Słownik języka astralogermańskiego

Z Conlanger
Wersja z dnia 22:42, 22 lip 2019 autorstwa Fremder (dyskusja | edycje) (Wersja wstępna)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
słownik języka astralogermańskiego
Nazwa: język astralogermański
Nazwa własna: ƨ̌ermanes šond
Informacje
Twórca: Obcy
Rok: 2015
Sposoby zapisu: łaciński
Klasyfikacja: języki indoeuropejskie
  • języki germańskie
    • języki zachodniogermańskie
      • języki astralskie
        • język astralogermański
Liczba słów: przypuszczalnie ok. 5000
Lista conlangów


Język astralogermański jest językiem z dość bogatym i zróżnicowanym etymologicznie zestawem słownictwa. Poza rodzimymi wyrazami ważne też są wpływy dolnoniemieckie, niderlandzkie i angielskie. Dużo jest też słów pochodzenia laryngijskego i leńchszańskiego (autochtoniczne języki Kontynentu Istanbudzkiego). W mniejszym stopniu swoje piętno odcisnęły języki romańskie i słowiańskie.

Słownik został ułożony alfabetycznie i obejmuje tłumaczenia z astralogermańszczyzny na język polski. Zapisano również wymowę i niezbędne formy gramatyczne.

Spis treści

A

and /ɑnt/ — 1. kaczka, 2. urząd

anderlich /ˈɑndɛɾlɪx/ — urzędowy

aflenden /afˈlɛndən/ (cz.przesz. -ncht) — pożyczać (od kogoś)

afsnid /ˈafsnɪt/ — wycinek, odcinek

aftäigen /ˈaftejgən/ — wulg. robić loda, obciągać (seks oralny), spierdalać (wynosić się skądś)

ahhäiren /axˈhejʁən/ (cz.przesz. -ou-) — przyswajajać

anfaien /anˈfajən/ (cz.przesz. -ou-, im.przesz. -fijchten) — rozgrzewać, zagrzewać, kibicować

anlenden /anˈlɛndən/(cz.przesz. -ncht) — pożyczać (komuś)

anminen /anˈmɪnən/ (cz.przesz. -mäint) — sugerować, mieć na myśli, świadczyć (o czymś)

ansaien /anˈsajən/ — świadczyć, być świadkiem

ansaier /anˈsajɛr/ (r.m.) — świadek

anšricht /ˈanʃʁɪxt/ — adres

anuäilder /anˈweldɛr/ — prokurator

anuänd /ˈanwɛnt/ — pozew

Ä

ächten /ˈɛxtɛn/ — akta

äh /ɛ/ — ech (rozczarowanie)

ähä /ɛˈhɛ/ – aha (zrozumienie czegoś, przytaknięcie)

äiben /ˈejbən/ — wulg. jebać się (kopulować)

äiln /eln/ – wiąz

äip /ejp/ — małpa

äir /eχ/ — powietrze

äirð /eɾð/ — ziemia

äits /ejts/ — siekiera

äitel /ˈejtɛl/ — pacha

äiƨ /ejz/ (r.m.) – lód, lody (jedzenie)

äiƨer /ˈejzɛɾ/ — żelazo

äiƨeren /ˈejzɛɾɛn/ — żelazny

äpel /ˈɛpɛl/ — jabłko

äper /ˈɛpɛɾ/ — zapał

ärm /ɛɾm/ — ręka

äst /ɛst/ — gałąź (na drzewie)

ät /ɛt/ — w, na, u

ätðǝunsten /ɛtˈðɘnsən/ — chociaż

äuë /ɛˈwa/ – aua (ból)

B

bäilð /bej/ – pszczoła

bäiänser /ˈbejɛnsɛɾ/ (r.m.) – książka

bäidelen /ˈbejdɛlən/ (przesz. -ou-) – żebrać

bäideler /ˈbejdɛlɛɾ/ (r.m.) – żebrak

bäiden /ˈbejdən/ (przesz. -ou-) – oferować

bäigen /ˈbejgən/ (przesz. -ou-) – kręcić, skręcać

bäilð /belθ/ – budynek

bäilðen /ˈbelðən/ (przesz. bould) – budować

bäinden /ˈbɛndən/ (przesz. -ou-) – wiązać

bäinen /ˈbejnən/ – 1. wewnątrz, 2. (l.mn.) nogi (zbiorowo)

bäir – 1. /beχ/ piwo, 2. /beɾ/ (r.m.) niedźwiedź, 3. /bejχ/ (D.lp. -en) bar, pub

bäiren /ˈbejʁən/ (przesz. -ou-) – rodzić, wytrzymywać

bäiten /ˈbejtən/ (przesz. -ij-) – gryźć

bäiteren /ˈbejtɛʁən/ – polepszać (się)

bäiver /ˈbejvɛɾ/ (r.m.) – bóbr

bärch /bɛɾx/ – brzoza

bärt /beɾt/ – okoń

bäuter /ˈbɜjta/ – buty

bäuterent /ˈbɜjtʁɛnt/ – but

befäilen /bɛˈfejlən/ (przesz. -ou-) – rozkazywać

beginen /bɛˈgɪnən/(przesz. -ou-) – zaczynać (się)

bekänen /bɛˈkɛnən/ (+ säch; przesz. -kand) – przyznawać się

beläiðen /bɛˈlejðən/ (przesz. -lijd) – żałować

beläiðichen /bɛˈlejðɪxən/ – obrażać

benäiðen /bɛˈnejðən/ – zazdrościć

benødichen /bɛˈnodɪxən/ – potrzebować

berch /bɛɾx/ – góra

besøldichen /bɛˈsoldɪxən/ – obwiniać, oskarżać

besøldichter /bɛˈsoldɪxtɛɾ/ (r.m.) – oskarżony

blad /ˈblɑt/ – 1. (lm. blader) liść, 2. gazeta, arkusz

blant /ˈblɑnt/ – 1. próźnia, pustka, 2. (lm. blänter) joint, blant

blaten /ˈblɑtən/ (im.bier. = bezokol.) – dmuchać, dąć, wulg. robić loda

bläi /ˈblejvən/ – blacha

bläiänser /ˈblejɛnsɛɾ/ – krew

bläik /ˈblejk/ – blady

bläiven /ˈblejvən/ (przesz. -ij-) – zostawać (gdzieś)

bledüi /ˈblɛdy/ – czerń

bledüigesap /ˈblɛdyksɑp/ – smoła

blëch /bljɔx/ – czarny

blëchbräim /ˈbljɔxbʁejm/ – jeżyna

blǝuchänser /ˈblɜxɛnsɛɾ/ (r.m.) – kwiat

blǝuchen /ˈblɜxən/ – 1. bawić się, 2. kwitnąć

blǝuðel /ˈblɜðɛl/ – pijawka

bluchen /ˈbluxɛn/ – niebieski

bou /bow/ – łuk

bouch /bowx/ – buk

boucht /bowxt/ – zatoka, zakręt

boul /bowl/ (r.m.) – byk

boum /bowm/ – drzewo

bouldnis /ˈbowdnɪs/ – fort

boundenhed /ˈbowdənhɛt/ – naród

boundnis /ˈbowdnis/ – więź

bourendäi /ˈbowʁəndej/ – urodziny

bourenhed /ˈbowʁənhɛt/ – narodziny

bout /ˈbowt/ – pokuta

bouten /ˈbowtən/ – na zewnątrz

boutenland /ˈbowtənlɑnt/ – zagranica

børch /boɾx/ – zamek

børd /boɾt/ – pokład

børgen /ˈboɾgən/ (im.przesz. = bezokol.) – pożyczać (pieniądze), gwarantować

børgensap /ˈboɾgənsap/ – pożyczka

bøter /ˈbotɛɾ/ – masło

brand /bʁɑnt/ (l.mn. bränder) – pożar

bräichen /ˈbʁejxən/ – 1. (przesz. -ou-) łamać, pękać, rozbijać, 2. brakować

bräiänser /ˈbʁejɛnsɛɾ/ – przerwa (ubytek)

bräilen /ˈbʁejlən/ (przesz. -ou-) – parzyć (np. pokrzywa)

bräingen /ˈbʁejnən/ (przesz. brächt) – przynosić, spędzać (np. czas)

bräitj /bʁejtx/ – most

bräuder /ˈbʁɜjda/ – szeroki

bräudesland /ˈbʁɜjtslɑnt/ – Stany Zjednoczone

bred /ˈbʁɛt/ – 1. (lm. breder) deska, 2. tablica, blat (stołu)

bresten /ˈbʁɛstən/ (przesz. -ø-) – wybuchać, nabrzmiewać, pęcznieć

brouchnis /ˈbʁowxnis/ – 1. rozpad, 2. ułamek

broud /bʁowt/ – chleb

brǝud /bʁɜt/ (lm. bräuder) – pisklę

brǝuden /ˈbʁɜdən/ – wysiadywać jaja

brouð /bʁowθ/ (r.m.) – brat

brouen /ˈbʁowən/ (przeszł. -d) – warzyć (piwo), zaparzać (np. herbatę)

broueren /ˈbʁowɛʁɛn/ – browar

broun /bʁown/ – 1. brązowy, 2. brąz

brounst /bʁownst/ – ruja, podniecenie

broust /bʁowst/ – klatka piersiowa

brøch /bʁox/ – małżeństwo

brüid /bʁyt/ – panna młoda

buən /ˈbuwən/ (cz.przesz. bəu) – buczeć, bzyczeć,pot. płakać

büir /byχ/ (r.m.) – rolnik

C

chanƨ̌en /ˈxaw̃ ʐən/ – zmieniać

chemišen /ˈxɛmiʃɛn/ – chemia

D

daršen /ˈdaχʃɛn/ – czarny

daum /ˈdawm/ (l.mn. däumer) – bazylika

daunen /ˈdɔnən/ – dziać się

däch /dɛx/ – 1. dwa, 2. cię, tobie, 3. twój

dächt’sdäi /ˈdɛxtsdej/ – wtorek

dächt’smaund /ˈdɛxtsmawn/ – luty

dächlailich /ˈdɛxlajlix/ – fałszywy, dwulicowy

däi /dej/ (l.mn. -er) – dzień

däich /dejx/ – wulg. kutas

däien /ˈdejən/ – widnieć

däierlai /ˈdejalaj/ (l.mn. -er) – światło dzienne

däigen /ˈdegən/ (cz.przesz. -ou-) – kopać

däiger /ˈdejgɛɾ/ (r.m.) – koparka

däik /dejk/ – staw

däil /dejl/ – część, odcinek

däilgen /ˈdejgən/ – oceniać

däim /dejl/ – tama

däip /dejp/ – 1. głęboki, 2. pot. heroina

däir /deχ/ – zwierzę

dämp /dɛmp/ – para (wodna)

dänken /ˈdɛnkən/ (cz.przesz. dächt) – myśleć

dären /ˈdɛʁən/ (cz.przesz. -d) – śmieć, ośmielać się

däuner /ˈdɜjna/ (cz.przesz. -d) – pokonany, upadły (niemoralny)

dei /dej/ (r.m.) – myśl

despäiten /ˈdɛpjən/ — dyskutować

desperäiten /dɛsˈpʁejtən/ — 1. (im.przesz. = bezokol.) desperować, pobudzać, 2. zdesperowany, pobudzony

deviant /dɛˈvjant/ (l.mn. deviänter) — 1. dewiant, wulg. osoba niepełnosprawna

deviäntersäin /dɛˈvjɛntasən/ — pot. prowokujący lub wulgarny mem internetowy (a la "demotywator")

dishäiren /disˈhejʁən/ (cz.przesz. -ou-) — dyskwalifikować, eliminować

dou /dow/ – 1. ciasto (surowe), 2. odwilż

dounst /downst/ – dym

doupen /ˈdowpən/ – zanurzać, chrzić

doupenhed /ˈdowpənhɛd/ – chrzest

drachten /ˈdʁɑxtən/ – żądny, spragniony (chcący pić)

drauchen – 1. /ˈdʁawxɛn/ powódź, 2. /ˈdʁawxən/ (cz.przesz. dräucher) topić się

drächel /ˈdʁɛxɛl/ (l.mn. -n) – woda

drächelent /ˈdʁɛxlɛnt/ – kropla

dräichen /ˈdʁejxən/ (cz.przesz. -ou-) – pić

dräigen /ˈdʁejgən/ (cz.przesz. dracht) – przenosić, przesuwać

dräimen /ˈdʁemən/ (cz.przesz. drächt) – marzyć, śnić

dräiten /ˈdʁejtən/ (cz.przesz. -ij-) – oddawać kał

dräiven /ˈdʁejvən/ (cz.przesz. -ij-) – napędzać, pędzić

droch /dʁɔx/ – narkotyk

drochen /ˈdʁɔxən/ – suchy

drou /dʁow/ – picie (czynność)

drouchengesap /ˈdʁowxənksɑp/ – picie, napój

drou /dʁow/ – picie (czynność)

düer /ˈdywɛɾ/ (r.m.) – wykonawca

düǝn /dyn/ (cz.przesz. düd) – robić

ð

ðäinen – 1. /ˈðenən/ (cz.przesz. duncht) wydawać się, 2. /ˈðejnən/ zarabiać, służyć, opłacać się

ðäinst /ˈðənst/ – służba, usługa

ðäinster /ˈðɛnstɛɾ/ (r.m.) – serwer

ðäist /ˈðejs/ (r.m.) – dusza

ðäls /ˈðɛs/ (l.mn. ðǝunen /ˈðɜnɛn/) – dług

ðärm /ðɛɾm/ – jelito

ðäronst /ðɛˈʁɔw̃z/ – natomiast, zaś

ðäš /ðɛʃ/ – ponieważ

ðenøld /ðɛˈno/ – właśnie, przecież

ðenai /ðɛˈnaj/ – wieczorem

ðener /ˈðɛnɛɾ/ – ten

ðer /ðɛɾ/ – rodzajnik określony

ðes /ðəs/ – to, ono

ðestäim /ˈðɛstejm/ – obecnie

'ðesdäi /ˈðɛsdej/ – dzisiaj

ðesoinern /ðɛˈzɔjnɛrn/ – wnętrze

ðesoutern /ðɛˈzowtɛrn/ – zewnętrze

ðestøld /ðɛsˈto/ – nawet

ðǝuner /ˈðɜnɛɾ/ – tamten

E

edišunal /eˈdiʃunɘ/ – wydanie, edycja

energišen /iˈnɛɾgiʃɛn/ – energia

Ë

ëëë /ɜ:/ – yyy (zastanawianie się)

ëi /aj/ – ajajaj (zdziwienie, rozczarowanie)

ënder /ˈandɛɾ/ (r.m.) – ojciec

ëntbäindänser /antˈbɛndɛnsɛɾ/ ('r.m.) – rodzina

ëntbäinden /antˈbɛndən/ (cz.przesz. -ou-) – rozwiązywać (np. sznur, umowę), (+säch) rozpuszczać się

ëntbäiren /antˈbejʁən/ (cz.przesz. -ou-) – pozbywać się (czegoś), oburzać, bulwersować

ëntboundenhed /antˈbowdənhɛt/ – poród

ëntboundenlich /antˈbowdənlɪx/ – rodzinny

ëntbouren /antˈbowʁən/ – oburzony, zbulwersowany

ëntdärnen /antˈdɛɾnən/ (cz.przesz. -a-) – ukrywać, kryć

ëntðärmen /antˈðɛɾmən/ – (+säch) defekować, wypróżniać się

ëntfäiren /antˈfɛjʁən/ (cz.przesz. -ou-) – uciekać

ëntfäinden /antˈfɛndən/ (cz.przesz. -ou-) – unikać, znikać

ëntfäilen /antˈfɛjlən/ (cz.przesz. -ou-) – polecać, rekomendować

ëntfängen /antˈfɛɲən/ (cz.przesz. -ou-) – odbierać (coś od kogoś)

ëntfouden /antˈfowdən/ – kara

ënthäiven /antˈhejvən/ (cz.przesz. -ou-) – odwoływać, zawieszać, odrzucać

ënthoulden /antˈhodən/ (im.bier. = bezokol.) – powstrzymać, (+säch) powstrzymać się

ënthärnen /antˈhɛɾnən/ – (+säch) oddawać mocz

ënthiden /antˈhɪdən/ (cz.przesz. -ij-) – odkrywać, odsłaniać

ënthoulden /antˈhodən/ (im.bier. = bezokol.) – powstrzymać, (+säch) powstrzymać się

ëntläisten /antˈlejsən/ – pozbywać, odbierać (coś komuś)

ëntlästen /antˈlɛstən/ – odciążać

ëntmäilichen – 1. /antˈmejlɪxən/ uniemożliwiać, przeszkadzać, ubezwłasnowalniać, 2. /antˈmejlɪxɛn/ uprawomocnienie

ëntständen /antˈstɛndən/ – znosić, tolerować

ër /aχ/ – on

ërbäiden /aʁˈbejdən/ (cz.przesz. -ou-) – zabraniać, zakazywać

ërboudnis /aʁˈbowdnɪs/ – zakaz

ërdaien /aʁˈdajən/ (cz.przesz. -ou-) – więdnąć, usychać

ërdeilichen /aʁˈdejlɪxən/ (r.m.) – podejrzewać

ërdeilichter /aʁˈdejlɪxtɛɾ/ (r.m.) – podejrzany

ërhangenhed /aˈχ:aɲənhɛt/ – powieszenie

ërhängen /aˈχ:ɛɲən/ – 1. (cz.przesz. -ou-, im.bier. -a-) – zależeć (od czegoś), (+säch) powiesić się

ërhoungen /aˈχ:ownən/ – zależny

ërhoungenhed /aˈχ:ownənhɛt/ – zależność

ërkänen /aχˈkɛnən/ – 1. (cz.przesz. -kand) – rozpoznawać

ërlaien /aʁˈlajən/ – 1. (cz.przesz. -ou-) nagradzać, 2. (cz.przesz. -ou-, im.przesz. -lijten) oświetlać

ërläisten /aʁˈlejsən/ (cz.przesz. -ou-) – przegrywać

ërlei /ˈaʁlej/ (r.m.) – ulga

ërleien /ˈaʁlen/ – ulżyć, dawać ulgę

ërmäien /aʁˈmejɛn/ – majątek

ërmäigen /aʁˈmejgən/ (cz.przesz. -ou-) – być w stanie, umożliwiać, bogacić się, (+ säch) odważyć się, przełamać się

ërmäilichen /aʁˈmejlixən/ – umożliwiać

ërmäistelen /aʁˈmejstlən/ (cz.przesz. -ou-) – mieszać, bałaganić

ërmäistlänser /aʁˈmejslɛnsɛɾ/ (cz.przesz. -ou-) – bałagan, nieporządek

ërne /aʁnɛ/ – ona

ërnen /aʁnɛn/ – oni

ërräingen /aʁˈʁejnən/ (cz.przesz. -ou-) – podbijać, zdobywać, oblężać

ërsäinen /aʁˈsejnən/ (cz.przesz. -ou-) – przypominać (coś), (+säch C.) przypominać (sobie)

ërständen /aχˈstɛndən/ – kreować, (+säch) powstawać

ëruäinen /aʁˈwejnən/ (cz.przesz. -voun) – wygrywać, zdobywać, wydobywać

ëruäirgen /aʁˈweʁgən/ (cz.przesz. -vørch) – dusić się, krztusić się, przewracać się

ërvørchenhed /aʁˈvoχ:ənhɛt/ – równowaga

ës /as/ – podmiot nieokreślony

ëšen – 1. /ˈjɔʃən/ (cz.przesz. ëuš) jeść 2. /ˈjɔʃɛn/ jedzenie, pożywienie

ëu /aw/ – ała (ból)