Mhasal

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anoret Pharrāuhatetah
𐦪𐦥𐦥𐦪𐦠𐦾𐦢 𐦥𐦾𐦲
Czytasz artykuł z serii Mhasal. | Język mhasalski (Słownik) · Mhasalowie · Religia · Cywilizacja · Podział · Miasta i miejsca
Mhasāl
𐦩𐦰𐦬𐦨
MhasalFlaga.png
Dawna faraońska flaga Mhasalu
MhasalMao2.png
Mhasal zaznaczony na mapie Ajdyniru
Język mhasalski
ajdyniriański, matalski, nahradżyjski
Lokalizacja Środkowy Kyon, Ajdyniriana
Krainy Sepet Północny
Sepet Zachodni
Sepet Południowy
Sepet Środkowy
Sepet Wschodni
Pierwszy Sepet
Państwa Wielkie Imperium Ajdyniriańskie
Największe miasta Gaurakah
Sēqhahan, Nekeharah, Bēsantu
Narody Mhasalowie
Matalowie, Nahradżyci, Ajdynirczycy

Mhasal (mhs. 𐦩𐦰𐦬𐦨 Mhasāl [mʰa'sa:l], ajd. Māsālir [ma:sa:'liɾ], dawniej Ćashtanir [ɕaʂta'ɲiɾ]) — kraina historyczna oraz geograficzna, jeden z regionów składających się na Ajdynirianę. W całości znajduje się na terytorium Wielkiego Imperium Ajdyniriańskiego. Okres imperialnej władzy nad regionem, lub jak twierdzą niektórzy - ajdyniriańskiej okupacji, trwa już od ponad 800 lat[1]. Większość populacji Mhasalu stanowią Mhasalowie, starożytny lud o niezwykle bogatej historii oraz tradycji.

Historycznie Mhasal zawsze pełnił rolę jednej z potęg Środkowego Kyonu, skutecznie rywalizując z ościennymi mocarstwami, takimi jak kolejne imperia ajdyniriańskie lub Cesarstwo Qin. Rządzony był zwykle przez faraona (𐦥𐦪𐦠𐦾𐦢 Pharrāuhat [pʰarɒː'hat]), a więc absolutnego władcę posiadającego status bóstwa. Zdarzały się również epizody w których władzę przejmowali kapłani, lub w których kraj wpadał w obce panowanie. Były one jednak zawsze krótkotrwałe i przejściowe. Zmieniło się to wraz z podbojem Mhasalu przez wojska żysudrydzkie. W jego wyniku Mhasal został w całości inkorporowany w granice Ajdyniru, pomimo wielu powstań od stuleci pozostaje w takim stanie. Ajdyniriańscy imperatorowie tytułują się jednocześnie mhasalskimi faraonami, uznając się za prawowitych władców tego regionu.

Nazwa

Etymologia

Nazwa krainy zapisywana mhasalskimi hieroglifami taroqaq składa się z dwóch logograficznych znaków: 𐦊 𐦁. Każdemu z nich przypisane jest konkretne słowo. Pierwszemu hieroglifowi 𐦁 odpowiada słowo mha, oznaczające "duszę" lub "jaźń", drugiemu 𐦊 zaś sāl, czyli "rzeka". Jest to najprawdopodobniej nawiązanie do jednego z głównych mhasalskich mitów, wyjaśniających początki krainy. Mhasal ukazany jest w nim jako żyjący i rozwijający się dzięki zabitemu bóstwu, którego dusza uwięziona jest w świecie materialnym w postaci rzeki Ehwatri oraz jej dopływów.

Jedną z alternatywnych nazw tego regionu jest staroajdyniriańskie Ćashtanir (właściwie Cıaṣtanıer [ʈ͡ʂʲaʃta'nʲɛr]). Nazwa ta pochodzi od staroajdyniriańskiego słowa cıaṣta, oznaczającego "papirus", będącego zapożyczeniem ze wczesnego klasycznego mhasalskiego. Cıaṣtanıer oznacza więc "krainę papirusu".

Nazwy w językach obcych

język nazwa regionu nazwa mieszkańca
języki ziemskie
polski Mhasal Mhasalczyk
angielski Mhasal Mhasali
języki kyońskie
ajdyniriański Māsālir, Ćashtanir[2]
/ma:sa:'liɾ/, /ɕaʂta'ɲiɾ/
Māsālôs, Māzôs
/ma:sa:'lɤs/, /ma:'zɤs/
ayu
mhasalski Mhasāl
𐦩𐦰𐦬𐦨
/mʰa'sa:l/
Mhasālaj
𐦴𐦩𐦰𐦬𐦨
/mʰasa:'lad͡ʒ/
olseski
surandralski
truski Gasr, Masr
/gasr/, /masr/
Gasr laùgr, Masr laùgr[3]
/gasr lau̯gr˧˦˨/, /masr lau̯gr˧˦˨/
wertyński
qin

Kynografia i dane przyrodnicze

Położenie regionu

Mhasal rozumiany jako kraina geograficzna znajduje się na północnym-zachodzie Ajdyniriany, od północy granicząc z Mnarem, od wschodu z Sarnath i Warachią, od południa z Płaskowyżem Chaminejskim i Dalekim Zachodem, od zachodu natomiast ze znajdującą się na terenie Todsmerszczyzny Wyżyną Nahryjską.

Mhasal jest tak naprawdę gigantyczną doliną rzeczną, otoczoną z niemal wszystkich stron znacznie wyżej położonymi terenami, szczególnie od wschodu i zachodu. Jedynie na północy wąski pas nizin łączy Mhasal z Morzem Słonym. Taki układ terenu jest zasługą rzeki Ehwatri (mhs. 𐦾𐦥𐦤𐦪𐧈 Ēhwetr [e:h'wetr]), oraz tworzących ją trzech dopływów (Bālq, Aukheth i Naqadah). To one w ciągu milionów lat wyżłobiły mhasalską nieckę, to one również są gwarantem życia w regionie oraz rozwoju mhasalskiej cywilizacji.

Region Mhasalu położony jest na obszarze aktywnym sejsmicznie oraz wulkanicznie. Powoduje to dość częste występowanie trzęsień ziemi a także bliskość wielu wulkanów. Żaden z nich nie znajduje się jednak w sercu Mhasalu, jedynie na jego obrzeżach lub tuż za jego granicami.

Klimat

Lupa2.gif
Zobacz też: Wielbłąd i Rekin/Ajdynir

Jedyny model klimatyczny Mhasalu istnieje w oparciu o model klimatyczny zwany "Wielbłąd i Rekin". Tytułowe oscylacje oceaniczne (tzw. faza wielbłąda - kontynentalne sucha i faza rekina - kontynentalne mokra) mają bardzo istotny wpływ na cały region Ajdyniriany, w tym na obszar Mhasalu.

  1. Faza wielbłąda:
    1. Równonoc. Wiatr jest bardzo słaby, suchy i południowy, nie dociera do centrum kraju. Ośrodki niżowe znajdują się nad terenem Mokucji, przynosząc znaczne opady deszczu nad południowe wybrzeża Morza Słonego. Podobnie jak południowe wiatry, praktycznie nie sięgają jednak centrum kraju, obfite deszcze padają więc jedynie na północnych terenach Mhasalu, przede wszystkim w okolicach miasta Sēqhahan. Życie skupia się więc raczej nad brzegami rzek. Tereny pomiędzy rzekami wysychają i pustynnieją, z wyjątkiem oaz. Mimo to, okazjonalna wilgoć w postaci mgły lub mżawki może pojawić się na całym obszarze krainy, pozwalając przetrwać nawet na pustyni.
    2. Zima (lato wg terminologii globalnej, gdzie punktem odniesienia jest półkula północna). Wielka Pustynia Południowa zamarza, a wiatry zaczynają wiać znacznie dalej. Przez ukształtowanie terenu (góry na wschodzie i zachodzie, zwężające się ku północy) stają się też znacznie silniejsze. Wiatry wieją jednak po skosie, trafiają nad Mhasal już ogrzane, pozbawione wszelkiej wilgoci, wypychają też wilgoć na północ. Południowe pustynie stają się jeszcze suchsze i bardziej gorące, zwierzęta zapadają w stan estywacji (sen letni) lub znajdują schronienie w oazach i nad brzegami rzek. Pustynie w środkowej i północnej części kraju pozostają bez zmian. Poziom wody w rzekach opada. Możliwe są burze piaskowe.
    3. Lato (zima wg terminologii globalnej, gdzie punktem odniesienia jest półkula północna). Pustynne wiatry ustają, ośrodek niżowy przechodzi znad Mokucji nad Jezioro Szmaragdowe. Przynosi to nad Mhasal masy wilgoci i obfite deszcze. Niemal całe terytorium kraju staje się bardzo żyzne, porasta zielenią która wzrasta niezwykle szybko. Pojawia się część rzek okresowych. Na południu kraju woda wypełnia niżej położone obszary, tworząc na pustyni sporych rozmiarów jeziora otoczone pasem zieleni, pustynia dookoła nich staje się zaś stepem. Znacznie wzrasta poziom wody w rzekach. Możliwe są powodzie.
  2. Faza rekina:
    1. Równonoc. Niż wraca nad Mokucję, zasilany jest dodatkowo przez wilgotne wiatry znad zachodnich lasów równikowych. Niż ten niesie wilgoć daleko na południe, gorące powietrze powoduje gwałtowne parowanie Morza Słonego oraz ponowne opady. Cały Mhasal, wliczając w to południowe pustynie, porasta zielenią a lubiąca wilgoć roślinność rozwija się bardzo szybko, kwitnie, i daje plony. Poziom wody w rzekach zwiększa się, zwiększają się również oazy i pustynne jeziora, a także liczba rzek okresowych. Deszcze padające w górach powodują wylewy rzek, wylewy te nie są jednak zbyt gwałtowne, da się je też przewidzieć.
    2. Zima (lato wg terminologii globalnej, gdzie punktem odniesienia jest półkula północna). Nad obszar centralnego Ajdyniru przemieszcza się silny, kontynentalny ośrodek wyżowy. Wpompowuje on na cały region bardzo suche powietrze, wiatry wieją w kierunku północno-zachodnim. Nad Mhasal powietrze wpada ono już ogrzane. Powoduje szybkie pustynnienie i cofnięcie się roślinności do form przetrwalnikowych w całym regionie, wszędzie prócz nad brzegami rzek. Poziom wody w rzekach znacznie opada. Zanikają nawet niektóre oazy, zasypane piaskiem. Pustynie stają się kompletnie pozbawione wilgoci, zwierzęta zapadają w sen letni lub migrują nad rzeki lub istniejące wciąż oazy. Częste burze pisakowe, wdzierające się głęboko w centrum Mhasalu. Mogą pojawić się dni, w których niebo staje się czerwone, zabarwione piaskiem.
    3. Lato (zima wg terminologii globalnej, gdzie punktem odniesienia jest półkula północna). Ośrodek niżowy przemieszcza się na południe, znajdując się na wschód od Mhasalu. Wiatry ponownie stają się niezwykle wilgotne, niosąc wilgoć z lasów równikowych. Skrajnie gorące wiatry z południa potęgują parowanie, pogłębiając niż i zwiększając opady. Cały Mhasal gwałtownie zakwita, a wraz z nim wszystkie okoliczne regiony. Najpierw odżywają oazy, następnie cała pustynia staje się bujnymi, rajskimi niemal ogrodami. Rzeki okresowe przecinają cały region, na południu kraju powiększają się pustynne jeziora. Poziom wody w rzekach rośnie gwałtownie, występują wielkie powodzie. Jest gorąco i wilgotne.

Wody

Dostęp do wody jest kwestią życia lub śmierci na terenie całej Ajdyniriany, nie inaczej jest też w Mhasalu. Cały kraj zależny jest od zbiorników wodnych, z których wyróżnia się przede wszystkim rzeki, a także oazy i jeziora. To nad brzegami rzek skupia się przeważająca większość populacji Mhasalu, przepływa tędy również jedna z najważniejszych rzek Środkowego Kyonu. Całoroczne jeziora znajdują się jedynie w górskich, wschodnich oraz zachodnich, częściach Mhasalu. Na pustyniach występują natomiast okresowe lub całoroczne oazy, stanowiące bastiony i ogrody życia pośród rozpalonych piasków. W pewnych porach roku, gdy nad Mhasal dociera wilgoć a kraina porasta zielenią, na pustyniach tworzą się również wielkie jeziora okresowe.

Rzeki

Rzeka Ehwatri
Rzeka Ehwatri jest jedną z głównych arterii handlowych i komunikacyjnych Imperium Ajdyniriańskiego.

Główną rzeką Mhasalu, a zarazem jedną z największych i najważniejszych rzek Ajdyniriany jest rzeka Ehwatri (mhs. 𐦾𐦥𐦤𐦪𐧈 Ēhwetr [e:h'wetr], ajd. Ehwatri [ɛxʷa'tri]). Bierze ona swój początek w położonej na wschód od Mhasalu Warachii, u podnóża Góry Férhan.

Dopływy Ehwatri
rzeka

Oazy i jeziora

Ukształtowanie terenu

Fauna i flora

Fauna

Flora

Podział administracyjny

Imperialne prowincje

Interesujące miejsca

Lupa2.gif
Zobacz też: Miasta i miejsca Mhasalu

Populacja

Cywilizacja mhasalska

Lupa2.gif
Główny artykuł: Cywilizacja mhasalska

Przypisy

  1. Około 300 lat ziemskich
  2. Nazwa staroajdyniriańska, dosłownie kraina papirusu.
  3. Dosłownie: człowiek Mhasalu