X Sztafeta językowa

Z Conlanger
Wersja z dnia 13:19, 20 lip 2019 autorstwa Henryk Pruthenia (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "{{PCR}} = Wyniki = {| class="wikitable" style="text-align:center" !Autor i język !Tekst polski !Tekst w conlangu |- !HP<br>Język bez nazwy |Likurg prawodawca zamierz...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Conlang relay
Polski Conlang RelayPolski Conlanger Relay IIPolish Conlanging Relay IIIPolish Conlang Relay IV - Polish Conlanger Relay V - Polski Conlanging Relay VI - Polska Językotwórcza Sztafeta VII - Polski Kąłądzerski Rilej VIII - Czjoński kąlężerski rzylej - IX Sztafeta Językowa - obcojęzyczne


Wyniki

Autor i język Tekst polski Tekst w conlangu
HP
Język bez nazwy
Likurg prawodawca zamierzał zmienić ówczesny sposób życia obywateli na skromniejszy i uczynić ich pięknymi i dobrymi. Wziął na wychowanie dwa szczenięta pochodzące od tego samego ojca i tej samej matki. Jedno z nich przyzwyczaił do przysmaków i pozwolił mu pozostawać w domu, drugie uczył polować. Później przyprowadził je na Zgromadzenie. Wyłożył kości oraz przysmaki, jednocześnie wypuszczając zająca. Każdy z psów rzucił się do tego, do czego był przyzwyczajony, więc kiedy ten drugi pochwycił zająca, on zapytał: "Czy widzicie, obywatele, że te psy, pochodzące z tego samego miotu, bardzo różnią się od siebie za sprawą wychowania,. i że w kwestii szlachetności, ćwiczenie ma większą moc oddziaływania, niż natura?" Licorgo sanegathion coe vêlt ffadse weid imen in oes leig synerioni'm gwe salitenne ei reisse ien deble ei syene. Ie coe hyemms dya byryenne w'oyasse, quale oes oede se's ei moede se yi. Ie oen in mien coe qualls gwe pedien ei rîht hau w'auleisse auso, reig in reis au beyrsse. Iq ie coe veus y Iopinokon in. Vâlt hesyen ei pedien, eich quitts peibe. Er oes heutyen mien cyen yiâus gwe sui, gwe qei coe yes quallt, lue ye reig ie coe geus peibe o, ôpt: Sien ien, gwe', synerioni, qei heutyen ien, quale ien oes hyema se, yetier sien yusse oes hen y w'oyasse, ei qei y iumira au yesse ysgoi, au gidsse coe aurenne miera, ye yne?”
Krewet
Rybrycki
Licorgo prawodawca miał zamiar zmienić ówczesny rodzaj tego życia obywateli ku skormniejszemu i uczynić ich pięknymi i dobrymi. Wziął dwa szczenięta, pochodzące od tego samego ojca i tej samej matki, aby je wychować. Jednego z nich przyzwyczaił do przysmaków i pozwolił mu przebywać w domu, drugiego nauczył polować. Później przyprowadził zgromadzenie. Kładąc kości i przysmaki, jednocześnie puścił zająca. Każdy z psów rzucił się na to, na co był przyzwyczajony, więc gdy drugi złapał zająca, zapytał: ,,jesteśmy my, tacy, obywatele, jak te psy, które od jednego miotu są, bardzo różnimy się w wychowaniu, i że w kwestji wychowania szlachetni, bardziej ćwiczymy duże siły, niż naturę? Li·ko·r·ko - ɸeioa meu βeeua heuă kou ea βiu ea neaă tiŭ a-niŏ mee ho xu xu i xĕ ho kŏ teii. O meu nouu xo rio, ɸŭ meuu ae uă roa ho uă moia, to xu xu i iaa. O koou xe xe mo ae i tiŭ leoii ho o ooa o iă xeo naa, o peuu ɸŭ xu βii. O nie keeu ɸio. O nŭa uua toaă ho leoiĭ, o toua moo xu hiua. Xeă ae rieĕ teii xu xa, tiŭ ro kooŭ oa mu xŏ βii xu hiua. Li·ko·r·ko tuua: „Tua - neaă, reŏ rieĕ, ɸŭ meuu ae mo βiua, ɸoă liaa xu tua, iă ioa, ho iă loa ea ioa, tua βeeo xu a-ɸoă reoă beiĭ, ŏ neioa?”
Korejec
Kaasaixuna xure tima niikuru ra sellaqaqun, alu meyikee tan xikee ra suru. Takana venikek ki, qepekee haru yu nene alu nenekee ra tem. Saparana melini ri tap ikak tan saterexekee sang exeni. Saquhirukakke tap iki. Karumina ri kuve sang peruk ra tem. Karumina ri kuve sang peruk ra tem. Yaluna qaqu yu melini tan satumena tirip. Sarana suru ra venikek. Parakee tap suru ra kuve, kem avu uruna hirukassey ra iki. Ukarana ra Likorko, nan, niikuru, sivukee veni, qepekee langnii ra kuve, xurasakkee ra neneni nan, emitasakkee ruika nan ra nan aku maan
Borlach
Ten, kto jest prowotwórcą, ma zamiar sprawić, by obywatel prowadził skromne życie, by było ono piękne i dobre moralnie. Przygarnięto 2 szczeniaki, by oswoić je i wychować, niczym matka i ojciec wychowują dzieci. Pierwszego szczeniaka przyzwyczajono do przysmaków i puszczano go wolno po domu. Zadbano, by drugi pies był w stanie sam polować. Wkrótce potem gromadził im on pod nogi zapasy zapasy. Pierwszy szczeniak zaś kładł się na kościach i przysmakach a zające biegały wolno. Tako czyniły szczeniaki. One przyzwyczaiły się to tych rzeczy, więc kiedy ten drugi zaczął polować, Likorko powiedziała: My obywatele, niczym psy, różnimy się bardzo naszym wychowaniem. Bowiem czyż to nie my sami doskonalimy nasze umiejętności bardziej niżli natura? Zé arṕashwōz'eŝe ain aiŝoquegōn éycıané rahetān rahetétho, akhé ain qua amané o cahtiyané ŝumé, taḥarae ḥealthīm darās. Xiťatiyanam ṕaeḥṣōsīwest, ain ťandi aḥṣyarae akhé djıōząmae, qūndā mıaskha o quiskha dō bazdīrai djıōząmaerą. Aizrāsé xiťatiya āspharṣyāthi zīrdāsīwest akhé quari īrané dawrā nébarāyashe gıārīwest. Ain lāwāsé xiťa elqai dhrawzhae ḥṣeaṣrīwthro chandrīwest. Wali wiŝa qua ťān kıenōronos firıa borisiya zıarhīwthro. Aizrāsé xiťatiya ama ťénas korkhōnobīr o āspharṣyālchā qaṣrīwthro akhé djıaradai īrané sanrhaerą. Aťeaji xiťatiyayai taḥarīwest. Tha pafri cirishud zīrdāsīwest, yāsnā aeṣtā lāwāsé dhrawzhae cūzharnīwthro, Lıaqorhen ōḥirıyīwthra: Ṕef aiŝoquegōnai, qūndā xiťayai, kıar pęrędi djıōząmast ŝagıąmaez. Aťeaji ūrti ṕef elqai pęrędi erhsataḱe enekıar lūne tiya patqadjhraez?
Kazimierz
Kv
Hovôr tworzy prawa aby ktoś żył skromnie, proworządnie i przestrzegał przepisy. Aby pracowitym być, on pozwala dwóm psom razem się wychować. Ojciec i matka wychowują swoje młode. Pierwszy pies może dawać jedzenie i okrążać dom. Drugi pies łowi sam i sam o siebie dba. On natychmiast nie ma nóg. Tymczasem pierwszego psa może przynosić smaczengo zająca kość i pies tak robi. Oni psami przejmują się, a syn i córka zaczynają łowić. Właściciel mówi: „My, ludzie, jak psy, przejmujemy się wychowaniem. Oni nam i mi nie podobają się, prawda?“. Hovôr xiđe syvmons seq suko vije morku, syvmomiqasnu a riga panfryšins. Seq mekaci set, il slegne duv čnyv piniji mižepnu. Isôh a mavʹ piniji soji mälʹa. Arby čên mose faje šumôs a ombreqa numôns. Dovty čên šinđe kävu a kävu om so đeva. Il gi nä mabe levans. Tetenčêm arby čnys mose kroreže mlučis läbis pišis a čên tap pera. Li čefä ramani, de kyrʹ a talʹa čefä šinđi. Halʹmabaj kala: „Na, tixe, kapôt čny, ramani pinyjim. Li nam a pam nä katrä, näx?“.