Qińska religia ludowa

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Qińska religia ludowa (明信仰 qîn zâmzhók) – ogół wierzeń, obrzędów i tradycji obecnych wśród Qin. Obiektem kultu qińskiej religii ludowej są siły natury, a jej podstawą – wiara w naturalny porządek rzeczy, który ma wpływ na człowieka, ale i na który wpływ ma człowiek. Cześć składa się wielu bogom ( zhók) i ich „wybrańcom” ( kai) – podczas gdy bogowie reprezentują żywioły i zjawiska, „wybrańcy” najczęściej uosabiają ludzkie cechy, chociaż czasem także wydarzenia czy epoki. Mitologię Qin, istotną część tej wiary, spisano w Księdze Wielu Znaczeń (诸感书 shōdán'àn) ponad siedem tysięcy kyońskich lat temu. Chociaż wiele z tradycji i obrzędów qińskiej religii ludowej nadal jest praktykowane, straciły one wymiar sakralny na rzecz wywodzącego się z nich nurtu filozoficznego – bohenizmu.

Religia Qin ma wiele źródeł, przybierała też wiele zróżnicowanych form regionalnych, czasem dość znacznie się różniących. Mimo tych różnic, istnieje wspólne sedno, które można podsumować jako siedem konceptów moralno-kosmologiczno-teologicznych, metaforycznie reprezentowanych jako żywioły:

  • Woda ( dát), symbolizująca bieg życia i drogę, którą przebywa się od prostej wiedzy do pełnej samoświadomości,
  • Ogień ( mīn), symbolizujący nieustępliwość w dążeniu do celu i oczyszczenie w prawdzie,
  • Ziemia ( suè), symbolizująca wrodzoną skromność i bezwarunkową miłość,
  • Wiatr ( hàn), symbolizujący dobro, kryjące się w każdym człowieku i prowadzące do ideologicznej i moralnej prawości.

Qin wierzyli, że tylko emocjonalna i moralna harmonia, reprezentowane przez cykl dnia i nocy (早晚 īyèqûn), są drogą do prawdziwego spełnienia. Podkreślane jest także działanie losu, jak również rola otoczenia w wywieraniu nań wpływu. Jako że religia ta podkreśla miejsce człowieka w świecie i społeczeństwie, szczególnie ceni się rodzinę, także tę „z wyboru”, czyli najbliższych przyjaciół, jako tych, który pomagają w dążeniu do całkowitej równowagi, a tym samym perfekcji.

Wiele konceptów religii ludowej przetrwało po dziś dzień w oddzielonym od teologicznego wymiaru bohenizmie. Sama religia jest już raczej niepraktykowana jako taka, chociaż często celebrowane są święta z niej się wywodzące. Dawne centra religii ludowej, Cztery Wielkie Świątynie (大廟四 dá hâng cì): Payon (捷尖 pàyòn „szczyt zwycięstwa”), Dageo (大淶 dágêo „wielkie rozlewisko”), Gamhuyan (永恆燄 gâmhùyān „wieczny ogień”) i Patchung (暴風 pâtchūng „oko cyklonu”), mimo że częściowo w ruinie, są nadal centrami życia duchowego i kulturalnego.