Tarykański: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
 
(Nie pokazano 46 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 2: Linia 2:
 
|kolor=DarkOliveGreen
 
|kolor=DarkOliveGreen
 
|nazwa=język tarykański
 
|nazwa=język tarykański
|nazwa własna=Бахас тарыкане
+
|nazwa własna="Гладен тарыкане
 
|twórca=[[User:Hapana Mtu|Hapana Mtu]]
 
|twórca=[[User:Hapana Mtu|Hapana Mtu]]
 
|rok=2003?
 
|rok=2003?
Linia 8: Linia 8:
 
}}
 
}}
 
[[Grafika:Flagatarakanii.png|thumb|right|Dawna chorągiew królewska Tarykanii.]]
 
[[Grafika:Flagatarakanii.png|thumb|right|Dawna chorągiew królewska Tarykanii.]]
[[Grafika:Zamekwćintrze.png|thumb|right|300px|Zamek królewski w Ćintrze (obecne Hasom Aszosi), rok 2766.]]
+
[[Grafika:Zamekwćintrze.png|thumb|right|300px|Zamek królewski w Tintrze (obecne Hasom Aszosi), rok 2766.]]
 
[[Grafika:Ćintr.png|thumb|right|300px|Widok na stolicę od strony Gangreny, rok 2766.]]
 
[[Grafika:Ćintr.png|thumb|right|300px|Widok na stolicę od strony Gangreny, rok 2766.]]
'''Język tarykański''' (nazwa własna ''Бахас тарыкане'') - pół [[nooblang]] używany w [[Odprysk|świecie Odprysku]] przez Tarykańczyków. Drugi obok [[wajtulski|wajtulskiego]] urzędowy język Wajtulii Nadgangreńskiej, wcześniej do przełomu XXVIII i XXIX wieku urzędowy język Królestwa Tarykanii.  
+
'''Język tarykański''' (nazwa własna ''Гладен тарыкане'') - pół [[nooblang]] używany w [[Odprysk|świecie Odprysku]] przez Tarykańczyków. Drugi obok [[wajtulski|wajtulskiego]] urzędowy język Wajtulii Nadgangreńskiej, wcześniej do przełomu XXVIII i XXIX wieku urzędowy język Królestwa Tarykanii.  
  
 
==Alfabet==
 
==Alfabet==
Linia 26: Linia 26:
 
|D d
 
|D d
 
|Де
 
|Де
|{{IPA|d}}
+
|{{IPA|d}}, {{IPA|ɟ}}
|Дух
+
|Ух
|{{IPA|duχ}}
+
|{{IPA|wʊχ}}
 
|kura
 
|kura
 
|
 
|
Linia 37: Linia 37:
 
|{{IPA|ə}}
 
|{{IPA|ə}}
 
|Ентун
 
|Ентун
|{{IPA|əntun}}
+
|{{IPA|ɘntʷʊn}}
 
|kaczka
 
|kaczka
|
+
|liczne alofony - patrz rozdział fonetyka
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Р р
 
|Р р
Linia 48: Linia 48:
 
|{{IPA|rapθ}}
 
|{{IPA|rapθ}}
 
|wyjście
 
|wyjście
|
+
|fakultatywnym alofonem /r/ jest [ɾ]
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Т т
 
|Т т
 
|T t
 
|T t
 
|Те
 
|Те
|{{IPA|t}}
+
|{{IPA|t}}, {{IPA|c}}, {{IPA|tʷ}}, {{IPA|cʷ}}
 
|Тач
 
|Тач
 
|{{IPA|tas}}
 
|{{IPA|tas}}
Linia 63: Linia 63:
 
|Зе
 
|Зе
 
|{{IPA|z}}
 
|{{IPA|z}}
|Зејтін
+
|Зеітін
|{{IPA|zəjtin}}
+
|{{IPA|zəjcin}}
 
|oliwka
 
|oliwka
 
|
 
|
Linia 70: Linia 70:
 
|У у
 
|У у
 
|U u
 
|U u
+
|Уе, У
|{{IPA|u}}
+
|{{IPA|w}}, {{IPA|ʷ}}, {{IPA|ʷɨ}}, {{IPA|wɨ}}
|Удіш
+
|Ух
|{{IPA|udiʃ}}
+
|{{IPA|wʊχ}}
 +
|kura
 +
|/ɨ/ realizowane jako [ʊ]
 +
|- align=center
 +
|Һ һ
 +
|Q q
 +
|Һе
 +
|{{IPA|h}}
 +
|Һыдіш
 +
|{{IPA|hɯɟiʃ}}
 
|chwast
 
|chwast
|
+
|w pozycji końcowej zwykle niewymawiane
|- align=center
 
|Ў ў
 
|V v
 
|Ўе
 
|{{IPA|w}}
 
|Ўакабу
 
|{{IPA|wakabu}}
 
|dziewczyna
 
|
 
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Ш ш
 
|Ш ш
Linia 93: Linia 93:
 
|{{IPA|ʃa}}
 
|{{IPA|ʃa}}
 
|już
 
|już
 +
|
 +
|- align=center
 +
|Ф ф
 +
|F f
 +
|Фе
 +
|{{IPA|f}}
 +
|Фым
 +
|{{IPA|fʊm}}
 +
|okazja
 
|
 
|
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|І і
 
|І і
 
|İ i
 
|İ i
+
|Іе, І
|{{IPA|i}}
+
|{{IPA|ʲɨ}}, {{IPA|ʲ}}, {{IPA|}}, {{IPA|j}}
|ігласте ~ іглаԍе
+
|Іар
|{{IPA|iglastə}}
+
|{{IPA|jær}}
|żółty
+
|rok
|
+
|/ɨ/ realizowane jako [i]
|- align=center
 
|Ј ј
 
|Y y
 
|Је
 
|{{IPA|j}}
 
|јун
 
|{{IPA|jun}}
 
|ona
 
|
 
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|П п
 
|П п
Linia 129: Linia 129:
 
|{{IPA|ɨnaχ}}
 
|{{IPA|ɨnaχ}}
 
|dziecko
 
|dziecko
|
+
|liczne alofony - patrz rozdział fonetyka
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|А а
 
|А а
Linia 135: Linia 135:
 
|А, Ыта
 
|А, Ыта
 
|{{IPA|a}}
 
|{{IPA|a}}
|Ўакабу
+
|Һакабы
|{{IPA|wakabu}}
+
|{{IPA|hɑkabɨ}}
 
|dziewczyna
 
|dziewczyna
|nie występuje na początku wyrazu
+
|liczne alofony - patrz rozdział fonetyka<br>nie występuje na początku wyrazu
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Ц ц
 
|Ц ц
 
|X x
 
|X x
 
|Це
 
|Це
|{{IPA|ts}}
+
|{{IPA|ʦ}}
 
|Цар
 
|Цар
|{{IPA|tsar}}
+
|{{IPA|ʦar}}
 
|cebula
 
|cebula
|
+
|udźwięczniane do [ʣ] w sąsiedztwie dźwięcznych obstruentów
 +
|- align=center
 +
|Цш цш
 +
|Xş xş
 +
|Цше
 +
|{{IPA|ʧ}}
 +
|Цшых
 +
|{{IPA|ʧɨχ}}
 +
|grot
 +
|dwuznak, w słowniku nieuznawany za osobną literę
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|С с
 
|С с
Linia 156: Linia 165:
 
|{{IPA|θər}}
 
|{{IPA|θər}}
 
|żołądź
 
|żołądź
|wymawiane [s] w pozycji przed '''т''', '''к''' i '''х'''
+
|wymawiane [s] w pozycji przed '''т''', '''к''' i '''х''',<br> <small>udźwięczniane do [ð] w sąsiedztwie dźwięcznych obstruentów, w niektórych rejestrach także w pozycji interwokalicznej</small>
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Ԍ ԍ
 
|Ԍ ԍ
Linia 162: Linia 171:
 
|Есте
 
|Есте
 
|{{IPA|st}}
 
|{{IPA|st}}
|ыстаја ~ ыԍаја
+
|ыстаіа ~ ыԍаіа
 
|{{IPA|ɨstaja}}
 
|{{IPA|ɨstaja}}
 
|stać
 
|stać
|ligatura; w słowniku należy jej szukać pod '''ст''';<br> bywa też błędnie używana dla '''чт'''
+
|ligatura; w słowniku należy jej szukać pod '''ст''';<br>bywa też błędnie używana dla '''чт'''
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Г г
 
|Г г
 
|G g
 
|G g
 
|Ге
 
|Ге
|{{IPA|g}}
+
|{{IPA|g}}, {{IPA|ŋ}}
 
|ыглада
 
|ыглада
 
|{{IPA|ɨglada}}
 
|{{IPA|ɨglada}}
 
|mówić
 
|mówić
|
+
|wymawiane [ŋ] w pozycji interwokalicznej i w nagłosie przed samogłoską
 +
|- align=center
 +
|Гн гн нг
 +
|Gn gn ng
 +
|Гне
 +
|{{IPA|ŋ}}
 +
|Гнеш
 +
|{{IPA|ŋəʃ}}
 +
|lustro
 +
|dwuznak, w słowniku nieuznawany za osobną literę;<br> <small>pisownia '''гн''' pojawia się na początku morfemu i w pozycji po spółgłosce przed samogłoską, kiedy indziej pojawia się '''нг'''</small>
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Х х
 
|Х х
Linia 181: Linia 199:
 
|{{IPA|χ}}
 
|{{IPA|χ}}
 
|Хаы
 
|Хаы
|{{IPA|χaɨ}}
+
|{{IPA|χɑɨ}}
 
|grupa
 
|grupa
 
|
 
|
Linia 188: Linia 206:
 
|K k
 
|K k
 
|Ке
 
|Ке
|{{IPA|k}}
+
|{{IPA|k}}, {{IPA|kʷ}}
 
|Кат
 
|Кат
 
|{{IPA|kat}}
 
|{{IPA|kat}}
Linia 195: Linia 213:
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|Ч ч
 
|Ч ч
|Ç ç
+
|C c
 
|Че
 
|Че
 
|{{IPA|s}}
 
|{{IPA|s}}
|ЧантКіцај
+
|ЧантКыцаі
|{{IPA|sant kitsaj}}
+
|{{IPA|sant kɨʦaj}}
 
|kangur
 
|kangur
|
 
|- align=center
 
|Ӵ ӵ
 
|C c
 
|Ӵе
 
|{{IPA|ʧ}}
 
|Ӵіх
 
|{{IPA|ʧiχ}}
 
|grot
 
|
 
|- align=center
 
|Ћ ћ
 
|F f
 
|Ће
 
|{{IPA|c}}
 
|Ћун
 
|{{IPA|cun}}
 
|pies
 
|
 
|- align=center
 
|Ђ ђ
 
|Q q
 
|Ђе
 
|{{IPA|ɟ}}
 
|Ђуђ
 
|{{IPA|ɟuɟ}}
 
|mgła
 
 
|
 
|
 
|- align=center
 
|- align=center
Linia 234: Linia 225:
 
|Же
 
|Же
 
|{{IPA|ʒ}}
 
|{{IPA|ʒ}}
|Жітр
+
|Жытр
|{{IPA|ʒitr}}
+
|{{IPA|ʒɨtr}}
 
|życie
 
|życie
 
|
 
|
Linia 243: Linia 234:
 
|Бе
 
|Бе
 
|{{IPA|b}}
 
|{{IPA|b}}
|Бут
+
|Быт
|{{IPA|but}}
+
|{{IPA|bɨt}}
 
|but
 
|but
 +
|
 +
|- align=center
 +
|В в
 +
|V v
 +
|Ве
 +
|{{IPA|v}}
 +
|Выл
 +
|{{IPA|vʊl}}
 +
|cukier
 
|
 
|
 
|- align=center
 
|- align=center
Linia 251: Linia 251:
 
|L l
 
|L l
 
|Ле
 
|Ле
|{{IPA|l}}
+
|{{IPA|l}}, {{IPA|ʎ}}
|Ліўах
+
|Ліуах
|{{IPA|liwaχ}}
+
|{{IPA|ʎiwɑχ}}
 
|komar
 
|komar
 
|
 
|
Linia 260: Linia 260:
 
|N n
 
|N n
 
|Не
 
|Не
|{{IPA|n}}
+
|{{IPA|n}}, {{IPA|ɲ}}
 
|Немч
 
|Немч
 
|{{IPA|nəms}}
 
|{{IPA|nəms}}
Linia 268: Linia 268:
 
|Ң ң
 
|Ң ң
 
|Ğ ğ
 
|Ğ ğ
|Не лачаје
+
|Не лачаіе
|{{IPA|n}}
+
|{{IPA|n}}, {{IPA|ɲ}}
 
|ыңерца
 
|ыңерца
|{{IPA|ɨnərtsa}}
+
|{{IPA|ɨnərʦa}}
 
|przybywać
 
|przybywać
 
|używane dla zaznaczenie [n] protetycznego
 
|używane dla zaznaczenie [n] protetycznego
Linia 283: Linia 283:
 
|myśleć
 
|myśleć
 
|
 
|
 +
|- align=center
 +
|Ҩ ҩ
 +
|W w
 +
|Ҩе
 +
|{{IPA|ɥɨ}}, {{IPA|ɥ}}, {{IPA|ᶣɨ}}
 +
|ҩн
 +
|{{IPA|ɥʏn}}
 +
|ona
 +
|/ɨ/ realizowane jako [ʏ]
 
|}
 
|}
Przy literowaniu słowa jeśli dwie takie same litery oznaczające spółgłoski stoją koło siebie, zmienia się ich schemat z CeCe na eCCe, np. wyraz ''ујја'' 'ogony' literuje się ''у-ејје-а'', a nie ''*у-је-је-а''. Podobnie zachowują się połączenia spółgłosek ''пш'' i ''бж'', np. ''ўўепше'' 'zły' należy literować ''еўўе-е-епше-е'' nie ''*ўе-ўе-е-пе-ше-е''. Połączenie ''ст'' ~ ''ԍ'' może być literowane zarówno jako ''сете'', jak i ''есте'', przy czym sposób literowania sugeruje sposób zapisu (z ligaturą bądź osobno).
+
Przy literowaniu słowa jeśli dwie takie same litery oznaczające spółgłoski stoją koło siebie, zmienia się ich schemat z CeCe na eCCe, np. wyraz ''Һыііа'' 'ogony' literuje się ''һе-ы-еііе-а'', a nie ''*һе-ы-іе-іе-а''. Podobnie zachowują się połączenia spółgłosek ''пш'' i ''бж'', np. ''һыуепше'' 'zły' należy literować ''һе-ы-уе-е-епше-е'' nie ''*һе-ы-уе-е-пе-ше-е''. Połączenie ''ст'' ~ ''ԍ'' może być literowane zarówno jako ''сете'', jak i ''есте'', przy czym sposób literowania sugeruje sposób zapisu (z ligaturą bądź osobno). Dwuznak ''цш'' literuje się bądź jako ''ецше'' /əʧʧə/, bądź jako ''цше'' /ʧə/, bądź jako ''це ше''. Dwuznak ''гн'' lub ''нг'' literuje się jako ''енге'' /əŋŋə/ dla obu pisowni lub z jako odpowiednio ''ге не'' i ''не ге''.
 +
 
 +
Jeśli spółgłoska zapisywana dwuznakiem jest podwojona, nie zaznacza się tego na piśmie, np. liczba mnoga od ''Ніні'' /ɲɨɲ/ 'mgła' to Нініа /ɲɨɲɲa/ 'mgły'. W wypadku spółgłosek posiadających pojedynczą literę podwojenie jest zapisywane, np. ''Цшаддет'' /ʧaddət/ 'narkotyk'.
 +
 
 +
===Zapis głosek palatalnych===
 +
Palatalne fonemy /ɲ/, /c/, /ɟ/ i /ʎ/ w połączeniu z fonemem /ɨ/ zapisuje się jako '''нi''', '''тi''', '''дi''', '''лi'''. W innych pozycjach z przyczyn historycznych pojawiają się wyłącznie /ɲ/ i /c/, które również zapisuje się dwuznakami '''нi''', '''тi'''. Ponadto litera '''i''' na początku słowa przed spółgłoską oznacza sekwencję /jɨ/ wymawianą [ji], a w innych pozycjach fonem /j/.
 +
 
 +
===Zapis głosek labializowanych===
 +
Głoski labializowane w połączeniu z fonemami /ɨ/, /ə/, /a/ zapisuje się literą oznaczającą nielabializowany odpowiednik danej głoski i literami '''у''', '''уе''', '''уа''', np. /kʷɨ/ '''ку''',  /kʷə/ '''куе''', /kʷa/ '''куа'''. Ponadto litera '''у''' między dwiema samogłoskami oznacza fonem /w/, a w innych pozycjach sekwencję /wɨ/ wymawianą [wʊ]. Labializacja może zachodzić w odmianie przed niektórymi morfemami. Produktem labializacji /j/ jest /ɥ/.
 +
 
 +
===Zapis głosek labiopalatalizowanych===
 +
Głoskę /cʷ/, która z przyczyn historycznych występuje zawsze przed fonemem /ɨ/, zapisuje się w połączeniu z tymże fonemem jako '''тҩ'''. Litera '''ҩ''' w innych pozycjach oznacza sekwencję /ɥɨ/ w słowach rdzennych, a w pożyczkach wajtulskich zwykle /ɥ/.
  
 
==Interpunkcja==
 
==Interpunkcja==
Zdania nie zaczyna się z dużej litery (chyba, że na początku stoi wyraz pisany z dużej), np. ''ыңерцу Ібу'' 'przybyła matka', ''Ібу ыңерцу'' 'matka przybyła'. Wykrzyknik i znak zapytania stoją na początku i na końcu zdania, chyba że intonacja zmienia się w jego trakcie, np. ''¡мнаңерцар!'' 'Chodź! Podejdź!', ''¿кі ыју јат?'' 'Kto to zrobił?', ''мнахадеју јанет слі кіч ыју?'' 'Jeśli nie ty to zrobiłeś, to kto?'. Funkcję cudzysłowu pełnią gwiazdki, np. ''¿јач ыра *йаарт*?'' 'Kto to jest "jaart"?'. Podwójny dwukropek oznacza, że następujące po nim wyliczenie będzie chronologiczne, np. ''ўару Ынахха ду пп. јун:: Ыднун, Дымд, Ўыдны'' 'miała troje dzieci: [najstarszego] Ydnuna, [średniego] Dymda i [najmłodszą] Wyndę'.
+
Zdania nie zaczyna się z dużej litery (chyba, że na początku stoi wyraz pisany z dużej), np. ''ыңерцы Ыбы'' 'przybyła matka', ''Ыбы ыңерцы'' 'matka przybyła'. Wykrzyknik i znak zapytania stoją na początku i na końcu zdania, chyba że intonacja zmienia się w jego trakcie, np. ''¡мнаңерцар!'' 'Chodź! Podejdź!', ''¿кы ыҩ іат?'' 'Kto to zrobił?', ''мнахадеҩ іаңет слі кыч ыҩ?'' 'Jeśli nie ty to zrobiłeś, to kto?'. Funkcję cudzysłowu pełnią gwiazdki, np. ''¿іач ыра *йаарт*?'' 'Kto to jest "jaart"?'. Podwójny dwukropek oznacza, że następujące po nim wyliczenie będzie chronologiczne, np. ''һары Ынахха у пп. ҩн:: Ыднын, Дымд, Һыдны'' 'miała troje dzieci: [najstarszego] Ydnyna, [średniego] Dymda i [najmłodszą] Hyndę'.
  
 
==Fonetyka==
 
==Fonetyka==
 
===Samogłoski===
 
===Samogłoski===
Język tarykański posiada 5 fonemów samogłoskowych.  
+
Język tarykański posiada 3 fonemy samogłoskowe wraz z alofonami.  
 
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
 
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
 
!colspan=2|&nbsp;
 
!colspan=2|&nbsp;
!<small>Przednie</small>
+
!<small>Wersja podstawowa</small>
!<small>Centralne</small>
+
!<small>W nagłosie</small>
!<small>Tylne</small>
+
!<small>Po /cʷ/ i /ɥ/</small>
 +
!<small>Po innych spółgł. palatalnych</small>
 +
!<small>Przed /j/</small>
 +
!<small>Po innych spółgł. labializowanych i po /f/ /v/ /w/</small>
 +
!<small>W sąsiedztwie /χ/ i po /h/</small>
 
|- align=center
 
|- align=center
!colspan=2|Przymknięte
+
!colspan=2|Przymknięta
 +
|colspan=2|{{IPA|ɨ}}
 +
|{{IPA|ʏ}}
 
|{{IPA|i}}
 
|{{IPA|i}}
|{{IPA|ɨ}}
+
|{{IPA|i}}~{{IPA|ɪ}}
|{{IPA|u}}
+
|{{IPA|ʊ}}
 +
|{{IPA|ɯ}}
 
|- align=center
 
|- align=center
!colspan=2|Średnie
+
!colspan=2|Średnia
|colspan=3|{{IPA|ə}}
+
|{{IPA|ə}}
 +
|{{IPA|ɘ}}
 +
|colspan=3|{{IPA|ɛ}}
 +
|{{IPA|ɵ}}
 +
|{{IPA|ɤ}}
 
|- align=center
 
|- align=center
!colspan=2|Otwarte
+
!colspan=2|Otwarta
|colspan=3|{{IPA|a}}
+
|{{IPA|a}}
 +
|colspan=4|{{IPA|æ}}
 +
|colspan=2|{{IPA|ɑ}}
 
|}
 
|}
 +
 
===Spółgłoski===
 
===Spółgłoski===
 
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
 
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
 
!colspan=2|&nbsp;
 
!colspan=2|&nbsp;
 
!<small>Dwuwargowe</small>
 
!<small>Dwuwargowe</small>
 +
!<small>Wargowo-zębowe</small>
 
!<small>Zębowe</small>
 
!<small>Zębowe</small>
 
!<small>Dziąsłowe</small>
 
!<small>Dziąsłowe</small>
Linia 319: Linia 354:
 
!<small>Welarne</small>
 
!<small>Welarne</small>
 
!<small>Języczkowe</small>
 
!<small>Języczkowe</small>
 +
!<small>Krtaniowe</small>
 
|- align=center
 
|- align=center
 
!colspan=2|Nosowe
 
!colspan=2|Nosowe
 
|{{IPA|m}}
 
|{{IPA|m}}
 +
|{{IPA|}}
 
|colspan=3|{{IPA|n}}
 
|colspan=3|{{IPA|n}}
|{{IPA|}}
+
|{{IPA|ɲ}}
 +
|{{IPA|ŋ}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
Linia 329: Linia 367:
 
!colspan=2|Zwarte
 
!colspan=2|Zwarte
 
|{{IPA|p}} {{IPA|b}}
 
|{{IPA|p}} {{IPA|b}}
|colspan=3|{{IPA|t}} {{IPA|d}}
+
|{{IPA|}}
|{{IPA|c}} {{IPA|ɟ}}
+
|colspan=3|{{IPA|t}} {{IPA|tʷ}} {{IPA|d}}
|{{IPA|k}} {{IPA|g}}
+
|{{IPA|c}} {{IPA|cʷ}} {{IPA|ɟ}}
 +
|{{IPA|k}} {{IPA|kʷ}} {{IPA|g}}
 +
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|- align=center
 
|- align=center
Linia 337: Linia 377:
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
|{{IPA|ʦ}}
+
|{{IPA|}}
|{{IPA|ʧ}}
+
|{{IPA|ʦ}} ({{IPA|ʣ}})
 +
|{{IPA|ʧ}} ({{IPA|ʤ}})
 +
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
Linia 345: Linia 387:
 
!colspan=2|Szczelinowe
 
!colspan=2|Szczelinowe
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
|{{IPA|θ}}
+
|{{IPA|f}} {{IPA|v}}
 +
|{{IPA|θ}} ({{IPA|ð}})
 
|{{IPA|s}} {{IPA|z}}
 
|{{IPA|s}} {{IPA|z}}
 
|{{IPA|ʃ}} {{IPA|ʒ}}
 
|{{IPA|ʃ}} {{IPA|ʒ}}
Linia 351: Linia 394:
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|χ}}
 
|{{IPA|χ}}
 +
|{{IPA|h}}
 
|- align=center
 
|- align=center
!colspan=2|Drżące
+
!colspan=2|<small>Drżące lub<br>uderzeniowe</small>
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
|colspan=3|{{IPA|r}}
+
|{{IPA|}}
 +
|colspan=3|{{IPA|r}}~{{IPA|ɾ}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}  
 
|{{IPA|}}  
 +
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|- align=center
 
|- align=center
 
!colspan=2|Półsamogłoski
 
!colspan=2|Półsamogłoski
|{{IPA|w}}  
+
|{{IPA|w}}
 +
|{{IPA|}}
 
|colspan=3|{{IPA|}}
 
|colspan=3|{{IPA|}}
|{{IPA|j}}
+
|{{IPA|j}} {{IPA|ɥ}}
 +
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|- align=center
 
|- align=center
 
!colspan=2|Boczne
 
!colspan=2|Boczne
 +
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}  
 
|{{IPA|}}  
 
|colspan=3|{{IPA|l}}
 
|colspan=3|{{IPA|l}}
 +
|{{IPA|ʎ}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|{{IPA|}}
 
|}
 
|}
 +
Niektóre spółgłoski mogą pełnić funkcję ośrodka sylaby, np. ''Пндет'' [pn̩dət] 'sen', ''Ресл'' [rəθl̩] 'kura'.<br>
 +
Rzadkie sekwencje fonemów /cj/ i /ɟj/ bywają w potocznej wymowie upraszczane do [ʧ] i [ʤ], np. ''тіауел'' [cjæwɵl~ʧawɵl] 'oczywiście', ''Діан'' [ɟjæn~ʤan] 'śmieć'.
  
 
==Gramatyka==
 
==Gramatyka==
 
===Rzeczownik===
 
===Rzeczownik===
Rzeczowniki tarykańskie zapisywane są zawsze z dużej litery, jeśli zaś są to rzeczowniki złożone, kapitalizować należy wszystkie ich człony, np. ''ДіБуУдерЧід'' 'zakochana para'. Tej zasady nie stosuje się, gdy człony złożenia ulegają deformacji na skutek zmian fonetycznych, np. ''Лакјажен'' 'małżeństwo' (zniekształcenie od dawnego tarykańskiego ''Лакі а Жен'' 'mąż i żona'). <br>
+
Rzeczowniki tarykańskie zapisywane są zawsze z dużej litery, jeśli zaś są to rzeczowniki złożone, kapitalizować należy wszystkie ich człony, np. ''ДіБыҺыдерЧыд'' 'zakochana para'. Tej zasady nie stosuje się, gdy człony złożenia ulegają deformacji na skutek zmian fonetycznych, np. ''Лакіажен'' 'małżeństwo' (zniekształcenie od dawnego tarykańskiego ''Лакі а Жен'' 'mąż i żona'). <br>
 
Rzeczowniki odmieniają się przez kategorie liczby oraz przypadka. Przyłączają też niektóre zredukowane zaimki i negację.  
 
Rzeczowniki odmieniają się przez kategorie liczby oraz przypadka. Przyłączają też niektóre zredukowane zaimki i negację.  
 
====Liczba====
 
====Liczba====
Linia 402: Linia 454:
 
|''Плештама''
 
|''Плештама''
 
|-
 
|-
|zakończony na ''і'', ''е''
+
|zakończony na ''ы'' (historyczne  ''і''), ''е''
 
|dodaje się ''тта''
 
|dodaje się ''тта''
|''Лакі''
+
|''Лакы''
|'mężczyzna'
+
|'mąż'
|''Лакітта''
+
|''Лакытта''
|''Лакіттама''
+
|''Лакыттама''
 
|-
 
|-
|zakończony na ''у''
+
|zakończony na ''ы'' (historyczne ''у'')
 
|dodaje się ''а''
 
|dodaje się ''а''
|''Ыпшу''
+
|''Ыпшы''
 
|'meduza'
 
|'meduza'
|''Ыпшуа''
+
|''Ыпшыа''
|''Ыпшуама''
+
|''Ыпшыама''
 
|-
 
|-
|zakończony na ''ы'', ''а'' po kombinacji VC
+
|zakończony na ''ы'' (historyczne ''ы''), ''а'' po kombinacji VC
 
|końcowa samogłoska wypada, C ulega geminacji, dodaje się ''а''
 
|końcowa samogłoska wypada, C ulega geminacji, dodaje się ''а''
|''Духы''
+
|''Ухы''
 
|'kura'
 
|'kura'
|''Духха''
+
|''Ухха''
|''Духхама''
+
|''Уххама''
 
|-
 
|-
|zakończony na ''ы'', ''а'' po innej kombinacji
+
|zakończony na ''ы'' (historyczne ''ы''), ''а'' po innej kombinacji
 
|końcowa samogłoska wypada, dodaje się ''а''
 
|końcowa samogłoska wypada, dodaje się ''а''
 
|''Хаы''
 
|''Хаы''
Linia 431: Linia 483:
 
|-
 
|-
 
|}
 
|}
Istnieje też pewna liczba rzeczowników o nieregularnej liczbie mnogiej ogólnej, np. ''Ўакабу'' 'dziewczyna' -> ''Ўакабутта'' 'dziewczyny', ''Зерел'' 'kwadrat' -> ''Зерілла'' 'kwadraty'.
+
Istnieje też pewna liczba rzeczowników o nieregularnej liczbie mnogiej ogólnej, np. ''Һакабы'' (historycznie ''Ўакабу'') 'dziewczyna' -> ''Һакабытта'' 'dziewczyny', ''Зерел'' 'kwadrat' -> ''Зерылла'' 'kwadraty'.
 +
 
 
====Przypadek====
 
====Przypadek====
 
Przypadki wyraża się prefiksami. Wszystkie one z jednym wyjątkiem kończą się na samogłoski. Jeśli odmieniane słowo rozpoczyna się również samogłoską, pojawia się protetyczne ''ң''. Prefiksów przypadków nigdy nie zapisuje się z dużej litery, zaś ich obecność nie wpływa na zapis dużych liter w rdzeniu.  
 
Przypadki wyraża się prefiksami. Wszystkie one z jednym wyjątkiem kończą się na samogłoski. Jeśli odmieniane słowo rozpoczyna się również samogłoską, pojawia się protetyczne ''ң''. Prefiksów przypadków nigdy nie zapisuje się z dużej litery, zaś ich obecność nie wpływa na zapis dużych liter w rdzeniu.  
Linia 442: Linia 495:
 
|mianownik
 
|mianownik
 
| -
 
| -
|''Бут'', ''Ынах''
+
|''Быт'', ''Ынах''
 
|podmiot zdania; po przyimkach
 
|podmiot zdania; po przyimkach
 
|-
 
|-
 
|biernik
 
|biernik
| ја, јаң
+
| іа, іаң
|''јаБут'', ''јаңЫнах''
+
|''іаБыт'', ''іаңЫнах''
 
|dopełnienie bliższe
 
|dopełnienie bliższe
 
|-
 
|-
 
|komitatyw
 
|komitatyw
| бје, бјең
+
| біе, біең
|''бјеБут'', ''бјеңЫнах''
+
|''біеБыт'', ''біеңЫнах''
 
|współwykonawca czynności
 
|współwykonawca czynności
 
|-
 
|-
 
|narzędnik
 
|narzędnik
 
| ме, мең
 
| ме, мең
|''меБут'', ''меңЫнах''
+
|''меБыт'', ''меңЫнах''
 
|narzędzie czynności; wykonawca czynności w stronie biernej
 
|narzędzie czynności; wykonawca czynności w stronie biernej
 
|-
 
|-
 
|celownik
 
|celownik
 
| ла, лаң
 
| ла, лаң
|''лаБут'', ''лаңЫнах''
+
|''лаБыт'', ''лаңЫнах''
 
|dopełnienie dalsze (odbiorca czynności); ruch ku czemuś, komuś
 
|dopełnienie dalsze (odbiorca czynności); ruch ku czemuś, komuś
 
|-
 
|-
 
|przeciwcelownik
 
|przeciwcelownik
 
| мбе, мбең
 
| мбе, мбең
|''меБут'', ''меңЫнах''
+
|''меБыт'', ''меңЫнах''
 
|dopełnienie dalsze (odbiorca czynności); ruch od czegoś, kogoś
 
|dopełnienie dalsze (odbiorca czynności); ruch od czegoś, kogoś
 
|-
 
|-
 
|miejscownik
 
|miejscownik
 
| нде, ндең
 
| нде, ндең
|''ндеБут'', ''ндеңЫнах''
+
|''ндеБыт'', ''ндеңЫнах''
 
|okolicznik miejsca, rzadziej czasu
 
|okolicznik miejsca, rzadziej czasu
 
|-
 
|-
 
|zagadnik
 
|zagadnik
| прі, прің
+
| пры, прың
|''пріБут'', ''пріңЫнах''
+
|''прыБыт'', ''прыңЫнах''
 
|temat czegoś (pytanie: o kim? o czym?)
 
|temat czegoś (pytanie: o kim? o czym?)
 
|-
 
|-
 
|łżeergatyw
 
|łżeergatyw
 
| м
 
| м
|''мБут'', ''мЫнах''
+
|''мБыт'', ''мЫнах''
 
|dodatkowe podkreślenie wykonawcy czynności; wykonawca czynności w zdaniu łżeergatywnym
 
|dodatkowe podkreślenie wykonawcy czynności; wykonawca czynności w zdaniu łżeergatywnym
 
|-
 
|-
Linia 497: Linia 550:
 
!<small>Znaczenie zaimka</small>
 
!<small>Znaczenie zaimka</small>
 
|-
 
|-
|треў
+
|треһ
 
|ет, ңет, т
 
|ет, ңет, т
|''Ўеранг треў''
+
|''Һеранг треһ''
|''Ўерангет''
+
|''Һерангет''
 
|ten człowiek
 
|ten człowiek
 
|zaimek wskazujący (ten, ta itp.); określoność
 
|zaimek wskazujący (ten, ta itp.); określoność
Linia 506: Linia 559:
 
|шні
 
|шні
 
|еш, ңеш, ш
 
|еш, ңеш, ш
|''Ўеранг шні''
+
|''Һеранг шні''
|''Ўерангеш''
+
|''Һерангеш''
 
|jakiś człowiek
 
|jakiś człowiek
 
|zaimek nieokreślony (jakiś, jakaś itp.); nieokreśloność
 
|zaimek nieokreślony (jakiś, jakaś itp.); nieokreśloność
 
|-
 
|-
|кі
+
|кы
 
|еч, ңеч, ч
 
|еч, ңеч, ч
|''¿Ўеранг кі?''
+
|''¿Һеранг кы?''
|''¿Ўерангеч?''
+
|''¿Һерангеч?''
 
|jaki człowiek? który człowiek?
 
|jaki człowiek? który człowiek?
 
|zaimek pytajny (który? jaki? co za jeden?)
 
|zaimek pytajny (który? jaki? co za jeden?)
 
|-
 
|-
 
|}
 
|}
Wersje rozpoczęte od samogłoski pojawiają się po słowach zakończonych spółgłoską, wersje z protetycznym ''ң'' po słowach zakończonych samogłoską. Najkrótsze wersje współistnieją z wersjami z ''ң'' przy samodzielnej odmianie zaimków przez przypadki (np. ''јатреў'' = ''јаңет'' = ''јат'' 'tego'). Ponadto na identycznych zasadach ulegają sufigacji pierwsze człony złożonych zaimków ''шнікўеліўех'' 'jakikolwiek' i ''треўдраге'' 'tamten'.<br>
+
Wersje rozpoczęte od samogłoski pojawiają się po słowach zakończonych spółgłoską, wersje z protetycznym ''ң'' po słowach zakończonych samogłoską. Najkrótsze wersje współistnieją z wersjami z ''ң'' przy samodzielnej odmianie zaimków przez przypadki (np. ''іатреһ'' = ''іаңет'' = ''іат'' 'tego'). Ponadto na identycznych zasadach ulegają sufigacji pierwsze człony złożonych zaimków ''шнікуеліуех'' 'jakikolwiek' i ''треһдраге'' 'tamten'.<br>
'''Uwaga!''' Zredukowane zaimki w odmianie samodzielniej jako wykładnika mianownika używają prefiksu ''кі'', np. np. ''треў'' = ''кіңет'' = ''кіт'' 'ten'; ''кі'' = ''кіңеч'' = ''кіч'' 'kto'.
+
'''Uwaga!''' Zredukowane zaimki w odmianie samodzielniej jako wykładnika mianownika używają prefiksu ''кы'', np. np. ''треһ'' = ''кыңет'' = ''кыт'' 'ten'; ''кы'' = ''кыңеч'' = ''кыч'' 'kto'.
  
 
====Negacja====
 
====Negacja====
Wykładnikiem negacji rzeczownika jest sufiks ''ха'' stawiany po rzeczowniku, np. ''Ўерангха'' 'nie człowiek, nieczłowiek', ''ндеХаамаха'' 'nie w poszczególnych grupach'. Jeśli rzeczownik kończy się spółgłoską ''х'', to sufiks przybiera formę ''ша'' i powoduje upodobnienie w rdzeniu, np. ''Ынашша'' 'nie dziecko, niedziecko'.
+
Wykładnikiem negacji rzeczownika jest sufiks ''ха'' stawiany po rzeczowniku, np. ''Һерангха'' 'nie człowiek, nieczłowiek', ''ндеХаамаха'' 'nie w poszczególnych grupach'. Jeśli rzeczownik kończy się spółgłoską ''х'', to sufiks przybiera formę ''ша'' i powoduje upodobnienie w rdzeniu, np. ''Ынашша'' 'nie dziecko, niedziecko'.
 
===Przymiotnik i przysłówek===
 
===Przymiotnik i przysłówek===
 
Przymiotniki tarykańskie niemal zawsze kończą się na ''е''. Od przysłówków odróżnia je jedynie sposób użycia w zdaniu. Przymiotniki i przysłówki stoją zazwyczaj po elementach, które określają.  
 
Przymiotniki tarykańskie niemal zawsze kończą się na ''е''. Od przysłówków odróżnia je jedynie sposób użycia w zdaniu. Przymiotniki i przysłówki stoją zazwyczaj po elementach, które określają.  
Linia 529: Linia 582:
 
Przymiotniki tarykańskie nie posiadają kategorii liczby. Jeśli zachodzi konieczność podkreślenia mnogości samodzielnie użytego przymiotnika, dostawia się po nim zaimek ''га'' 'oni', np. ''петле га'' 'jaśni, jasne'.  
 
Przymiotniki tarykańskie nie posiadają kategorii liczby. Jeśli zachodzi konieczność podkreślenia mnogości samodzielnie użytego przymiotnika, dostawia się po nim zaimek ''га'' 'oni', np. ''петле га'' 'jaśni, jasne'.  
 
====Przypadek przymiotnika====
 
====Przypadek przymiotnika====
Przymiotnik przez przypadki odmienia się w dwóch sytuacjach: gdy użyty jest samodzielnie, np. ''мерапіде'' '(tym) szybkim'; oraz gdy dla celów stylistycznych przenosi się go przed rzeczownik - w takiej sytuacji odmieniają się oba człony, np. ''мерапіде меРеклет'' 'szybką kolejką'. W sytuacji użycia przymiotnika jako przydawki stojącej po rzeczowniku nie przyłącza on wykładnika przypadka (inkongruencja), np. ''меРеклет рапіде'' 'szybką kolejką'.  
+
Przymiotnik przez przypadki odmienia się w dwóch sytuacjach: gdy użyty jest samodzielnie, np. ''мерапыде'' '(tym) szybkim'; oraz gdy dla celów stylistycznych przenosi się go przed rzeczownik - w takiej sytuacji odmieniają się oba człony, np. ''мерапыде меРеклет'' 'szybką kolejką'. W sytuacji użycia przymiotnika jako przydawki stojącej po rzeczowniku nie przyłącza on wykładnika przypadka (inkongruencja), np. ''меРеклет рапыде'' 'szybką kolejką'.  
 
====Sufigowane zaimki====
 
====Sufigowane zaimki====
Po przymiotnikach użytych samodzielnie zaimki mogą sufigować się na takiej samej zasadzie, jak po rzeczownikach. Jeśli przymiotnik opisuje rzeczownik, to sufigowany zaimek może przyczepić się do dowolnego członu, np. ''меРеклетет рапіде'' = ''меРеклет рапідеңет'' 'tą szybką kolejką'.  
+
Po przymiotnikach użytych samodzielnie zaimki mogą sufigować się na takiej samej zasadzie, jak po rzeczownikach. Jeśli przymiotnik opisuje rzeczownik, to sufigowany zaimek może przyczepić się do dowolnego członu, np. ''меРеклетет рапыде'' = ''меРеклет рапыдеңет'' 'tą szybką kolejką'.  
 
====Negacja przymiotnika====
 
====Negacja przymiotnika====
 
Odbywa się na takiej samej zasadzie, jak przy rzeczowniku.  
 
Odbywa się na takiej samej zasadzie, jak przy rzeczowniku.  
Linia 544: Linia 597:
 
|równy
 
|równy
 
| -
 
| -
|кубўе
+
|''кубе''
 
|duży
 
|duży
 
|-
 
|-
 
|wyższy
 
|wyższy
|ј
+
|і
|''кубўеј''
+
|''кубеі''
 
|większy
 
|większy
 
|-
 
|-
 
|najwyższy względny
 
|najwyższy względny
|јка
+
|іка
|''кубўејка''
+
|''кубеіка''
 
|największy (z jakiejś grupy)
 
|największy (z jakiejś grupy)
 
|-
 
|-
 
|najwyższy bezwzględny
 
|najwyższy bezwzględny
|јкајка
+
|ікаіка
|''кубўејкајка''
+
|''кубеікаіка''
 
|największy (większy już być nie może)
 
|największy (większy już być nie może)
 
|-
 
|-
 
|}
 
|}
 +
 
===Zaimek===
 
===Zaimek===
 
====Zaimki osobowe====
 
====Zaimki osobowe====
Linia 571: Linia 625:
 
!<small>Oboczności</small>
 
!<small>Oboczności</small>
 
|-
 
|-
|јех
+
|іех
 
|'''ja''' neutralne
 
|'''ja''' neutralne
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''јх'', np. biernik ''јајех~јајх''
+
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''іх'', np. biernik ''іаіех~іаіх''
 
|-
 
|-
|геўа
+
|геуа
 
|'''ja''' uniżone (wobec rozmówcy)
 
|'''ja''' uniżone (wobec rozmówcy)
 
|
 
|
 
|-
 
|-
|јеўа
+
|іеуа
 
|'''ja''' z dystansem do siebie
 
|'''ja''' z dystansem do siebie
 
|
 
|
 
|-
 
|-
|камі
+
|камы
 
|'''my''' ekskluzywne
 
|'''my''' ekskluzywne
 
|
 
|
 
|-
 
|-
|кіта
+
|кыта
 
|'''my''' inkluzywne
 
|'''my''' inkluzywne
 
|
 
|
Linia 593: Linia 647:
 
|ында
 
|ында
 
|'''ty, wy''' neutralne
 
|'''ty, wy''' neutralne
|ma też krótką formę ''нда'' używaną we wszystkich przypadkach, np. biernik ''јаңында~јанда''
+
|ma też krótką formę ''нда'' używaną we wszystkich przypadkach, np. biernik ''іаңында~іанда''
 
|-
 
|-
|каму
+
|камы
 
|'''ty, wy''' poufałe z odcieniem zaufania
 
|'''ty, wy''' poufałe z odcieniem zaufania
|ma też krótką formę ''у'' używaną we wszystkich przypadkach, np. biernik ''јакаму~јаңу''
+
|ma też krótką formę ''һы'' używaną we wszystkich przypadkach, np. biernik ''іакамы~іаһы''
 
|-
 
|-
|јен
+
|іен
 
|'''on, ona, ono''' (nie precyzuje płci)
 
|'''on, ona, ono''' (nie precyzuje płci)
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''јн'', np. biernik ''јајен~јајн''  
+
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''ін'', np. biernik ''іаіен~іаін''  
 
|-
 
|-
|јун
+
|ҩн
 
|'''ona''' (precyzuje płeć)
 
|'''ona''' (precyzuje płeć)
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''јн'', np. biernik ''јајун~јајн''  
+
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''ін'', np. biernik ''іаҩн~іаін''  
 
|-
 
|-
|јан
+
|іан
 
|'''on''' (precyzuje płeć)
 
|'''on''' (precyzuje płeć)
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''јн'', np. biernik ''јајан~јајн''  
+
|w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ''ін'', np. biernik ''іаіан~іаін''  
 
|-
 
|-
 
|га
 
|га
Linia 616: Linia 670:
 
|-
 
|-
 
|}
 
|}
 +
Funkcjonują też zestawienia zaimków osobowych o znaczeniu generalizującym daną płeć: ''ҩн га'' 'one, ach, te kobiety' i ''іан га'' 'oni, ach, ci mężczyźni'.
  
 
====Zaimki wskazujące====
 
====Zaimki wskazujące====
Do tej grupy należą takie słowa jak ''треў'' 'ten, ta, to', ''тру'' 'to miejsce, tu' (''ндетру'' 'w tym miejscu, tutaj', ''латру'' 'do tego miejsca, dotąd', ''мбетру'' 'stąd',  ''мтру'' 'to miejsce'), ''таре'' 'teraz', ''кўе'' 'tak, taki'. Często w znaczeniu zaimka wskazującego używa się wyrazów o znaczeniu ogólnym połączonych z ''треў'', np. ''меЖжіјет'' 'tą drogą, tędy', ''Ўерангет'' 'ten człowiek', ''ндеСграбет'' 'w tym czasie, wtedy'. Zaimki wskazujące na dalszy element tworzy się za pomocą sufiksu ''-драг(е)'', np. ''треўдраг'' 'tamten, tamta, tamto', ''мбетрудраг'' 'stamtąd', ''меЖжіјетдраг'' 'tamtą drogą, tamtędy'.
+
Do tej grupy należą takie słowa jak ''треһ'' 'ten, ta, to', ''трыһ'' 'to miejsce, tu' (''ндетрыһ'' 'w tym miejscu, tutaj', ''латрыһ'' 'do tego miejsca, dotąd', ''мбетрыһ'' 'stąd',  ''мтрыһ'' 'to miejsce'), ''таре'' 'teraz', ''куе'' 'tak, taki'. Często w znaczeniu zaimka wskazującego używa się wyrazów o znaczeniu ogólnym połączonych z ''треһ'', np. ''меЖжыіет'' 'tą drogą, tędy', ''Һерангет'' 'ten człowiek', ''ндеСграбет'' 'w tym czasie, wtedy'. Zaimki wskazujące na dalszy element tworzy się za pomocą sufiksu ''-драг(е)'', np. ''треһдраг'' 'tamten, tamta, tamto', ''мбетрыһдраг'' 'stamtąd', ''меЖжыіетдраг'' 'tamtą drogą, tamtędy'.
  
 
====Zaimki pytające====
 
====Zaimki pytające====
Podstawowym zaimkiem pytającym jest ''кі'' 'co, kto, jaki, który', które może zawężać swoje znaczenie doczepiając się do innych słów, np. ''меЖжіјеч'' 'jaką drogą, którędy', ''Ўерангеч'' 'co za człowiek, kto', ''Кўезеч'' 'jaka rzecz, co', ''ндеЈереч'' 'w jakim miejscu, gdzie'. Zachowało się archaiczne pytanie ''кепшрем'' 'skąd', obok młodszego ''мбеЈереч'' 'z jakiego miejsca, skąd'.
+
Podstawowym zaimkiem pytającym jest ''кы'' 'co, kto, jaki, który', które może zawężać swoje znaczenie doczepiając się do innych słów, np. ''меЖжыіеч'' 'jaką drogą, którędy', ''Һерангеч'' 'co za człowiek, kto', ''Куезеч'' 'jaka rzecz, co', ''ндеІереч'' 'w jakim miejscu, gdzie'. Zachowało się archaiczne pytanie ''кепшрем'' 'skąd', obok młodszego ''мбеІереч'' 'z jakiego miejsca, skąd'.
  
 
====Zaimki nieokreślone====
 
====Zaimki nieokreślone====
Podstawowym zaimkiem z tej grupy jest ''шні'' 'któryś, jakiś', które tworzy pochodne na podobnej zasadzie jak pytajne ''кі'', np. ''ндеЈереш'' 'w jakimś miejscu, gdzieś', ''ндеСграбеш'' 'w jakimś czasie, kiedyś'.<br>
+
Podstawowym zaimkiem z tej grupy jest ''шні'' 'któryś, jakiś', które tworzy pochodne na podobnej zasadzie jak pytajne ''кы'', np. ''ндеІереш'' 'w jakimś miejscu, gdzieś', ''ндеСграбеш'' 'w jakimś czasie, kiedyś'.<br>
Zaimki nieokreślone o znaczeniu dowolności tworzy się od zaimków pytających (oprócz ''кепшрем'') za pomocą cząstki ''-кўеліўех'', np. ''Ўерангечкўеліўех'' 'ktokolwiek', ''Кўезечкўеліўех'' 'cokolwiek', ''ндеЈеречкўеліўех'' 'gdziekolwiek'.
+
Zaimki nieokreślone o znaczeniu dowolności tworzy się od zaimków pytających (oprócz ''кепшрем'') za pomocą cząstki ''-куеліуех'', np. ''Һерангечкуеліуех'' 'ktokolwiek', ''Куезечкуеліуех'' 'cokolwiek', ''ндеІеречкуеліуех'' 'gdziekolwiek'.
  
 
====Zaimki przeczące====
 
====Zaimki przeczące====
Jak wyżej, tyle że podstawowym zaimkiem jest ''хапан'' 'nikt, nic, zero'. W języku tarykańskim nie ma podwójnej negacji, toteż zaimki z tej grupy łączą się zwykle z niezanegowanym czasownikiem, np. ''ыңерцу хапан'' 'nikt nie przyszedł', nie ''*хаңерцу хапан''; ''ніслеша јахапан'' 'nic nie słyszę', nie ''*ніхаслеша јахапан''.
+
Jak wyżej, tyle że podstawowym zaimkiem jest ''хапан'' 'nikt, nic, zero'. W języku tarykańskim nie ma podwójnej negacji, toteż zaimki z tej grupy łączą się zwykle z niezanegowanym czasownikiem, np. ''ыңерцы хапан'' 'nikt nie przyszedł', nie ''*хаңерцы хапан''; ''ніслеша іахапан'' 'nic nie słyszę', nie ''*ніхаслеша іахапан''.
  
 
====Zaimki upowszechniające====
 
====Zaimki upowszechniające====
Jak wyżej, z użyciem ''кажђ'' 'każdy, wszelki, wszyscy'.
+
Jak wyżej, z użyciem ''кажні'' 'każdy, wszelki, wszyscy'.
  
 
====Zaimki zwrotne====
 
====Zaimki zwrotne====
W języku tarykańskim nie ma osobnego zestawu zaimków zwrotnych. Zwykle wystarczy użycie odpowiednich zaimków osobowych, niestety zdania takie często są niejednoznaczne, np. ''нічіда јајх'' 'lubię się (sam siebie)', ''ычіда Бўанет јајн'' 'ten pan lubi się (sam siebie)' ale też 'ten pan lubi go (kogoś innego)'. Partykuła ''ўлаже'' 'właśnie' postawiona po zaimku osobowym nadaje mu jednoznacznie charakter zwrotny, np.  ''нічіда јајх ўлаже'' 'lubię się (sam siebie)', ''ычіда Бўанет јајн ўлаже'' 'ten pan lubi się (sam siebie)'.
+
W języku tarykańskim nie ma osobnego zestawu zaimków zwrotnych. Zwykle wystarczy użycie odpowiednich zaimków osobowych, niestety zdania takie często są niejednoznaczne, np. ''нічыда іаіх'' 'lubię się (sam siebie)', ''ычыда Ванет іаін'' 'ten pan lubi się (sam siebie)' ale też 'ten pan lubi go (kogoś innego)'. Partykuła ''һылаже'' 'właśnie' postawiona po zaimku osobowym nadaje mu jednoznacznie charakter zwrotny, np.  ''нічыда іаіх хылаже'' 'lubię się (sam siebie)', ''ычыда Ванет іаін һылаже'' 'ten pan lubi się (sam siebie)'.
 
====Zaimek czasownikowy====
 
====Zaimek czasownikowy====
Jest to twór specyficznie tarykański. Posiada rdzeń ''=ј='' i podlega odmianie jak każdy czasownik, nie posiada jednak własnego znaczenia, a jedynie zastępuje inne czasowniki, stąd klasyfikowany jest jako zaimek. Jego najczęstsze użycia to:
+
Jest to twór specyficznie tarykański. Posiada rdzeń ''=і='' i podlega odmianie jak każdy czasownik, nie posiada jednak własnego znaczenia, a jedynie zastępuje inne czasowniki, stąd klasyfikowany jest jako zaimek. Jego najczęstsze użycia to:
* formułowanie krótkich odpowiedzi, np. ''-¿мналаЛібідлізулі?'' 'czy poszedłeś do szkoły?', ''-ні'''ј'''у'' 'tak, poszedłem', ''-ніха'''ј'''у'' 'nie, nie poszedłem';  
+
* formułowanie krótkich odpowiedzi, np. ''-¿мналаЛібыдлізылі?'' 'czy poszedłeś do szkoły?', ''-ні'''ҩ''''' 'tak, poszedłem', ''-ніха'''ҩ''''' 'nie, nie poszedłem';  
* redukowanie powtórzeń, np. ''ніхагладу бјејн, ніха'''ј'''а, кыј ніха'''ј'''е'' 'nie rozmawiałem z nim, nie rozmawiam i rozmawiać nie będę';
+
* redukowanie powtórzeń, np. ''ніхаглады біеін, ніха'''і'''а, кыі ніха'''і'''е'' 'nie rozmawiałem z nim, nie rozmawiam i rozmawiać nie będę';
 
* omijanie słowa znanego z kontekstu;
 
* omijanie słowa znanego z kontekstu;
 
* zapomnienie słowa w pośpiechu;
 
* zapomnienie słowa w pośpiechu;
Linia 644: Linia 699:
  
 
===Liczebnik===
 
===Liczebnik===
Tarykańskie '''liczebniki główne''' dzielą się na trzy systemy. Ich cechą wspólną jest brak ustalonych zasad co do łącznej i rozdzielnej pisowni. Wyrazy określane przez liczebniki wyższe niż jeden przybierają formę liczby mnogiej. Liczebniki zwykle występują po wyrazie, którego dotyczą, np. ''Пуженна бу'' 'dwa krety'. Przeniesienie ich przed dany wyraz służy ich podkreśleniu i wymaga użycia przyimka ''те'', przez gramatyki tarykańskie klasyfikowanego jako przyimek dzierżawczo-ilościowy, np. ''бу те Пуженна'' 'dwa krety, akurat dwa krety'.
+
Tarykańskie '''liczebniki główne''' dzielą się na trzy systemy. Ich cechą wspólną jest brak ustalonych zasad co do łącznej i rozdzielnej pisowni. Wyrazy określane przez liczebniki wyższe niż jeden przybierają formę liczby mnogiej. Liczebniki zwykle występują po wyrazie, którego dotyczą, np. ''Пыженна бы'' 'dwa krety'. Przeniesienie ich przed dany wyraz służy ich podkreśleniu i wymaga użycia przyimka ''те'', przez gramatyki tarykańskie klasyfikowanego jako przyimek dzierżawczo-ilościowy, np. ''бы те Пыженна'' 'dwa krety, akurat dwa krety'.
 
====System liczb prostych====
 
====System liczb prostych====
System ten został opracowany przez tarykańską Królewską Akademię Nauk (obecnie Nowowyspiarską Akademię Nauk). Składa się z dwudziestu jeden liczebników podstawowych o jednolitej budowie spółgłoska+''у''. System został zaprojektowany tak, by jednym zestawem liczebników można było "obsługiwać" różne systemy liczbowe (dalej zwane podsystemami). Do najpopularniejszych podsystemów należą dwójkowy, trójkowy, ósemkowy, dziesiętny, dwunastkowy, szesnastkowy i dwudziestkojedynkowy, przy czym popularność tego ostatniego wiąże się z panującym wśród naukowców przesądem o szczęśliwych właściwościach liczby 21. Każdy z grupy podstawowych liczebników może zostać użyty jako podstawa dla podsystemu, kolejne potęgi tejże podstawy zapisywane są wedle specjalnych wzorów, dla pierwszych sześciu potęg są to: P^1=муL, P^2=муLL, P^3=мугуL, P^4=мугугуL, P^5=мугјуL, P^6=мугјугуL, gdzie P to podstawa podsystemu, a L to nazwa właściwego liczebnika. Najwyższą potęgą dla której opracowano wzór jest potęga sto pierwsza (P^101=мугргугаугуL). Dodatkową zaletą systemu jest możliwość używania liter jako liczebników - wystarczy pominąć w zapisie samogłoskę ''у''. Mimo swych licznych zalet system ten używany jest praktycznie tylko przez naukowców. Organizowane są też zawody w przeliczaniu liczb na różne podsystemy. <br>Poniżej znajduje się spis liczebników prostych i tabela z przykładowym zapisem liczb w wybranych podsystemach.
+
System ten został opracowany przez tarykańską Królewską Akademię Nauk (obecnie Nowowyspiarską Akademię Nauk). Składa się z dwudziestu jeden liczebników podstawowych o jednolitej budowie spółgłoska+''ы'' (historyczne ''у''). System został zaprojektowany tak, by jednym zestawem liczebników można było "obsługiwać" różne systemy liczbowe (dalej zwane podsystemami). Do najpopularniejszych podsystemów należą dwójkowy, trójkowy, ósemkowy, dziesiętny, dwunastkowy, szesnastkowy i dwudziestkojedynkowy, przy czym popularność tego ostatniego wiąże się z panującym wśród naukowców przesądem o szczęśliwych właściwościach liczby 21. Każdy z grupy podstawowych liczebników może zostać użyty jako podstawa dla podsystemu, kolejne potęgi tejże podstawy zapisywane są wedle specjalnych wzorów, dla pierwszych sześciu potęg są to: P^1=мыL, P^2=мыLL, P^3=мыгыL, P^4=мыгыгыL, P^5=мыгҩL, P^6=мыгҩгыL (w pisowni nowowyspiarskiej: P^1=муL, P^2=муLL, P^3=мугуL, P^4=мугугуL, P^5=мугјуL, P^6=мугјугуL), gdzie P to podstawa podsystemu, a L to nazwa właściwego liczebnika. Najwyższą potęgą dla której opracowano wzór jest potęga sto pierwsza (P^101=мугргугаугуL). Dodatkową zaletą systemu jest możliwość używania liter jako liczebników - wystarczy pominąć w zapisie samogłoskę ''ы''. Mimo swych licznych zalet system ten używany jest praktycznie tylko przez naukowców. Organizowane są też zawody w przeliczaniu liczb na różne podsystemy. <br>Poniżej znajduje się spis liczebników prostych (pisownia ogólna / pisownia nowowyspiarska) i tabela z przykładowym zapisem liczb w wybranych podsystemach.
# му
+
# мы / му
# бу
+
# бы / бу
# ду
+
# ды / ду
# ћу
+
# тҩ / тіу
# ђу
+
# ні / ніу
# зу
+
# зы / зу
# шу
+
# шы / шу
# жу
+
# жы / жу
# цу
+
# цы / цу
# лу
+
# лы / лу
# пу
+
# пы / пу
 
# ку
 
# ку
# ру
+
# ры / ру
 
# ту
 
# ту
# ӵу
+
# цшы / цшу
# ўу
+
# у / ўу
# су
+
# сы / су
# ну
+
# ны / ну
# ху
+
# хы / ху
# ју
+
# ҩ / ју
# чу
+
# чы / чу
 
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
 
{|class="wikitable" style="background: #f9f9f9; border: 1px #aaaaaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0"
 
!<small>Liczba</small>
 
!<small>Liczba</small>
Linia 677: Linia 732:
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|5
 
|5
|мубубу му / 1x2x2+1 / 101
+
|мыбыбы мы / 1x2x2+1 / 101
|ђу / 5 / 5
+
|ні / 5 / 5
|ђу / 5 / 5
+
|ні / 5 / 5
|ђу / 5 / 5
+
|ні / 5 / 5
|ђу / 5 / 5
+
|ні / 5 / 5
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|13
 
|13
|мугубу мубубу му / 1x2^3+1x2x2+1 / 1101
+
|мыгыбы мыбыбы мы / 1x2^3+1x2x2+1 / 1101
|мужу ђу / 1x8+5 / 15
+
|мыжы ні / 1x8+5 / 15
|мулу ду / 1x10+3 / 13
+
|мылы ды / 1x10+3 / 13
|ру / 13 / D
+
|ры / 13 / D
|ру / 13 / D
+
|ры / 13 / D
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|24
 
|24
|мугугубу мугубу / 1x2^4+1x2^8 / 11000
+
|мыгыгыбы мыгыбы / 1x2^4+1x2^8 / 11000
|дужу / 3x8 / 30
+
|дыжы / 3x8 / 30
|дулу ћу / 2x10 + 4 / 24
+
|дылытҩ / 2x10 + 4 / 24
|муўу жу / 1x16+8 / 18
+
|мыу жы / 1x16+8 / 18
|мучу ду / 1x21+3 / 13
+
|мычы ды / 1x21+3 / 13
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|100
 
|100
|мугјугубу мугјубу мубубу / 1x2^6+1x2^5+1x2x2 / 1100100
+
|мыгҩгыбы мыгҩбы мыбыбы / 1x2^6+1x2^5+1x2x2 / 1100100
|мужужу ћужу ћу / 1x8x8+4x8+4 / 114
+
|мыжыжытҩжытҩ / 1x8x8+4x8+4 / 114
|мулулу / 1x10x10 / 100
+
|мылылы / 1x10x10 / 100
|зуўу ћу / 6x16+4 / 64
+
|зыутҩ / 6x16+4 / 64
|ћучу ўу / 4x21+16 / 4G
+
|тҩучы у / 4x21+16 / 4G
 
|- align=center
 
|- align=center
 
|111
 
|111
|мугјугубу мугјубу мугубу мубубу мубу му / 1x2^6+1x2^5+1x2^3+1x2x2+1x2+1 / 1101111
+
|мыгҩгыбы мыгҩбы мыгыбы мыбыбы мыбы мы / 1x2^6+1x2^5+1x2^3+1x2x2+1x2+1 / 1101111
|мужужу ђужу шу / 1x8x8+5x8+7 / 157
+
|мыжыжы ніжы шы / 1x8x8+5x8+7 / 157
|мулулу мулу му / 1x10x10+1x10+1 / 111
+
|мылылы мылы мы / 1x10x10+1x10+1 / 111
|зуўу ӵу / 6x16+15 / 6F
+
|зыу цшы / 6x16+15 / 6F
|ђучу зу / 5x21+6 / 56
+
|нічы зы / 5x21+6 / 56
 
|}
 
|}
  
 
====Nowy system dziesiątkowy====
 
====Nowy system dziesiątkowy====
Nowy system dziesiątkowy powstał z podsystemu dziesiątkowego liczebników prostych, gdy tarykańscy urzędnicy próbowali nauczyć się prostego systemu liczb, nie mogli jednak pokonać wcześniejszych przyzwyczajeń, więc używając nowych form liczb podstawiali je pod stary system dziesiętny. W Tarykanii często błędnie utożsamia się nowy system dziesiątkowy z prostym podsystemem dziesiątkowym, w rzeczywistości oba te systemy różnią się jednak między sobą. Używana w nowym systemie nazwa 'dziewiątki' - ''дуду'' przeszła do niego z podsystemu trójkowego prostego systemu, zaś nazwy potęg dziesięciu wyższych niż sto zostały poprzekręcane i dostosowane do wcześniejszego systemu liczenia - stąd ''мугугу'' 'tysiąc' zamiast ''мугулу'', ''лу гугу'' 'dziesięć tysięcy' zamiast ''мугугулу'', ''лулу гугу'' 'sto tysięcy' zamiast ''мугјулу'', ''мугујгу'' 'milion' zamiast ''мугјугулу'', itd. Jest to najpopularniejszy obecnie system liczebników tarykańskich. <br>
+
Nowy system dziesiątkowy powstał z podsystemu dziesiątkowego liczebników prostych, gdy tarykańscy urzędnicy próbowali nauczyć się prostego systemu liczb, nie mogli jednak pokonać wcześniejszych przyzwyczajeń, więc używając nowych form liczb podstawiali je pod stary system dziesiętny. W Tarykanii często błędnie utożsamia się nowy system dziesiątkowy z prostym podsystemem dziesiątkowym, w rzeczywistości oba te systemy różnią się jednak między sobą. Używana w nowym systemie nazwa 'dziewiątki' - ''дыды'' przeszła do niego z podsystemu trójkowego prostego systemu, zaś nazwy potęg dziesięciu wyższych niż sto zostały poprzekręcane i dostosowane do wcześniejszego systemu liczenia - stąd ''мыгыгы'' 'tysiąc' zamiast ''мыгылы'', ''лы гыгы'' 'dziesięć tysięcy' zamiast ''мыгыгылы'', ''лылы гыгы'' 'sto tysięcy' zamiast ''мыгҩлы'', ''мыгыігы'' 'milion' zamiast ''мыгҩгулы'', itd. Jest to najpopularniejszy obecnie system liczebników tarykańskich. <br>
 
Podstawowe liczebniki w tym systemie:
 
Podstawowe liczebniki w tym systemie:
# му
+
# мы
# бу
+
# бы
# ду
+
# ды
# ћу
+
# тҩ
# ђу
+
# ні
# зу
+
# зы
# шу
+
# шы
# жу
+
# жы
# дуду
+
# дыды
# лу
+
# лы
 
====Stare liczby====
 
====Stare liczby====
 
Stary system dziesiątkowy to pierwotny system liczebników tarykańskich, obecnie używany rzadko.
 
Stary system dziesiątkowy to pierwotny system liczebników tarykańskich, obecnie używany rzadko.
# мух
+
# мых
# бу
+
# бы
# дарћ
+
# дарті
# ћах
+
# тіах
 
# пшаб
 
# пшаб
# саћ
+
# саті
# шејбр
+
# шеібр
 
# ыжер
 
# ыжер
# тужђ
+
# тужні
# ђепш
+
# ніепш
 
====Liczebniki porządkowe====
 
====Liczebniki porządkowe====
Tworzy się je od liczebników głównych (wszystkich systemów) końcówką ''-e'', np. ''мугјугубумугјубумугубумубубумубумуe'' 'sto jedenasty [binarnie i naukowo]', ''мудудуe'' 'dziewiąty [trójkowo i naukowo]', ''дудуe'' 'dziewiąty [potocznie]'.
+
Tworzy się je od liczebników głównych (wszystkich systemów) końcówką ''-e'', np. ''мыгҩгыбымыгҩбымыгыбымыбыбымыбымыe'' 'sto jedenasty [binarnie i naukowo]', ''мыдыдыe'' 'dziewiąty [trójkowo i naukowo]', ''дыдыe'' 'dziewiąty [potocznie]'.
 
====Ułamki====
 
====Ułamki====
W nazwie ułamka licznik wyrażany jest liczebnikiem głównym, a mianownik porządkowym, np. ''ду, луе'' 'trzy dziesiąte'. Granicę między licznikiem a mianownikiem zaznacza się w intonacji spacją, a w piśmie przecinkiem, co pomaga rozróżniać potencjalne homofony, np. ''мулулу булу, ћуе'' 'sto dwadzieścia czwartych', ''мулулу, булу ћуе'' 'sto dwudziestych czwartych', ''мулулу булу ћуе'' 'sto dwudziesty czwarty'.
+
W nazwie ułamka licznik wyrażany jest liczebnikiem głównym, a mianownik porządkowym, np. ''ды, лые'' 'trzy dziesiąte'. Granicę między licznikiem a mianownikiem zaznacza się w intonacji spacją, a w piśmie przecinkiem, co pomaga rozróżniać potencjalne homofony, np. ''мылылы былы,тҩе'' 'sto dwadzieścia czwartych', ''мылылы, былытҩе'' 'sto dwudziestych czwartych', ''мылылы былытҩе'' 'sto dwudziesty czwarty'.
  
 
===Czasownik===
 
===Czasownik===
Linia 759: Linia 814:
 
Z tej listy do utworzenia osobowej formy czasownika potrzebne są elementy 2., 3., oraz 6.
 
Z tej listy do utworzenia osobowej formy czasownika potrzebne są elementy 2., 3., oraz 6.
 
=====Łącznik=====
 
=====Łącznik=====
Ma postać ''ўа''. Jego obecność wskazuje na to, że dany czasownik jest w jakiś sposób powiązany lub podporządkowany wcześniejszemu elementowi, zwykle też czasownikowi. Często w tłumaczeniu odpowiada on spójnikom ''że'', ''żeby''.  
+
Ma postać ''һа''. Jego obecność wskazuje na to, że dany czasownik jest w jakiś sposób powiązany lub podporządkowany wcześniejszemu elementowi, zwykle też czasownikowi. Często w tłumaczeniu odpowiada on spójnikom ''że'', ''żeby''.  
<br>Przykłady: ''ніжжеду ўаўаңерце'' 'wiedziałem, że przyjdą'; ''-¿јач мнаглада? -ўаніхајнбжелцабр.'' '-Co mówisz? -Że nie mogę go dojrzeć.; ''ніпра ўамнахабјејнгладар'' 'chcę, abyś z nim nie rozmawiał'.
+
<br>Przykłady: ''ніжжеды һаһаңерце'' 'wiedziałem, że przyjdą'; ''-¿іач мнаглада? -һаніхаінбжелцабр.'' '-Co mówisz? -Że nie mogę go dojrzeć.; ''ніпра һамнахабіеінгладар'' 'chcę, abyś z nim nie rozmawiał'.
 
=====Modyfikator rdzenia=====
 
=====Modyfikator rdzenia=====
 
''De facto'' stanowią integralną część rdzenia czasownika, w formach osobowych są jednak oddzielone od niego licznymi sufiksami. Mogą nieść informację o stronie czasownika lub, tak jak polskie przedrostki, modyfikować jego znaczenie.  
 
''De facto'' stanowią integralną część rdzenia czasownika, w formach osobowych są jednak oddzielone od niego licznymi sufiksami. Mogą nieść informację o stronie czasownika lub, tak jak polskie przedrostki, modyfikować jego znaczenie.  
* ''бі'' - modyfikator sprawczy, np ''=жр='' 'jeść', ''бі=жр='' 'karmić'
+
* ''бы'' - modyfikator sprawczy, np ''=жр='' 'jeść', ''бы=жр='' 'karmić'
 
* ''ді'' - modyfikator bierno-zwrotny, np ''=жжелц='' 'patrzyć, widzieć', ''ді=жжелц='' 'wyglądać [jakoś]'
 
* ''ді'' - modyfikator bierno-zwrotny, np ''=жжелц='' 'patrzyć, widzieć', ''ді=жжелц='' 'wyglądać [jakoś]'
* ''бер'' - modyfikator o znaczeniu czegoś stałego, dokonanego lub o dużym natężeniu, np. ''=чід='' 'lubić, kochać', ''бер=чід='' '[nieodmiennie] lubić, kochać'
+
* ''бер'' - modyfikator o znaczeniu czegoś stałego, dokonanego lub o dużym natężeniu, np. ''=чыд='' 'lubić, kochać', ''бер=чыд='' '[nieodmiennie] lubić, kochać'
* ''кі'' - modyfikator nagłego lub dynamicznego ruchu, zmiany stanu, ruchu na zewnątrz lub ku górze, np. ''=ћыј='' 'recytować', ''кі=ћыј='' 'śpiewać'
+
* ''кы'' - modyfikator nagłego lub dynamicznego ruchu, zmiany stanu, ruchu na zewnątrz lub ku górze, np. ''=тіі='' 'recytować', ''кы=тіі='' 'śpiewać'
* ''ыћ'' - modyfikator o znaczeniu antonimu lub parodii, np. ''=чід='' 'lubić, kochać', ''ыћ=чід='' 'nie cierpieć, nienawidzić'
+
* ''ыті'' /ɨc/ - modyfikator o znaczeniu antonimu lub parodii, np. ''=чыд='' 'lubić, kochać', ''ыті=чыд='' 'nie cierpieć, nienawidzić'
Jeden czasownik może posiadać tylko jeden modyfikator. Po modyfikatorach nigdy '''nie''' występuje protetyczne ''ң'', jeśli modyfikator kończy się, zaś następny morfem zaczyna samogłoską, to samogłoski oddziela nienotowane zwarcie krtaniowe np. ''кіыћыје'' 'zaśpiewa', nie *''кіңыћыје''.
+
* ''ыр'' - modyfikator niskiej intensywności, np. ''=жжелц='' 'patrzeć, widzieć', ''ыр=жжелц='' 'zerkać'
 +
Jeden czasownik może posiadać tylko jeden modyfikator. Po modyfikatorach nigdy '''nie''' występuje protetyczne ''ң'', jeśli modyfikator kończy się, zaś następny morfem zaczyna samogłoską, to samogłoski oddziela nienotowane zwarcie krtaniowe np. ''кыытііе'' 'zaśpiewa', nie *''кыңытііе''.
 +
<br>W rzeczownikach utworzonych od czasowników z rozszerzonym rdzeniem kapitalizuje się obie części rdzenia, a więc rdzeń taki traktowany jest jak złożenie, np. ''кыырыпа'' 'odbić się', ''КыРыпаітрат'' 'sprężyna'.
 +
 
 
=====Osoba=====
 
=====Osoba=====
 
Prefiksy osób odpowiadają zasadniczo osobom wyrażanym zaimkami osobowymi, mają jednak inną postać niż zaimki. Istnieje też prefiks form o nieokreślonej osobie wykonawcy.  
 
Prefiksy osób odpowiadają zasadniczo osobom wyrażanym zaimkami osobowymi, mają jednak inną postać niż zaimki. Istnieje też prefiks form o nieokreślonej osobie wykonawcy.  
Linia 775: Linia 833:
 
!<small>Prefiks osoby</small>
 
!<small>Prefiks osoby</small>
 
|-
 
|-
|јех
+
|іех
 
|ні
 
|ні
 
|-
 
|-
|геўа
+
|геуа
 
|ге
 
|ге
 
|-
 
|-
|јеўа
+
|іеуа
|ы / ј / ''brak''
+
|ы / і / ''brak''
 
|-
 
|-
|камі
+
|камы
|мі
+
|мы
 
|-
 
|-
|кіта
+
|кыта
 
|ту
 
|ту
 
|-
 
|-
Linia 793: Linia 851:
 
|мна
 
|мна
 
|-
 
|-
|каму
+
|камы
|у
+
|һы
 
|-
 
|-
|јен, јун, јан
+
|іен, ҩн, іан
|ы / ј / ''brak''
+
|ы / і / ''brak''
 
|-
 
|-
 
|га
 
|га
|ўа
+
|һа
 
|-
 
|-
 
| -
 
| -
|ўе
+
|һе
 
|-
 
|-
 
|}
 
|}
Prefiks zdystansowanego 'ja' oraz trzeciej osoby l. poj. ma formę  'ј' w przypadku, gdy przed stoi przed negacją a po łączniku, formę zerową przed negacją po innych morfemach, a w pozostałych przypadkach formę 'ы', np. '''''ы'''глада'' 'mówi', ''хаглада'' 'nie mówi', ''ўа'''ј'''хаглада'' '[że] nie mówi'.  
+
Prefiks zdystansowanego 'ja' oraz trzeciej osoby l. poj. ma formę  'і' w przypadku, gdy przed stoi przed negacją a po łączniku, formę zerową przed negacją po innych morfemach, a w pozostałych przypadkach formę 'ы', np. '''''ы'''глада'' 'mówi', ''хаглада'' 'nie mówi', ''һа'''і'''хаглада'' '[że] nie mówi'.  
 
<br>Jeżeli po prefiksach osoby występuje morfem rozpoczynający się samogłoską, pojawia się między nimi protetyczne ''ң'', np. ''ніңерца'' 'przybywam'.
 
<br>Jeżeli po prefiksach osoby występuje morfem rozpoczynający się samogłoską, pojawia się między nimi protetyczne ''ң'', np. ''ніңерца'' 'przybywam'.
  
Linia 812: Linia 870:
 
Prefiksem negacji jest ''ха'', np. ''нітахка'' 'proszę; dziękuję', ''ні'''ха'''тахка'' 'nie proszę; nie dziękuję'.  
 
Prefiksem negacji jest ''ха'', np. ''нітахка'' 'proszę; dziękuję', ''ні'''ха'''тахка'' 'nie proszę; nie dziękuję'.  
 
=====Inkorporacja=====
 
=====Inkorporacja=====
Jest stosunkowo rzadkim zjawiskiem. Polega na wpleceniu do wnętrza czasownika na pozycję bezpośrednio przed rdzeniem pojedynczej frazy okolicznikowej lub dopełnieniowej, przy czym przy inkorporacji dopełnienia bliższego można pominąć wykładnik biernika. W zapisie inkorporowanej frazy zachowuje się wielkie litery, pomija się natomiast spacje. Przykład: ''нігладеўр јаКатет ндеңЕрценеж меБахас тарыкане'' = ''ні'''јаКатет'''гладеўр ндеңЕрценеж меБахас тарыкане'' = ''ні'''Катет'''гладеўр ндеңЕрценеж меБахас тарыкане'' = ''ні'''ндеңЕрценеж'''гладеўр јаКатет меБахас тарыкане'' = ''ні'''меБахастарыкане'''гладеўр јаКатет ндеңЕрценеж'' 'w przyszłości będę umieć powiedzieć to słowo po tarykańsku'.  
+
Jest stosunkowo rzadkim zjawiskiem. Polega na wpleceniu do wnętrza czasownika na pozycję bezpośrednio przed rdzeniem pojedynczej frazy okolicznikowej lub dopełnieniowej, przy czym przy inkorporacji dopełnienia bliższego można pominąć wykładnik biernika. W zapisie inkorporowanej frazy zachowuje się wielkie litery, pomija się natomiast spacje. Przykład: ''нігладевр іаКатет ндеңЕрценеж меГладен тарыкане'' = ''ні'''іаКатет'''гладевр ндеңЕрценеж меГладен тарыкане'' = ''ні'''Катет'''гладевр ндеңЕрценеж меГладен тарыкане'' = ''ні'''ндеңЕрценеж'''гладевр іаКатет меГладен тарыкане'' = ''ні'''меГладентарыкане'''гладевр іаКатет ндеңЕрценеж'' 'w przyszłości będę umieć powiedzieć to słowo po tarykańsku'.  
 
=====Rdzeń=====
 
=====Rdzeń=====
Stanowi jądro czasownika. Rdzenie zaczynające się od sekwencji ''бж'' mają po samogłoskach oboczną postać ''жж'', stąd np. czasownik o rdzeniu ''='''бж'''елц='' 'patrzyć, widzieć' ma w formie słownikowej postać ''ы'''жж'''елца''. W praktyce w formach osobowych czasownika dominuje postać z ''жж'', gdyż forma z ''бж'' może pojawić się tylko po inkorporacji do czasownika frazy zakończonej spółgłoską (np. ''нілаПріцет'''бж'''елца'' 'patrzę na ten kwiat'), imiesłowy natomiast (oprócz imiesłowu czasownikowego) zaczynają się od '''бж''' (choć mogą przejść do ''жж'' pod wpływem sandhi).  
+
Stanowi jądro czasownika. Rdzenie zaczynające się od sekwencji ''бж'' mają po samogłoskach oboczną postać ''жж'', stąd np. czasownik o rdzeniu ''='''бж'''елц='' 'patrzyć, widzieć' ma w formie słownikowej postać ''ы'''жж'''елца''. W praktyce w formach osobowych czasownika dominuje postać z ''жж'', gdyż forma z ''бж'' może pojawić się tylko po inkorporacji do czasownika frazy zakończonej spółgłoską (np. ''нілаПрыцет'''бж'''елца'' 'patrzę na ten kwiat'), imiesłowy natomiast (oprócz imiesłowu czasownikowego) zaczynają się od '''бж''' (choć mogą przejść do ''жж'' pod wpływem sandhi).  
 
=====Czas=====
 
=====Czas=====
Sufiksy czasu to ''а'' dla czasu teraźniejszego, ''е'' dla przyszłego i ''у'' dla przeszłego, np. ''мнажр'''а''''' 'jesz', ''мнажр'''е''''' 'zjesz', ''мнажр'''у''''' 'jadłeś'.  
+
Sufiksy czasu to ''а'' dla czasu teraźniejszego, ''е'' dla przyszłego i ''ы'' dla przeszłego, np. ''мнажр'''а''''' 'jesz', ''мнажр'''е''''' 'zjesz', ''мнажр'''ы''''' 'jadłeś'. Sufiks ''ы'' może wywołać labializację, np. ''=деі='' 'robić', ''нідеҩ'' 'robiłem', ''=фыт='' 'odpoczywać', ''ыфыту'' 'odpoczywał'.
 
=====Pytanie=====
 
=====Pytanie=====
Sufiks pytania ma postać ''лі'', np. ''мнајхчіда'' 'kochasz mnie', ''¿мнајхчіда'''лі'''?'' 'czy mnie kochasz?'.
+
Sufiks pytania ma postać ''лі'', np. ''мнаіхчыда'' 'kochasz mnie', ''¿мнаіхчыда'''лі'''?'' 'czy mnie kochasz?'.
  
 
=====Niepewność=====
 
=====Niepewność=====
Wykładnikiem niepewności jest sufiks ''ћта'', przy czym obecna w nim samogłoska ''а'' może - ale nie musi - upodabniać się do samogłoski w sufiksie czasu (a więc możliwe są formy oboczne ''ћте'' w czasie przyszłym i ''ћту'' w czasie przeszłym). Wykładnik niepewności oznacza, że mówiący do opisywanego zdarzenia odnosi się z dystansem, uważa je za mało możliwe lub niemożliwe; używany jest też do formułowania nienatarczywych, uprzejmych próśb, w znacznej mierze odpowiada polskiemu trybowi przypuszczającemu. Przykłady: ''ніглада'''ћта''''' 'mówiłbym; chyba mówię', ''ыжжеце'''ћта'''''~''ыжжеце'''ћте''''' 'widziałby; chyba zobaczy', ''мнапру'''ћта'''''~''мнапру'''ћту''''' 'chciałbyś; chyba chciałeś'.
+
Wykładnikiem niepewności jest sufiks ''тіта'' /cta/, przy czym obecna w nim samogłoska ''а'' może - ale nie musi - upodabniać się do samogłoski w sufiksie czasu (a więc możliwe są formy oboczne ''тіте'' w czasie przyszłym i ''тіту'' w czasie przeszłym). Wykładnik niepewności oznacza, że mówiący do opisywanego zdarzenia odnosi się z dystansem, uważa je za mało możliwe lub niemożliwe; używany jest też do formułowania nienatarczywych, uprzejmych próśb, w znacznej mierze odpowiada polskiemu trybowi przypuszczającemu. Przykłady: ''ніглада'''тіта''''' 'mówiłbym; chyba mówię', ''ыжжеце'''тіта'''''~''ыжжеце'''тіте''''' 'widziałby; chyba zobaczy', ''мнапры'''тіта'''''~''мнапры'''тіту''''' 'chciałbyś; chyba chciałeś'.
  
 
=====Modalność=====
 
=====Modalność=====
Linia 827: Linia 885:
 
* ''=бр='' 'móc'
 
* ''=бр='' 'móc'
 
* ''=пр='' 'chcieć'
 
* ''=пр='' 'chcieć'
* ''=ўр='' 'potrafić'
+
* ''=вр='' 'potrafić'
 
* ''=др='' 'próbować'
 
* ''=др='' 'próbować'
 
* ''=гр='' 'musieć'
 
* ''=гр='' 'musieć'
 
* ''=тр='' 'potrzebować, być zobowiązanym'  
 
* ''=тр='' 'potrzebować, być zobowiązanym'  
 
Proces taki może zajść wtedy, gdy mowa o dwóch czasownikach o jednakim wykonawcy połączonych ze sobą łącznikiem, z których pierwszy jest czasownikiem modalnym z powyższej grupy, a drugi nie jest zanegowany. Otrzymana forma nie posiada łącznika, a jej wykładniki gramatyczne (czas, negacja, pytanie, osoba, rozkaz) odnoszą się się do czasownika modalnego (pewne informacje o drugim czasowniku mogą zostać utracone). Poniżej kilka przykładów dla zilustrowania zjawiska.  
 
Proces taki może zajść wtedy, gdy mowa o dwóch czasownikach o jednakim wykonawcy połączonych ze sobą łącznikiem, z których pierwszy jest czasownikiem modalnym z powyższej grupy, a drugi nie jest zanegowany. Otrzymana forma nie posiada łącznika, a jej wykładniki gramatyczne (czas, negacja, pytanie, osoba, rozkaz) odnoszą się się do czasownika modalnego (pewne informacje o drugim czasowniku mogą zostać utracone). Poniżej kilka przykładów dla zilustrowania zjawiska.  
* ''німалпа ўанікўелме'' 'myślę, że umrę' - pierwszy czasownik (''=малп='') nie należy do powyższej grupy, nie może się więc uniesamodzielnić
+
* ''німалпа һанікуелме'' 'myślę, że umrę' - pierwszy czasownik (''=малп='') nie należy do powyższej grupy, nie może się więc uniesamodzielnić
* ''нітра ўанілізе'' 'jestem zobowiązany, że pójdę; powinienem pójść' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ''нілізатр'' 'powinienem pójść'
+
* ''нітра һанілізе'' 'jestem zobowiązany, że pójdę; powinienem pójść' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ''нілізатр'' 'powinienem pójść'
* ''ніхагра ўаніжжелце'' 'nie muszę zobaczyć (bardziej dosłownie: nie muszę, że zobaczę)' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ''ніхажжелцагр'' 'nie muszę zobaczyć'
+
* ''ніхагра һаніжжелце'' 'nie muszę zobaczyć (bardziej dosłownie: nie muszę, że zobaczę)' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ''ніхажжелцагр'' 'nie muszę zobaczyć'
* ''нідре ўаніхагладе'' 'próbuję nie mówić (bardziej dosłownie: próbuję, że nie powiem)' - drugi czasownik jest zanegowany, przekształcenie nie jest możliwe
+
* ''нідре һаніхагладе'' 'próbuję nie mówić (bardziej dosłownie: próbuję, że nie powiem)' - drugi czasownik jest zanegowany, przekształcenie nie jest możliwe
* ''ніхапра ўаыпрета'' 'nie chcę, żeby on wrócił' - czasowniki mają różne podmioty, przekształcenie nie jest możliwe
+
* ''ніхапра һаыпрета'' 'nie chcę, żeby on wrócił' - czasowniki mają różne podmioty, przekształcenie nie jest możliwe
* ''¿ніўралі ўанібегна?'' 'czy potrafię biec? (bardziej dosłownie: czy potrafię, że biegnę?)' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ''¿нібегналіўр?'' 'czy potrafię biec?'
+
* ''¿нівралі һанібенга?'' 'czy potrafię biec? (bardziej dosłownie: czy potrafię, że biegnę?)' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ''¿нібенгалівр?'' 'czy potrafię biec?'
Sufiksy modalne mogą się na siebie nakładać, choć zdarza się to bardzo rzadko. W takim przypadku rozdziela je protetyczne ''і'', a informacja gramatyczna odnosi się do ostatniego z nich, np. ''¿ніпралі ўаніўра ўанібеге?'' => ''¿нібегналіўріпр?'' 'czy chcę potrafić biec?', ''мнахагра ўамнадре ўамнапре ўамнапрете'' => ''мнахапретапрідрігр'' 'nie musisz próbować chcieć wrócić'.
+
Sufiksy modalne mogą się na siebie nakładać, choć zdarza się to bardzo rzadko. W takim przypadku rozdziela je protetyczne ''ы'', a informacja gramatyczna odnosi się do ostatniego z nich, np. ''¿ніпралі һанівра һанібенге?'' => ''¿нібенгаліврыпр?'' 'czy chcę potrafić biec?', ''мнахагра һамнадре һамнапре һамнапрете'' => ''мнахапретапрыдрыгр'' 'nie musisz próbować chcieć wrócić'.
  
 
=====Rozkaz=====
 
=====Rozkaz=====
Wykładnikiem rozkazu jest ''р'', a po sufiksach modalnych ''ір'', np. ''мнајхчіда'' 'kochasz mnie', ''¡мнајхчіда'''р'''!'' 'kochaj mnie!'; ''мнахапретапрідрігр'' 'nie musisz próbować chcieć wrócić', ''¡мнахапретапрідрігр'''ір'''!'' 'nie bądź zmuszony próbować zechcieć wrócić!'.
+
Wykładnikiem rozkazu jest ''-р'', a po sufiksach modalnych ''-ыр'', np. ''мнаіхчыда'' 'kochasz mnie', ''¡мнаіхчыда'''р'''!'' 'kochaj mnie!'; ''мнахапретапрыдрыгр'' 'nie musisz próbować chcieć wrócić', ''¡мнахапретапрыдрыгр'''ыр'''!'' 'nie bądź zmuszony próbować zechcieć wrócić!'.
 +
<br>Czasownik ''=р='' ~ ''=с='' 'być' ma też alternatywny sposób tworzenia rozkazu polegający na podwojeniu spółgłoski rdzeniowej. Takie podwojenie jest synonimiczne z użyciem wykładnika ''-р'' i może z nim współistnieć, np. ''ыра'' 'jest', ''¡ыра'''р'''~ы'''рр'''а'''р'''~ы'''рр'''а!'' 'niech będzie!'; ''мнасе'' 'będziesz' ''¡мнасе'''р'''~мна'''сс'''е'''р'''~мна'''сс'''е!'' 'bądź!'.
  
 
====Imiesłowy====
 
====Imiesłowy====
 
=====Przymiotnikowe=====
 
=====Przymiotnikowe=====
 
Używane stosunkowo rzadko, stoją po obiekcie opisywanym, tworzone są od tematu czasownika. Należą do nich:
 
Używane stosunkowo rzadko, stoją po obiekcie opisywanym, tworzone są od tematu czasownika. Należą do nich:
* imiesłów teraźniejszy czynny - o końcówce ''-аје'', np. ''Ўеранг малп'''аје''''' 'myślący człowiek'.
+
* imiesłów teraźniejszy czynny - o końcówce ''-аіе'', np. ''Һеранг малп'''аіе''''' 'myślący człowiek'.
* imiesłów przeszły czynny - o końcówce ''-аўе'', np. ''Ўакабу ерц'''аўе''' лакамі'' 'kobieta, która przyszła do nas'.
+
* imiesłów przeszły czynny - o końcówce ''-ауе'', np. ''Һакабы ерц'''ауе''' лакамы'' 'kobieta, która przyszła do nas'.
* imiesłów przeszły bierny - ma końcówkę ''-ене'', może przyłączać wykonawcę wyrażonej w nim czynności w narzędniku, np. ''Каз бжелц'''ене''' мејх'' 'dom widziany przeze mnie'.
+
* imiesłów przeszły bierny - ma końcówkę ''-ене'', może przyłączać wykonawcę wyrażonej w nim czynności w narzędniku, np. ''Каз бжелц'''ене''' меіх'' 'dom widziany przeze mnie'.
Przy tworzeniu tych imiesłowów rdzenie z zewnętrznymi modyfikatorami traktuje się jako jedną ciągłą całość, np. ''Ібу чід'''аје''''' 'kochająca matka', ''Ібу берчід'''аје''''' '[niezmiennie] kochająca matka'.
+
Przy tworzeniu tych imiesłowów rdzenie z zewnętrznymi modyfikatorami traktuje się jako jedną ciągłą całość, np. ''Ыбы чыд'''аіе''''' 'kochająca matka', ''Ыбы берчыд'''аіе''''' '[niezmiennie] kochająca matka'.
  
 
=====Czasownikowe=====
 
=====Czasownikowe=====
Tworzone są od form osobowych czasownika za pomocą postpozycji ''та''. Podobnie jak imiesłowy przymiotnikowe stoją po obiekcie opisywanym. Zasadnicza różnica polega na tym, że opisywany obiekt '''nigdy nie jest''' podmiotem czynności wyrażonej w imiesłowie, a jego dokładna funkcja nie jest sprecyzowana i należy dopisać ją z kontekstu, np. ''Ўерангет нігладу та'' 'ten człowiek, z którym rozmawiałem' albo' ten człowiek, o którym mówiłem', ''Јер мнахалізебр та'' 'miejsce, do którego nie będziesz mógł pójść' albo 'miejsce, gdzie nie będziesz mógł chodzić', ''Ўакабу нічіда та'' 'dziewczyna, którą kocham' (przedstawiono tylko najprawdopodobniejsze interpretacje).  
+
Tworzone są od form osobowych czasownika za pomocą postpozycji ''та''. Podobnie jak imiesłowy przymiotnikowe stoją po obiekcie opisywanym. Zasadnicza różnica polega na tym, że opisywany obiekt '''nigdy nie jest''' podmiotem czynności wyrażonej w imiesłowie, a jego dokładna funkcja nie jest sprecyzowana i należy dopisać ją z kontekstu, np. ''Һерангет ніглады та'' 'ten człowiek, z którym rozmawiałem' albo' ten człowiek, o którym mówiłem', ''Іер мнахалізебр та'' 'miejsce, do którego nie będziesz mógł pójść' albo 'miejsce, gdzie nie będziesz mógł chodzić', ''Һакабы нічыда та'' 'dziewczyna, którą kocham' (przedstawiono tylko najprawdopodobniejsze interpretacje).  
 
=====Przysłówkowe=====
 
=====Przysłówkowe=====
 
Praktycznie już nie używane. Należą do nich:
 
Praktycznie już nie używane. Należą do nich:
* imiesłów równoczesny - o końcówce ''-ајі'', np. ''ыгладу жр'''ајі''''' 'mówił jedząc';
+
* imiesłów równoczesny - o końcówce ''-аі'', np. ''ыглады жр'''аі''''' 'mówił jedząc';
* imiesłów uprzedni - o końcówce ''-ені'', np. ''ылізу глад'''ені''' јат'' 'to powiedziawszy wyszedł'.
+
* imiesłów uprzedni - o końcówce ''-ені'', np. ''ылізы глад'''ені''' іат'' 'to powiedziawszy wyszedł'.
Przy tworzeniu tych imiesłowów rdzenie z zewnętrznymi modyfikatorami traktuje się jako jedną ciągłą całość, np. ''ыгладу біжрајі'' 'mówił karmiąc'.
+
Przy tworzeniu tych imiesłowów rdzenie z zewnętrznymi modyfikatorami traktuje się jako jedną ciągłą całość, np. ''ыглады біжраі'' 'mówił karmiąc'.
  
 
===Wyrażanie dzierżawczości===
 
===Wyrażanie dzierżawczości===
 
W języku tarykańskim istnieje kilka konstrukcji odpowiadających przydawce dzierżawczej.  
 
W języku tarykańskim istnieje kilka konstrukcji odpowiadających przydawce dzierżawczej.  
* Przyimek '''дарі''' wskazuje na pewną podległość posiadanego wobec posiadacza, sprawowaną pieczę, ponoszenie za coś odpowiedzialności, a także na miejsce pochodzenia, wytwórcę, np. ''Лешет дарі јех'' 'mój niedźwiedź, niedźwiedź, którym się opiekuję', ''Мліх дарі Мучај'' 'mleko krowie, krowy, od krowy', ''Ўеранга дарі Уу'' 'ludzie króla [jego wysłannicy]';  
+
* Przyimek '''дары''' wskazuje na pewną podległość posiadanego wobec posiadacza, sprawowaną pieczę, ponoszenie za coś odpowiedzialności, a także na miejsce pochodzenia, wytwórcę, np. ''Лешет дары іех'' 'mój niedźwiedź, niedźwiedź, którym się opiekuję', ''Мліх дары Мычаі'' 'mleko krowie, krowy, od krowy', ''Һеранга дары Һыы'' 'ludzie króla [jego wysłannicy]';  
* Przyimek '''даріде''' lub '''даде''' jest używany gdy posiadany jest integralną częścią posiadacza, w praktyce najczęściej dotyczy to części ciała, np. ''Ђалла даріде јун'' 'jej oczy';
+
* Przyimek '''дарыде''' lub '''даде''' jest używany gdy posiadany jest integralną częścią posiadacza, w praktyce najczęściej dotyczy to części ciała, np. ''Ніалла дарыде ҩн'' 'jej oczy';
* Konstrukcja '''гўегўеттене''' + narzędnik oznacza posiadanie w sensie dosłownym, istnieje wiele jej skróconych wariantów, takich jak ''гўегўеме'', ''гўетме'', ''геме''. Przykład: ''Кнег гўегўеттене меңЫнахет'' 'książka tego dziecka';
+
* Konstrukcja '''уеуеттене''' + narzędnik oznacza posiadanie w sensie dosłownym, istnieje wiele jej skróconych wariantów, takich jak ''уеуеме'', ''уетме'', ''уеме''. Przykład: ''Кнег уеуеттене меңЫнахет'' 'książka tego dziecka';
* Przyimek '''перпре''', dosł. 'względem' używany jest, gdy posiadany pełni jakąś funkcję względem posiadanego, najczęściej jest to pokrewieństwo, np. ''Ібу перпре Лакіңет'' 'matka tego mężczyzny', ''Ыб перпре камі'' 'nasz ojciec';  
+
* Przyimek '''перпре''', dosł. 'względem' używany jest, gdy posiadany pełni jakąś funkcję względem posiadanego, najczęściej jest to pokrewieństwo, np. ''Ыбы перпре Лахет'' 'matka tego mężczyzny', ''Ыб перпре камы'' 'nasz ojciec';  
* Przyimki '''ытас''', dosł. 'nad', i '''удр''', dosł. 'pod' wskazują na stosunek nadrzędności lub podrzędności, np. ''Ыб ытас камі'' 'nasz ojciec [a przy tym pan i władca]', ''Крен ытас јех'' 'moja kraina [której jestem częścią]', ''Ўеранга удр Уу'' 'ludzie króla [jego służba]';  
+
* Przyimki '''ытас''', dosł. 'nad', i '''һыдр''', dosł. 'pod' wskazują na stosunek nadrzędności lub podrzędności, np. ''Ыб ытас камі'' 'nasz ojciec [a przy tym pan i władca]', ''Крен ытас іех'' 'moja kraina [której jestem częścią]', ''Һеранга һыдр Һыы'' 'ludzie króla [jego służba]';  
* Przyimek '''бже''' używany jest przy patronacie, np. ''Бжіј бже Лац'' 'ulica zwycięstwa';
+
* Przyimek '''бже''' używany jest przy patronacie, np. ''Бжыі бже Лац'' 'ulica zwycięstwa';
* Przyimek '''те''' pozwala tworzyć konstrukcje ilościowe z liczebnikiem w roli posiadanego, np. ''бу те га'' = ''га бу'' 'oni dwoje'.
+
* Przyimek '''те''' pozwala tworzyć konstrukcje ilościowe z liczebnikiem w roli posiadanego, np. ''бы те га'' = ''га бы'' 'oni dwoje'.
  
 
===Składnia===
 
===Składnia===
 
====Zdanie czasownikowe====
 
====Zdanie czasownikowe====
Zdanie nieprzechodnie ma szyk VS, przechodnie zaś VSO. Szyk nie jest bardzo sztywny. Przesunięcie elementu przed czasownik służy położeniu na niego nacisk. Podmiot zdania stoi w mianowniku (może być dodatkowo uwidoczniony przez łże-ergatyw), dopełnienie w bierniku, np. ''ыліза Лешет'' ~ ''ыліза мЛешет'' 'niedźwiedź idzie', ''ыжра Лешет јаМес'' ~ ''ыжра мЛешет јаМес'' 'niedźwiedź je mięso'. Możliwe jest pominięcie przedrostka biernika w zdaniu przechodnim (tzw. zdanie z biernikiem zerowym), ma to jednak wyraźnie potoczny wydźwięk i jest powszechnie uznawane za błąd, np. ''ыжра Лешет Мес'' 'niedźwiedź je mięso'. Jeśli w zdaniu z biernikiem zerowym oznaczy się podmiot łżeergatywem, powstaje zdanie łżeergatywne, które uznaje się za bardzo kunsztowne i wysublimowane stylistycznie, np. ''ыжра мЛешет Мес'' 'niedźwiedź je mięso'.
+
Zdanie nieprzechodnie ma szyk VS, przechodnie zaś VSO. Szyk nie jest bardzo sztywny. Przesunięcie elementu przed czasownik służy położeniu na niego nacisk. Podmiot zdania stoi w mianowniku (może być dodatkowo uwidoczniony przez łże-ergatyw), dopełnienie w bierniku, np. ''ыліза Лешет'' ~ ''ыліза мЛешет'' 'niedźwiedź idzie', ''ыжра Лешет іаМес'' ~ ''ыжра мЛешет іаМес'' 'niedźwiedź je mięso'. Możliwe jest pominięcie przedrostka biernika w zdaniu przechodnim (tzw. zdanie z biernikiem zerowym), ma to jednak wyraźnie potoczny wydźwięk i jest powszechnie uznawane za błąd, np. ''ыжра Лешет Мес'' 'niedźwiedź je mięso'. Jeśli w zdaniu z biernikiem zerowym oznaczy się podmiot łżeergatywem, powstaje zdanie łżeergatywne, które uznaje się za bardzo kunsztowne i wysublimowane stylistycznie, np. ''ыжра мЛешет Мес'' 'niedźwiedź je mięso'.
  
 
====Zdanie imienne====
 
====Zdanie imienne====
Jest to podtyp zdania czasownikowego. W zdaniu imiennym rolę podmiotu pełni czasownik ''ыра'' ~ ''ыса'' 'być' lub inne, podobne czasowniki. Podmiot zawsze stoi w mianowniku (może być dodatkowo uwidoczniony przez łże-ergatyw), zaś orzecznik stoi w bierniku lub mianowniku. Konstrukcja z orzecznikiem w bierniku odpowiada znaczeniowo polskiej 'jest kimś, czymś, jakimś' np. ''ыра Кренет јаКрен тарыкане'' 'ten kraj to Tarykania', ''ыра Тріхет јашшареде'' 'ten użytkownik jest [tym] zmęczonym'. Odpowiednikiem polskiej konstrukcji 'jest jakiś' jest konstrukcja z mianownikowym orzecznikiem (w gramatykach tarykańskich uznaje się go za okolicznik sposobu), np. ''ыра Тріхет пшареде'' 'ten użytkownik jest zmęczony'. Na szczególną uwagę zasługują zdania imienne z imiesłowami przymiotnikowymi, np. ''ыра Јазенет јајазене'' 'ten tekst jest [tym] [na]pisanym', ''ыра Јазенет јазене'' 'ten tekst jest [na]pisany', ''ыра Ўерангет јазаје'' 'ten człowiek jest piszący', ''ыра Ўерангет јазаўе'' 'ten człowiek jest pisawszy, jest tym, który [na]pisał'.  
+
Jest to podtyp zdania czasownikowego. W zdaniu imiennym rolę podmiotu pełni czasownik ''ыра'' ~ ''ыса'' 'być' lub inne, podobne czasowniki. Podmiot zawsze stoi w mianowniku (może być dodatkowo uwidoczniony przez łże-ergatyw), zaś orzecznik stoi w bierniku lub mianowniku. Konstrukcja z orzecznikiem w bierniku odpowiada znaczeniowo polskiej 'jest kimś, czymś, jakimś' np. ''ыра Кренет іаКрен тарыкане'' 'ten kraj to Tarykania', ''ыра Трыхет іашшареде'' 'ten użytkownik jest [tym] zmęczonym'. Odpowiednikiem polskiej konstrukcji 'jest jakiś' jest konstrukcja z mianownikowym orzecznikiem (w gramatykach tarykańskich uznaje się go za okolicznik sposobu), np. ''ыра Трыхет пшареде'' 'ten użytkownik jest zmęczony'. Na szczególną uwagę zasługują zdania imienne z imiesłowami przymiotnikowymi, np. ''ыра Іазенет іаіазене'' 'ten tekst jest [tym] [na]pisanym', ''ыра Іазенет іазене'' 'ten tekst jest [na]pisany', ''ыра Һерангет іазаіе'' 'ten człowiek jest piszący', ''ыра Һерангет іазауе'' 'ten człowiek jest pisawszy, jest tym, który [na]pisał'.  
 
====Zdanie współrzędne====
 
====Zdanie współrzędne====
Łączy się spójnikami (mogą być domyślne), np. ''німалпа '''жеў''' ніра'' ''ыңерцу '''кыј''' ыгладу'' 'przyszedł i powiedział', ''нінерцу, ніжжелцу, нілацу'' 'przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem'.
+
Łączy się spójnikami (mogą być domyślne), np. ''німалпа '''жеһ''' ніра'' 'myślę więc jestem', ''ыңерцы '''кыі''' ыглады'' 'przyszedł i powiedział', ''ніңерцы, ніжжелцыы, нілацы'' 'przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem'.
 +
 
 
====Zdanie podrzędne====
 
====Zdanie podrzędne====
Łączy się spójnikami, łącznikiem lub zaimkami pytającymi, np. ''мнапра '''слі''' мнагладар'' 'powiedz, jeśli chcesz', ''ніпра '''ўа'''мнанерца'' 'chcę, żebyś [teraz] przyszedł', ''ніжжелца јаЎеранг, '''јач''' ніхачіда'' 'widzę człowieka, którego nie lubię', ''ніжжелца јаЎеранг, '''кі''' ыгладу '''ўа'''ніса бжепете'' 'widzę człowieka, który powiedział, że jestem głupi'. Zamiast zdań z zaimkami pytającymi można czasem użyć imiesłowów czasownikowych lub przymiotnikowych, tworząc zdania o identycznym lub podobnym znaczeniu, przy czym ze składniowego punktu widzenia są to zdania proste np. ''ніжжелца јаЎеранг '''ніхачіда та''''' 'widzę człowieka, którego nie lubię', ''ніжжелца јаЎеранг '''гладаўе''' ўаніса бжепете'' 'widzę człowieka powiedziawszego, że jestem głupi; widzę człowieka, który powiedział, że jestem głupi'.
+
Łączy się spójnikami, łącznikiem lub zaimkami pytającymi, np. ''мнапра '''слі''' мнагладар'' 'powiedz, jeśli chcesz', ''ніпра '''һа'''мнанерца'' 'chcę, żebyś [teraz] przyszedł', ''ніжжелца іаҺеранг, '''іач''' ніхачыда'' 'widzę człowieka, którego nie lubię', ''ніжжелца іаҺеранг, '''кы''' ыглады '''һа'''ніса бжепете'' 'widzę człowieka, który powiedział, że jestem głupi'. Zamiast zdań z zaimkami pytającymi można czasem użyć imiesłowów czasownikowych lub przymiotnikowych, tworząc zdania o identycznym lub podobnym znaczeniu, przy czym ze składniowego punktu widzenia są to zdania proste np. ''ніжжелца іаҺеранг '''ніхачыда та''''' 'widzę człowieka, którego nie lubię', ''ніжжелца іаҺеранг '''гладауе''' һаніса бжепете'' 'widzę człowieka powiedziawszego, że jestem głupi; widzę człowieka, który powiedział, że jestem głupi'.
  
 
==Słowotwórstwo==
 
==Słowotwórstwo==
 
===Złożenia===
 
===Złożenia===
Jest to najczęstsza metoda w słowotwórstwie tarykańskim. W złożeniach zwykle drugi człon dominuje, np. ''Кукмај'' 'żaba' + ''ыжра'' 'jeść' = ''КумкајЖрај'' 'Francuz'; ''ыжра'' 'jeść' + ''Ынах'' 'dziecko' = ''ЖрајЫнах'' 'głodomór'. Osobnym typem złożenia jest inkorporacja dopełnienia lub okolicznika do czasownika - patrz rozdział o czasowniku.  
+
Jest to najczęstsza metoda w słowotwórstwie tarykańskim. W złożeniach zwykle drugi człon dominuje, np. ''Кукмаі'' 'żaba' + ''ыжра'' 'jeść' = ''КумкаіЖраі'' 'Francuz'; ''ыжра'' 'jeść' + ''Ынах'' 'dziecko' = ''ЖраіЫнах'' 'głodomór'. Osobnym typem złożenia jest inkorporacja dopełnienia lub okolicznika do czasownika - patrz rozdział o czasowniku.  
 
===Formanty słowotwórcze===
 
===Formanty słowotwórcze===
 
Jest to druga najpopularniejsza metoda słowotwórcza.  
 
Jest to druga najpopularniejsza metoda słowotwórcza.  
* ''-ен'' tworzy od tematu czasownika nazwy czynności, efektów i narzędzi, np. ''ыјаза'' 'pisać', ''Јаз'''ен''''' 'pisanie; tekst, praca pisemna';
+
* ''-ен'' tworzy od tematu czasownika nazwy czynności, efektów i narzędzi, np. ''ыіаза'' 'pisać', ''Іаз'''ен''''' 'pisanie; tekst, praca pisemna';
* ''-ај'' tworzy od tematu czasownika nazwy wykonawców czynności, np.  ''ыдудуріха'' 'piać', ''Дудуріх'''ај''''' 'kogut';
+
* ''-аі'' tworzy od tematu czasownika nazwy wykonawców czynności, np.  ''ыуурыха'' 'piać', ''Уурых'''аі''''' 'kogut';
* ''-трар'' tworzy od tematów imiennych lub czasownikowych nazwy wykonawców czynności, maszyn, narzędzi, pojęć, np. ''ыжжежжелца'' 'rozglądać się, szukać (wzrokiem)', ''Бжежжелцар'''трар''''' 'radar'.
+
* ''-трар'' tworzy od tematów imiennych lub czasownikowych nazwy wykonawców czynności, maszyn, narzędzi, pojęć, np. ''ыжжежжелца'' 'rozglądać się, szukać (wzrokiem)', ''Бжежжелцар'''трар''''' 'radar';
* ''ыћ-'' dodany do tematu imiennego lub czasownikowego tworzy jego antonim, np. ''ју'' 'dobry', '''''ыћ'''ју'' 'zły, niewłaściwy'.
+
* ''ыті-'' /ɨc/ dodany do tematu imiennego lub czasownikowego tworzy jego antonim, np. ''ҩ'' 'dobry', '''''ыт'''ҩ'' 'zły, niewłaściwy';
* ''-ет'' rzadki sufiks tworzący rzeczowniki, np. ''Лачаўен'' 'łączenie' ''Лачаўен'''ет''''' 'wtyczka';
+
* ''ыр-'' dodany do tematu imiennego lub czasownikowego tworzy zdrobnienie lub zmniejsza intensywność czynności, np. ''Бжелц'' 'spojrzenie, patrzenie; widok', '''''Ыр'''Бжелц'' 'krótkie spojrzenie, rzucenie okiem; widoczek'; ''Ынах'' 'dziecko', '''''Ыр'''Ынах'' 'dzieciątko';
* ''-ніх'' tworzy od tematów imiennych nazwy pojęć, miejsc, stworzeń, maszyn, np. ''Јетеш'' 'ściółka', ''Јетеш'''ніх''''' 'żuk';
+
* ''-ет'' rzadki sufiks tworzący rzeczowniki, np. ''Лачауен'' 'łączenie' ''Лачауен'''ет''''' 'wtyczka';
* ''-еж'' tworzy od tematów imiennych rzeczowniki abstrakcyjne, nazwy miejsc i instytucji, np. ''Ђірт'' 'magnes', ''Ђірт'''еж''''' 'magnetyzm';
+
* ''-ніх'' tworzy od tematów imiennych nazwy pojęć, miejsc, stworzeń, maszyn, np. ''Іетеш'' 'ściółka', ''Іетеш'''ніх''''' 'żuk';
 +
* ''-еж'' tworzy od tematów imiennych rzeczowniki abstrakcyjne, nazwy miejsc i instytucji, np. ''Нірт'' 'magnes', ''Нірт'''еж''''' 'magnetyzm';
 
* ''-е'' tworzy od tematów imiennych przymiotniki, np. ''Дерт'' 'alfabet', ''дерт'''е''''' 'alfabetyczny';
 
* ''-е'' tworzy od tematów imiennych przymiotniki, np. ''Дерт'' 'alfabet', ''дерт'''е''''' 'alfabetyczny';
* ''-те'' tworzy od tematów imiennych przymiotniki, np. ''Уу'' 'król', ''уу'''те''''' 'królewski';
+
* ''-те'' tworzy od tematów imiennych przymiotniki, np. ''Һыы'' 'król', ''һыы'''те''''' 'królewski';
 
* ''са-'' tworzy od tematów imiennych wyrazy o znaczeniu braku, np. ''Клід'' 'ubranie', '''''са'''кліде'' 'nagi';
 
* ''са-'' tworzy od tematów imiennych wyrazy o znaczeniu braku, np. ''Клід'' 'ubranie', '''''са'''кліде'' 'nagi';
* ''-че-'' tworzy od tematów imiennych zdrobnienia, np. ''Петл'' 'światło', ''Пет'''че'''л'' 'światełko, nikłe światło';
+
* ''-че-'' pierwotnie tworzył od tematów imiennych zdrobnienia, z czasem nabrał wydźwięku pogardliwego, np. ''Петл'' 'światło', ''Пет'''че'''л'' 'światełko, nikłe światło (arch.)';  ''Лах'' 'mężczyzna', ''Ла'''че'''х'' 'facecik';
* ''-аў'' tworzy od tematów czasownikowych lub imiennych czasowniki, czasem jest opcjonalnym dodatkiem niezmieniającym znaczenia, np. ''Кат'' 'słowo', ''ыкат'''аў'''а'' 'oświadczać'; ''ыженса'' 'bronić', ''ыженс'''аў'''а'' 'bronić'.
+
* ''-ах'', obocznie też ''-х'' i ''-ех'' tworzy od tematów imiennych zdrobnienia, np. ''Ледіб'' 'biedronka', ''Ледіб'''ах''''' 'biedroneczka';
Przedrostki rozszerzające rdzeń czasownika również są ''de facto'' formantami słowotwórczymi - ich lista znajduje się w rozdziale poświęconym czasownikowi.
+
* ''-ау'' tworzy od tematów czasownikowych lub imiennych czasowniki, czasem jest opcjonalnym dodatkiem niezmieniającym znaczenia, np. ''Кат'' 'słowo', ''ыкат'''ау'''а'' 'oświadczać'; ''ыженса'' 'bronić', ''ыженс'''ау'''а'' 'bronić'.
 +
Przedrostki rozszerzające rdzeń czasownika również są ''de facto'' formantami słowotwórczymi - ich lista znajduje się w rozdziale poświęconym czasownikowi. Przedrostki ''ыті-'' i ''ыр-'' są zarówno rozszerzaczami rdzenia czasownikowego jak i przedrostkami słowotwórczymi imion, stąd zostały uwzględnione na powyższej liście.
 +
<br>Jeśli przedrostek ''са-'', ''ыті-'' bądź ''ыр-'' wchodzi w skład rzeczownika, to taki rzeczownik kapitalizuje się niczym złożenie, np. ''СаГнеш'' 'policjant'.
  
 
===Reduplikacja===
 
===Reduplikacja===
Jest to historyczny, obecnie nieproduktywny sposób tworzenia słów. Polegał na podwojeniu pierwszej sylaby rdzenia czasownikowego. Nowy czasownik miał znaczenie czynności zintensyfikowanej, dokonanej lub bardziej dynamicznej. Do słów stworzonych tą metodą należą m. in.: ''ыжжелца'' 'patrzeć, widzieć', ''ы'''жже'''жжелца'' 'rozglądać się, szukać wzrokiem'; ''ыгўетта'' 'łapać, zdobywać', ''ы'''гўе'''гўетта'' 'posiadać, mieć'; ''ыра'' 'być' ''ы'''ра'''ра'' 'stawać się'; ''ыглада'' 'mówić', ''ы'''гла'''глада'' 'rozmawiać'; ''ычапіта'' 'wałęsać się', ''ы'''ча'''чапіта'' 'odnaleźć, znaleźć, odkryć'; ''ыбера'' 'brać', ''ы'''бер'''бера'' 'wybrać'; ''ымалпа'' 'myśleć', ''ы'''ма'''малпа'' 'zastanawiać się, rozmyślać'.
+
Jest to historyczny, obecnie nieproduktywny sposób tworzenia słów. Polegał na podwojeniu pierwszej sylaby rdzenia czasownikowego. Nowy czasownik miał znaczenie czynności zintensyfikowanej, dokonanej lub bardziej dynamicznej. Do słów stworzonych tą metodą należą m. in.: ''ыжжелца'' 'patrzeć, widzieć', ''ы'''жже'''жжелца'' 'rozglądać się, szukać wzrokiem'; ''ыуетта'' 'łapać, zdobywać', ''ы'''уе'''уетта'' 'posiadać, mieć'; ''ыра'' 'być' ''ы'''ра'''ра'' 'stawać się'; ''ыглада'' 'mówić', ''ы'''гла'''глада'' 'rozmawiać'; ''ычапыта'' 'wałęsać się', ''ы'''ча'''чапыта'' 'odnaleźć, znaleźć, odkryć'; ''ыбера'' 'brać', ''ы'''бер'''бера'' 'wybrać'; ''ымалпа'' 'myśleć', ''ы'''ма'''малпа'' 'zastanawiać się, rozmyślać'.
 
[[Grafika:ludypokosty.png|thumb|right|250px|Współczesny zasięg w Pokoście w świecie Odprysku języka tarykańskiego (11) oraz głównych źródeł zapożyczeń: karski (1), korsaryjski (2), mrojski (3), jasyrski (12), niwski (13), honkiski (22), wajtulski (23)]]
 
[[Grafika:ludypokosty.png|thumb|right|250px|Współczesny zasięg w Pokoście w świecie Odprysku języka tarykańskiego (11) oraz głównych źródeł zapożyczeń: karski (1), korsaryjski (2), mrojski (3), jasyrski (12), niwski (13), honkiski (22), wajtulski (23)]]
  
 
===Pożyczki===
 
===Pożyczki===
Obce słowa są dostosowywane do fonologii języka tarykańskiego. W najświeższych pożyczkach występują m.in. takie procesy jak [v]->б (w starszych pożyczkach spotyka się w tej pozycji бж, жж, ў), [f]->п (starsze пш, шш, ш, п), [o]->у (starsze ўе, е), początkowe [a]->е (starsze ы, е), końcowe [k]->х.
+
Obce słowa są dostosowywane do fonologii języka tarykańskiego. W najświeższych pożyczkach występują m.in. takie procesy jak [o]->у, ы (starsze уе, е), początkowe [a]->е (starsze ы, е), końcowe [k]->х, a dawniej też [v]-> б, бж, жж), [f]->п, шш, ш.
 
====Klasyczne====
 
====Klasyczne====
Do tej grupy należą zapożyczenia ze starożytnych języków basenu Morza Trzcin, tj. z [[krakirski|krakirskiego]] i hiundajskiego. Obejmują one słowa z licznych dziedzin życia, w tym pojęcia abstrakcyjne i związane z liczeniem czasu, w tym nazwy miesięcy i dni tygodnia. Mianownikowe końcówki z języków pierwotnych były albo odrzucane, albo włączane do rdzenia. Przykłady słów a) z hiundajskiego: ''Бехсет'' 'dewastacja' <- ''біучсесат'' 'zniszczenie', ''кујме'' 'dokładny' <- ''чөімаун'', ''Ўедбај'' 'adwokat' <- ''өудбеід''; b) z krakirskiego: ''Бјарсет'' 'środa' <- ''b'gëarsternëa'', ''БжеллуЗат'' 'niebyt' <- ''bëlluzata'', ''Темал'' 'matematyk' <- ''tåmale''.  
+
Do tej grupy należą zapożyczenia ze starożytnych języków basenu Morza Trzcin, tj. z [[krakirski|krakirskiego]] i hiundajskiego. Obejmują one słowa z licznych dziedzin życia, w tym pojęcia abstrakcyjne i związane z liczeniem czasu, w tym nazwy miesięcy i dni tygodnia. Mianownikowe końcówki z języków pierwotnych były albo odrzucane, albo włączane do rdzenia. Przykłady słów a) z hiundajskiego: ''Бехсет'' 'dewastacja' <- ''біучсесат'' 'zniszczenie', ''куіме'' 'dokładny' <- ''чөімаун'', ''Һедбаі'' 'adwokat' <- ''өудбеід''; b) z krakirskiego: ''Біарсет'' 'środa' <- ''b'gëarsternëa'', ''БжеллыЗат'' 'niebyt' <- ''bëlluzata'', ''Темал'' 'matematyk' <- ''tåmale''.
 +
 
 
====Zaimkowe====
 
====Zaimkowe====
Do tej grupy należą niemal wyłącznie zapożyczenia tamteńskie z okresu formowania się Tarykanii, wiele słów z tej grupy związanych jest z melioracją i uprawą roślin. Przykłady: ''Есдерт'' 'krużganek' <-''*ezdortə'' 'podwórko', ''Снахл'' 'starorzecze' <- ''*zennaklani'', ''ђалўе'' 'stromy' <- ''*diləvəs''. Również wiele nazw geograficznych w Tarykanii jest pochodzenia tamteńskiego, np. ''Сбыпх'' 'dopływ Gangreny' <- ''*zbepoki'', ''Ћінтр'' 'nazwa stolicy Tarykanii do XXVIII wieku' <- ''*tinitəra''. Jednym z nielicznych słów pochodzenia ówskiego jest ''Тбуч'' 'twos, rodzaj słodkawego napoju' <- ''твос''.  
+
Do tej grupy należą niemal wyłącznie zapożyczenia tamteńskie z okresu formowania się Tarykanii, wiele słów z tej grupy związanych jest z melioracją i uprawą roślin. Przykłady: ''Есдерт'' 'krużganek' <-''*ezdortə'' 'podwórko', ''Снахл'' 'starorzecze' <- ''*zennaklani'', ''ніалве'' 'stromy' <- ''*diləvəs''. Również wiele nazw geograficznych w Tarykanii jest pochodzenia tamteńskiego, np. ''Сбыпх'' 'dopływ Gangreny' <- ''*zbepoki'', ''Тінтр'' 'nazwa stolicy Tarykanii do XXVIII wieku' <- ''*tinitəra''. Jednym z nielicznych słów pochodzenia ówskiego jest ''Тбыч'' 'twos, rodzaj słodkawego napoju' <- ''твос''.  
 
====Pratyckie====
 
====Pratyckie====
Są to zapożyczenia z języków bliskich tarykańskiemu, stąd często trudno wskazać je spośród leksyki rodzimej. Najstarsze z nich pochodzą z czasów przed opuszczeniem Puszczy Poziomkowej, większość jednak pochodzi z czasów późniejszych. Warto też zauważyć, że wpływ tarykańskiego na inne języki pratyckie był silniejszy, niż wpływ odwrotny. Do ewidentnych pożyczek pratyckich należą m. in. a) niwskie: ''Чіжру'' 'rodzaj dzidy' <- ''чізара'', ''Децу'' 'hańba' <- ''децон'' b) hojskie: ''Ђігад'' 'czerwona tkanina' <- ''тегада'',  ''Быбітіш'' 'bękart' <- ''биби атиш'' 'bękart, dosł. ojcowski chwast' b/c) hojskie lub koszylijskie: ''Бакећ'' 'imię męskie' <- ''Бакит'' 'imię męskie, dosł. góra'  c) koszylijskie: ''Ћеӵуд'' 'przydupas' <- ''теджунт'' d) aerieńskie: ''Југц'' 'imię żeńskie' <- ''Југец'' 'imię żeńskie, dosł. krokus', ''Ђіӵу'' 'mistyk aeriański' <- ''тіджо'' e) jasyrskie: ''Пајуд'' 'pogoda' <- ''пығонт'' 'powietrze', ''Бычтех'' 'robota, męcząca praca' <- ''бычток'' 'praca'.
+
Są to zapożyczenia z języków bliskich tarykańskiemu, stąd często trudno wskazać je spośród leksyki rodzimej. Najstarsze z nich pochodzą z czasów przed opuszczeniem Puszczy Poziomkowej, większość jednak pochodzi z czasów późniejszych. Warto też zauważyć, że wpływ tarykańskiego na inne języki pratyckie był silniejszy, niż wpływ odwrotny. Do ewidentnych pożyczek pratyckich należą m. in. a) niwskie: ''Чыжры'' 'rodzaj dzidy' <- ''чізара'', ''Децы'' 'hańba' <- ''децон'' b) hojskie: ''Нігад'' 'czerwona tkanina' <- ''тегада'',  ''Быбытіш'' 'bękart' <- ''биби атиш'' 'bękart, dosł. ojcowski chwast' b/c) hojskie lub koszylijskie: ''Бакеті'' 'imię męskie' <- ''Бакит'' 'imię męskie, dosł. góra'  c) koszylijskie: ''Тіецшыд'' 'przydupas' <- ''теджунт'' d) aerieńskie: ''Ҩгц'' 'imię żeńskie' <- ''Југец'' 'imię żeńskie, dosł. krokus', ''Ніцшы'' 'mistyk aeriański' <- ''тіджо'' e) jasyrskie: ''Паҩд'' 'pogoda' <- ''пығонт'' 'powietrze', ''Бычтех'' 'robota, męcząca praca' <- ''бычток'' 'praca'.
  
 
====Kuńskie i nowohiundajskie====
 
====Kuńskie i nowohiundajskie====
Wśród zapożyczeń kuńskich dominują wyrazy pochodzenia karskiego, mrosjkiego i korsaryjskiego, wynika to z intensywnych kontaktów handlowych jak i (za wyjątkiem Korsarii) z bliskości geograficznej. Najczęstsze obszary zapożyczeń to handel oraz żegluga morska. Do słów pochodzenia kuńskiego należą m. in. a) mrojskie ''Шабај'' 'latarnia morska' <- ''Шабја'', ''Ыргн'' 'srebrna moneta' <- ''арген'' 'srebrny', ''Ушућеп'' 'tawerna portowa' <- ''Ошьтеф'' b) korsaryjskie ''Ыхштух'' 'bójka' <- ''өчешточ'', ''Шенш'' 'pałac' <- ''шонш'', ''Јаншлес'' 'handlarz' <- ''яншлес'' c) karskie ''Сејрах'' 'kapitan' <- ''сарах'', ''Жубіӵ'' 'nocnik' <- ''Зюбехе'', ''Елбжіпаћеж'' 'bunt marynarzy' <- ''елвӀіпарт''. Języki kuńskie, zwłaszcza korsaryjski, często służą za pośredników przy zapożyczaniu słów z dalszych stron, np. ''Прухн'' 'handlarz niewolników' pochodzi od kors. ''прохен'', które pochodzi ze wschodniej Gluristy. Wyrazy nowohiundajskie są w języku tarykańskim dość rzadkie, a ich tematyką również jest często handel i żegluga. Nowohiundajskiego pochodzenia są m. in. ''Пузі'' 'żagiel' <- ''пюзи'', ''Ежу'' 'łapówka [potocznie]' <- ''ьжу'', ''Засх'' 'balast' <- ''засах''.
+
Wśród zapożyczeń kuńskich dominują wyrazy pochodzenia karskiego, mrosjkiego i korsaryjskiego, wynika to z intensywnych kontaktów handlowych jak i (za wyjątkiem Korsarii) z bliskości geograficznej. Najczęstsze obszary zapożyczeń to handel oraz żegluga morska. Do słów pochodzenia kuńskiego należą m. in. a) mrojskie ''Шабаі'' 'latarnia morska' <- ''Шабја'', ''Ырнг'' 'srebrna moneta' <- ''арген'' 'srebrny', ''Һыфытіеп'' 'tawerna portowa' <- ''Ошьтеф'' b) korsaryjskie ''Ыхштух'' 'bójka' <- ''өчешточ'', ''Шенш'' 'pałac' <- ''шонш'', ''Іаншлес'' 'handlarz' <- ''яншлес'' c) karskie ''Сеірах'' 'kapitan' <- ''сарах'', ''Выбыцш'' 'nocnik' <- ''Зюбехе'', ''Елбжыпатіеж'' 'bunt marynarzy' <- ''елвӀіпарт''. Języki kuńskie, zwłaszcza korsaryjski, często służą za pośredników przy zapożyczaniu słów z dalszych stron, np. ''Прыхн'' 'handlarz niewolników' pochodzi od kors. ''прохен'', które pochodzi ze wschodniej Gluristy. Wyrazy nowohiundajskie są w języku tarykańskim dość rzadkie, a ich tematyką również jest często handel i żegluga. Nowohiundajskiego pochodzenia są m. in. ''Пызы'' 'żagiel' <- ''пюзи'', ''Евы'' 'łapówka [potocznie]' <- ''ьжу'', ''Засх'' 'balast' <- ''засах''.
  
 
====Śniekrickie====
 
====Śniekrickie====
Do tej grupy należą głównie zapożyczenia z języka honkiskiego. Dotyczą one głównie terminów związanych z magią, jak np. ''Ліпсін, Ліпс'' 'magia' <- ''Липиси<sup>н</sup>'', ''Жыбых'' 'peleryna' <- ''Жү<sup>н</sup>бүқ'', ''Пніжб'' 'uczeń czarnoksiężnika' <- ''пәниӝъ<sup>н</sup>б'', ''Цеп'' 'zły omen' <- ''тӧ<sup>н</sup>сьп'', ''Ыбуніх'' 'amulet ochronny' <- ''абу'', ''Пазг'' 'chochlik' <- ''пъзга''; przykłady niemagiczne: ''Чажжет'' 'ser kozi' <- ''чаҙиҙь'', ''Ыш'' 'chata'  <- ''ыфа'' 'dom'. Pożyczki z innych języków sniekrickich zdarzają się rzadko, np. ''Хысуж'' 'różowa muszla znad zatoki Brezji' <- snobeckie ''хућўш'', ''Ўадіз'' 'watażka'  <- [[gażachski|gażachskie]] ''гвъђүз'' 'wódz'. <br>
+
Do tej grupy należą głównie zapożyczenia z języka honkiskiego. Dotyczą one głównie terminów związanych z magią, jak np. ''Ліпсын, Ліпс'' 'magia' <- ''Липиси<sup>н</sup>'', ''Жыбых'' 'peleryna' <- ''Жү<sup>н</sup>бүқ'', ''Пніжб'' 'uczeń czarnoksiężnika' <- ''пәниӝъ<sup>н</sup>б'', ''Цеп'' 'zły omen' <- ''тӧ<sup>н</sup>сьп'', ''Ыбыніх'' 'amulet ochronny' <- ''абу'', ''Пазг'' 'chochlik' <- ''пъзга''; przykłady niemagiczne: ''Чажжет'' 'ser kozi' <- ''чаҙиҙь'', ''Ыш'' 'chata'  <- ''ыфа'' 'dom'. Pożyczki z innych języków sniekrickich zdarzają się rzadko, np. ''Хысыж'' 'różowa muszla znad zatoki Brezji' <- snobeckie ''хућўш'', ''Вадіз'' 'watażka'  <- [[gażachski|gażachskie]] ''гвъђүз'' 'wódz'. <br>
'''Uwaga!''' Zapis ''V<sup>н</sup>'' oznacza w ortografii honkiskiej samogłoskę nosową, w pozostałych językach śniekrickich uprościł się on do diakrytyki.
+
'''Uwaga!''' Zapis ''V<sup>н</sup>'' oznacza w ortografii honkiskiej samogłoskę nosową, w snobeckim uprościł się on do diakrytyki.
  
 
====Wajtulskie====
 
====Wajtulskie====
Wyrazy z języka [[wajtulski|wajtulskiego]] to głównie pojęcia religijne. Upowszechniły się one dopiero w XVIII wieku wraz z rozpowszechnianiem się seumuchstwa, wcześniej były znane przez nieliczne kręgi - głównie religioznawców i osoby mające styczność z Wajtułami. Przykłady pojęć religijnych: ''Ўыј'' 'Wach, bóg ognia' <- ''Вахй'', ''Чеўмуј, Чеўмујеж'' 'seumucha, seumuchstwo, religia ognia, dosł. droga płomienia' <- ''Сеҩҩ Муха'', ''Дышејп'' 'Deszejbi, mitologiczny skrzydlaty żółw o pięciu skorupach' <- ''Деӑѕеӑібй'', ''Нупеј'', ''Непеј'' 'nopej, kapłan seumuchski' <- ''ноӑпеі''.
+
Wyrazy z języka [[wajtulski|wajtulskiego]] to głównie pojęcia religijne. Upowszechniły się one dopiero w XVIII wieku wraz z rozpowszechnianiem się seumuchstwa, wcześniej były znane przez nieliczne kręgi - głównie religioznawców i osoby mające styczność z Wajtułami. Przykłady pojęć religijnych: ''Ві'' 'Wach, bóg ognia' <- ''Вахй'', ''Чеҩмыі, Чеҩмыіеж'' 'seumucha, seumuchstwo, religia ognia, dosł. droga płomienia' <- ''Сеҩҩ Муха'', ''Дышеіп'' 'Deszejbi, mitologiczny skrzydlaty żółw o pięciu skorupach' <- ''Деӑѕеӑібй'', ''Ныпеі'', ''Непеі'' 'nopej, kapłan seumuchski' <- ''ноӑпеі''.
 +
==Dialekty==
 +
Tarykański obszar dialektyczny dzieli się na trzy główne pasma - wschodnie, centralne i zachodnie. Osobne miejsce zajmuje żargon naukowy z Nowych Wysp (dawniej pod nazwą Nowa Tarykania). Język literacki opiera się głównie na stołecznej odmianie języka, która reprezentuje pasmo centralne.
 +
===Samogłoski===
 +
====Systemy samogłoskowe====
 +
W dialektach tarykańskich występują trzy podstawowe systemy samogłosek nazywane od kształtów liter systemami '''I''', '''У''' i '''Т''' oraz czwarty system '''К''' będący pochodną systemu '''Т'''.
 +
* System samogłosek '''Т''' (inaczej zwany systemem pełnym) zachowuje pięć historycznych fonemów samogłoskowych: /ɨ/ /ə/ /a/ /i/ /u/. Występuje w zachodnich dialektach. Niektóre gwary (głównie na południowym zachodzie) uzupełniają ten system o dodatkowy fonem /e/ bądź /ɛ/, który zasadniczo odpowiada literackiemu /ə/. Taki rozszerzony system '''Т''' to system '''К''' (system przepełniony). Przykłady: wieś Сылау /risaj/ [risæj] 'beksa' wobec lit. ''Рычаі'' /rɨsaj/ [rɨsæj]; wieś БыБыкыт /bubukit/ [bubucit] 'Bybykit, nazwa wioski, dosł. Dwa Wzgórza' wobec lit. ''БыБыкыт'' /bɨbɨkɨt/ [bɨbɨkɨt]; wieś Ліуахха карле /kʷel/ [kʷeʎ]  'śmierć' wobec lit. ''Куелм'' /kʷəlm/ [kʷɵlm̩].
 +
* System samogłosek '''I''' (inaczej zwany systemem pionowym) posiada trzy fonemy różniące się jedynie wysokością: /ɨ/ /ə/ /a/, przy czym fonemy te mają liczne alofony. System ten powstał przez zmieszanie się historycznych fonemów /ɨ/, /i/ i /u/. Występuje w centralnych i wschodnich dialektach, a także w języku literackim. Towarzyszy mu obecność licznych spółgłosek labializowanych powstałych z desynchronizacji /u/ (tzw. druga labializacja). Przykłady: przedmieścia stołecznego miasta Tintra /ədʷɨn/ [ɘdʷʊn] lub /nədʷɨn/ [nɘdʷʊn], wieś Пыпшаііа /nəntʷɨ/ [nɛntʷʊ], wieś Уркышен /nəntʷɨn/ [nentʷʉn], wieś Дунажет /jəntɨn/ [jəntɨn] 'kaczka' wobec lit. ''Ентун'' /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn].
 +
* System samogłosek '''У''' posiada cztery fonemy samogłoskowe: /ə/ /a/ /i/ /u/. Występuje jedynie na Nowych Wyspach. System ten powstał przez przejście historycznego fonemu /ɨ/ w /i/. Przykłady: ''му'' /mu/ [mu] 'jeden' wobec lit. ''мы'' /mɨ/ [mɨ]; ''Таріканна'' /tarikanna/ [tarikanna] 'Tarykańczycy' wobec lit. ''Тарыканна'' /tarɨkanna/ [tarɨkanna].
 +
====Długie samogłoski====
 +
* W dialektach centralnych i północno-wschodnich zdarzają się długie samogłoski powstałe na drodze zlania krótkich samogłosek i spółgłosek płynnych; zwykle pojawiają się dwie kontrastujące samogłoski długie /e:/ i /o:/, np. wieś Пыпшаііа /dro:/ [dro:] 'drzewo' wobec lit. ''Дреу'' /drəw/ [drəw]; /e:x/ [e:x] 'płetwa' wobec lit. Ыіх /ɨjɨχ/ [ijiχ].
 +
* W dialektach wschodnich istnieje tendencja do wydłużania samogłoski /a/, głównie w otoczeniu fonemów /r/ i /l/; jest to proces czysto fonetyczny, nie różnicujący wyrazów. Przykłady: miasto Кдансх /wɨlaʒə/ [wʊla:ʒə] 'właśnie' wobec lit. ''улаже'' /wɨlaʒə/ [wʊlaʒə]; /pratrar/ [pratra:r] 'polityk' wobec lit. ''Пратрар'' /pratrar/ [pratrar].
 +
 
 +
====Labializacja samogłosek po /b/ i /p/====
 +
W dużej części gwar o systemie samogłosek '''I''' w pozycji po /b/ i /p/ pojawiają się zaokrąglone alofony samogłosek. Te same warianty w standardzie literackim występują tylko po spółgłoskach labializowanych oraz /ɥ/ i /w/. Przykłady: wieś Пыпшаііа /spɨʃʃə/ [spuʃ:ə] 'mały' wobec lit. ''чпышыхе'' /spɨʃɨχə/ [spɨʃɯχɤ], wieś Уркышен /ba:bɨn/ [bɒɔ͡bʉn] 'foka' wobec lit. ''Балбын'' /balbɨn/ [balbɨn].
 +
 
 +
====Samogłoski nosowe====
 +
Występują w niektórych zachodnich dialektach. Prawdopodobnie wytworzyły się pod wpływem honkiskim. Przykłady: wsie Сылау i Гуегуеніх /ə̃tũ/ [ə̃tũ], wieś Ліуахха карле /nẽtũ/ [nẽtũ] 'kaczka' wobec lit. ''Ентун'' /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn].
 +
===Spółgłoski===
 +
====Spółgłoski labializowane====
 +
Zasób spółgłosek labializowanych jest bardzo zróżnicowany w dialektach tarykańskich.
 +
*Na objętych drugą labializacją (desynchronizacja /u/) obszarach centralnych i wschodnich występują rozbudowane systemy spółgłosek labializowanych. Przykłady: przedmieścia stołecznej Tintry /tʷ/ /dʷ/ /cʷ/ /ɟʷ/ /kʷ/ /gʷ/ /ŋʷ/ /ʦʷ/ /ʧʷ/ /sʷ/ /zʷ/ /ʃʷ/ /ʒʷ/ /χʷ/ /rʷ/ /ɥ/ (nie wszystkie z powyższych są obecne w każdym idiolekcie), wieś Пыпшаііа /tʷ/ /dʷ/ /kʷ/ /gʷ/ /ŋʷ/ /ʦʷ/ /ʧʷ/ /ɥ/, wieś Дунажет /kʷ/ /gʷ/ /ʦʷ/ /θʷ/ /sʷ/ /xʷ/ wobec lit. /tʷ/ /dʷ/ /cʷ/ /kʷ/ /gʷ/ /ʦʷ/ /ʧʷ/ /sʷ/ /zʷ/ /ʃʷ/ /ʒʷ/ /ɥ/.
 +
*Na nieobjętych drugą labializacją (desynchronizacja /u/) obszarach zachodnich występują jedynie spółgłoski labializowane pochodzące z pierwszej labializacji (desynchronizacja /o/) lub z zapożyczeń śniekrickich - /kʷ/, /gʷ/ i /xʷ/. Przykłady: wieś Сылау /ə̃tũ/ [ə̃tũ] 'kaczka' wobec lit. Ентун /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn], wieś Ліуахха карле /kʷel/ [kʷeʎ] 'śmierć' wobec lit. ''Куелм'' /kʷəlm/ [kʷɵlm̩], ta sama wieś /livaxʷəʒə/ [ʎivaxʷəʒə] 'komary, robactwo' wobec lit. ''Ліуахеж'' /ʎɨwaχəʒ/ [ʎiwɑχɤʒ] 'robak, owad, robactwo', wieś Гуегуеніх /gʷəgʷən(ix)/ [gʷɞgʷɞn(ɪx)] 'Gwegwenich, nazwa wsi' wobec lit. ''Гуегуеніх'' /gʷəgʷəɲɨχ/ [gʷɵgʷɵɲiχ], ta sama wieś /gʷadu/ [gʷɑdu] 'bohater, wódz' z gaż. ''гвъђүз'' 'wódz' wobec lit. ''Уадіз'' /waɟɨz/ [wɑɟiz] 'watażka' z tego samego źródła.
 +
*W żargonie nowowyspiarskim spółgłoski labializowane nie występują - nie zaszła tam druga labializacja, a pochodzące z pierwszej labializacji /kʷ/ i /gʷ/ przeszły w /k/ i /g/. Przykłady: ''ду'' /du/ [du] 'trzy' wobec lit. ''ду'' /dʷɨ/ [dʷʊ], ''Келм'' /kəlm/ [kəlm̩] 'śmierć' wobec lit. ''Куелм'' /kʷəlm/ [kʷɵlm̩].
 +
 
 +
====Prejotacja====
 +
Polega na poprzedzeniu wyrazu zaczynającego się od /ə/ dodatkowym /j/. Występuje sporadycznie na całym tarykańskim obszarze dialektycznym, stosunkowo najczęściej w dialektach wschodznich. Przykład: wieś Дунажет /jəntɨn/ [jəntɨn] 'kaczka' wobec lit. ''Ентун'' /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn]
 +
====Prenazalizacja====
 +
Jest częstym zjawiskiem na całym tarykańskim obszarze dialektycznym. Polega na dodawaniu /n/ do słów zaczynających się od samogłosek w wyniku włączania do tematu o protetycznego ''-ң-''. Przykłady: przedmieścia stołecznego miasta Tintra /nədʷɨn/ [nɘdʷʊn] obok /ədʷɨn/ [ɘdʷʊn], wieś Пыпшаііа /nəntʷɨ/ [nɛntʷʊ], wieś Уркышен /nəntʷɨn/ [nentʷʉn], wieś Ліуахха карле /nẽtũ/ [nẽtũ] 'kaczka' wobec lit. ''Ентун'' /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn].
 +
 
 +
===Gramatyka===
 +
====Biernik ''ң''====
 +
Jest to nowowyspiarska innowacja polegająca na redukcji literackiej przedsamogłoskowej postaci biernika ''іаң-'' do ''ң-''. Zmiana ta została wprowadzona przez nowowyspiarskich naukowców umyślnie i miała na celu zwiększenie ekonomii języka. Przykład: ''ңЕнтун'' /nəntun/ [nɘntun] 'kaczkę' wobec lit. ''іаңЕнтун'' /janəntʷɨn/ [jænɘntʷʊn ~ jænəntʷʊn].
 +
====Dzierżawczość====
 +
* Na części obszarów peryferyjnych - głównie na północy i południowym wschodzie - zachowały się archaiczne przedrostki dzierżawcze. Przykład: wieś Ракшул /ɲɨ, ɲɨn, ɲɨɲ, ɲ/ 'mój', /mɨ, mɨn, mɨɲ/ 'nasz, ale nie twój', /tʷɨ, tʷɨn, tʷɨɲ, tʷ/ 'nasz i twój też', /da, dan, daɲ/ 'twój, wasz', /ə, ən, əɲ/ 'jej, jego, ich'; w użyciu: /əkaʣ/ [ɘkaʣ] 'jego dom' wobec lit. ''Каз гуегуеттене меін'' /kaz gʷəgʷəttənə məjn/ [kaz gʷɵgʷɵttənə mɛjn̩], /ɲɨb/ [ɲib] 'mój ojciec' wobec lit. ''Ыб перпре іех'' /ɨb pərprə jəχ/ [ɨb pərprə jɛχ].
  
 
==Teksty==
 
==Teksty==
===''ЕрцКат дарі РеХаы - Motto zespołu R''===
+
===''ЕрцКат дары РеХаы - Motto zespołu R''===
 
[http://www.pokemondex.fora.pl/,15/,85.html#412 Oryginał]
 
[http://www.pokemondex.fora.pl/,15/,85.html#412 Oryginał]
  
¡ыра бу га...<br>
+
¡ыра бы га...<br>
...јаТрубл ланда!<br>
+
...іаТрыбл ланда!<br>
¡міженсаўер јаПрат ытас Бехсет!<br>
+
¡міженсауер іаПрат ытас Бехсет!<br>
¡ырер Ўеранга кўеннўі удер БарбжЛапс му!<br>
+
¡ырер Һеранга куенны һыдер БарбжЛапс мы!<br>
¡ырер Себалеж ытас Чід кыј Ју!<br>
+
¡ырер Себалеж ытас Чыд кыі Ҩ!<br>
¡міжжелцер јаСејд бже Ынтумет!<br>
+
¡мыжжелцер іаСеід бже Ынтумет!<br>
¡Мучачі!<br>
+
¡Мычачы!<br>
¡Кўеђіру!<br>
+
¡Куедіры!<br>
¡міса јаРеХаы јертіхе кыј ўўепше!<br>
+
¡мыса іаРеХаы іертіхе кыі һыуепше!<br>
¡мнахалаце ытас камі, мнажжелце!<br>
+
¡мнахалаце ытас камы, мнажжелце!<br>
¡нјачу, кўе ўлаже!
+
¡ніачы, куе һылаже!
===''Јудіт - [[Conlangerski_basz#Część_II|Judyta]]''===
+
===''Ҩдіт - [[Conlangerski_basz#Część_II|Judyta]]''===
діызеба Ўакабу загареңет Јудіт. ўантыра Ђалла зангаре, жађўе даде јун јаӴыхыж кубўе, јаӴыхыж іјде кўе, ўаыдајнабр јаНуј ытас Прат. ыра Харц даде Јудіт себале, хажжера јун пріДыр.  
+
діызеба Һакабы зангареңет Ҩдіт. һантыра Ніалла зангаре, жаніуе даде ҩн іаЦшыхыж кубе, іаЦшыхыж ыіде куе, һаыдаінабр іаНыі ытас Прат. ыра Харц даде Ҩдіт себале, хажжера ҩн прыДыр.  
===''Јкатрін - Katiusza'' (zwrotki I i II)===
+
===''Ікатрын - Katiusza'' (zwrotki I i II)===
 
[http://pl.wikipedia.org/wiki/Katiusza_%28utw%C3%B3r%29 Oryginał]
 
[http://pl.wikipedia.org/wiki/Katiusza_%28utw%C3%B3r%29 Oryginał]
  
ша ўапріцу Ылмапша кыј Перра,<br>
+
ша һапрыцы Ылмапша кыі Перра,<br>
ша ўапруну Ђуђђаңет мбеРен;<br>
+
ша ыапрыны Нініаңет мбеРен;<br>
кіылізу лаБерег Јкатрін,<br>
+
кыылізы лаБерег Ікатрын,<br>
лаБерег магаше кыј ђалўе.<br>
+
лаБерег магаше кыі ніалве.<br>
  
кіылізу, ыңејнехлу јаңЕјнех<br>
+
кыылізы, ыңеінехлы іаңЕінех<br>
прімбеСтепТурулет сізаўе,<br>
+
прымбеСтепТурылет сызауе,<br>
прімуңет, јач јун берычіду,<br>
+
прымыңет, іач ҩн берычыды,<br>
прімуңет, мбеч јаЛўејла ыженсу.
+
прымыңет, мбеч іаЛеіла ыженсы.
 
===''Клепан ыдыстрахе - Litania przeciw strachowi''===
 
===''Клепан ыдыстрахе - Litania przeciw strachowi''===
 
[http://wiersze.doktorzy.pl/diuna.htm Oryginał]
 
[http://wiersze.doktorzy.pl/diuna.htm Oryginał]
  
ніхачаўагр јаСтрах, мСтрах берымердаўа јаДеш.<br>
+
ніхачауагр іаСтрах, мСтрах берымердауа іаДеш.<br>
ыра мСтрах јаКўелм чпішыхе кыј јаХапанДејен кубўе.<br>
+
ыра мСтрах іаКуелм чпышыхе кыі іаХапанДеіен кубе.<br>
ніжжелце лаСтрах ытас јех.<br>
+
ніжжелце лаСтрах ытас іех.<br>
кіыңерцар меңытас јех кыј меңінпра јех.<br>
+
кыыңерцар меңытас іех кыі меңынпра іех.<br>
кыј ндеСкрабет берылізе та ніжжелце меЂал бжіјіжете лаЖжіј ыју та.<br>
+
кыі ндеСкрабет берылізе та ніжжелце меНіал бжыіжете лаЖжыі ыҩ та.<br>
ылізу лаСтранеч мСтрах, ыре ндетру мХапан.<br>
+
ылізы лаСтранеч мСтрах, ыре ндетрыһ мХапан.<br>
јех іре берніре.
+
іех ыре берніре.
  
 
==Zobacz też==
 
==Zobacz też==
Linia 967: Linia 1065:
 
*[[Użytkownik:Hapana_Mtu/Tyrakański|Język tyrakański - troll-przeróbka tarykańskiego]]
 
*[[Użytkownik:Hapana_Mtu/Tyrakański|Język tyrakański - troll-przeróbka tarykańskiego]]
 
*[[Polska_Językotwórcza_Sztafeta_VII/tarykański|Tekst po tarykańsku w ramach VII edycji PJS]]
 
*[[Polska_Językotwórcza_Sztafeta_VII/tarykański|Tekst po tarykańsku w ramach VII edycji PJS]]
 +
*[[Użytkownik:Hapana Mtu/Ortografie tarykańskie|Alternatywne możliwości zapisu języka]]
  
 +
{{Szablon:Języki Odprysku}}
 
[[Kategoria:Odprysk]]
 
[[Kategoria:Odprysk]]
 
[[Kategoria:Języki sztuczne a priori]]
 
[[Kategoria:Języki sztuczne a priori]]
 
[[Kategoria:Nooblangi]]
 
[[Kategoria:Nooblangi]]
 
[[Kategoria:Artykuły wyróżnione]]
 
[[Kategoria:Artykuły wyróżnione]]

Aktualna wersja na dzień 19:11, 3 maj 2015

język tarykański
"Гладен тарыкане
Utworzenie: Hapana Mtu w 2003?
Sposoby zapisu: cyrylica
Lista conlangów
Dawna chorągiew królewska Tarykanii.
Zamek królewski w Tintrze (obecne Hasom Aszosi), rok 2766.
Widok na stolicę od strony Gangreny, rok 2766.

Język tarykański (nazwa własna Гладен тарыкане) - pół nooblang używany w świecie Odprysku przez Tarykańczyków. Drugi obok wajtulskiego urzędowy język Wajtulii Nadgangreńskiej, wcześniej do przełomu XXVIII i XXIX wieku urzędowy język Królestwa Tarykanii.

Spis treści

Alfabet

Litera
w cyrylicy
Litera
w łacince
Nazwa litery Fonem Przykładowe słowo IPA Znaczenie Uwagi
Д д D d Де d, ɟ Ух wʊχ kura
Е е E e Е ə Ентун ɘntʷʊn kaczka liczne alofony - patrz rozdział fonetyka
Р р R r Ре r Рапс rapθ wyjście fakultatywnym alofonem /r/ jest [ɾ]
Т т T t Те t, c, , Тач tas szczur
З з Z z Зе z Зеітін zəjcin oliwka
У у U u Уе, У w, ʷ, ʷɨ, Ух wʊχ kura /ɨ/ realizowane jako [ʊ]
Һ һ Q q Һе h Һыдіш hɯɟiʃ chwast w pozycji końcowej zwykle niewymawiane
Ш ш Ş ş Ше ʃ ша ʃa już
Ф ф F f Фе f Фым fʊm okazja
І і İ i Іе, І ʲɨ, ʲ, , j Іар jær rok /ɨ/ realizowane jako [i]
П п P p Пе p Прат prat świat
Ы ы I ı Ы ɨ Ынах ɨnaχ dziecko liczne alofony - patrz rozdział fonetyka
А а A a А, Ыта a Һакабы hɑkabɨ dziewczyna liczne alofony - patrz rozdział fonetyka
nie występuje na początku wyrazu
Ц ц X x Це ʦ Цар ʦar cebula udźwięczniane do [ʣ] w sąsiedztwie dźwięcznych obstruentów
Цш цш Xş xş Цше ʧ Цшых ʧɨχ grot dwuznak, w słowniku nieuznawany za osobną literę
С с S s Се θ, s Сер θər żołądź wymawiane [s] w pozycji przed т, к i х,
udźwięczniane do [ð] w sąsiedztwie dźwięcznych obstruentów, w niektórych rejestrach także w pozycji interwokalicznej
Ԍ ԍ St st Есте st ыстаіа ~ ыԍаіа ɨstaja stać ligatura; w słowniku należy jej szukać pod ст;
bywa też błędnie używana dla чт
Г г G g Ге g, ŋ ыглада ɨglada mówić wymawiane [ŋ] w pozycji interwokalicznej i w nagłosie przed samogłoską
Гн гн нг Gn gn ng Гне ŋ Гнеш ŋəʃ lustro dwuznak, w słowniku nieuznawany za osobną literę;
pisownia гн pojawia się na początku morfemu i w pozycji po spółgłosce przed samogłoską, kiedy indziej pojawia się нг
Х х H h Хе χ Хаы χɑɨ grupa
К к K k Ке k, Кат kat słowo nie występuje na końcu wyrazu
Ч ч C c Че s ЧантКыцаі sant kɨʦaj kangur
Ж ж J j Же ʒ Жытр ʒɨtr życie
Б б B b Бе b Быт bɨt but
В в V v Ве v Выл vʊl cukier
Л л L l Ле l, ʎ Ліуах ʎiwɑχ komar
Н н N n Не n, ɲ Немч nəms tchórz
Ң ң Ğ ğ Не лачаіе n, ɲ ыңерца ɨnərʦa przybywać używane dla zaznaczenie [n] protetycznego
М м M m Ме m ымалпа ɨmalpa myśleć
Ҩ ҩ W w Ҩе ɥɨ, ɥ, ᶣɨ ҩн ɥʏn ona /ɨ/ realizowane jako [ʏ]

Przy literowaniu słowa jeśli dwie takie same litery oznaczające spółgłoski stoją koło siebie, zmienia się ich schemat z CeCe na eCCe, np. wyraz Һыііа 'ogony' literuje się һе-ы-еііе-а, a nie *һе-ы-іе-іе-а. Podobnie zachowują się połączenia spółgłosek пш i бж, np. һыуепше 'zły' należy literować һе-ы-уе-е-епше-е nie *һе-ы-уе-е-пе-ше-е. Połączenie ст ~ ԍ może być literowane zarówno jako сете, jak i есте, przy czym sposób literowania sugeruje sposób zapisu (z ligaturą bądź osobno). Dwuznak цш literuje się bądź jako ецше /əʧʧə/, bądź jako цше /ʧə/, bądź jako це ше. Dwuznak гн lub нг literuje się jako енге /əŋŋə/ dla obu pisowni lub z jako odpowiednio ге не i не ге.

Jeśli spółgłoska zapisywana dwuznakiem jest podwojona, nie zaznacza się tego na piśmie, np. liczba mnoga od Ніні /ɲɨɲ/ 'mgła' to Нініа /ɲɨɲɲa/ 'mgły'. W wypadku spółgłosek posiadających pojedynczą literę podwojenie jest zapisywane, np. Цшаддет /ʧaddət/ 'narkotyk'.

Zapis głosek palatalnych

Palatalne fonemy /ɲ/, /c/, /ɟ/ i /ʎ/ w połączeniu z fonemem /ɨ/ zapisuje się jako нi, тi, дi, лi. W innych pozycjach z przyczyn historycznych pojawiają się wyłącznie /ɲ/ i /c/, które również zapisuje się dwuznakami нi, тi. Ponadto litera i na początku słowa przed spółgłoską oznacza sekwencję /jɨ/ wymawianą [ji], a w innych pozycjach fonem /j/.

Zapis głosek labializowanych

Głoski labializowane w połączeniu z fonemami /ɨ/, /ə/, /a/ zapisuje się literą oznaczającą nielabializowany odpowiednik danej głoski i literami у, уе, уа, np. /kʷɨ/ ку, /kʷə/ куе, /kʷa/ куа. Ponadto litera у między dwiema samogłoskami oznacza fonem /w/, a w innych pozycjach sekwencję /wɨ/ wymawianą [wʊ]. Labializacja może zachodzić w odmianie przed niektórymi morfemami. Produktem labializacji /j/ jest /ɥ/.

Zapis głosek labiopalatalizowanych

Głoskę /cʷ/, która z przyczyn historycznych występuje zawsze przed fonemem /ɨ/, zapisuje się w połączeniu z tymże fonemem jako тҩ. Litera ҩ w innych pozycjach oznacza sekwencję /ɥɨ/ w słowach rdzennych, a w pożyczkach wajtulskich zwykle /ɥ/.

Interpunkcja

Zdania nie zaczyna się z dużej litery (chyba, że na początku stoi wyraz pisany z dużej), np. ыңерцы Ыбы 'przybyła matka', Ыбы ыңерцы 'matka przybyła'. Wykrzyknik i znak zapytania stoją na początku i na końcu zdania, chyba że intonacja zmienia się w jego trakcie, np. ¡мнаңерцар! 'Chodź! Podejdź!', ¿кы ыҩ іат? 'Kto to zrobił?', мнахадеҩ іаңет слі кыч ыҩ? 'Jeśli nie ty to zrobiłeś, to kto?'. Funkcję cudzysłowu pełnią gwiazdki, np. ¿іач ыра *йаарт*? 'Kto to jest "jaart"?'. Podwójny dwukropek oznacza, że następujące po nim wyliczenie będzie chronologiczne, np. һары Ынахха у пп. ҩн:: Ыднын, Дымд, Һыдны 'miała troje dzieci: [najstarszego] Ydnyna, [średniego] Dymda i [najmłodszą] Hyndę'.

Fonetyka

Samogłoski

Język tarykański posiada 3 fonemy samogłoskowe wraz z alofonami.

  Wersja podstawowa W nagłosie Po /cʷ/ i /ɥ/ Po innych spółgł. palatalnych Przed /j/ Po innych spółgł. labializowanych i po /f/ /v/ /w/ W sąsiedztwie /χ/ i po /h/
Przymknięta ɨ ʏ i i~ɪ ʊ ɯ
Średnia ə ɘ ɛ ɵ ɤ
Otwarta a æ ɑ

Spółgłoski

  Dwuwargowe Wargowo-zębowe Zębowe Dziąsłowe Zadziąsłowe Podniebienne Welarne Języczkowe Krtaniowe
Nosowe m n ɲ ŋ
Zwarte p b t d c ɟ k g
Afrykaty ʦ (ʣ) ʧ (ʤ)
Szczelinowe f v θ (ð) s z ʃ ʒ χ h
Drżące lub
uderzeniowe
r~ɾ
Półsamogłoski w j ɥ
Boczne l ʎ

Niektóre spółgłoski mogą pełnić funkcję ośrodka sylaby, np. Пндет [pn̩dət] 'sen', Ресл [rəθl̩] 'kura'.
Rzadkie sekwencje fonemów /cj/ i /ɟj/ bywają w potocznej wymowie upraszczane do [ʧ] i [ʤ], np. тіауел [cjæwɵl~ʧawɵl] 'oczywiście', Діан [ɟjæn~ʤan] 'śmieć'.

Gramatyka

Rzeczownik

Rzeczowniki tarykańskie zapisywane są zawsze z dużej litery, jeśli zaś są to rzeczowniki złożone, kapitalizować należy wszystkie ich człony, np. ДіБыҺыдерЧыд 'zakochana para'. Tej zasady nie stosuje się, gdy człony złożenia ulegają deformacji na skutek zmian fonetycznych, np. Лакіажен 'małżeństwo' (zniekształcenie od dawnego tarykańskiego Лакі а Жен 'mąż i żona').
Rzeczowniki odmieniają się przez kategorie liczby oraz przypadka. Przyłączają też niektóre zredukowane zaimki i negację.

Liczba

W języku tarykańskim mamy trzy liczby: pojedynczą, mnogą ogólną i mnogą poszczególną. Liczba pojedyncza nie ma swojego morfemu. Liczbę mnogą ogólną tworzy się od form liczby pojedynczej na zasadach ujętych w tabeli. Liczbę mnogą poszczególną tworzy się od liczby mnogiej ogólnej regularną końcówką ма.

Typ wyrazu Tworzenie l.m.ogólnej Przykład w l.p. Znaczenie Przykład w l.m. ogólnej Przykład w l.m. poszczególnej
zakończony na VC C ulega geminacji, dodaje się а Ынах 'dziecko' Ынахха Ынаххама
zakończony na więcej niż jedną spółgłoskę dodaje się а Плешт 'pchła' Плешта Плештама
zakończony na ы (historyczne і), е dodaje się тта Лакы 'mąż' Лакытта Лакыттама
zakończony na ы (historyczne у) dodaje się а Ыпшы 'meduza' Ыпшыа Ыпшыама
zakończony na ы (historyczne ы), а po kombinacji VC końcowa samogłoska wypada, C ulega geminacji, dodaje się а Ухы 'kura' Ухха Уххама
zakończony na ы (historyczne ы), а po innej kombinacji końcowa samogłoska wypada, dodaje się а Хаы 'grupa' Хаа Хаама

Istnieje też pewna liczba rzeczowników o nieregularnej liczbie mnogiej ogólnej, np. Һакабы (historycznie Ўакабу) 'dziewczyna' -> Һакабытта 'dziewczyny', Зерел 'kwadrat' -> Зерылла 'kwadraty'.

Przypadek

Przypadki wyraża się prefiksami. Wszystkie one z jednym wyjątkiem kończą się na samogłoski. Jeśli odmieniane słowo rozpoczyna się również samogłoską, pojawia się protetyczne ң. Prefiksów przypadków nigdy nie zapisuje się z dużej litery, zaś ich obecność nie wpływa na zapis dużych liter w rdzeniu.

Przypadek Prefiks Przykład Użycia
mianownik - Быт, Ынах podmiot zdania; po przyimkach
biernik іа, іаң іаБыт, іаңЫнах dopełnienie bliższe
komitatyw біе, біең біеБыт, біеңЫнах współwykonawca czynności
narzędnik ме, мең меБыт, меңЫнах narzędzie czynności; wykonawca czynności w stronie biernej
celownik ла, лаң лаБыт, лаңЫнах dopełnienie dalsze (odbiorca czynności); ruch ku czemuś, komuś
przeciwcelownik мбе, мбең меБыт, меңЫнах dopełnienie dalsze (odbiorca czynności); ruch od czegoś, kogoś
miejscownik нде, ндең ндеБыт, ндеңЫнах okolicznik miejsca, rzadziej czasu
zagadnik пры, прың прыБыт, прыңЫнах temat czegoś (pytanie: o kim? o czym?)
łżeergatyw м мБыт, мЫнах dodatkowe podkreślenie wykonawcy czynności; wykonawca czynności w zdaniu łżeergatywnym

Sufigowane zaimki

W języku tarykańskim istnieje pewna grupa zaimków, które przejawiają tendencję do uniesamodzielniania się i przyłączania do poprzedzających je słów. Zaimki te zawarte są w poniższej tabeli.

Pełna forma zaimka Forma sufigowana Przykład pełnej formy Przykład formy sufigowanej Tłumaczenie przykładów Znaczenie zaimka
треһ ет, ңет, т Һеранг треһ Һерангет ten człowiek zaimek wskazujący (ten, ta itp.); określoność
шні еш, ңеш, ш Һеранг шні Һерангеш jakiś człowiek zaimek nieokreślony (jakiś, jakaś itp.); nieokreśloność
кы еч, ңеч, ч ¿Һеранг кы? ¿Һерангеч? jaki człowiek? który człowiek? zaimek pytajny (który? jaki? co za jeden?)

Wersje rozpoczęte od samogłoski pojawiają się po słowach zakończonych spółgłoską, wersje z protetycznym ң po słowach zakończonych samogłoską. Najkrótsze wersje współistnieją z wersjami z ң przy samodzielnej odmianie zaimków przez przypadki (np. іатреһ = іаңет = іат 'tego'). Ponadto na identycznych zasadach ulegają sufigacji pierwsze człony złożonych zaimków шнікуеліуех 'jakikolwiek' i треһдраге 'tamten'.
Uwaga! Zredukowane zaimki w odmianie samodzielniej jako wykładnika mianownika używają prefiksu кы, np. np. треһ = кыңет = кыт 'ten'; кы = кыңеч = кыч 'kto'.

Negacja

Wykładnikiem negacji rzeczownika jest sufiks ха stawiany po rzeczowniku, np. Һерангха 'nie człowiek, nieczłowiek', ндеХаамаха 'nie w poszczególnych grupach'. Jeśli rzeczownik kończy się spółgłoską х, to sufiks przybiera formę ша i powoduje upodobnienie w rdzeniu, np. Ынашша 'nie dziecko, niedziecko'.

Przymiotnik i przysłówek

Przymiotniki tarykańskie niemal zawsze kończą się na е. Od przysłówków odróżnia je jedynie sposób użycia w zdaniu. Przymiotniki i przysłówki stoją zazwyczaj po elementach, które określają.

Liczba przymiotnika

Przymiotniki tarykańskie nie posiadają kategorii liczby. Jeśli zachodzi konieczność podkreślenia mnogości samodzielnie użytego przymiotnika, dostawia się po nim zaimek га 'oni', np. петле га 'jaśni, jasne'.

Przypadek przymiotnika

Przymiotnik przez przypadki odmienia się w dwóch sytuacjach: gdy użyty jest samodzielnie, np. мерапыде '(tym) szybkim'; oraz gdy dla celów stylistycznych przenosi się go przed rzeczownik - w takiej sytuacji odmieniają się oba człony, np. мерапыде меРеклет 'szybką kolejką'. W sytuacji użycia przymiotnika jako przydawki stojącej po rzeczowniku nie przyłącza on wykładnika przypadka (inkongruencja), np. меРеклет рапыде 'szybką kolejką'.

Sufigowane zaimki

Po przymiotnikach użytych samodzielnie zaimki mogą sufigować się na takiej samej zasadzie, jak po rzeczownikach. Jeśli przymiotnik opisuje rzeczownik, to sufigowany zaimek może przyczepić się do dowolnego członu, np. меРеклетет рапыде = меРеклет рапыдеңет 'tą szybką kolejką'.

Negacja przymiotnika

Odbywa się na takiej samej zasadzie, jak przy rzeczowniku.

Stopniowanie przymiotników i przysłówków

Przymiotniki i przysłówki posiadają cztery stopnie.

Stopień Końcówka Przykład Tłumaczenie
równy - кубе duży
wyższy і кубеі większy
najwyższy względny іка кубеіка największy (z jakiejś grupy)
najwyższy bezwzględny ікаіка кубеікаіка największy (większy już być nie może)

Zaimek

Zaimki osobowe

System tarykańskich zaimków osobowych jest dość rozbudowany. Zaimki liczby pojedynczej nie pokrywają się znaczeniowo z zaimkami liczby mnogiej, a w przypadku zaimków drugiej osoby liczba w ogóle nie jest rozróżniana, stąd w tabeli wszystkie zaimki ułożone są w jednej kolumnie bez rozróżniania liczby.

Zaimek tarykański Znaczenie Oboczności
іех ja neutralne w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę іх, np. biernik іаіех~іаіх
геуа ja uniżone (wobec rozmówcy)
іеуа ja z dystansem do siebie
камы my ekskluzywne
кыта my inkluzywne
ында ty, wy neutralne ma też krótką formę нда używaną we wszystkich przypadkach, np. biernik іаңында~іанда
камы ty, wy poufałe z odcieniem zaufania ma też krótką formę һы używaną we wszystkich przypadkach, np. biernik іакамы~іаһы
іен on, ona, ono (nie precyzuje płci) w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ін, np. biernik іаіен~іаін
ҩн ona (precyzuje płeć) w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ін, np. biernik іаҩн~іаін
іан on (precyzuje płeć) w przypadkach innych niż mianownik ma oboczną formę ін, np. biernik іаіан~іаін
га oni, one

Funkcjonują też zestawienia zaimków osobowych o znaczeniu generalizującym daną płeć: ҩн га 'one, ach, te kobiety' i іан га 'oni, ach, ci mężczyźni'.

Zaimki wskazujące

Do tej grupy należą takie słowa jak треһ 'ten, ta, to', трыһ 'to miejsce, tu' (ндетрыһ 'w tym miejscu, tutaj', латрыһ 'do tego miejsca, dotąd', мбетрыһ 'stąd', мтрыһ 'to miejsce'), таре 'teraz', куе 'tak, taki'. Często w znaczeniu zaimka wskazującego używa się wyrazów o znaczeniu ogólnym połączonych z треһ, np. меЖжыіет 'tą drogą, tędy', Һерангет 'ten człowiek', ндеСграбет 'w tym czasie, wtedy'. Zaimki wskazujące na dalszy element tworzy się za pomocą sufiksu -драг(е), np. треһдраг 'tamten, tamta, tamto', мбетрыһдраг 'stamtąd', меЖжыіетдраг 'tamtą drogą, tamtędy'.

Zaimki pytające

Podstawowym zaimkiem pytającym jest кы 'co, kto, jaki, który', które może zawężać swoje znaczenie doczepiając się do innych słów, np. меЖжыіеч 'jaką drogą, którędy', Һерангеч 'co za człowiek, kto', Куезеч 'jaka rzecz, co', ндеІереч 'w jakim miejscu, gdzie'. Zachowało się archaiczne pytanie кепшрем 'skąd', obok młodszego мбеІереч 'z jakiego miejsca, skąd'.

Zaimki nieokreślone

Podstawowym zaimkiem z tej grupy jest шні 'któryś, jakiś', które tworzy pochodne na podobnej zasadzie jak pytajne кы, np. ндеІереш 'w jakimś miejscu, gdzieś', ндеСграбеш 'w jakimś czasie, kiedyś'.
Zaimki nieokreślone o znaczeniu dowolności tworzy się od zaimków pytających (oprócz кепшрем) za pomocą cząstki -куеліуех, np. Һерангечкуеліуех 'ktokolwiek', Куезечкуеліуех 'cokolwiek', ндеІеречкуеліуех 'gdziekolwiek'.

Zaimki przeczące

Jak wyżej, tyle że podstawowym zaimkiem jest хапан 'nikt, nic, zero'. W języku tarykańskim nie ma podwójnej negacji, toteż zaimki z tej grupy łączą się zwykle z niezanegowanym czasownikiem, np. ыңерцы хапан 'nikt nie przyszedł', nie *хаңерцы хапан; ніслеша іахапан 'nic nie słyszę', nie *ніхаслеша іахапан.

Zaimki upowszechniające

Jak wyżej, z użyciem кажні 'każdy, wszelki, wszyscy'.

Zaimki zwrotne

W języku tarykańskim nie ma osobnego zestawu zaimków zwrotnych. Zwykle wystarczy użycie odpowiednich zaimków osobowych, niestety zdania takie często są niejednoznaczne, np. нічыда іаіх 'lubię się (sam siebie)', ычыда Ванет іаін 'ten pan lubi się (sam siebie)' ale też 'ten pan lubi go (kogoś innego)'. Partykuła һылаже 'właśnie' postawiona po zaimku osobowym nadaje mu jednoznacznie charakter zwrotny, np. нічыда іаіх хылаже 'lubię się (sam siebie)', ычыда Ванет іаін һылаже 'ten pan lubi się (sam siebie)'.

Zaimek czasownikowy

Jest to twór specyficznie tarykański. Posiada rdzeń =і= i podlega odmianie jak każdy czasownik, nie posiada jednak własnego znaczenia, a jedynie zastępuje inne czasowniki, stąd klasyfikowany jest jako zaimek. Jego najczęstsze użycia to:

  • formułowanie krótkich odpowiedzi, np. -¿мналаЛібыдлізылі? 'czy poszedłeś do szkoły?', -ніҩ 'tak, poszedłem', -ніхаҩ 'nie, nie poszedłem';
  • redukowanie powtórzeń, np. ніхаглады біеін, ніхаіа, кыі ніхаіе 'nie rozmawiałem z nim, nie rozmawiam i rozmawiać nie będę';
  • omijanie słowa znanego z kontekstu;
  • zapomnienie słowa w pośpiechu;
  • niechlujna, potoczna mowa.

Liczebnik

Tarykańskie liczebniki główne dzielą się na trzy systemy. Ich cechą wspólną jest brak ustalonych zasad co do łącznej i rozdzielnej pisowni. Wyrazy określane przez liczebniki wyższe niż jeden przybierają formę liczby mnogiej. Liczebniki zwykle występują po wyrazie, którego dotyczą, np. Пыженна бы 'dwa krety'. Przeniesienie ich przed dany wyraz służy ich podkreśleniu i wymaga użycia przyimka те, przez gramatyki tarykańskie klasyfikowanego jako przyimek dzierżawczo-ilościowy, np. бы те Пыженна 'dwa krety, akurat dwa krety'.

System liczb prostych

System ten został opracowany przez tarykańską Królewską Akademię Nauk (obecnie Nowowyspiarską Akademię Nauk). Składa się z dwudziestu jeden liczebników podstawowych o jednolitej budowie spółgłoska+ы (historyczne у). System został zaprojektowany tak, by jednym zestawem liczebników można było "obsługiwać" różne systemy liczbowe (dalej zwane podsystemami). Do najpopularniejszych podsystemów należą dwójkowy, trójkowy, ósemkowy, dziesiętny, dwunastkowy, szesnastkowy i dwudziestkojedynkowy, przy czym popularność tego ostatniego wiąże się z panującym wśród naukowców przesądem o szczęśliwych właściwościach liczby 21. Każdy z grupy podstawowych liczebników może zostać użyty jako podstawa dla podsystemu, kolejne potęgi tejże podstawy zapisywane są wedle specjalnych wzorów, dla pierwszych sześciu potęg są to: P^1=мыL, P^2=мыLL, P^3=мыгыL, P^4=мыгыгыL, P^5=мыгҩL, P^6=мыгҩгыL (w pisowni nowowyspiarskiej: P^1=муL, P^2=муLL, P^3=мугуL, P^4=мугугуL, P^5=мугјуL, P^6=мугјугуL), gdzie P to podstawa podsystemu, a L to nazwa właściwego liczebnika. Najwyższą potęgą dla której opracowano wzór jest potęga sto pierwsza (P^101=мугргугаугуL). Dodatkową zaletą systemu jest możliwość używania liter jako liczebników - wystarczy pominąć w zapisie samogłoskę ы. Mimo swych licznych zalet system ten używany jest praktycznie tylko przez naukowców. Organizowane są też zawody w przeliczaniu liczb na różne podsystemy.
Poniżej znajduje się spis liczebników prostych (pisownia ogólna / pisownia nowowyspiarska) i tabela z przykładowym zapisem liczb w wybranych podsystemach.

  1. мы / му
  2. бы / бу
  3. ды / ду
  4. тҩ / тіу
  5. ні / ніу
  6. зы / зу
  7. шы / шу
  8. жы / жу
  9. цы / цу
  10. лы / лу
  11. пы / пу
  12. ку
  13. ры / ру
  14. ту
  15. цшы / цшу
  16. у / ўу
  17. сы / су
  18. ны / ну
  19. хы / ху
  20. ҩ / ју
  21. чы / чу
Liczba Dwójkowy Ósemkowy Dziesiętny Szesnastkowy Dwudziestkojedynkowy
5 мыбыбы мы / 1x2x2+1 / 101 ні / 5 / 5 ні / 5 / 5 ні / 5 / 5 ні / 5 / 5
13 мыгыбы мыбыбы мы / 1x2^3+1x2x2+1 / 1101 мыжы ні / 1x8+5 / 15 мылы ды / 1x10+3 / 13 ры / 13 / D ры / 13 / D
24 мыгыгыбы мыгыбы / 1x2^4+1x2^8 / 11000 дыжы / 3x8 / 30 дылытҩ / 2x10 + 4 / 24 мыу жы / 1x16+8 / 18 мычы ды / 1x21+3 / 13
100 мыгҩгыбы мыгҩбы мыбыбы / 1x2^6+1x2^5+1x2x2 / 1100100 мыжыжытҩжытҩ / 1x8x8+4x8+4 / 114 мылылы / 1x10x10 / 100 зыутҩ / 6x16+4 / 64 тҩучы у / 4x21+16 / 4G
111 мыгҩгыбы мыгҩбы мыгыбы мыбыбы мыбы мы / 1x2^6+1x2^5+1x2^3+1x2x2+1x2+1 / 1101111 мыжыжы ніжы шы / 1x8x8+5x8+7 / 157 мылылы мылы мы / 1x10x10+1x10+1 / 111 зыу цшы / 6x16+15 / 6F нічы зы / 5x21+6 / 56

Nowy system dziesiątkowy

Nowy system dziesiątkowy powstał z podsystemu dziesiątkowego liczebników prostych, gdy tarykańscy urzędnicy próbowali nauczyć się prostego systemu liczb, nie mogli jednak pokonać wcześniejszych przyzwyczajeń, więc używając nowych form liczb podstawiali je pod stary system dziesiętny. W Tarykanii często błędnie utożsamia się nowy system dziesiątkowy z prostym podsystemem dziesiątkowym, w rzeczywistości oba te systemy różnią się jednak między sobą. Używana w nowym systemie nazwa 'dziewiątki' - дыды przeszła do niego z podsystemu trójkowego prostego systemu, zaś nazwy potęg dziesięciu wyższych niż sto zostały poprzekręcane i dostosowane do wcześniejszego systemu liczenia - stąd мыгыгы 'tysiąc' zamiast мыгылы, лы гыгы 'dziesięć tysięcy' zamiast мыгыгылы, лылы гыгы 'sto tysięcy' zamiast мыгҩлы, мыгыігы 'milion' zamiast мыгҩгулы, itd. Jest to najpopularniejszy obecnie system liczebników tarykańskich.
Podstawowe liczebniki w tym systemie:

  1. мы
  2. бы
  3. ды
  4. тҩ
  5. ні
  6. зы
  7. шы
  8. жы
  9. дыды
  10. лы

Stare liczby

Stary system dziesiątkowy to pierwotny system liczebników tarykańskich, obecnie używany rzadko.

  1. мых
  2. бы
  3. дарті
  4. тіах
  5. пшаб
  6. саті
  7. шеібр
  8. ыжер
  9. тужні
  10. ніепш

Liczebniki porządkowe

Tworzy się je od liczebników głównych (wszystkich systemów) końcówką -e, np. мыгҩгыбымыгҩбымыгыбымыбыбымыбымыe 'sto jedenasty [binarnie i naukowo]', мыдыдыe 'dziewiąty [trójkowo i naukowo]', дыдыe 'dziewiąty [potocznie]'.

Ułamki

W nazwie ułamka licznik wyrażany jest liczebnikiem głównym, a mianownik porządkowym, np. ды, лые 'trzy dziesiąte'. Granicę między licznikiem a mianownikiem zaznacza się w intonacji spacją, a w piśmie przecinkiem, co pomaga rozróżniać potencjalne homofony, np. мылылы былы,тҩе 'sto dwadzieścia czwartych', мылылы, былытҩе 'sto dwudziestych czwartych', мылылы былытҩе 'sto dwudziesty czwarty'.

Czasownik

Odmiana

Odmiana czasownika odbywa się przy pomocy prefiksów i sufiksów, obowiązuje w niej następująca kolejność morfemów:

1. łącznik
2a. modyfikator rdzenia 
3. osoba podmiotu
4. negacja
5. inkorporowany okolicznik/dopełnienie
2b. rdzeń
6. czas
7. pytanie
8. znacznik niepewności
9. grupa modalności
10. rozkaz

Z tej listy do utworzenia osobowej formy czasownika potrzebne są elementy 2., 3., oraz 6.

Łącznik

Ma postać һа. Jego obecność wskazuje na to, że dany czasownik jest w jakiś sposób powiązany lub podporządkowany wcześniejszemu elementowi, zwykle też czasownikowi. Często w tłumaczeniu odpowiada on spójnikom że, żeby.
Przykłady: ніжжеды һаһаңерце 'wiedziałem, że przyjdą'; -¿іач мнаглада? -һаніхаінбжелцабр. '-Co mówisz? -Że nie mogę go dojrzeć.; ніпра һамнахабіеінгладар 'chcę, abyś z nim nie rozmawiał'.

Modyfikator rdzenia

De facto stanowią integralną część rdzenia czasownika, w formach osobowych są jednak oddzielone od niego licznymi sufiksami. Mogą nieść informację o stronie czasownika lub, tak jak polskie przedrostki, modyfikować jego znaczenie.

  • бы - modyfikator sprawczy, np =жр= 'jeść', бы=жр= 'karmić'
  • ді - modyfikator bierno-zwrotny, np =жжелц= 'patrzyć, widzieć', ді=жжелц= 'wyglądać [jakoś]'
  • бер - modyfikator o znaczeniu czegoś stałego, dokonanego lub o dużym natężeniu, np. =чыд= 'lubić, kochać', бер=чыд= '[nieodmiennie] lubić, kochać'
  • кы - modyfikator nagłego lub dynamicznego ruchu, zmiany stanu, ruchu na zewnątrz lub ku górze, np. =тіі= 'recytować', кы=тіі= 'śpiewać'
  • ыті /ɨc/ - modyfikator o znaczeniu antonimu lub parodii, np. =чыд= 'lubić, kochać', ыті=чыд= 'nie cierpieć, nienawidzić'
  • ыр - modyfikator niskiej intensywności, np. =жжелц= 'patrzeć, widzieć', ыр=жжелц= 'zerkać'

Jeden czasownik może posiadać tylko jeden modyfikator. Po modyfikatorach nigdy nie występuje protetyczne ң, jeśli modyfikator kończy się, zaś następny morfem zaczyna samogłoską, to samogłoski oddziela nienotowane zwarcie krtaniowe np. кыытііе 'zaśpiewa', nie *кыңытііе.
W rzeczownikach utworzonych od czasowników z rozszerzonym rdzeniem kapitalizuje się obie części rdzenia, a więc rdzeń taki traktowany jest jak złożenie, np. кыырыпа 'odbić się', КыРыпаітрат 'sprężyna'.

Osoba

Prefiksy osób odpowiadają zasadniczo osobom wyrażanym zaimkami osobowymi, mają jednak inną postać niż zaimki. Istnieje też prefiks form o nieokreślonej osobie wykonawcy.

Zaimek osobowy Prefiks osoby
іех ні
геуа ге
іеуа ы / і / brak
камы мы
кыта ту
ында мна
камы һы
іен, ҩн, іан ы / і / brak
га һа
- һе

Prefiks zdystansowanego 'ja' oraz trzeciej osoby l. poj. ma formę 'і' w przypadku, gdy przed stoi przed negacją a po łączniku, formę zerową przed negacją po innych morfemach, a w pozostałych przypadkach formę 'ы', np. ыглада 'mówi', хаглада 'nie mówi', һаіхаглада '[że] nie mówi'.
Jeżeli po prefiksach osoby występuje morfem rozpoczynający się samogłoską, pojawia się między nimi protetyczne ң, np. ніңерца 'przybywam'.

Negacja

Prefiksem negacji jest ха, np. нітахка 'proszę; dziękuję', ніхатахка 'nie proszę; nie dziękuję'.

Inkorporacja

Jest stosunkowo rzadkim zjawiskiem. Polega na wpleceniu do wnętrza czasownika na pozycję bezpośrednio przed rdzeniem pojedynczej frazy okolicznikowej lub dopełnieniowej, przy czym przy inkorporacji dopełnienia bliższego można pominąć wykładnik biernika. W zapisie inkorporowanej frazy zachowuje się wielkie litery, pomija się natomiast spacje. Przykład: нігладевр іаКатет ндеңЕрценеж меГладен тарыкане = нііаКатетгладевр ндеңЕрценеж меГладен тарыкане = ніКатетгладевр ндеңЕрценеж меГладен тарыкане = ніндеңЕрценежгладевр іаКатет меГладен тарыкане = німеГладентарыканегладевр іаКатет ндеңЕрценеж 'w przyszłości będę umieć powiedzieć to słowo po tarykańsku'.

Rdzeń

Stanowi jądro czasownika. Rdzenie zaczynające się od sekwencji бж mają po samogłoskach oboczną postać жж, stąd np. czasownik o rdzeniu =бжелц= 'patrzyć, widzieć' ma w formie słownikowej postać ыжжелца. W praktyce w formach osobowych czasownika dominuje postać z жж, gdyż forma z бж może pojawić się tylko po inkorporacji do czasownika frazy zakończonej spółgłoską (np. нілаПрыцетбжелца 'patrzę na ten kwiat'), imiesłowy natomiast (oprócz imiesłowu czasownikowego) zaczynają się od бж (choć mogą przejść do жж pod wpływem sandhi).

Czas

Sufiksy czasu to а dla czasu teraźniejszego, е dla przyszłego i ы dla przeszłego, np. мнажра 'jesz', мнажре 'zjesz', мнажры 'jadłeś'. Sufiks ы może wywołać labializację, np. =деі= 'robić', нідеҩ 'robiłem', =фыт= 'odpoczywać', ыфыту 'odpoczywał'.

Pytanie

Sufiks pytania ma postać лі, np. мнаіхчыда 'kochasz mnie', ¿мнаіхчыдалі? 'czy mnie kochasz?'.

Niepewność

Wykładnikiem niepewności jest sufiks тіта /cta/, przy czym obecna w nim samogłoska а może - ale nie musi - upodabniać się do samogłoski w sufiksie czasu (a więc możliwe są formy oboczne тіте w czasie przyszłym i тіту w czasie przeszłym). Wykładnik niepewności oznacza, że mówiący do opisywanego zdarzenia odnosi się z dystansem, uważa je za mało możliwe lub niemożliwe; używany jest też do formułowania nienatarczywych, uprzejmych próśb, w znacznej mierze odpowiada polskiemu trybowi przypuszczającemu. Przykłady: нігладатіта 'mówiłbym; chyba mówię', ыжжецетіта~ыжжецетіте 'widziałby; chyba zobaczy', мнапрытіта~мнапрытіту 'chciałbyś; chyba chciałeś'.

Modalność

Sufiksy modalne obejmują sobą grupę sześciu rdzeni czasownikowych o podobnym brzmieniu, które mogą się uniesamodzielnić i przyłączyć do innego czasownika. Te rdzenie to:

  • =бр= 'móc'
  • =пр= 'chcieć'
  • =вр= 'potrafić'
  • =др= 'próbować'
  • =гр= 'musieć'
  • =тр= 'potrzebować, być zobowiązanym'

Proces taki może zajść wtedy, gdy mowa o dwóch czasownikach o jednakim wykonawcy połączonych ze sobą łącznikiem, z których pierwszy jest czasownikiem modalnym z powyższej grupy, a drugi nie jest zanegowany. Otrzymana forma nie posiada łącznika, a jej wykładniki gramatyczne (czas, negacja, pytanie, osoba, rozkaz) odnoszą się się do czasownika modalnego (pewne informacje o drugim czasowniku mogą zostać utracone). Poniżej kilka przykładów dla zilustrowania zjawiska.

  • німалпа һанікуелме 'myślę, że umrę' - pierwszy czasownik (=малп=) nie należy do powyższej grupy, nie może się więc uniesamodzielnić
  • нітра һанілізе 'jestem zobowiązany, że pójdę; powinienem pójść' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do нілізатр 'powinienem pójść'
  • ніхагра һаніжжелце 'nie muszę zobaczyć (bardziej dosłownie: nie muszę, że zobaczę)' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ніхажжелцагр 'nie muszę zobaczyć'
  • нідре һаніхагладе 'próbuję nie mówić (bardziej dosłownie: próbuję, że nie powiem)' - drugi czasownik jest zanegowany, przekształcenie nie jest możliwe
  • ніхапра һаыпрета 'nie chcę, żeby on wrócił' - czasowniki mają różne podmioty, przekształcenie nie jest możliwe
  • ¿нівралі һанібенга? 'czy potrafię biec? (bardziej dosłownie: czy potrafię, że biegnę?)' - wszystkie warunki spełnione, możliwe jest przekształcenie do ¿нібенгалівр? 'czy potrafię biec?'

Sufiksy modalne mogą się na siebie nakładać, choć zdarza się to bardzo rzadko. W takim przypadku rozdziela je protetyczne ы, a informacja gramatyczna odnosi się do ostatniego z nich, np. ¿ніпралі һанівра һанібенге? => ¿нібенгаліврыпр? 'czy chcę potrafić biec?', мнахагра һамнадре һамнапре һамнапрете => мнахапретапрыдрыгр 'nie musisz próbować chcieć wrócić'.

Rozkaz

Wykładnikiem rozkazu jest , a po sufiksach modalnych -ыр, np. мнаіхчыда 'kochasz mnie', ¡мнаіхчыдар! 'kochaj mnie!'; мнахапретапрыдрыгр 'nie musisz próbować chcieć wrócić', ¡мнахапретапрыдрыгрыр! 'nie bądź zmuszony próbować zechcieć wrócić!'.
Czasownik =р= ~ =с= 'być' ma też alternatywny sposób tworzenia rozkazu polegający na podwojeniu spółgłoski rdzeniowej. Takie podwojenie jest synonimiczne z użyciem wykładnika i może z nim współistnieć, np. ыра 'jest', ¡ыраррраррра! 'niech będzie!'; мнасе 'będziesz' ¡мнасер~мнассер~мнассе! 'bądź!'.

Imiesłowy

Przymiotnikowe

Używane stosunkowo rzadko, stoją po obiekcie opisywanym, tworzone są od tematu czasownika. Należą do nich:

  • imiesłów teraźniejszy czynny - o końcówce -аіе, np. Һеранг малпаіе 'myślący człowiek'.
  • imiesłów przeszły czynny - o końcówce -ауе, np. Һакабы ерцауе лакамы 'kobieta, która przyszła do nas'.
  • imiesłów przeszły bierny - ma końcówkę -ене, może przyłączać wykonawcę wyrażonej w nim czynności w narzędniku, np. Каз бжелцене меіх 'dom widziany przeze mnie'.

Przy tworzeniu tych imiesłowów rdzenie z zewnętrznymi modyfikatorami traktuje się jako jedną ciągłą całość, np. Ыбы чыдаіе 'kochająca matka', Ыбы берчыдаіе '[niezmiennie] kochająca matka'.

Czasownikowe

Tworzone są od form osobowych czasownika za pomocą postpozycji та. Podobnie jak imiesłowy przymiotnikowe stoją po obiekcie opisywanym. Zasadnicza różnica polega na tym, że opisywany obiekt nigdy nie jest podmiotem czynności wyrażonej w imiesłowie, a jego dokładna funkcja nie jest sprecyzowana i należy dopisać ją z kontekstu, np. Һерангет ніглады та 'ten człowiek, z którym rozmawiałem' albo' ten człowiek, o którym mówiłem', Іер мнахалізебр та 'miejsce, do którego nie będziesz mógł pójść' albo 'miejsce, gdzie nie będziesz mógł chodzić', Һакабы нічыда та 'dziewczyna, którą kocham' (przedstawiono tylko najprawdopodobniejsze interpretacje).

Przysłówkowe

Praktycznie już nie używane. Należą do nich:

  • imiesłów równoczesny - o końcówce -аі, np. ыглады жраі 'mówił jedząc';
  • imiesłów uprzedni - o końcówce -ені, np. ылізы гладені іат 'to powiedziawszy wyszedł'.

Przy tworzeniu tych imiesłowów rdzenie z zewnętrznymi modyfikatorami traktuje się jako jedną ciągłą całość, np. ыглады біжраі 'mówił karmiąc'.

Wyrażanie dzierżawczości

W języku tarykańskim istnieje kilka konstrukcji odpowiadających przydawce dzierżawczej.

  • Przyimek дары wskazuje na pewną podległość posiadanego wobec posiadacza, sprawowaną pieczę, ponoszenie za coś odpowiedzialności, a także na miejsce pochodzenia, wytwórcę, np. Лешет дары іех 'mój niedźwiedź, niedźwiedź, którym się opiekuję', Мліх дары Мычаі 'mleko krowie, krowy, od krowy', Һеранга дары Һыы 'ludzie króla [jego wysłannicy]';
  • Przyimek дарыде lub даде jest używany gdy posiadany jest integralną częścią posiadacza, w praktyce najczęściej dotyczy to części ciała, np. Ніалла дарыде ҩн 'jej oczy';
  • Konstrukcja уеуеттене + narzędnik oznacza posiadanie w sensie dosłownym, istnieje wiele jej skróconych wariantów, takich jak уеуеме, уетме, уеме. Przykład: Кнег уеуеттене меңЫнахет 'książka tego dziecka';
  • Przyimek перпре, dosł. 'względem' używany jest, gdy posiadany pełni jakąś funkcję względem posiadanego, najczęściej jest to pokrewieństwo, np. Ыбы перпре Лахет 'matka tego mężczyzny', Ыб перпре камы 'nasz ojciec';
  • Przyimki ытас, dosł. 'nad', i һыдр, dosł. 'pod' wskazują na stosunek nadrzędności lub podrzędności, np. Ыб ытас камі 'nasz ojciec [a przy tym pan i władca]', Крен ытас іех 'moja kraina [której jestem częścią]', Һеранга һыдр Һыы 'ludzie króla [jego służba]';
  • Przyimek бже używany jest przy patronacie, np. Бжыі бже Лац 'ulica zwycięstwa';
  • Przyimek те pozwala tworzyć konstrukcje ilościowe z liczebnikiem w roli posiadanego, np. бы те га = га бы 'oni dwoje'.

Składnia

Zdanie czasownikowe

Zdanie nieprzechodnie ma szyk VS, przechodnie zaś VSO. Szyk nie jest bardzo sztywny. Przesunięcie elementu przed czasownik służy położeniu na niego nacisk. Podmiot zdania stoi w mianowniku (może być dodatkowo uwidoczniony przez łże-ergatyw), dopełnienie w bierniku, np. ыліза Лешет ~ ыліза мЛешет 'niedźwiedź idzie', ыжра Лешет іаМес ~ ыжра мЛешет іаМес 'niedźwiedź je mięso'. Możliwe jest pominięcie przedrostka biernika w zdaniu przechodnim (tzw. zdanie z biernikiem zerowym), ma to jednak wyraźnie potoczny wydźwięk i jest powszechnie uznawane za błąd, np. ыжра Лешет Мес 'niedźwiedź je mięso'. Jeśli w zdaniu z biernikiem zerowym oznaczy się podmiot łżeergatywem, powstaje zdanie łżeergatywne, które uznaje się za bardzo kunsztowne i wysublimowane stylistycznie, np. ыжра мЛешет Мес 'niedźwiedź je mięso'.

Zdanie imienne

Jest to podtyp zdania czasownikowego. W zdaniu imiennym rolę podmiotu pełni czasownik ыра ~ ыса 'być' lub inne, podobne czasowniki. Podmiot zawsze stoi w mianowniku (może być dodatkowo uwidoczniony przez łże-ergatyw), zaś orzecznik stoi w bierniku lub mianowniku. Konstrukcja z orzecznikiem w bierniku odpowiada znaczeniowo polskiej 'jest kimś, czymś, jakimś' np. ыра Кренет іаКрен тарыкане 'ten kraj to Tarykania', ыра Трыхет іашшареде 'ten użytkownik jest [tym] zmęczonym'. Odpowiednikiem polskiej konstrukcji 'jest jakiś' jest konstrukcja z mianownikowym orzecznikiem (w gramatykach tarykańskich uznaje się go za okolicznik sposobu), np. ыра Трыхет пшареде 'ten użytkownik jest zmęczony'. Na szczególną uwagę zasługują zdania imienne z imiesłowami przymiotnikowymi, np. ыра Іазенет іаіазене 'ten tekst jest [tym] [na]pisanym', ыра Іазенет іазене 'ten tekst jest [na]pisany', ыра Һерангет іазаіе 'ten człowiek jest piszący', ыра Һерангет іазауе 'ten człowiek jest pisawszy, jest tym, który [na]pisał'.

Zdanie współrzędne

Łączy się spójnikami (mogą być domyślne), np. німалпа жеһ ніра 'myślę więc jestem', ыңерцы кыі ыглады 'przyszedł i powiedział', ніңерцы, ніжжелцыы, нілацы 'przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem'.

Zdanie podrzędne

Łączy się spójnikami, łącznikiem lub zaimkami pytającymi, np. мнапра слі мнагладар 'powiedz, jeśli chcesz', ніпра һамнанерца 'chcę, żebyś [teraz] przyszedł', ніжжелца іаҺеранг, іач ніхачыда 'widzę człowieka, którego nie lubię', ніжжелца іаҺеранг, кы ыглады һаніса бжепете 'widzę człowieka, który powiedział, że jestem głupi'. Zamiast zdań z zaimkami pytającymi można czasem użyć imiesłowów czasownikowych lub przymiotnikowych, tworząc zdania o identycznym lub podobnym znaczeniu, przy czym ze składniowego punktu widzenia są to zdania proste np. ніжжелца іаҺеранг ніхачыда та 'widzę człowieka, którego nie lubię', ніжжелца іаҺеранг гладауе һаніса бжепете 'widzę człowieka powiedziawszego, że jestem głupi; widzę człowieka, który powiedział, że jestem głupi'.

Słowotwórstwo

Złożenia

Jest to najczęstsza metoda w słowotwórstwie tarykańskim. W złożeniach zwykle drugi człon dominuje, np. Кукмаі 'żaba' + ыжра 'jeść' = КумкаіЖраі 'Francuz'; ыжра 'jeść' + Ынах 'dziecko' = ЖраіЫнах 'głodomór'. Osobnym typem złożenia jest inkorporacja dopełnienia lub okolicznika do czasownika - patrz rozdział o czasowniku.

Formanty słowotwórcze

Jest to druga najpopularniejsza metoda słowotwórcza.

  • -ен tworzy od tematu czasownika nazwy czynności, efektów i narzędzi, np. ыіаза 'pisać', Іазен 'pisanie; tekst, praca pisemna';
  • -аі tworzy od tematu czasownika nazwy wykonawców czynności, np. ыуурыха 'piać', Уурыхаі 'kogut';
  • -трар tworzy od tematów imiennych lub czasownikowych nazwy wykonawców czynności, maszyn, narzędzi, pojęć, np. ыжжежжелца 'rozglądać się, szukać (wzrokiem)', Бжежжелцартрар 'radar';
  • ыті- /ɨc/ dodany do tematu imiennego lub czasownikowego tworzy jego antonim, np. ҩ 'dobry', ытҩ 'zły, niewłaściwy';
  • ыр- dodany do tematu imiennego lub czasownikowego tworzy zdrobnienie lub zmniejsza intensywność czynności, np. Бжелц 'spojrzenie, patrzenie; widok', ЫрБжелц 'krótkie spojrzenie, rzucenie okiem; widoczek'; Ынах 'dziecko', ЫрЫнах 'dzieciątko';
  • -ет rzadki sufiks tworzący rzeczowniki, np. Лачауен 'łączenie' Лачауенет 'wtyczka';
  • -ніх tworzy od tematów imiennych nazwy pojęć, miejsc, stworzeń, maszyn, np. Іетеш 'ściółka', Іетешніх 'żuk';
  • -еж tworzy od tematów imiennych rzeczowniki abstrakcyjne, nazwy miejsc i instytucji, np. Нірт 'magnes', Ніртеж 'magnetyzm';
  • tworzy od tematów imiennych przymiotniki, np. Дерт 'alfabet', дерте 'alfabetyczny';
  • -те tworzy od tematów imiennych przymiotniki, np. Һыы 'król', һыыте 'królewski';
  • са- tworzy od tematów imiennych wyrazy o znaczeniu braku, np. Клід 'ubranie', сакліде 'nagi';
  • -че- pierwotnie tworzył od tematów imiennych zdrobnienia, z czasem nabrał wydźwięku pogardliwego, np. Петл 'światło', Петчел 'światełko, nikłe światło (arch.)'; Лах 'mężczyzna', Лачех 'facecik';
  • -ах, obocznie też i -ех tworzy od tematów imiennych zdrobnienia, np. Ледіб 'biedronka', Ледібах 'biedroneczka';
  • -ау tworzy od tematów czasownikowych lub imiennych czasowniki, czasem jest opcjonalnym dodatkiem niezmieniającym znaczenia, np. Кат 'słowo', ыкатауа 'oświadczać'; ыженса 'bronić', ыженсауа 'bronić'.

Przedrostki rozszerzające rdzeń czasownika również są de facto formantami słowotwórczymi - ich lista znajduje się w rozdziale poświęconym czasownikowi. Przedrostki ыті- i ыр- są zarówno rozszerzaczami rdzenia czasownikowego jak i przedrostkami słowotwórczymi imion, stąd zostały uwzględnione na powyższej liście.
Jeśli przedrostek са-, ыті- bądź ыр- wchodzi w skład rzeczownika, to taki rzeczownik kapitalizuje się niczym złożenie, np. СаГнеш 'policjant'.

Reduplikacja

Jest to historyczny, obecnie nieproduktywny sposób tworzenia słów. Polegał na podwojeniu pierwszej sylaby rdzenia czasownikowego. Nowy czasownik miał znaczenie czynności zintensyfikowanej, dokonanej lub bardziej dynamicznej. Do słów stworzonych tą metodą należą m. in.: ыжжелца 'patrzeć, widzieć', ыжжежжелца 'rozglądać się, szukać wzrokiem'; ыуетта 'łapać, zdobywać', ыуеуетта 'posiadać, mieć'; ыра 'być' ырара 'stawać się'; ыглада 'mówić', ыглаглада 'rozmawiać'; ычапыта 'wałęsać się', ычачапыта 'odnaleźć, znaleźć, odkryć'; ыбера 'brać', ыбербера 'wybrać'; ымалпа 'myśleć', ымамалпа 'zastanawiać się, rozmyślać'.

Współczesny zasięg w Pokoście w świecie Odprysku języka tarykańskiego (11) oraz głównych źródeł zapożyczeń: karski (1), korsaryjski (2), mrojski (3), jasyrski (12), niwski (13), honkiski (22), wajtulski (23)

Pożyczki

Obce słowa są dostosowywane do fonologii języka tarykańskiego. W najświeższych pożyczkach występują m.in. takie procesy jak [o]->у, ы (starsze уе, е), początkowe [a]->е (starsze ы, е), końcowe [k]->х, a dawniej też [v]-> б, бж, жж), [f]->п, шш, ш.

Klasyczne

Do tej grupy należą zapożyczenia ze starożytnych języków basenu Morza Trzcin, tj. z krakirskiego i hiundajskiego. Obejmują one słowa z licznych dziedzin życia, w tym pojęcia abstrakcyjne i związane z liczeniem czasu, w tym nazwy miesięcy i dni tygodnia. Mianownikowe końcówki z języków pierwotnych były albo odrzucane, albo włączane do rdzenia. Przykłady słów a) z hiundajskiego: Бехсет 'dewastacja' <- біучсесат 'zniszczenie', куіме 'dokładny' <- чөімаун, Һедбаі 'adwokat' <- өудбеід; b) z krakirskiego: Біарсет 'środa' <- b'gëarsternëa, БжеллыЗат 'niebyt' <- bëlluzata, Темал 'matematyk' <- tåmale.

Zaimkowe

Do tej grupy należą niemal wyłącznie zapożyczenia tamteńskie z okresu formowania się Tarykanii, wiele słów z tej grupy związanych jest z melioracją i uprawą roślin. Przykłady: Есдерт 'krużganek' <-*ezdortə 'podwórko', Снахл 'starorzecze' <- *zennaklani, ніалве 'stromy' <- *diləvəs. Również wiele nazw geograficznych w Tarykanii jest pochodzenia tamteńskiego, np. Сбыпх 'dopływ Gangreny' <- *zbepoki, Тінтр 'nazwa stolicy Tarykanii do XXVIII wieku' <- *tinitəra. Jednym z nielicznych słów pochodzenia ówskiego jest Тбыч 'twos, rodzaj słodkawego napoju' <- твос.

Pratyckie

Są to zapożyczenia z języków bliskich tarykańskiemu, stąd często trudno wskazać je spośród leksyki rodzimej. Najstarsze z nich pochodzą z czasów przed opuszczeniem Puszczy Poziomkowej, większość jednak pochodzi z czasów późniejszych. Warto też zauważyć, że wpływ tarykańskiego na inne języki pratyckie był silniejszy, niż wpływ odwrotny. Do ewidentnych pożyczek pratyckich należą m. in. a) niwskie: Чыжры 'rodzaj dzidy' <- чізара, Децы 'hańba' <- децон b) hojskie: Нігад 'czerwona tkanina' <- тегада, Быбытіш 'bękart' <- биби атиш 'bękart, dosł. ojcowski chwast' b/c) hojskie lub koszylijskie: Бакеті 'imię męskie' <- Бакит 'imię męskie, dosł. góra' c) koszylijskie: Тіецшыд 'przydupas' <- теджунт d) aerieńskie: Ҩгц 'imię żeńskie' <- Југец 'imię żeńskie, dosł. krokus', Ніцшы 'mistyk aeriański' <- тіджо e) jasyrskie: Паҩд 'pogoda' <- пығонт 'powietrze', Бычтех 'robota, męcząca praca' <- бычток 'praca'.

Kuńskie i nowohiundajskie

Wśród zapożyczeń kuńskich dominują wyrazy pochodzenia karskiego, mrosjkiego i korsaryjskiego, wynika to z intensywnych kontaktów handlowych jak i (za wyjątkiem Korsarii) z bliskości geograficznej. Najczęstsze obszary zapożyczeń to handel oraz żegluga morska. Do słów pochodzenia kuńskiego należą m. in. a) mrojskie Шабаі 'latarnia morska' <- Шабја, Ырнг 'srebrna moneta' <- арген 'srebrny', Һыфытіеп 'tawerna portowa' <- Ошьтеф b) korsaryjskie Ыхштух 'bójka' <- өчешточ, Шенш 'pałac' <- шонш, Іаншлес 'handlarz' <- яншлес c) karskie Сеірах 'kapitan' <- сарах, Выбыцш 'nocnik' <- Зюбехе, Елбжыпатіеж 'bunt marynarzy' <- елвӀіпарт. Języki kuńskie, zwłaszcza korsaryjski, często służą za pośredników przy zapożyczaniu słów z dalszych stron, np. Прыхн 'handlarz niewolników' pochodzi od kors. прохен, które pochodzi ze wschodniej Gluristy. Wyrazy nowohiundajskie są w języku tarykańskim dość rzadkie, a ich tematyką również jest często handel i żegluga. Nowohiundajskiego pochodzenia są m. in. Пызы 'żagiel' <- пюзи, Евы 'łapówka [potocznie]' <- ьжу, Засх 'balast' <- засах.

Śniekrickie

Do tej grupy należą głównie zapożyczenia z języka honkiskiego. Dotyczą one głównie terminów związanych z magią, jak np. Ліпсын, Ліпс 'magia' <- Липисин, Жыбых 'peleryna' <- Жүнбүқ, Пніжб 'uczeń czarnoksiężnika' <- пәниӝънб, Цеп 'zły omen' <- тӧнсьп, Ыбыніх 'amulet ochronny' <- абу, Пазг 'chochlik' <- пъзга; przykłady niemagiczne: Чажжет 'ser kozi' <- чаҙиҙь, Ыш 'chata' <- ыфа 'dom'. Pożyczki z innych języków sniekrickich zdarzają się rzadko, np. Хысыж 'różowa muszla znad zatoki Brezji' <- snobeckie хућўш, Вадіз 'watażka' <- gażachskie гвъђүз 'wódz'.
Uwaga! Zapis Vн oznacza w ortografii honkiskiej samogłoskę nosową, w snobeckim uprościł się on do diakrytyki.

Wajtulskie

Wyrazy z języka wajtulskiego to głównie pojęcia religijne. Upowszechniły się one dopiero w XVIII wieku wraz z rozpowszechnianiem się seumuchstwa, wcześniej były znane przez nieliczne kręgi - głównie religioznawców i osoby mające styczność z Wajtułami. Przykłady pojęć religijnych: Ві 'Wach, bóg ognia' <- Вахй, Чеҩмыі, Чеҩмыіеж 'seumucha, seumuchstwo, religia ognia, dosł. droga płomienia' <- Сеҩҩ Муха, Дышеіп 'Deszejbi, mitologiczny skrzydlaty żółw o pięciu skorupach' <- Деӑѕеӑібй, Ныпеі, Непеі 'nopej, kapłan seumuchski' <- ноӑпеі.

Dialekty

Tarykański obszar dialektyczny dzieli się na trzy główne pasma - wschodnie, centralne i zachodnie. Osobne miejsce zajmuje żargon naukowy z Nowych Wysp (dawniej pod nazwą Nowa Tarykania). Język literacki opiera się głównie na stołecznej odmianie języka, która reprezentuje pasmo centralne.

Samogłoski

Systemy samogłoskowe

W dialektach tarykańskich występują trzy podstawowe systemy samogłosek nazywane od kształtów liter systemami I, У i Т oraz czwarty system К będący pochodną systemu Т.

  • System samogłosek Т (inaczej zwany systemem pełnym) zachowuje pięć historycznych fonemów samogłoskowych: /ɨ/ /ə/ /a/ /i/ /u/. Występuje w zachodnich dialektach. Niektóre gwary (głównie na południowym zachodzie) uzupełniają ten system o dodatkowy fonem /e/ bądź /ɛ/, który zasadniczo odpowiada literackiemu /ə/. Taki rozszerzony system Т to system К (system przepełniony). Przykłady: wieś Сылау /risaj/ [risæj] 'beksa' wobec lit. Рычаі /rɨsaj/ [rɨsæj]; wieś БыБыкыт /bubukit/ [bubucit] 'Bybykit, nazwa wioski, dosł. Dwa Wzgórza' wobec lit. БыБыкыт /bɨbɨkɨt/ [bɨbɨkɨt]; wieś Ліуахха карле /kʷel/ [kʷeʎ] 'śmierć' wobec lit. Куелм /kʷəlm/ [kʷɵlm̩].
  • System samogłosek I (inaczej zwany systemem pionowym) posiada trzy fonemy różniące się jedynie wysokością: /ɨ/ /ə/ /a/, przy czym fonemy te mają liczne alofony. System ten powstał przez zmieszanie się historycznych fonemów /ɨ/, /i/ i /u/. Występuje w centralnych i wschodnich dialektach, a także w języku literackim. Towarzyszy mu obecność licznych spółgłosek labializowanych powstałych z desynchronizacji /u/ (tzw. druga labializacja). Przykłady: przedmieścia stołecznego miasta Tintra /ədʷɨn/ [ɘdʷʊn] lub /nədʷɨn/ [nɘdʷʊn], wieś Пыпшаііа /nəntʷɨ/ [nɛntʷʊ], wieś Уркышен /nəntʷɨn/ [nentʷʉn], wieś Дунажет /jəntɨn/ [jəntɨn] 'kaczka' wobec lit. Ентун /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn].
  • System samogłosek У posiada cztery fonemy samogłoskowe: /ə/ /a/ /i/ /u/. Występuje jedynie na Nowych Wyspach. System ten powstał przez przejście historycznego fonemu /ɨ/ w /i/. Przykłady: му /mu/ [mu] 'jeden' wobec lit. мы /mɨ/ [mɨ]; Таріканна /tarikanna/ [tarikanna] 'Tarykańczycy' wobec lit. Тарыканна /tarɨkanna/ [tarɨkanna].

Długie samogłoski

  • W dialektach centralnych i północno-wschodnich zdarzają się długie samogłoski powstałe na drodze zlania krótkich samogłosek i spółgłosek płynnych; zwykle pojawiają się dwie kontrastujące samogłoski długie /e:/ i /o:/, np. wieś Пыпшаііа /dro:/ [dro:] 'drzewo' wobec lit. Дреу /drəw/ [drəw]; /e:x/ [e:x] 'płetwa' wobec lit. Ыіх /ɨjɨχ/ [ijiχ].
  • W dialektach wschodnich istnieje tendencja do wydłużania samogłoski /a/, głównie w otoczeniu fonemów /r/ i /l/; jest to proces czysto fonetyczny, nie różnicujący wyrazów. Przykłady: miasto Кдансх /wɨlaʒə/ [wʊla:ʒə] 'właśnie' wobec lit. улаже /wɨlaʒə/ [wʊlaʒə]; /pratrar/ [pratra:r] 'polityk' wobec lit. Пратрар /pratrar/ [pratrar].

Labializacja samogłosek po /b/ i /p/

W dużej części gwar o systemie samogłosek I w pozycji po /b/ i /p/ pojawiają się zaokrąglone alofony samogłosek. Te same warianty w standardzie literackim występują tylko po spółgłoskach labializowanych oraz /ɥ/ i /w/. Przykłady: wieś Пыпшаііа /spɨʃʃə/ [spuʃ:ə] 'mały' wobec lit. чпышыхе /spɨʃɨχə/ [spɨʃɯχɤ], wieś Уркышен /ba:bɨn/ [bɒɔ͡bʉn] 'foka' wobec lit. Балбын /balbɨn/ [balbɨn].

Samogłoski nosowe

Występują w niektórych zachodnich dialektach. Prawdopodobnie wytworzyły się pod wpływem honkiskim. Przykłady: wsie Сылау i Гуегуеніх /ə̃tũ/ [ə̃tũ], wieś Ліуахха карле /nẽtũ/ [nẽtũ] 'kaczka' wobec lit. Ентун /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn].

Spółgłoski

Spółgłoski labializowane

Zasób spółgłosek labializowanych jest bardzo zróżnicowany w dialektach tarykańskich.

  • Na objętych drugą labializacją (desynchronizacja /u/) obszarach centralnych i wschodnich występują rozbudowane systemy spółgłosek labializowanych. Przykłady: przedmieścia stołecznej Tintry /tʷ/ /dʷ/ /cʷ/ /ɟʷ/ /kʷ/ /gʷ/ /ŋʷ/ /ʦʷ/ /ʧʷ/ /sʷ/ /zʷ/ /ʃʷ/ /ʒʷ/ /χʷ/ /rʷ/ /ɥ/ (nie wszystkie z powyższych są obecne w każdym idiolekcie), wieś Пыпшаііа /tʷ/ /dʷ/ /kʷ/ /gʷ/ /ŋʷ/ /ʦʷ/ /ʧʷ/ /ɥ/, wieś Дунажет /kʷ/ /gʷ/ /ʦʷ/ /θʷ/ /sʷ/ /xʷ/ wobec lit. /tʷ/ /dʷ/ /cʷ/ /kʷ/ /gʷ/ /ʦʷ/ /ʧʷ/ /sʷ/ /zʷ/ /ʃʷ/ /ʒʷ/ /ɥ/.
  • Na nieobjętych drugą labializacją (desynchronizacja /u/) obszarach zachodnich występują jedynie spółgłoski labializowane pochodzące z pierwszej labializacji (desynchronizacja /o/) lub z zapożyczeń śniekrickich - /kʷ/, /gʷ/ i /xʷ/. Przykłady: wieś Сылау /ə̃tũ/ [ə̃tũ] 'kaczka' wobec lit. Ентун /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn], wieś Ліуахха карле /kʷel/ [kʷeʎ] 'śmierć' wobec lit. Куелм /kʷəlm/ [kʷɵlm̩], ta sama wieś /livaxʷəʒə/ [ʎivaxʷəʒə] 'komary, robactwo' wobec lit. Ліуахеж /ʎɨwaχəʒ/ [ʎiwɑχɤʒ] 'robak, owad, robactwo', wieś Гуегуеніх /gʷəgʷən(ix)/ [gʷɞgʷɞn(ɪx)] 'Gwegwenich, nazwa wsi' wobec lit. Гуегуеніх /gʷəgʷəɲɨχ/ [gʷɵgʷɵɲiχ], ta sama wieś /gʷadu/ [gʷɑdu] 'bohater, wódz' z gaż. гвъђүз 'wódz' wobec lit. Уадіз /waɟɨz/ [wɑɟiz] 'watażka' z tego samego źródła.
  • W żargonie nowowyspiarskim spółgłoski labializowane nie występują - nie zaszła tam druga labializacja, a pochodzące z pierwszej labializacji /kʷ/ i /gʷ/ przeszły w /k/ i /g/. Przykłady: ду /du/ [du] 'trzy' wobec lit. ду /dʷɨ/ [dʷʊ], Келм /kəlm/ [kəlm̩] 'śmierć' wobec lit. Куелм /kʷəlm/ [kʷɵlm̩].

Prejotacja

Polega na poprzedzeniu wyrazu zaczynającego się od /ə/ dodatkowym /j/. Występuje sporadycznie na całym tarykańskim obszarze dialektycznym, stosunkowo najczęściej w dialektach wschodznich. Przykład: wieś Дунажет /jəntɨn/ [jəntɨn] 'kaczka' wobec lit. Ентун /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn]

Prenazalizacja

Jest częstym zjawiskiem na całym tarykańskim obszarze dialektycznym. Polega na dodawaniu /n/ do słów zaczynających się od samogłosek w wyniku włączania do tematu o protetycznego -ң-. Przykłady: przedmieścia stołecznego miasta Tintra /nədʷɨn/ [nɘdʷʊn] obok /ədʷɨn/ [ɘdʷʊn], wieś Пыпшаііа /nəntʷɨ/ [nɛntʷʊ], wieś Уркышен /nəntʷɨn/ [nentʷʉn], wieś Ліуахха карле /nẽtũ/ [nẽtũ] 'kaczka' wobec lit. Ентун /əntʷɨn/ [ɘntʷʊn].

Gramatyka

Biernik ң

Jest to nowowyspiarska innowacja polegająca na redukcji literackiej przedsamogłoskowej postaci biernika іаң- do ң-. Zmiana ta została wprowadzona przez nowowyspiarskich naukowców umyślnie i miała na celu zwiększenie ekonomii języka. Przykład: ңЕнтун /nəntun/ [nɘntun] 'kaczkę' wobec lit. іаңЕнтун /janəntʷɨn/ [jænɘntʷʊn ~ jænəntʷʊn].

Dzierżawczość

  • Na części obszarów peryferyjnych - głównie na północy i południowym wschodzie - zachowały się archaiczne przedrostki dzierżawcze. Przykład: wieś Ракшул /ɲɨ, ɲɨn, ɲɨɲ, ɲ/ 'mój', /mɨ, mɨn, mɨɲ/ 'nasz, ale nie twój', /tʷɨ, tʷɨn, tʷɨɲ, tʷ/ 'nasz i twój też', /da, dan, daɲ/ 'twój, wasz', /ə, ən, əɲ/ 'jej, jego, ich'; w użyciu: /əkaʣ/ [ɘkaʣ] 'jego dom' wobec lit. Каз гуегуеттене меін /kaz gʷəgʷəttənə məjn/ [kaz gʷɵgʷɵttənə mɛjn̩], /ɲɨb/ [ɲib] 'mój ojciec' wobec lit. Ыб перпре іех /ɨb pərprə jəχ/ [ɨb pərprə jɛχ].

Teksty

ЕрцКат дары РеХаы - Motto zespołu R

Oryginał

¡ыра бы га...
...іаТрыбл ланда!
¡міженсауер іаПрат ытас Бехсет!
¡ырер Һеранга куенны һыдер БарбжЛапс мы!
¡ырер Себалеж ытас Чыд кыі Ҩ!
¡мыжжелцер іаСеід бже Ынтумет!
¡Мычачы!
¡Куедіры!
¡мыса іаРеХаы іертіхе кыі һыуепше!
¡мнахалаце ытас камы, мнажжелце!
¡ніачы, куе һылаже!

Ҩдіт - Judyta

діызеба Һакабы зангареңет Ҩдіт. һантыра Ніалла зангаре, жаніуе даде ҩн іаЦшыхыж кубе, іаЦшыхыж ыіде куе, һаыдаінабр іаНыі ытас Прат. ыра Харц даде Ҩдіт себале, хажжера ҩн прыДыр.

Ікатрын - Katiusza (zwrotki I i II)

Oryginał

ша һапрыцы Ылмапша кыі Перра,
ша ыапрыны Нініаңет мбеРен;
кыылізы лаБерег Ікатрын,
лаБерег магаше кыі ніалве.

кыылізы, ыңеінехлы іаңЕінех
прымбеСтепТурылет сызауе,
прымыңет, іач ҩн берычыды,
прымыңет, мбеч іаЛеіла ыженсы.

Клепан ыдыстрахе - Litania przeciw strachowi

Oryginał

ніхачауагр іаСтрах, мСтрах берымердауа іаДеш.
ыра мСтрах іаКуелм чпышыхе кыі іаХапанДеіен кубе.
ніжжелце лаСтрах ытас іех.
кыыңерцар меңытас іех кыі меңынпра іех.
кыі ндеСкрабет берылізе та ніжжелце меНіал бжыіжете лаЖжыі ыҩ та.
ылізы лаСтранеч мСтрах, ыре ндетрыһ мХапан.
іех ыре берніре.

Zobacz też