Język starosechtoński: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
Linia 49: Linia 49:
 
|-
 
|-
 
|{{subnetbox|{{IPA|/f/}}|{{Unicode|ܓ|Serto}}<br/>F f}}
 
|{{subnetbox|{{IPA|/f/}}|{{Unicode|ܓ|Serto}}<br/>F f}}
|{{subnetbox|{{IPA|/s/}}|{{Unicode|ܨ|Serto}}<br/>S s}}
+
|{{subnetbox|{{IPA|/s/}}|{{Unicode|ܣ|Serto}}<br/>S s}}
|{{subnetbox|{{IPA|/s͈/}}|{{Unicode|ܣ|Serto}}<br/>Ss ss}}
+
|{{subnetbox|{{IPA|/s͈/}}|{{Unicode|ܨ|Serto}}<br/>Ss ss}}
 
|{{subnetbox|{{IPA|/z/}}|{{Unicode|ܙ|Serto}}<br/>Z z}}
 
|{{subnetbox|{{IPA|/z/}}|{{Unicode|ܙ|Serto}}<br/>Z z}}
 
|-
 
|-

Aktualna wersja na dzień 16:48, 25 paź 2020

Język starosechtoński
ܣܚܬܘܢ

[seħ'ton]

Sposoby zapisu: syryjskie
Typologia: aglutynacyjny, SVO, opcjon. SOV
Faktycznie
Utworzenie: Canis w 2012
W Kyon
Używany w : Secht
Klasyfikacja: J. sechtońskie
Przykład
Nieznany tekst z 23.04.2012
ܡܼܪ ܣܸܢ «ܟܫܼܡ ܟܖܚܠ ܙܼܡܔܠ ܀ ܫܼܡ ܖܚ ܣܡܔܠ» ܘܲܢܣ ܐܲܢܪ ܝܐܲ ܬܿܟܲܢ «ܐܙܼܙ ܬܖܙܥܝ».
Lista conlangów

Język starosechtoński (ܣܚܬܘܢ /seħ'ton/ - wyznanie, dosł. "dźwięk winnego"), w późnym etapie yarifton (ܝܪܔܬܢ /yarif'ton/) - conlang Canisa, stworzony w 2012 roku, i zarzucony około roku 2015. Zachowały się dwa dokumenty opisowe i trzy zawierające teksty w języku starosechtońskim, wobec czego jest on dosyć dobrze udokumentowany. Język starosechtoński posiada cechy nublangu. Posiadał fonetykę pseudosemicką opartą o rdzenie spółgłoskowe, głównie czterospółgłoskowe, był aglutynacyjny, nominatywno-akuzatywny. Do zapisu wykorzystywano pismo syryjskie, a podczas pewnej próby reformy w późnym etapie, wykorzystywano także pismo arabskie.

Język został ostatni raz wspomniany w 2016 roku, kiedy to miał być użyty do państwa Secht w conworldzie Kyon, ale nie powstał wtedy żaden tekst ani artykuł na ten temat. Język następnie przechwycił Henryk Prutnia i na bazie skąpych informacji o języku i jego wiedzy o językach semickich, opracował język średniosechtoński, zwany szlachetnym sechtońskim. W 2020 roku, podczas renesansu Kyonu i powrotu do kierowania projektem państwa Secht, Canis na podstawie obu z nich stworzył trzeci twór, zwany językiem nowosechtońskim.

Starosechtoński miał dwie wersje, archaiczną i klasyczną.

Fonetyka i ortografia

Rozróżniamy dwa standardy, archaiczny i klasyczny.

Fonetyka i ortografia sechtońska okresu archaicznego

Samogłoski

/a/
ܐ
A a
/e/

E e
/i/
ܝ
I i
/o/
ܘ
O o
/u/
ܘ
U u

Spółgłoski

/m/
ܡ
M m
/n/
ܢ
N n
/t/
ܬ
T t
/k/
ܟ
K k
/f/
ܓ
F f
/s/
ܣ
S s
/s͈/
ܨ
Ss ss
/z/
ܙ
Z z
/ʃ/
ܫ
Š š
/s/
ܚ
S s
/s͈/
ܗ
Ss ss
/l/
ܠ
L l
/r/
ܪ
R r
/w/
ܘ
W w
/j/
ܝ
Y y

Fonetyka i ortografia sechtońska okresu klasycznego

Samogłoski wydzielone

/a/
ܐ
ا
A a
/e/
ܖ
ء
E e
/i/
ܥ̄
ي
I i
/o/
ܘ̄
و
O o
/u/
ܘ̱
و
U u

Samogłoski - diakrytyki

/a/
ܐܰ
اَ
A a
/e/
ܐܶ
اْ
E e
/i/
ܐܺ
اِ
I i
/o/
ܐܳ
اُ
O o
/u/
ܐܽ
اٌ
U u

Spółgłoski

/m/
ܡ
م
M m
/n/
ܢ
ن
N n
/t/, /θ/
ܬ
ت
T t
/k/, /x/
ܟ
ك
K k
/f/
ܓ
ف
F f
/s/
ܨ
س
S s
/s͈/, /s͈x/
ܣ
ص
Ss ss
/z/
ܙ
ز
Z z
/ʃ/
ܫ
ش
Š š
/h/
ܗ
ه
H h
/ħ/
ܚ
ح
Ch ch
/ɦ/
ܥ
ع
Hh hh
/l/
ܠ
ل
L l
/r/
ܪ
ر
R r
/w/
ܘ
و
W w
/j/
ܝ
ي
Y y