Języki talonbacko-harruńskie: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
Linia 19: Linia 19:
  
 
*podstawowy szyk zdania OSV
 
*podstawowy szyk zdania OSV
 
 
*używanie liczby pojedynczej rzeczownika z liczebnikiem
 
*używanie liczby pojedynczej rzeczownika z liczebnikiem
 
*zaimki doczepiane do rzeczowników jako postfiksy
 
*zaimki doczepiane do rzeczowników jako postfiksy
 
*zanik mlasków
 
*zanik mlasków
 
*występowanie przymiotnika po rzeczowniku   
 
*występowanie przymiotnika po rzeczowniku   
 +
*brak samodzielnych czasowników "być" i "mieć"
 +
 
==Języki harruńskie==
 
==Języki harruńskie==
  
  
 
[[Kategoria:Użytkownik:Borlach]][[Kategoria:Języki Kyonu|Talonbacko-harruńskie]]
 
[[Kategoria:Użytkownik:Borlach]][[Kategoria:Języki Kyonu|Talonbacko-harruńskie]]

Wersja z 10:02, 16 kwi 2018

Języki talonbacko-harruńskie — grupa języków i dialektów używana w środkowo-zachodniej części Kyonu przez ludy zamieszkujące tereny Harrunu i Talonbatu. Języki te dzielą się na dwie grupy - wschodnią (harruńską) oraz zachodnią (talonbacką), wywodzące się najprawdopodobniej ze wspólnego prajęzyka, języka proto-talonbacko-harruńskiego (PTH).

Klasyfikacja

Języki talonbackie

Występowanie języków talonbackich. Na czerwono zasięg języka adezaskiego, na fioletowo języka czaaż.

Z języków talonbackich wyróżnia się dwa główne - język adezaski (zwany również talonbackim, lub talonbackim właściwym) oraz język czaaż. Oby dwa wykształciły się ze swojego wspólnego przodka, języka proto-talonbackiego. Oby dwa języki stanowią tak naprawdę kontinuum dialektalne na osi wschód-zachód, gdzie każde miasto i wioska posługuje się często własnym dialektem. Sytuacja ta tyczy się przede wszystkim języka adezaskiego, który jednak posiada również swoją sformalizowaną wersję, opartą na dialekcie świętego miasta Adera. Podobnie język czaaż opiera się na dialekcie miasta Czaaż.

Wspólne cechy języków talonbackich to m. in.:

  • podstawowy szyk zdania OSV
  • używanie liczby pojedynczej rzeczownika z liczebnikiem
  • zaimki doczepiane do rzeczowników jako postfiksy
  • zanik mlasków
  • występowanie przymiotnika po rzeczowniku
  • brak samodzielnych czasowników "być" i "mieć"

Języki harruńskie