Użytkownik:Spiritus: Różnice pomiędzy wersjami

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
== Koniugacja I ==
+
== Przybycie do Ameryki ==
{|class=wikitable
+
Przybycie Nibyindian do Nowego Świata jest do dzisiaj owiane pewną tajemnicą. Badania archeologiczne i historyczne prowadzą do wniosku, że musiało do tego dojść około 700 r.p.n.e. Najstarszy zapis, traktujący o przybyciu tegóż ludu do Ameryki odnaleziono na niewielkim, kamiennym obelisku. Tekst ów, w postaci wiersza, był wielokrotnie później powielany, dzięki czemu możemy poznać jego autora:
|-
+
{{CytatD|
!colspan=2 rowspan=2|
+
''Płynąc statkami między lądami,''
!colspan=4|<small>Singularis</small>
 
!colspan=4|<small>Pluralis</small>
 
|-
 
!<small>I<small>
 
!<small>II<small>
 
!<small>III<small>
 
!<small>IV<small>
 
!<small>I<small>
 
!<small>II<small>
 
!<small>III<small>
 
!<small>IV<small>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Praesens</small>
 
|<center>mepòt</center>
 
|<center>tepòt</center>
 
|<center>pòt</center>
 
|<center>quepòt</center>
 
|<center>nopòto</center>
 
|<center>vopòto</center>
 
|<center>poit</center>
 
|<center>quepoit</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Perfectum</small>
 
|<center>mes potó</center>
 
|<center>tes potó</center>
 
|<center>es potó</center>
 
|<center>ques potó</center>
 
|<center>non potó</center>
 
|<center>von potó</center>
 
|<center>on potó</center>
 
|<center>quon potó</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Plusquamperfectum</small>
 
|<center>mef potó</center>
 
|<center>tef potó</center>
 
|<center>fui potó</center>
 
|<center>quef potó</center>
 
|<center>nonf potó</center>
 
|<center>vonf potó</center>
 
|<center>fuin potó</center>
 
|<center>quonf potó</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Imperfectum</small>
 
|<center>mepotau</center>
 
|<center>tepotau</center>
 
|<center>potau</center>
 
|<center>quepotau</center>
 
|<center>nopotaus</center>
 
|<center>vopotaus</center>
 
|<center>poitaus</center>
 
|<center>quepoitaus</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Conditionalis</small>
 
|<center>mepotar</center>
 
|<center>tepotar</center>
 
|<center>potar</center>
 
|<center>quepotar</center>
 
|<center>nopotar</center>
 
|<center>vopotar</center>
 
|<center>poitar</center>
 
|<center>quepoitar</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Imperativus</small>
 
|<center>mepòte</center>
 
|<center>pòte</center>
 
|<center>sepòte</center>
 
|<center>quepòte</center>
 
|<center>nopòte</center>
 
|<center>vopòte</center>
 
|<center>sepoite</center>
 
|<center>quepoite</center>
 
|-
 
!rowspan=2|<small>Participium</small>
 
!<small>Activum</small>
 
|colspan=8|<center>potun</center>
 
|-
 
!<small>Passivum</small>
 
|colspan=8|<center>potó</center>
 
|}
 
== Koniugacja II ==
 
{|class=wikitable
 
|-
 
!colspan=2 rowspan=2|
 
!colspan=4|<small>Singularis</small>
 
!colspan=4|<small>Pluralis</small>
 
|-
 
!<small>I<small>
 
!<small>II<small>
 
!<small>III<small>
 
!<small>IV<small>
 
!<small>I<small>
 
!<small>II<small>
 
!<small>III<small>
 
!<small>IV<small>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Praesens</small>
 
|<center>mefin</center>
 
|<center>tefin</center>
 
|<center>fin</center>
 
|<center>quefin</center>
 
|<center>nofine</center>
 
|<center>vofine</center>
 
|<center>fuin</center>
 
|<center>quefuin</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Perfectum</small>
 
|<center>mes finé</center>
 
|<center>tes finé</center>
 
|<center>es finé</center>
 
|<center>ques finé</center>
 
|<center>non finé</center>
 
|<center>von finé</center>
 
|<center>on finé</center>
 
|<center>quon finé</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Plusquamperfectum</small>
 
|<center>mef finé</center>
 
|<center>tef finé</center>
 
|<center>fui finé</center>
 
|<center>quef finé</center>
 
|<center>nonf finé</center>
 
|<center>vonf finé</center>
 
|<center>fuin finé</center>
 
|<center>quonf finé</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Imperfectum</small>
 
|<center>mefinai</center>
 
|<center>tefinai</center>
 
|<center>finai</center>
 
|<center>quefinai</center>
 
|<center>nofinais</center>
 
|<center>vofinais</center>
 
|<center>fuinais</center>
 
|<center>quefuinais</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Conditionalis</small>
 
|<center>mefinir</center>
 
|<center>tefinir</center>
 
|<center>finir</center>
 
|<center>quefinir</center>
 
|<center>nofinir</center>
 
|<center>vofinir</center>
 
|<center>fuinir</center>
 
|<center>quefuinir</center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Imperativus</small>
 
|<center>mefine</center>
 
|<center>fine</center>
 
|<center>sefine</center>
 
|<center>quefine</center>
 
|<center>nofine</center>
 
|<center>vofin</center>
 
|<center>sefuine</center>
 
|<center>quefuine</center>
 
|-
 
!rowspan=2|<small>Participium</small>
 
!<small>Activum</small>
 
|colspan=8|<center>finin</center>
 
|-
 
!<small>Passivum</small>
 
|colspan=4|<center>finé</center>
 
|}
 
|}
 
  
{|class=wikitable
+
''Przodkowie nasi wylądowali''
|-
+
 
!colspan=2 rowspan=2|
+
''W samym środku wielkiej toni wód,''
!colspan=4|<small>Singularis</small>
+
 
!colspan=4|<small>Pluralis</small>
+
''Lecz oto krzyczą ze obydwu burt,''
|-
+
 
!<small>I<small>
+
''Że oto nowy ląd ukazał się:''
!<small>II<small>
+
 
!<small>III<small>
+
''Drzewa złociły się, gdyż to jesień,''
!<small>IV<small>
+
 
!<small>I<small>
+
''A ptactwo, ryby, zwierzyna chodzi''
!<small>II<small>
+
 
!<small>III<small>
+
''Wokoło nowo przybyłej łodzi.''
!<small>IV<small>
+
|Siunlafu, poeta na dworze władcy Królestwa Wielkiego Półwyspu, ~400 r.p.n.e.
|-
+
|width=80&
!colspan=2|<small>Praesens</small>
+
|align=center
|<center></center>
+
|text=center
|<center></center>
+
}}
|<center></center>
+
Przez najbliższe kilka wieków pojawiają się różne odniesienia do owego wydarzenia, lecz są one często niewyobrażalnie wręcz wyidealizowane i ulegendarnione. Przykładowo, częstym motywem przewodnim jest ucieczka przed smokiem, który najprawdopodobniej jest symbolem sztormu. Dokładniejszy, bardziej naukowy opis znajdziemy dopiero około 500 lat po spisaniu wiersza Siunfalu:
|<center></center>
+
{{CytatD|
|<center></center>
+
''Wbrew legendom o męstwie i odwadze, przodkowie nasi, wielcy bohaterowie, najprawdopodobniej handlarzami byli. Przewożąc cenny ładunek, pełen złota, srebra i innych cennych kruszców między dwoma częściami Ziem Wschodnich, zostali zaskoczeni nagłym atakiem piratów. Uciekając na Wielkie Morze, wpadli w potężny sztorm, który miotał ich statkiem przez wiele dni. Gdy burza się już skończyła, okazało się, że statek znalazł się na środku nieprzemierzonej toni głębokich wód. Ze zniszczonym statkiem, w zdezorientowaniu handlarze postanowili płynąć dalej razem z prądem. W ten sposób dobili do wybrzeży wielkiej, zalesionej, pełnej zwierzyny, ryb i ptactwa wyspy. Osiedlili się tam.[...] Gdy skończyły się już walki z tubylcami, część naszych przodków wyruszyła w drogę powrotną do Wschodnich Ziem, lecz, o dziwo, wrócili z ogromną ilością współplemieńców zachęconych opowieściami o wielkim bogactwie nowo odkrytej ziemi.''
|<center></center>
+
|Pansitupi, kronikarz cesarski, [[O Najdawniejszych Dziejach Zachodniej Ziemi]], ~120 r.p.n.e
|<center></center>
+
|width=80%
|<center></center>
+
|align=center
|-
+
|text=center
!colspan=2|<small>Perfectum</small>
+
}}
|<center></center>
+
Przez wiele lat spierano się, czy możliwie jest, aby przy ówczesnym zaawansowaniu technicznym, możliwe było przepłynięcie przez cały Atlantyk. Udowodnił to jednak znany archeolog nibyindyjski Konsugoku, który wraz z kilkoma innymi naukowcami przebył trasę z Lizbony do Nowej Fundlandii na ówczesnym, dodatkowo podniszczonym statku handlowym.
|<center></center>
+
== Okres Przedpaństwowy ==
|<center></center>
+
[[Plik:osada.png|thumb|right|300px|Schemat typowego miasta-państwa z okresu przedpaństwowego.]]
|<center></center>
+
Przez najbliższe 500 lat postępowała kolonizacja wschodniego wybrzeża, blokowana jednak ciągłymi walkami z tubylcami. Sytuacji nie poprawiał brak jakiejkolwiek centralnej organizacji władzy, przez co każda większa osada, połączona z okolicznymi wioskami, tworzyła swoiste miasto-państwo, mające własnego przywódcę, armię, skarb i hierarchie społeczną. Wkrótce doprowadziło to do intensywnych konfliktów, które miotały ichniejszymi mieszkańcami już od najpóźniej 500 r.p.n.e, jeśli wierzyć graffiti na murach jednej ze starożytnych osad.
|<center></center>
+
== Okres Siedmiu Królestw ==
|<center></center>
+
Wskutek ciągłych walk, osady zaczęły zawierać sojusze. Naturalnie, niektóre osady były bogatsze i silniejsze militarnie i to właśnie one zyskiwały hegemonię w owych sojuszach. Powoli zaczął się kształtować system, w którym kolejne państewka zaczęły łączyć się w coraz to większe organizmy państwowe. Około 450 r.p.n.e doszło do wykrystalizowania się siedmiu państw, których zwierzchnicy zaczęli obwoływać się królami.
|<center></center>
+
 
|<center></center>
+
Jak można było się spodziewać, w niedługim czasie doszło również do konfliktów o hegemonię między owymi królestwami, gdyż każdy z ich władców chciał zapanować nad całym Wschodnim Wybrzeżem.
|-
+
 
!colspan=2|<small>Plusquamperfectum</small>
+
Do największej i ostatniej wojny doszło w 394 r.p.n.e, kiedy zmarł Suagatajalpa, król najstarszego Królestwa Północnego i na tronie miał zasiąść jego młodociany syn Liusiu. Sytuację w kraju wykorzystał sąsiad, Pontakurupiu, władca Królestwa Wielkich Jezior. Będąc pewnym, że niepełnoletni władca nie jest w stanie osiągnąć posłuchu w państwie, postanowił zaatakować sąsiada. Przeliczył się jednak, gdyż Liusiu okazał się świetnym strategiem. Z pomocą swoich oddanych urzędników - Liumasiego i Suatelianpajpersy, po kilku miesiącach walk jego wojska zaczęły postępować do przodu, wypierając wrogą armię kraju i zbliżając się niebespiecznie do granic Wielkich Jezior. Wówczas Pontakurupiu zawarł sojusz z Królestwem Długiej Chmury, co skazało Królestwo Północne na walkę na dwa fronty. Wojna trwała prawie rok, lecz po wygranej bitwie pod Jeziorem Ontario, Liusiu zaczął znów odnosić zwycięstwa. Udało się więc zachęcić Królestwo Appalachów do sojuszu i ataku na Królestwo Długiej Chmury. Wkrótce państwo to skapitulowało i zostało ostatecznie włączone w skład państwa Liusiego. Później Królestwo Appalachów zawiera unię personalną z Królestwem Południowym, lecz ich władca wkrótce niespodziewanie umiera bezdzietnie. Możni obu państw proszą więc Liusiego o przejęcie zwierzchnictwa nad ich krajami, w obawie przed inwazją ze strony Królestwa Florydy i Królestwa Wietrznego. Mimo nadziei i prób dyplomatycznych, królestwa te zawiązują sojusz i atakują swojego sąsiada. Przez najbliższe kilka lat trwa wojna. Walki na południu dają Pontakarupiu czas na zreperowanie wojsk i swojej pozycji. Gdy Liusiu odnosi ostatecznie zwycięstwo i włącza Królestwo Florydy i Wietrzne do swojego państwa, Pontakarupiu znów atakuje, jednak podczas bitwy pod Jeziorem Erie umiera, dzięki czemu Liusiemu udaje się w ciągu zaledwie kilku tygodni zająć całe Królestwo Wielkich Jezior. Obwołuje się Cesarzem Wszechnibyindii.
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Iperfectum</small>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Conditionalis</small>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|-
 
!colspan=2|<small>Imperativus</small>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|<center></center>
 
|-
 
!rowspan=2|<small>Participium</small>
 
!<small>Activum</small>
 
|colspan=4|<center></center>
 
|colspan=4|<center></center>
 
|-
 
!<small>Passivum</small>
 
|colspan=4|<center></center>
 
|colspan=4|<center></center>
 
|}
 
|}
 

Wersja z 22:00, 7 gru 2014

Przybycie do Ameryki

Przybycie Nibyindian do Nowego Świata jest do dzisiaj owiane pewną tajemnicą. Badania archeologiczne i historyczne prowadzą do wniosku, że musiało do tego dojść około 700 r.p.n.e. Najstarszy zapis, traktujący o przybyciu tegóż ludu do Ameryki odnaleziono na niewielkim, kamiennym obelisku. Tekst ów, w postaci wiersza, był wielokrotnie później powielany, dzięki czemu możemy poznać jego autora:

Płynąc statkami między lądami,

Przodkowie nasi wylądowali

W samym środku wielkiej toni wód,

Lecz oto krzyczą ze obydwu burt,

Że oto nowy ląd ukazał się:

Drzewa złociły się, gdyż to jesień,

A ptactwo, ryby, zwierzyna chodzi

Wokoło nowo przybyłej łodzi.

— Siunlafu, poeta na dworze władcy Królestwa Wielkiego Półwyspu, ~400 r.p.n.e.

Przez najbliższe kilka wieków pojawiają się różne odniesienia do owego wydarzenia, lecz są one często niewyobrażalnie wręcz wyidealizowane i ulegendarnione. Przykładowo, częstym motywem przewodnim jest ucieczka przed smokiem, który najprawdopodobniej jest symbolem sztormu. Dokładniejszy, bardziej naukowy opis znajdziemy dopiero około 500 lat po spisaniu wiersza Siunfalu:

Wbrew legendom o męstwie i odwadze, przodkowie nasi, wielcy bohaterowie, najprawdopodobniej handlarzami byli. Przewożąc cenny ładunek, pełen złota, srebra i innych cennych kruszców między dwoma częściami Ziem Wschodnich, zostali zaskoczeni nagłym atakiem piratów. Uciekając na Wielkie Morze, wpadli w potężny sztorm, który miotał ich statkiem przez wiele dni. Gdy burza się już skończyła, okazało się, że statek znalazł się na środku nieprzemierzonej toni głębokich wód. Ze zniszczonym statkiem, w zdezorientowaniu handlarze postanowili płynąć dalej razem z prądem. W ten sposób dobili do wybrzeży wielkiej, zalesionej, pełnej zwierzyny, ryb i ptactwa wyspy. Osiedlili się tam.[...] Gdy skończyły się już walki z tubylcami, część naszych przodków wyruszyła w drogę powrotną do Wschodnich Ziem, lecz, o dziwo, wrócili z ogromną ilością współplemieńców zachęconych opowieściami o wielkim bogactwie nowo odkrytej ziemi.

— Pansitupi, kronikarz cesarski, O Najdawniejszych Dziejach Zachodniej Ziemi, ~120 r.p.n.e

Przez wiele lat spierano się, czy możliwie jest, aby przy ówczesnym zaawansowaniu technicznym, możliwe było przepłynięcie przez cały Atlantyk. Udowodnił to jednak znany archeolog nibyindyjski Konsugoku, który wraz z kilkoma innymi naukowcami przebył trasę z Lizbony do Nowej Fundlandii na ówczesnym, dodatkowo podniszczonym statku handlowym.

Okres Przedpaństwowy

Schemat typowego miasta-państwa z okresu przedpaństwowego.

Przez najbliższe 500 lat postępowała kolonizacja wschodniego wybrzeża, blokowana jednak ciągłymi walkami z tubylcami. Sytuacji nie poprawiał brak jakiejkolwiek centralnej organizacji władzy, przez co każda większa osada, połączona z okolicznymi wioskami, tworzyła swoiste miasto-państwo, mające własnego przywódcę, armię, skarb i hierarchie społeczną. Wkrótce doprowadziło to do intensywnych konfliktów, które miotały ichniejszymi mieszkańcami już od najpóźniej 500 r.p.n.e, jeśli wierzyć graffiti na murach jednej ze starożytnych osad.

Okres Siedmiu Królestw

Wskutek ciągłych walk, osady zaczęły zawierać sojusze. Naturalnie, niektóre osady były bogatsze i silniejsze militarnie i to właśnie one zyskiwały hegemonię w owych sojuszach. Powoli zaczął się kształtować system, w którym kolejne państewka zaczęły łączyć się w coraz to większe organizmy państwowe. Około 450 r.p.n.e doszło do wykrystalizowania się siedmiu państw, których zwierzchnicy zaczęli obwoływać się królami.

Jak można było się spodziewać, w niedługim czasie doszło również do konfliktów o hegemonię między owymi królestwami, gdyż każdy z ich władców chciał zapanować nad całym Wschodnim Wybrzeżem.

Do największej i ostatniej wojny doszło w 394 r.p.n.e, kiedy zmarł Suagatajalpa, król najstarszego Królestwa Północnego i na tronie miał zasiąść jego młodociany syn Liusiu. Sytuację w kraju wykorzystał sąsiad, Pontakurupiu, władca Królestwa Wielkich Jezior. Będąc pewnym, że niepełnoletni władca nie jest w stanie osiągnąć posłuchu w państwie, postanowił zaatakować sąsiada. Przeliczył się jednak, gdyż Liusiu okazał się świetnym strategiem. Z pomocą swoich oddanych urzędników - Liumasiego i Suatelianpajpersy, po kilku miesiącach walk jego wojska zaczęły postępować do przodu, wypierając wrogą armię kraju i zbliżając się niebespiecznie do granic Wielkich Jezior. Wówczas Pontakurupiu zawarł sojusz z Królestwem Długiej Chmury, co skazało Królestwo Północne na walkę na dwa fronty. Wojna trwała prawie rok, lecz po wygranej bitwie pod Jeziorem Ontario, Liusiu zaczął znów odnosić zwycięstwa. Udało się więc zachęcić Królestwo Appalachów do sojuszu i ataku na Królestwo Długiej Chmury. Wkrótce państwo to skapitulowało i zostało ostatecznie włączone w skład państwa Liusiego. Później Królestwo Appalachów zawiera unię personalną z Królestwem Południowym, lecz ich władca wkrótce niespodziewanie umiera bezdzietnie. Możni obu państw proszą więc Liusiego o przejęcie zwierzchnictwa nad ich krajami, w obawie przed inwazją ze strony Królestwa Florydy i Królestwa Wietrznego. Mimo nadziei i prób dyplomatycznych, królestwa te zawiązują sojusz i atakują swojego sąsiada. Przez najbliższe kilka lat trwa wojna. Walki na południu dają Pontakarupiu czas na zreperowanie wojsk i swojej pozycji. Gdy Liusiu odnosi ostatecznie zwycięstwo i włącza Królestwo Florydy i Wietrzne do swojego państwa, Pontakarupiu znów atakuje, jednak podczas bitwy pod Jeziorem Erie umiera, dzięki czemu Liusiemu udaje się w ciągu zaledwie kilku tygodni zająć całe Królestwo Wielkich Jezior. Obwołuje się Cesarzem Wszechnibyindii.