Język zongepajcki: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 207: Linia 207:
  
 
Np:
 
Np:
*'''aigoslo''' (język) > ''aigoroza'' (języki)
+
*'''aigoslo''' (język) > ''aig'''o'''r'''o'''za'' (języki)
*'''fǩislun''' (drzewo) > ''fǩislunosluza'' (drzewa)
+
*'''fǩislun''' (drzewo) > ''fǩisl'''u'''nosl'''u'''za'' (drzewa) (tu się pojawia jedynie tzw. ''ruchome '''o''''')
*'''jisłě''' (kapłan) > ''jisłěslaza'' (kapłani)
+
*'''jisłě''' (kapłan) > ''jisł'''ě'''sl'''a'''za'' (kapłani)
*'''zoslu''' (owca) > ''zoslusluza'' (owce)
+
*'''zoslu''' (owca) > ''zosl'''u'''sl'''u'''za'' (owce)
  
 
W harmonii można zauważyć, że nadal funkcjonuje podział na głoski krótkie (a, o, i, u) i długie (ě, e, ai, au) pomimo zaniku iloczasu.
 
W harmonii można zauważyć, że nadal funkcjonuje podział na głoski krótkie (a, o, i, u) i długie (ě, e, ai, au) pomimo zaniku iloczasu.

Wersja z 20:32, 25 sty 2020

Język zongepajcki lub Język zachodni[1] (Slax Żongěpaizaiz aigoslo ['slɐk͡x zonɣɛpajt͡sajt͡s ajɣoslo]) to język pochodny od protogamajskiego, należący do grupy języków gamajskich i jest jednocześnie przodkiem języków zongepajckich. Od większości języków gamajskich odróżnia go bardzo charakterystyczna przesuwka spółgłosek, palatalizacja, szyk SOV i przejście aː > ɛ (ě). Należy do grupy Peryferyjnej i zachowuje głoskę [ɣ].

Rozwój fonetyki od protogamajskiego

Samogłoski

  • ai > e
  • au > o
  • iː > ai
  • i > i
  • uː > au
  • u > u
  • aː > ɛ (zapisane przy pomocy ě)
  • a > ɐ (zapisane przy pomocy a)

Spółgłoski

Rozwój spółgłosek jest dużo bardziej skomplikowany.

Pierwsze zmiany:

  • l > ɫ (ł)
  • lː > ɫː
  • r > ɮ > sl (oryginalny dźwięk [ɮ] zachowały niektóre dialekty, zbitka sl może później przejść w , sol lub soľ w zależności od otoczenia)

Protogamajskie rː zostaje zachowane podczas tego okresu.

Pierwsza przesuwka Faza 1 - afrykanizacja bezdźwięcznych spółgłosek szczelinowych:

  • f > pf (zapisane jako pf)
  • θ > > ts (zapisane jako z)
  • s > ts (zapisane jako z)
  • ħ > > kx (zapisane jako x)

Faza 2 - spirantyzacja bezdźwięcznych spółgłosek zwartych:

  • p > f
  • t > s
  • k > x (zapisane jako ch)
  • q > χ (zapisane jako kh, dźwięk przetrwał całą epokę prajęzyka, później zazwyczaj przechodził w [x])

Faza 3 - ubezdźwięcznienie spółgłosek zwartych:

  • b > p
  • d > t
  • g > k

Druga przesuwka

  • rː > ɾ (r)
  • ɫː > l
  • jː > jɛj (jěj)
  • wː > waw (waw/wau)
  • mː > mp > b
  • nː > nt > d

Palatalizacja Palatalizacja odbywa się przed e (ale nie ě), j oraz i. Zmiękczenie spółgłosek wargowych jest asynchroniczne.

  • b > bç (bǩ)
  • p > pç (pǩ)
  • pf > pfç (pfǩ)
  • f > fç (fǩ)
  • w > vç (wǩ)
  • m > mɲ (mń)

Natomiast reszta głosek uzyskuje nowe brzmienie lub zlewają się z innymi.

  • d > dzʲ > dz (dz)
  • t > tsʲ > ts (z)
  • s > ʃ (š)
  • z (ż) > ʒ (ž)
  • ts (z) > tʃ (c)
  • ð (dj) > dʒ (dž)
  • ɫ (ł), l > ʎ (ľ)
  • h, ɾ (r) > j
  • hj, ɾj > j
  • n > ɲ (ň)
  • k > ç (ǩ/kz[2])
  • χ, x > sʲ > s (s)
  • ɣ > zʲ > z (ż)
  • kx > tɕ (č)

Fonologia

Samogłoski

Przednie Tylne
Przymknięte i u
Półprzymknięte e o
Półotwarte ɛ ɐ

Dyftongi

Występują dwa dyftongi: ai oraz au, pochodzące jednak z głosek ī, ū, podczas gdy protogamajskie ai, au przeszły w e, o.

Spółgłoski

Wargowe Zębowe Dziąsłowe Podniebienne Welarne Języczkowe Gardłowe
Nosowe m n ɲ
Zwarte bezdźwięczne p t k
dźwięczne b d
Afrykaty bezdźwięczne pf ts kx
dźwięczne dz
Szczelinowe bezdźwięczne f s ʃ ç x χ h
dźwięczne ð z ʒ ɣ
Uderzeniowe ɾ
Boczne, Półsamogłoski ɫ l ʎ, j w

Nie wszystkie spółgłoski pojawiają się równie często.

Zapis przy pomocy alfabetu łacińskiego

Litery: a b c č d dj dz dž e ě f g h ch kh i ai j k ǩ l ľ ł m n ň o p pf r s š t u au w x z ż ž

Wymowa: [ɐ] [b] [tʃ] [tɕ] [d] [ð] [dz] [dʒ] [e] [ɛ] [f] [ɣ] [h] [x] [χ] [i] [ai] [j] [k] [ç] [l] [ʎ] [ɫ] [m] [n] [ɲ] [o] [p] [pf] [ɾ] [s] [ʃ] [t] [u] [au] [w] [kx] [ts] [z] [ʒ]

Gramatyka

Harmonia samogłoskowa

W dialektach wschodnich została zachowana (a nawet rozszerzona) harmonia protogamajska:

Ostatnia samogłoska słowa <---> Pierwsza samogłoska sufiksu

  • i ai <---> i ai
  • u au <---> u au
  • a ě <---> a ě
  • o e <---> o e (o w harmonii funkcjonuje jako głoska krótka, a e ‒ długa)

Np:

  • aigoslo (język) > aigoroza (języki)
  • fǩislun (drzewo) > fǩislunosluza (drzewa) (tu się pojawia jedynie tzw. ruchome o)
  • jisłě (kapłan) > jisłěslaza (kapłani)
  • zoslu (owca) > zoslusluza (owce)

W harmonii można zauważyć, że nadal funkcjonuje podział na głoski krótkie (a, o, i, u) i długie (ě, e, ai, au) pomimo zaniku iloczasu.

Przypisy

  1. Jest to dosłowne tłumaczenie nazwy języka
  2. zapis przy pomocy kz jest archaiczny, ale nadal spotykany (zwłaszcza w sytuacjach, gdzie nie można wpisać ǩ)