Język zongepajcki ludowy

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
zongepajcki ludowy
êsălajiłžiz êgoslă

żongäpêzêz êgoslă

Typologia: analityczno-aglutynacyjny z elementami fleksji, z szykiem SOV
Utworzenie: Emil (w 2020)
Cel utworzenia: Na potrzeby projektu/konwerldu
Sposoby zapisu: atšzif, także łacińska transkrypcja
Klasyfikacja: Gamajskie
Kody
Conlanger–1 zon.
Lista conlangów

        


Zongepajcki ludowy (êsălajiłžiz êgoslă [ɛsəlɐjiɫt͡ʃit͡s ɛɣoslə] "język ludowy", także żongäpêzêz êgoslă [zonɣæpɛt͡sɛt͡s ɛɣoslə] "język zongepajcki") był odmianą używaną na terenie wschodniej Kotliny Zongepajckiej przez przeciętnego człowieka przed rozpadem wspólnoty. W odróżnieniu od literackiej odmiany charakteryzował się uproszczonymi spółgłoskami, nieco innym systemem samogłosek oraz wieloma różnicami w składni. Nie był to nigdy jednolity język, od początku było to konidium djalektów, aczykolwiek wtedy jeszcze wzajemnie zrozumiałych.

Można go porównać do łaciny ludowej, podczas gdy zongepajcki klasyczny do łaciny literackiej.

Fonologja

Samogłoski

Zongepajcki ludowy nieco przerechwormował system samogłosek. Zlikwidował e w niektórych pozycjach, zmonoftongizował dychwtongi oraz obniżył [ɛ] do [æ]. Ponadto, została zachowana [ə] z średniozongepajckiego (podczas gdy w literackiém dała [o]).

Rozwinął się nieallochwoniczny iloczas. Rozwijał się z pozycji klasycznych, a także po wypadnięciu interwokalicznego h (np. aha > aa > ah [ɐː]) i czasami w wyniku zaniku [z] przed [s] (ale w tym przypadku na ogół wydłużenia nie było - ukrozmiana).

Przednie Środkowe Tylne
Przymknięte i iː u uː
Półprzymknięte e eː ə o oː
Półotwarte ɛ ɛː ɔ ɔː
Prawie otwarte æ æː ɐ~ʌ ɐː~ʌː[1]

Spółgłoski

Co ciekawe, spółgłoski przetrwały właściwie bez większych zmian jako dźwięki (jedyną większą różnicą jest zlikwidowanie [t͡ɕ] i powstanie allochwonicznej spółgłoski zapisanej jako [ɧ] lub [ʍ]. Bardziej zmodyfikowane zostały ich zbitki.

Wargowe Zębowe Dziąsłowe Podniebienne Welarne Języczkowe Krtaniowe
Nosowe m n ɲ
Zwarte bezdźwięczne p t k
dźwięczne b d
Afrykaty bezdźwięczne pf , ts kx~kʰ
dźwięczne dz* *
Szczelinowe bezdźwięczne f (θ)** s ʃ ç~ɕ*** x χ h
dźwięczne ð, z ʒ ɣ
Drżące r
Boczne, Półsamogłoski ɫ̪ l, (ɬ~ɮ)**** ʎ, j w, (ɧ~ʍ)*****
  • *- [d͡z] i [d͡ʒ] zostały oddzielnymi chwonemami w zongepajckim ludowym
  • **- [θ] był allochwonem [tθ] przed obstruentem, ale nie występował przed [s] powstającym z pragammajskiego *r (jako część sl)
  • ***- wymowa jako [ɕ] występowała w djalektach łączących [t͡ɕ] i [ç]
  • ****- boczna szczelinówka występowała tylko w djalekcie ołłuchu i (prawdopodobnie) nuhapcajskim
  • *****- jest to realizacja zbitki [p͡fj], zazwyczaj palatalizowana

Procesy

Główne procesy to:

  • Utrata interwokalicznego [h] np. gahan > gaan > gahn, fahak > faak > fahk (z wyjątkem ołłucha)
  • Utrata [n] przed [s], [ʃ], [m] np. gonsaslo > gosaslo, agonši > agoši, jinmað > ihmað
  • Monoftongizacja: [aɪ] > [ɛ], [aʊ] > [ɔ], dodatkowo [ɛ] > [æ] (w nowych djalektach północnych bez [ɛ] > [æ], przez co klasyczne ai oraz ě się łączą)
  • Ścieśnienie [ɐ̱] > [ʌ] lub centralizacja do prostego [ɐ], w ołłuchu obniżenie do [ä] (nieakceptowane przez Radę Szmamaniw)
  • W wielu djalektach prelabjalizacja: o- > wo-, u > wu-
  • Większa redukcja nieakcentowanego [e]: zanik na końcu wyrazu i przed długą samogłoską. Inne nieakcentowane [e] > [i].
  • Zanik [z] przed [s] np. haszsălu > hasălu. Czasami to wydłużyło poprzednią samogłoskę, ale to dosyć rzadko.
  • Przejście [p͡fj] w [ɧ] lub [ʍ] np. zěpfjaslă > zäwhaslă [t͡sæɧɐslə] (później rozwijane na wiele sposobiw)
  • Nieregularnie wypadnięcie nagłosowego a- np. aðmat > ðmat, ala > la

Przypisy

  1. Barwa tej samogłoski i długego warjantu różniła się w zależności od regjonu (północ [ʌ], południe i większość wschodu [ɐ], reszta wschodu [ä]. Jednakże ponieważ [ä] jest dosyć marginalne, pomija się w tabelkach.