Toraia: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
m
 
Linia 13: Linia 13:
 
* Proto-anahoryjski †
 
* Proto-anahoryjski †
 
** Staro-anahoryjski †
 
** Staro-anahoryjski †
*** Dialekty Północne
+
*** Dialekty północne
 
**** [[Język torajański|Toraia te orihāddēa ōmehai]] (oficjalny język torajański)
 
**** [[Język torajański|Toraia te orihāddēa ōmehai]] (oficjalny język torajański)
 
**** [[Język horea|Horea ōmehai]] (dialekt horeański)
 
**** [[Język horea|Horea ōmehai]] (dialekt horeański)

Aktualna wersja na dzień 11:22, 12 lut 2018

Torajański
Toraia ōmehai [toɾaja o̞ːmɛhaj]
Utworzenie: Ghoster w 2017
Sposoby zapisu: Ahotara (Enōihara + Mekābara)
Typologia: A priori
VSO
Aglutynacyjny
Tranzytywno-genetywny
Klasyfikacja:
  • Języki anahoryjskie
    • Dialekty północne
      • Toraia te orihāddēa ōmehai (oficjalny język torajański)
Kody
Conlanger–3 pri.tor.gho
Lista conlangów

Torajański (tor. Toraia ōmehai [toɾaja o̞ːmɛhaj]) jest językiem oraz kontinuum dialektowym, mówionym przez ~12,000,000,000 Torajańczyków na Nieuklękłym. Liczba natywnych użytkowników oficjalnego standardu torajańskiego to około siedmiu miliardów. Toraia zapisywana jest dwoma pismami: Enōiharą, będącą tradycyjnym, torajańskim pismem czysto-ideograficznym (liczącym sobie około 1000 szeroko używanych znaków i około 500 rzadziej używanych lub archaicznych), a także zmodyfikowaną padmarańską Maqabrą (tutaj nazywaną „Mekāberą” [mɛkaːbɛɾa]), będącą nietypową wersją abdżadu. Zapisu diakrytykowanego dla ich konkretnych wartości używa się tylko w razie niejednoznaczności. Zbiórcza nazwa dla zapisu torajańskiego oboma rodzajami pisma to Ahotara.

Rodzina anahoryjska

Fonetyka

Struktura sylaby to (C)V, chociaż w mowie potocznej rozziewy mogą przemieniać się w dyftongi.

Samogłoski

Samogłoski
Przednie Tylne
Przymknięte [i] i [iː] ī [ʏ̞] u [ʏ̞ː] ū
Średnie [ɛ] e [e̞ː] ē [o] o [o̞ː] ō
Otwarte [a] a [aː] ā

Spółgłoski

Spółgłoski
Wargowe Dziąsłowe Welarne Krtaniowe
Nosowe [m] m1 [n] n1
Zwarte Bezdźwięczne [p] p [t] t [k] k
Dźwięczne [b] b2 [d] d3
Szczelinowe [s̟] z4 [h] h5
Drżące [ɾ] r6
Płynne (ʏ̯) u (j) i

Przypisy

  • 1 - Fonemy /m n/ w dialektach południowych, szczególnie przez Omenōtāia, mogą być wymawiane jako [ŋ] przed samogłoskami /a o/ oraz ich długimi odpowiednikami.
  • 2 - Fonem /b/ może być realizowany jako implozywne [ɓ], co jest wpływem języka imfursyjskiego. Jest to szczególnie popularne wśród ludności zimfursytowanej.
  • 3 - Fonem /d/ w dialektach wschodnich w pozycjach przed /e i/ oraz ich długimi odpowiednikami wymawiamy jest jako [z̟].
  • 4 - Wymowa fonemu /z/ waha się mocno w zależności od regionu. Dialekty północne są bardziej konserwatywne, zachowując wczesną wymowę zbliżoną do [s], podczas gdy dialekty południowe (w szczególności dialekt obiō z wybrzeża) preferują [ʃ], [ʃʲ] bądź [ɕ].
  • 5 - Fonem /h/ jest bardzo różnie wymawiany i w większości dialektów istnieje sporo wariantów jego realizacji, do których najczęstszych należą [h], [ʔ], [x]; ponadto w dialekcie amedutańskim można spotkać się także z wymową [ʃ] lub [χ].
  • 6 - Fonem /r/ w dialekcie amedutańskim wymawiany jest jako [l].