Historia czasu życia

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

        Historia czasu życia - niedługi tekst niskich lotów o charakterze pornograficzno-filozoficznym, napisany w nieokreślonym języku. Po jego spisaniu nadano mu szumną nazwę, która pochodzi z języka ahtialańskiego (Пантуа ю моу потаsант).

Pierwotnie była to zwykła pornograficzna historyjka obrazkowa; raczej niewysokich lotów zarówno w przekazie, jak i graficznie. Później stała się wartą wzmianki jednostką literatury Canisa. Charakterystyczne dla niej jest rozłożenie wydarzeń na dziesiątki lat, gdzie w przeciętnej historyjce czy to erotycznej, czy stricte pornograficznej, czas trwania całej akcji zamyka się w okresie od dziesięciu minut do godziny. Historia czasu życia wyróżnia się więc podejściem do prostej, rysunkowej pornografii.

Pochodzi z końca 2012 roku.

Fabuła

        Historia czasu życia opowiada historię trzech kobiet, w cywilizacji plemiennej, na przestrzeni trzech pokoleń. Pierwsza z nich zachodzi w ciążę i rodzi córkę, którą wychowuje. Następnie ta córka dorasta i gdy przez plemię jest uznana do rozrodu, zachodzi w ciążę i rodzi kolejne dziecko, również dziewczynkę. Gdy ta dorasta, pierwsza kobieta umiera ze starości, a obie ją opłakują. Gdy najmłodsza kobieta dorasta, zachodzi w ciążę równocześnie ze swoją matką, która zachodzi w drugą ciążę. Na tym historia się urywa, nie wiadomo co stało się z kobietą średniego pokolenia, ani co się stało z kobietą najmłodszego pokolenia.

Graficzna opowieść

        Forma graficzna jest bardzo uproszczona i przypomina przeciętne ludowe rysunki ścienne czy naskalne z tym wyjątkiem, że pewne konkretne szczegóły anatomiczne wykonane są z chirurgiczną precyzją (pozwala na to duże doświadczenie rysownicze autora). Żadna z postaci nie ma szczegółowej twarzy, zazwyczaj narysowane są tylko usta wyrażające radość lub smutek (ale jest też łza). Nie ma ubrań, ciała postaci są podobne (różnią się wzrostem), kobiety różnią się stylem uczesania. Sceny seksualne różnią się od pozostałych szczegółowością wykonania, natomiast nadal jest to jeden kadr z życia, zajmują więc tyle samo miejsca w opowieści, co pozostałe sceny. Tylko w nich występują mężczyźni i są wykonani w podobnej precyzji, co kobiety, albo są wykonani połowicznie.

Pismo i język

        Pod każdą sceną znalazł się opis w prowizorycznych piktogramach lub ideogramach pisma klinowego. Nie zawierają one za dużo cech językowych poza dużą umownością kształtu, ale język użyty w tym piśmie klinowym charakteryzuje się prymitywną składnią, z mnogością odczytań klinowego znaku JEST. Natomiast każda z kobiet ma nadane imię złożone z dwóch znaków, które nie wiadomo jak czytać.

Historyjka nie jest zwulgaryzowana.

Transfer ze sztuki niskich lotów do wysokich lotów

        Pismo pierwotnie stanowiło uzupełnienie opowieści graficznej, ale ostatecznie sporządzono kopię tego tekstu wyłącznie w piśmie klinowym. Użycie samego pisma, które jest znacznie mniej pornograficzne z uwagi na ubóstwo słownictwa, wraz ze stylizacją pisma klinowego oraz interpretacją fabuły tekstu jako opowieści o narodzinach, dorastaniu, ciąży, urodzeniu, wieku średnim, starości i śmierci, a więc o życiu, spowodowało zmianę interpretacji tekstu ze zwykłego, ręcznie wykonanego pornusa, umilającego życie w nudnych chwilach do ciekawostki językowej.

        Obrazki miały imitować bardzo wczesną kulturę ludzką, a jego spisanie - przełom od historyjek obrazkowych (piktogramów) do uproszczeń, które doprowadziły do powstania pisma znanego dzisiaj. Stanowi wobec tego rodzaj emulacji mentalności czy zachowań, jakie mogły towarzyszyć kulturom prymitywnym. Fabuła opisuje właściwie życie kobiety, ale nie w sposób uniwersalny. Punktem widzenia, narratorem, jest równie prymitywny mężczyzna, członek pewnego plemienia (cała akcja jest otoczona elementami plemiennymi), który jest zaintrygowany głównymi różnicami między kobietą, a mężczyzną, zarówno pod względem anatomicznym, jak i pod względem zachowań społecznych.