Homo borealis

Z Conlanger
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Człowiek Północy
Homo borealis
Systematyka
Domena Eukarionty
Królestwo Zwierzęta
Rodzina Człowiekowate
Podrodzina Homininae
Rodzaj Homo
Gatunek Homo borealis
Informacje Dodatkowe
Środowisko Lasy Północy (tak tajgi jak i umiarkowane), oraz tundra
Odżywianie Przede wszystkim mięso
Wzrost wzrost wahał się od 1,4m do 1,8m
Cechy charakterystyczne Przysadzista budowa ciała, krótsze kończyny
Zachowania społeczne Religia obecna, dobrze zorganizowane grupy
Mowa Obecna

Homo borealis - wymarły gatunek człowieka. Zamieszkiwał północno-zachodnie obszary Pangei, to jest zachodnią część Północy Kyonu (ale tylko część kontynentalną). Znany z zapisu kopalnego, a także częściowo z źródeł historycznych. Współistniał z człowiekiem współczesnym na przestrzeni tysięcy lat. Chociaż po Katastrofie Środkowopaleolitycznej zasięg występowania H. borealis stopniowo uległ znacznemu ograniczeniu, przetrwał długi czas w refugium sulimackim i iliriońskim, aż do czasów historycznych - istnieją nawet inskrypcje pojedynczych słów w ich języku.

H. borealis a H. neanderthalensis

H. boralis jest de facto bardziej progresywnym podgatunkiem ziemskiego H. neanderthalensis - jedyne różnice istniejące między oboma gatunkami to pewna obecność mowy, religii i sztuki u przedstawicieli H. borealis.

Budowa

H. borealis, tak samo jak H. neanderthalensis, różni się od H. sapiens krótszymi proporcjonalnie do wzrostu kończynami, szerszą klatką piersiową oraz bardziej rozwiniętą muskulaturą. Czaszka charakteryzuje się obecnością wyraźnych wałów nadoczodołowych, skośnie ściętego czoła oraz tym, że czaszka jest dłuższa niż u H. sapiens, a jej podstawa bardziej wygięta. Żuchwa charakteryzuje się brakiem obecności spiczastej bródki. Średnio byli niżsi od współczesnych ludzi.

Historia

H. borealis zamieszkiwał początkowo zróżnicowane topograficznie i klimatycznie obszaru północnego Kyonu. Aż do Katastrofy Środkowopaleolitycznej tępo rozwoju kultur H. borealis i H. sapiens były porównywalne. Najprawdopodobniej szkody poniesione w wyniku tego zdarzenia dotknęły H. borealis dużo mocniej niż H. sapiens, przez co duże połacie Północy stały się bezludne, a pustkę wypełnili już ludzie współcześni. H. borealis, inaczej niż H. altus nie wymarł jednak zupełnie, ale jego obszar istnienia ograniczył się do dwóch odizolowanych populacji:

  • H. borealis z refugium silmackiego - przetrwał najdłużej, znany jest jeszcze ze źródeł historycznych jako plemię ludzi o dziwnych twarzach. Mieli zajmować się przede wszystkim polowaniem, rzadziej hodowlą owiec. Znane jest niewiele słów w ich języku. Wymarli dopiero 1900 k. lat temu, to jest najprawdopodobniej na przełomie VIII i IX tysiąclecia. Według relacji wyznawali animistyczną religię, z silnie rozwiniętym kultem przodków. Kobiety miały relatywnie często uczestniczyć w polowaniach.
  • H. borealis z refugium iliriońskiego - populacja utrzymywała się aż do nastania Neolitu na ziemiach Północy; H. borealis zamieszkujący Góry Iliryjskie przejął od sąsiadujących kultur wiele zwyczajów, a także podstawy prymitywnego rolnictwa. Po przybyciu Mitengów na Północ obszar zamieszkania H. borealis' ograniczył się do odizolowanych dolin w Górach Iliryjskich, skąd pochodzą nieodszyfrowane inskrypcje w piśmie wywodzącym się od jednego z dawnych runicznych sylabariuszach północnych. Nieznana jest dokładna data ich wymarcia w Górach Iliryjskich - doszło do tego jednak przed powstaniem miteńskich organizacji państwowych na Dalekiej Północy.