Język zongepajcki/Druga przesuwka zongepajcka: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
m
 
(Brak różnic)

Aktualna wersja na dzień 23:08, 8 lip 2020

Druga przesuwka zongepajcka jest ważną zmianą spółgłosek w języku zongepajckim, choć nie aż tak drastyczna jak pierwsza przesuwka. Polegała na zaniku geminat.

Przebieg

Można wyróżnić dwie fazy: fazę asymilacyjną (pierwszą) i fazę właściwą (drugą).

Faza asymilacyjna

Spółgłoski *p po *m oraz *t po *n się asymilują, tworząc nową geminatę. Może to przedstawić następująco:

  • śzo (średnizongepajckie) *mp*mː (mm)
  • śzo *nt (nn)

Asymilacji nie uległa grupa *nk, gdyż nie była wówczas wymawiana z n tylnojęzykowym.

Faza właściwa

W tej fazie geminaty zanikają. Są trzy sposoby zaniku:

Rozbicie geminaty samogłoską

W ten sposób zanikają geminaty *jː oraz *wː:

  • śzo *waw (waw/wau)
  • śzo * → *jɜj (*jáj) → jɛj (jěj)

Jeśli jěj była po spółgłosce, później pierwsze j zanikało, w zamian zmiękczając poprzednią spółgłoskę (I palatalizacja). W zongepajckim ludowym później te grupy ulegały ściągnięciu z innymi samogłoskami (ściągnięcia nie odbyły się w grupie wschodniej).

Skrócenie geminaty

Geminaty płynne się skracają, nie zmieniając barwy (chociaż dawne *ll traci welaryzacje):

  • śzo *r (r)
  • SZ *ɫːl (l)

Przejście geminaty w spółgłoskę zwartą

Najbardziej charakterystyczny zanik geminaty, geminata nosowa staje się dźwięczną spółgłoską zwartą:

  • śzo *b (b)
  • śzo *d (d)

Zmiana ta podważyła efekt I przesuwki, która osłabiła opozycje spółgłoska bezdźwięczna-dźwięczna. Powstały bowiem nowe spółgłoski zwarte dźwięczne, które tworzyły opozycje z bezdźwięcznymi (np. gabagapa z starozongepajckich gammagapa). Załatała więc lukę po pierwszej przesuwce, chociaż nie pojawiło się nowe g (i w wielu nigdy się już nie pojawiło).

Przypisy