Trzecia Wojna o Saakę: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 34: Linia 34:
 
Przed rokiem 8720 [[ET|EK]] [[Pinu]] nie istniało jako jednolite państwo. Było kontinuum ludów dżungli, wraz z mieszkańcami [[Dzikie Ziemie Kanisji|Dzikich Ziem Kanisji]] rozdzielających półwysep i [[Secht]]. Należy pamiętać, że [[Secht]] i [[Tangia]] były znacznie osłabione po Pierwszej Wojnie o Saakę, i oba kraje były najeżdżane przez agresywnych autochtonów, którzy mordowali ludność i grabili wszystko, co uznali za cenne. Najazdy były rytualne i dla potrzeby udowodnienia swojej wartości, bardziej niż za potrzebą. Najazdy dotyczyły też [[Buania|Buanii]], ale ta jako położona geograficznie i niecierpiąca z powodu niedawnej wojny bliżej szybciej wypracowała skuteczne procedury obronne. W roku 8720 EK plemiona zamieszkujące półwysep [[Pinu]] zjednoczył mariaż Wielkiego Wodza Agalasraka IV Jednogłowego z plemienia Biały Ząb z Wielką Kapłanką Suchych Liści Migdalakiripupuni I Dwuręką z plemienia Tępe Włócznie, którzy dzięki handlowi i utworzeniu swojej armii zapanowali w dużej mierze nad plemionami w swoim zasięgu. Ponieważ Pinu groziła inwazja, szczególnie ze strony Tangii, obaj przywódcy z pomocą darów i eskorty tłumaczy doprowadzili do podpisania ugody trójstronnej Pinu-Tangia-Secht, gdzie plemiona z półwyspu Pinu nie najeżdżają ani Tangii, ani Sechtu, a z kolei oba tamte kraje gwarantują Pinu niepodległość z obowiązkiem wypowiedzenia wojny w przypadku złamania porozumienia. [[Pinu]]si handlowali intensywnie z oboma krajami, i wzbogaciwszy się, znacznie wzrosła ich populacja.
 
Przed rokiem 8720 [[ET|EK]] [[Pinu]] nie istniało jako jednolite państwo. Było kontinuum ludów dżungli, wraz z mieszkańcami [[Dzikie Ziemie Kanisji|Dzikich Ziem Kanisji]] rozdzielających półwysep i [[Secht]]. Należy pamiętać, że [[Secht]] i [[Tangia]] były znacznie osłabione po Pierwszej Wojnie o Saakę, i oba kraje były najeżdżane przez agresywnych autochtonów, którzy mordowali ludność i grabili wszystko, co uznali za cenne. Najazdy były rytualne i dla potrzeby udowodnienia swojej wartości, bardziej niż za potrzebą. Najazdy dotyczyły też [[Buania|Buanii]], ale ta jako położona geograficznie i niecierpiąca z powodu niedawnej wojny bliżej szybciej wypracowała skuteczne procedury obronne. W roku 8720 EK plemiona zamieszkujące półwysep [[Pinu]] zjednoczył mariaż Wielkiego Wodza Agalasraka IV Jednogłowego z plemienia Biały Ząb z Wielką Kapłanką Suchych Liści Migdalakiripupuni I Dwuręką z plemienia Tępe Włócznie, którzy dzięki handlowi i utworzeniu swojej armii zapanowali w dużej mierze nad plemionami w swoim zasięgu. Ponieważ Pinu groziła inwazja, szczególnie ze strony Tangii, obaj przywódcy z pomocą darów i eskorty tłumaczy doprowadzili do podpisania ugody trójstronnej Pinu-Tangia-Secht, gdzie plemiona z półwyspu Pinu nie najeżdżają ani Tangii, ani Sechtu, a z kolei oba tamte kraje gwarantują Pinu niepodległość z obowiązkiem wypowiedzenia wojny w przypadku złamania porozumienia. [[Pinu]]si handlowali intensywnie z oboma krajami, i wzbogaciwszy się, znacznie wzrosła ich populacja.
 
==Najazdy na Buanię i włączenie Buanii do Cesarstwa Tangijskiego==
 
==Najazdy na Buanię i włączenie Buanii do Cesarstwa Tangijskiego==
Ponieważ to porozumienie nie dotyczyło [[Buania|Buanii]], która była znacznie bliżej geograficznie, i do tego osłabiła się z powodu wojen wewnętrznych pomiędzy swoimi plemionami, to Pinusi zaczęli ją najeżdżać. Choć Pinusi nie zatrzymywali się w kraju, to wyrządzali znacznie szkody i wywoływali popłoch, wywołując migracje. Ponieważ Buańczycy wewnętrznie i tak byli skłóceni o [[ohuż]], pod widmem zagłady i bezradności dojścia do porozumienia zwrócili się do [[Tangia|Tangii]] o włączenie do ich systemu federacyjnego, z obietnicą prawa do misji karajskiej i wyjątkowego handlu. Tangia na to przystała, co oznaczało, że do roku 9509 EK Pinusi najeżdżali Tangię. W roku 9654 EK Tangia była już tak silna, infrastruktura Buańska tak rozwinięta, że najazdy Pinu zostały ograniczone do minimum.
+
Ponieważ to porozumienie nie dotyczyło [[Buania|Buanii]], która była znacznie bliżej geograficznie, i do tego osłabiła się z powodu wojen wewnętrznych pomiędzy swoimi plemionami, to Pinusi zaczęli ją najeżdżać. Choć Pinusi nie zatrzymywali się w kraju, to wyrządzali znacznie szkody i wywoływali popłoch, wywołując migracje. Ponieważ Buańczycy wewnętrznie i tak byli skłóceni o [[ohuż]], pod widmem zagłady i bezradności dojścia do porozumienia zwrócili się do [[Tangia|Tangii]] o włączenie do ich systemu federacyjnego, z obietnicą prawa do misji [[karaizm|karajskiej]] i wyjątkowego handlu. Tangia na to przystała, co oznaczało, że do roku 9509 EK Pinusi najeżdżali Tangię. W roku 9654 EK Tangia była już tak silna, a infrastruktura buańska tak rozwinięta, że najazdy Pinu zostały ograniczone do minimum.
 +
 
 
==Ostatnie prowokacje pinuskie==
 
==Ostatnie prowokacje pinuskie==
  

Wersja z 07:44, 22 paź 2020

     Artykuł stanowi modelowy artykuł przedstawiający wojnę...ale może będzie kanoniczny.
Część conworldu KYON.
Wojny tangijsko-sechtońskie
Trzecia Wojna o Saakę
ROK 9654 - 9662
3WojnaoSaakę.png
Przemieszczenie się sił w regionie
Dane podstawowe
Czas 2 Puronau 9654 - 14 Ra'anau 9662 (8 lat Kyonu - 3,2 lata ziemskie)
Miejsce półwysep Pinu; Secht: Saaka, Magnis, Afair; Tangia: Kun Atla, Orumilo, Reitika, tereny przybrzeżne Nomeurai; Buania: Saboat, Kehaseat, tereny przygraniczne; starcia na morzu sechtońskim i na morzu kunatlyjskim
Wynik Zwycięstwo koalicji tangijsko-buańskiej
Strony
Koalicja Cesarstwa Tangii i Związku Plemion Buanii Konfederacja Sechtu w obronie Państwa Ludzi Pinu
Przywódcy polityczni
TangiaFlag.png Cesarz Tane'ane IV
Kolonialna flaga Buanii.png Siyn Ato (szef Rady Wodzów)
TangiaFlag.png Król Orumilo Yul-Yoa Katarin III
TangiaFlag.png Król Kunatla Yul-Yoa Ata Ka'ema
TangiaFlag.png Demagog Atla Tau Re'a'ilo

TangiaFlag.png Generalicja Aranu i Takatoa
Kolonialna flaga Buanii.png Kehasehanita Tíva Sína
Kolonialna flaga Buanii.png Demagogowie Saboaccy
Sechton.PNG Rada Konfederacji Sechtu na czele z Akadzare III "Żeliwnym" Kharutem
Pinuska flaga.png Wielki Wódz Ōsralnajatkō I Jednogłowy Dwuręki
Sechton.PNG Prezes Wielkiej Kompanii Zachodniej Harir Baruk
Sechton.PNG Arcykapłan Magar Hassir
Sechton.PNG Demagog Madur Harram
Pinuska flaga.png Wódz Złamanych Kijów Mamapupu III Wielkie Uszy
Pinuska flaga.png Wódz Konewek Malavoda I Koślawy
Pinuska flaga.png Wódz Wielki Brzuch Hodobjuha II Głodny
Dowódcy wojskowi
TangiaFlag.png Naczelny Generał Aranu Yul-Yoa Yakotea Min Mari
TangiaFlag.png Wielki Admirał Tane'ane Ka'ema
Kolonialna flaga Buanii.png Szef Rady Wojennej Síva Mari
TangiaFlag.png Atlameirana Kao-Tau Tama
TangiaFlag.png Yul-Yoa Aliheira
Kolonialna flaga Buanii.png Luku Fien
Sechton.PNG Wezyr Wojny Kharud Ma'ar
Pinuska flaga.png Wódz Yasemubiye II Samobójca
Sechton.PNG Baszar Maszek
Pinuska flaga.png Wódz Tākiemulī "Pancerna Pięść" Karik
Pinuska flaga.png Wódz Kutanoyde II Rozwolny
Straty
Straty wojenne: Ponad 2 000 000
Straty cywilne: 900 000
Suma strat: 2 900 000
Straty wojenne: Ponad 1 500 000
Straty cywilne: 1 250 000
Suma strat: 2 750 000

Trzecia Wojna o Saakę (ay. Ταυ Υρον υ Φυνυ "Wielka Wojna o Las", nsch. ܟܛܪܪ ܕܔܫ ܛܢܘ ܐܦܸܝܡ /kata'rir da'geʃ ta'nu a'faim/ "Ofensywa za Agresję Tangijską", pin. Pulik Maluli /pu'lik ma'luli/ "Czarci Łomot") - konflikt zbrojny rozgrywający się w roku 9654 EK na terenie Kanisji pomiędzy zjednoczonym Cesarstwem Tangii i Związkiem Plemion Bu, a Pinu i Konfederacją Państw Sechtu, zakończona bitewnym remisem i wyczerpaniem sił wszystkich stron, ostatecznie - długofalowo strategiczną, polityczną i gospodarczą porażką Sechtonu.

Tło konfliktu

Tło konfliktu rozpoczyna się jeszcze w roku 8720 EK.

Gwarancja niepodległości Pinu

Przed rokiem 8720 EK Pinu nie istniało jako jednolite państwo. Było kontinuum ludów dżungli, wraz z mieszkańcami Dzikich Ziem Kanisji rozdzielających półwysep i Secht. Należy pamiętać, że Secht i Tangia były znacznie osłabione po Pierwszej Wojnie o Saakę, i oba kraje były najeżdżane przez agresywnych autochtonów, którzy mordowali ludność i grabili wszystko, co uznali za cenne. Najazdy były rytualne i dla potrzeby udowodnienia swojej wartości, bardziej niż za potrzebą. Najazdy dotyczyły też Buanii, ale ta jako położona geograficznie i niecierpiąca z powodu niedawnej wojny bliżej szybciej wypracowała skuteczne procedury obronne. W roku 8720 EK plemiona zamieszkujące półwysep Pinu zjednoczył mariaż Wielkiego Wodza Agalasraka IV Jednogłowego z plemienia Biały Ząb z Wielką Kapłanką Suchych Liści Migdalakiripupuni I Dwuręką z plemienia Tępe Włócznie, którzy dzięki handlowi i utworzeniu swojej armii zapanowali w dużej mierze nad plemionami w swoim zasięgu. Ponieważ Pinu groziła inwazja, szczególnie ze strony Tangii, obaj przywódcy z pomocą darów i eskorty tłumaczy doprowadzili do podpisania ugody trójstronnej Pinu-Tangia-Secht, gdzie plemiona z półwyspu Pinu nie najeżdżają ani Tangii, ani Sechtu, a z kolei oba tamte kraje gwarantują Pinu niepodległość z obowiązkiem wypowiedzenia wojny w przypadku złamania porozumienia. Pinusi handlowali intensywnie z oboma krajami, i wzbogaciwszy się, znacznie wzrosła ich populacja.

Najazdy na Buanię i włączenie Buanii do Cesarstwa Tangijskiego

Ponieważ to porozumienie nie dotyczyło Buanii, która była znacznie bliżej geograficznie, i do tego osłabiła się z powodu wojen wewnętrznych pomiędzy swoimi plemionami, to Pinusi zaczęli ją najeżdżać. Choć Pinusi nie zatrzymywali się w kraju, to wyrządzali znacznie szkody i wywoływali popłoch, wywołując migracje. Ponieważ Buańczycy wewnętrznie i tak byli skłóceni o ohuż, pod widmem zagłady i bezradności dojścia do porozumienia zwrócili się do Tangii o włączenie do ich systemu federacyjnego, z obietnicą prawa do misji karajskiej i wyjątkowego handlu. Tangia na to przystała, co oznaczało, że do roku 9509 EK Pinusi najeżdżali Tangię. W roku 9654 EK Tangia była już tak silna, a infrastruktura buańska tak rozwinięta, że najazdy Pinu zostały ograniczone do minimum.

Ostatnie prowokacje pinuskie