z jednej sylaby (na wyrazy złożone składa się kilka odrębnych sylab). Jej budowa to CV(V)(V)(V)(V). Dyftongi, tryftongi, tetratongi muszą być jednak stworzone w odpowiedniej kolejności samogłosek: e, i, u, o, a. Wynika z tego, że sylaba [kiuʊ̞] może istnieć, ale [kæuʊ̞] już nie.

Ortografia

Zapisuje się lontarą:

  • ᨆ ᨊ
  • ᨄ ᨓ t k
  • ᨅ ᨔ ᨉ ᨖ