Język wigierski/Nazwy własne: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 25: Linia 25:
 
'''Vàlgis''' "światło"<br/>
 
'''Vàlgis''' "światło"<br/>
 
'''Vésni''' (< ''vesne'' "wiosna")
 
'''Vésni''' (< ''vesne'' "wiosna")
 +
 +
===Imiona odojcowskie===
 +
 +
Tradycyjnie imiona odojcowskie zastępowały w wigierskiej społeczności nazwiska. Tworzy się je dodając do imienia ojca w celowniku słowo '''pòiga''' "syn" lub '''láine''' "córka", np. '''Širvàipoiga''', '''Jarvêlaine'''. Obecnie ich użycie traci na znaczeniu, jednocześnie pojawia się możliwość tworzenia ich również od imienia matki.
  
 
===Nazwiska===
 
===Nazwiska===
  
'''Járvema''', '''-e''' (< jarva "jezioro")<br/>
+
Ponieważ nazwiska weszły wśród Wigrów do użycia stosunkowo niedawno, a jednocześnie język nigdy nie wykształcił tożsamości narodowej, rodzime nazwiska praktycznie nie istnieją. W użyciu są nazwiska polskie lub litewskie.
 +
 
 +
<!-- '''Járvema''', '''-e''' (< jarva "jezioro")<br/>
 
'''Kýlema''', '''-e''' (< kyla "wieś")<br/>
 
'''Kýlema''', '''-e''' (< kyla "wieś")<br/>
'''Úljema''', '''-e''' (< ulja "nowy")
+
'''Úljema''', '''-e''' (< ulja "nowy") -->
  
 
==Państwa==
 
==Państwa==

Wersja z 23:29, 29 cze 2015

Imiona i nazwiska

Podobnie jak inne języki ugrofińskie, wigierski ma bogaty zestaw rodzimych imion. Często nawiązują one do elementów natury, szczególnie zwierząt.

Imiona żeńskie kończące się na -i odmieniają się tak samo jak żeńskie rzeczowniki I deklinacji zakończone na -e, ale z -i jako samogłoską tematyczną (np. acc. Lúmis, dat. Lumî, loc. Lúmin).

Imiona męskie

Cìrkes "świerszcz"
Dêama "dąb"
Járva "jezioro"
Kùoša "orzeł"
Šírves "jeleń"
Túljes "wiatr"
Úines "ogień"
Vàister "klon"

Imiona żeńskie

Lúmi (< lume "śnieg")
Páivi (< paiva "ranek")
Sári (< sare "wyspa")
Sỳiši (< sỳiše "jesień")
Tóivi (< toive "nadzieja")
Vàlgis "światło"
Vésni (< vesne "wiosna")

Imiona odojcowskie

Tradycyjnie imiona odojcowskie zastępowały w wigierskiej społeczności nazwiska. Tworzy się je dodając do imienia ojca w celowniku słowo pòiga "syn" lub láine "córka", np. Širvàipoiga, Jarvêlaine. Obecnie ich użycie traci na znaczeniu, jednocześnie pojawia się możliwość tworzenia ich również od imienia matki.

Nazwiska

Ponieważ nazwiska weszły wśród Wigrów do użycia stosunkowo niedawno, a jednocześnie język nigdy nie wykształcił tożsamości narodowej, rodzime nazwiska praktycznie nie istnieją. W użyciu są nazwiska polskie lub litewskie.


Państwa

Nazwa kraju jest identyczna z przymiotnikiem dotyczącym tego kraju w rodzaju żeńskim, np. sûoma/-e "fiński/-a" - Sûome "Finlandia". W celu podkreślenia, że chodzi o kraj, można dodać słowo mâi "kraj, ziemia" (które jest rodzaju żeńskiego, stąd Sûome ~ Sûome mâi).

Przedstawiciela lub przedstawicielkę danej narodowości określa się rzeczownikiem II deklinacji (-es/-is) utworzonym od danego przymiotnika, np. Vóngaris "Węgierka".

Ángele Anglia
Cège Czechy
Dáne Dania
Èste Estonia
Ìdale Włochy
Ispáne Hiszpania
Làte Łotwa
Lènge Polska
Lìeduve Litwa
Lûnmavenaje Białoruś
Nórge Norwegia
Rancúse Francja
Rùose Szwecja
Sàiše Niemcy
Solvàge Słowacja
Sûome Finlandia
Ukráine Ukraina (czasem wym. "Ukuráine")
Vénaje Rosja
Vóngare Węgry

Miejscowości

Autentyczne

Alìte Olita
Álstene Olsztyn
Káuna Kowno
Lùka Ełk
Séinai Sejny
Suvàlkai Suwałki
Vàršava Warszawa
Vîlñus Wilno

Zmyślone

Jêukyla (< jêu "zboże" + kyla "wioska", por. fiń. Jyväskylä)
Lûnmakòsga (< lûnma "biały" + kòsga "wodospad", por. fiń. Valkeakoski)
Túrgalin (< túrga "targ" + lin "miasto")

Krajobraz

Góry

Akweny

Lànneme mére Morze Batłyckie
Némunes Niemen
Výira járva Jezioro Wigry